برای گلشیفته فراهانی و هم قطاران فکری اش می‌نویسم که این روزها زندان های مخوف رژیم جمهوری اسلامی را اتو کرده و شیک به جامعه بین الملل معرفی میکنند تا عمق جنایت در زندان های رژیم آخوندی برملا نشود.خانم فراهانی ، من مسعود علیزاده هستم ، بازداشتی سابق بازداشتگاه کهریزک ، در آن جهنمی که انسانیت مرده بود تا دم مرگ شکنجه شدم و بعد از گذشت چهارده سال همچنان جای شکنجه های ضحاکان روی بدنم نمایان است ، همچنین از نزدیک شاهد شکنجه های وحشیانه هم رزمانم و کشته شدن جانباختگان مظلوم کهریزک بودم که متاسفانه چندین ساله به طور کامل سانسور خبری شدند.

خانم فراهانی ، اگر شخص خود شما فقط یک ساعت! نه یک ساعت برای آن هم درد و رنج زیاد است ، فقط پنج دقیقه در بازداشتگاهی به نام کهریزک اسیر شده بودید هرگز در اهدای جایزه صلح نوبل بیان نمی‌کردید در زندان های رژیم سرکوبگر و جنایکار جمهوری اسلامی زندانیان سیاسی شاد و هستند و می‌رقصند ، البته شاید بازجوهای یاران همفکر شما در زندان مراسم رقص و شادی را برایشان فراهم میکنند ، زیرا آنها برای رژیم دیکتاتور آخوندی زندانی خاص هستند ، ولی ما زندانی خاص و سفارشی نبودیم و از ما با لوله پی وی سی ، دسته بیل ، چهار دست پا روی آسفالت داغ و شکنجه‌های ترسناک دیگری پذیرایی کردند که روزی صد بار آرزوی مرگ میکردیم.

در طول این چند روز خیلی سعی کردم در مورد اظهارات شما سکوت کنم ولی نشد که نشد ، زیرا چهره شکنجه شده #امیر_جوادی_فر #محسن_روح_الامینی و #محمد_کامرانی هر لحظه جلوی چشم هاییم هست ، مخصوصا آخرین لحظه وداع امیر جوادی فر با چشم هایی که دیگر نمی‌دید، امیر با لب های خشک و تشنه در حسرت یک قطره آب مرتب خون بالا آورد و در آخر به سوی مادرش پر کشید. به شما و آن دسته از فعالین سیاسی ، فعالین حقوق بشری جعلی و مافیایی و رسانه های سانسورچی که در طول این سالها همیشه صدای امثال من و جنایت کهریزک را سانسور کردند توصیه میکنم برای یک بار هم که شده در صفحه من جنایت های پنج روز جهنم بازداشتگاه کهریزک و همچنین شکنجه خودم را به دقت بخوانید که چه بر سرمان آوردند ، شاید نظرتون در مورد شاد بودن زندانیان سیاسی و رقصیدن آنها در زندان های مخوف رژیم جمهوری اسلامی عوض بشود و باری دیگر از درد و رنج زندانی های سیاسی سخن بگویید. #رامین_پوراندرجانی بخاطر شرافتش کشته شد و دستش را به جنایات کهریزک آلوده نکرد ....

من ماه تیر را دوست ندارم، آخر یاد دستهای بسته ی محمد می‌افتم ، از آنجا که می‌آمدیم، در اوین، از ما جدا شد. ما در اوین بودیم و او در بیمارستانی ، با دست‌های زنجیر شده بر تخت، در آنجا جهنم کهریزک را می‌گویم! او مدام نگران بود و بی‌قرار، انگار چند روزی به آزمون کنکورش نمانده بود. بعداً خبر قبولیش را شنیدم، البته نه در کنکور، شنیدم در آزمون دیگری پذیرفته شد.

از تمام آن روزهای سرد و سیاه ، از آن روزی که دوباره در روزنگارمان، یادآور تلخی و سیاهی شد. از آن هجده تیر ده سال گذشته بود و هنوز چیزی تمام نشده بود که دوباره روز بد دیگری آغاز شد، هجده تیری دیگر خون‌های ریخته و پایمال شده‌ی هجده تیر ۷۸ و مادری که از آن سال تا به امروز سعیدش ( #سعید_زینالی ) را هنوز جستجو می‌کند! و دوباره هجده تیری دیگر و زخم های من همه از این روز است از این روز ! هر ماه تیری که از راه می‌رسد، دوباره باز تنم می لرزد از یادِ آن همه، از دیدن زخم‌های مانده بر تنم پانزده سال گذشت ! و هنوز مانده بر تنم، مانده بر قلبم، زخم‌های آن ماه تیرگی.»
.

✍️ مسعود علیزاده

#محسن_روح_الامینی
#امیر_جوادی_فر
#محمد_کامرانی
#رامین_آقازاده_قهرمانی
#احمد_نجاتی_کارگر
#رامین_پوراندرجانی
#سعید_زینالی
#رای_بی_رای

امروز ۱۹ آبان، سالروز درگذشت دکتر رامین پوراندرجانی است، پزشکی جوان و باوجدانی است که در جریان تحقیقات درباره‌ی مرگ بازداشت‌شدگان بازداشتگاه کهریزک با وجود فشارهای شدید، حاضر نشد علت مرگ زندانیان را «بیماری مننژیت» معرفی کند.

او چند ماه بعد، به طرز مشکوکی در اتاق استراحت پزشکان در مرکزی وابسته به پلیس جان باخت.

پس از کمتر از یک سال از مرگ او، یک پزشک دیگر بازداشتگاه کهریزک، به نام عبدالرضا سودبخش، نیز در نزدیکی مطبش ترور شد.

مرگ این دو پزشک هرگز از سوی مقامات قضایی به‌درستی پیگیری نشد و پرسش‌های بسیاری بی‌پاسخ گذاشت.

یادآوری نام و سرگذشت آنان، مقاومتی است در برابر سیاستی که می‌خواهد با تحریف حقیقت، مرگ آن‌ها و جنایات کهریزک را به فراموشی بسپارد.



#رامین_پوراندرجانی #کهریزک #یادبود_امید #حقوق_بشر #دادخواهی #ایران