•کنفرانس با موضوع:

- تحمیل عقاید در اسلام

•ارائه‌دهنده: جناب آرتور

- جمعه، ۲۳ آبان، ساعت ۲۱:۴۵ به وقت ایران

- در گروه «دروغ‌ها و خرافات اسلام»

@ISLIE_Group | @ISLIE

یاسوجی ها مدام در حال آن لاک کردن هستن
تشویق قاتل !!!
حداقل یکم از بختیاری ها یاد بگیرید
به خودتون هم میگید لر!!

@khod2

مردمی که با دلار ۱۰۰ تومن زندگی کردن
با دلار ۱۲۰ تومن هم زندگی میکنن

مردمی که با اختلاس میلیاردی زندگی کردن
با اختلاس کوادریون هم زندگی میکنن

مردمی که با غنی سازی زندگیشون تباه شد
با بمب اتم هم خو میگیرن

ما ملت امام حسینیم ، از نسل کورش

@khod2

🔘 قلدری در هرمز، بحران در تهران: رژیمی که با حمایت «محور کرینک» کشور را به سمت جنگی جدید هل می‌دهد

▪️ جمهوری اسلامی در اولین نمایش آشکار قدرت نظامی پس از جنگ ۱۲ روزه، یک نفت‌کش خارجی با پرچم جزایر مارشال به نام تالارا را در تنگه راهبردی هرمز توقیف و وارد آب‌های سرزمینی خود کرد. این اقدام، که اولین توقیف بزرگ در ماه‌های اخیر است، نه یک حادثه، بلکه یک «پیام عملیاتی» حساب‌شده به واشنگتن، تل‌آویو، و همسایگان است: رژیم، محاصره اقتصادی و انزوای ژئوپولیتیک را با اخلال در شریان انرژی جهان پاسخ می‌دهد.

▪️ این قلدری خارجی در حالی رخ می‌دهد که پایتخت در آستانه فروپاشی زیرساختی قرار دارد: منابع داخلی گزارش داده‌اند که بحران آب تهران چنان وخیم است که جیره‌بندی آب معدنی در فروشگاه‌های بزرگ آغاز شده و هر مشتری تنها مجاز به خرید یک بسته شش‌تایی است. در کنار این، موج سرکوب داخلی تشدید شده؛ غلامحسین محسنی اژه‌ای، رئیس قوه قضاییه، دستور برخورد «جدی» با «جریانات سازمان‌یافته بی‌حجابی» را صادر کرد تا رژیم با تولید دشمن داخلی و ارعاب، بر بحران‌های ساختاری سرپوش بگذارد.

▪️ گزارش‌های اطلاعاتی غرب نشان می‌دهد که جمهوری‌اسلامی با نقض آشکار تحریم‌های سازمان ملل، به سرعت در حال بازسازی زرادخانه موشکی خود است و با حمایت فعال پکن و مسکو، تحریم‌های ماشه سازمان ملل را به طور گسترده دور می‌زند. دست‌کم ۲۰۰۰ تن ماده پیش‌ساز موشکی «پرکلرات سدیم» از چین به بندرعباس ارسال شده است؛ مواد کافی برای تولید حدود ۵۰۰ موشک بالستیک. این همکاری، که هدفش کسب توانایی «شلیک ۲۰۰۰ موشک در یک موج» (چهار برابر جنگ قبلی) است، قلب استراتژی بقای ایران در محور CRINK را نشان می‌دهد. آمریکا در پاسخ، ۳۲ فرد و نهاد را در ۸ کشور (از جمله اوکراین و آلمان) به دلیل حمایت از برنامه موشکی و پهپادی سپاه، تحریم کرده است.

▫️ چالش‌های مرگبار: از تخلیه تهران تا حذف مخالفان فکری

۱. دکترین جدید جنگ: از بازدارندگی به «تغییر رژیم»
همزمان با بازسازی شتابان ایران، اسرائیل نیز دکترین خود را تغییر داده است. مقامات امنیتی اسرائیل تأیید کرده‌اند که هدف جنگ احتمالی آینده، تنها محدود کردن برنامه هسته‌ای نیست، بلکه «وادار کردن جمهوری اسلامی به واکنش یا فروپاشی» خواهد بود. این یعنی منطقه در آستانه ورود به فاز جدیدی از جنگ قرار دارد که هدف آن صرفاً نظامی نیست، بلکه تغییر ساختار قدرت در تهران است؛ وضعیتی که با توجه به تهدید ترامپ برای اقدام نظامی علیه ونزوئلا، به یک تقابل جهانی تبدیل شده است. حمایت لجستیکی فعال، این تحلیل را که جنگ دوباره با ایران «هزینه‌ساز» خواهد بود تقویت می‌کند و به همین دلیل، اسرائیل باید برای اقدامی سخت‌تر در آینده آماده شود.

۲. جیره‌بندی در پایتخت، سرکوب در قم:
بحران آب در تهران به حدی رسیده که علاوه بر خطر «تخلیه پایتخت»، اکنون آب معدنی نیز جیره‌بندی شده است. این فلج کامل زیرساخت، در تضاد عریان با اولویت‌های حکومت است. غلامحسین محسنی اژه‌ای، رئیس قوه قضائیه، از قم دستور برخورد «جدی» با آنچه «جریانات سازمان‌یافته برهنگی» می‌نامد، صادر کرده است. این یعنی در نگاه رژیم، نظارت بر حجاب مهم‌تر از مدیریت آب شهری است. یعنی به جای کاهش بودجه و اصلاحات ساختاری در پی ادامه پول پاشی و مبارزه بیهوده با حجاب است حتی با وجود بحران‌های متعدد و خطرناک.

۳. مرزبندی در «دولت وفاق»:
استعفای فیاض زاهد، عضو شورای اطلاع‌رسانی دولت، به دلیل انتصاب یک تندرو (اسماعیل سقاب اصفهانی) به معاونت رئیس‌جمهور، نشان داد که مفهوم «وفاق ملی» در دولت پزشکیان نیز به پایان رسیده است. به نظر می‌رسد که جناح تندرو، حتی صداهای اصلاح‌طلب درون دولت را نیز برنمی‌تابد و در حال حذف هرگونه صدای منتقد است. این پاکسازی فکری، همزمان با محکومیت بین‌المللی بازداشت جامعه‌شناسان چپ‌گرا، نشانگر عزم رژیم برای تنگ کردن حلقه سرکوب پیش از وقوع یک بحران بزرگ داخلی یا خارجی است.

۴. توقیف تالارا: اراده‌نمایی برای اجبار به مذاکره: توقیف نفت‌کش با پرچم خارجی، بیش از آنکه یک پاسخ نظامی باشد، یک مانور سیاسی است. این اقدام، در واکنش به تلاش ترامپ برای جذب عربستان و قزاقستان به پیمان ابراهیم و فشار بر نیابتی‌ها در عراق (پس از پیشتازی محمد شیاع سودانی) صورت می‌گیرد تا رژیم نشان دهد هنوز کارت‌هایی برای بازی در منطقه دارد.

🔸 ائتلاف CRINK (Axis of Upheaval): این اصطلاح، چارچوب تحلیلی غرب برای درک همکاری رو به رشد میان چین، روسیه، ایران و کره شمالی است. این کشورها با وجود اختلافات تاریخی، به دلیل دشمنی مشترک با نظم جهانی تحت رهبری آمریکا و نیاز متقابل به دور زدن تحریم‌ها و تبادل تسلیحات (مانند پهپاد و مواد پیش‌ساز موشکی)، به یک «ائتلاف مصلحتی» تبدیل شده‌اند که در تلاش است ثبات جهانی را به چالش بکشد.

@khod2

•کنفرانس صوتی:

- فلسفه برای همگان
فلسفه برخلاف علوم تجربی مربوط به همگان می‌شود؛ زیرا پرسش‌های بنیادین زندگی را بدون نیاز به ابزار آزمایشگاهی کاوش می‌کند. در کنفرانس صوتی «فلسفه برای همگان»، آرش با زبانی ساده، دریچه‌ای به سوی اندیشیدن آزاد می‌گشاید.

- یکشنبه و دوشنبه، ۲۵ و ۲۶ آبان، ساعت ۲۰:۴۵ به وقت ایران

- در گروه‌های «دروغ‌ها و خرافات اسلام» و «اتوپیا»

- همراه ما باشید تا فلسفه را نه در کتابخانه‌ها، بلکه در دل گفت‌وگو زنده تجربه کنیم!

@ISLIE_Group | @ISLIE

مناظره‌ی صوتی:

- قدم هستی

- هادس
- شرودینگر

- دوشنبه ۲۶ آبان، ساعت ۲۲:۱۵

- در گروه دروغ‌ها و خرافات اسلام

@ISLIE_Group | @ISLIE

•کنفرانس صوتی:

- فلسفه برای همگان

فلسفه برخلاف علوم تجربی مربوط به همگان می‌شود؛ زیرا پرسش‌های بنیادین زندگی را بدون نیاز به ابزار آزمایشگاهی کاوش می‌کند. در کنفرانس صوتی «فلسفه برای همگان»، آرش با زبانی ساده، دریچه‌ای به سوی اندیشیدن آزاد می‌گشاید.

- یکشنبه و دوشنبه، ۲۵ و ۲۶ آبان، ساعت ۲۰:۴۵ به وقت ایران

_ارائه دهنده: جناب آرش

- برگزار شده در گروه‌های «دروغ‌ها و خرافات اسلام» و «اتوپیا»

- همراه ما باشید تا فلسفه را نه در کتابخانه‌ها، بلکه در دل گفت‌وگو زنده تجربه کنیم!


@ARKIV
@KHOD2
@ISLIE
@KTYAB

خاکستر کردن جنگل
خشکاندن دریاچه و تالاب و رود
فقر و فلاکت
اختلاس و سرکوب و مرگ
بی آبی و بی برقی
جنازه دزدی و غم بی پایان مادران و پدران
ارابه های مرگ میلیونی در جاده ها
ترور و تهدید و انزوا
و هزاران چیز دیگر

فقط هنر آخوند است زیر چتر شیعه گری

@khod2

🔘 خفگی در تهران، توهم در پاستور: چرا رژیم ایران برای بقای خود به «جنگ دوم» نیاز دارد؟

▪️ در حالی که آسمان تهران و شش کلان‌شهر دیگر زیر لایه‌ای ضخیم از دود مازوت و آلاینده‌ها مدفون شده و طبق گزارش‌ها، روزانه ۱۶۱ ایرانی قربانی این «اتاق گاز» عمومی می‌شوند، حاکمان جمهوری اسلامی به جای تدبیر، بر طبل جنگی می‌کوبند که می‌تواند باقی‌مانده رمق ایران را نیز بگیرد.

▪️ صحنه داخلی: جنون و خرافه در برابر تشنگی
وضعیت سدهای تهران به «حجم استراتژیک» (خط قرمز خالی شدن) رسیده و خطر جیره‌بندی آب جدی است. اما پاسخ حکومت چیست؟ امام جمعه موقت تهران، محمدجواد حاج علی‌اکبری، رسماً اعلام می‌کند: «ریشه کاهش بارندگی در گناهان و بی‌حجابی است!» این سطح از گسست شناختی، نشان می‌دهد که سیستم حکمرانی، توانایی درک ابتدایی‌ترین اصول علت‌ومعلولی را از دست داده و برای فرار از پاسخگویی، طبیعت را نیز گروگان ایدئولوژی خود کرده است.

▪️ صحنه خارجی: بازسازی ماشین جنگی با پول ملت
در حالی که یارانه ۴۰۰ هزار نفر دیگر قطع شده، گزارش‌های اطلاعاتی تأیید می‌کنند که جمهوری اسلامی با کمک چین (ورود ۲ هزار تن پرکلرات سدیم) در حال بازسازی سریع زرادخانه موشکی و فعالیت در سایت هسته‌ای «طالقان ۲» است. هسته سخت قدرت، تصمیم خود را گرفته است: فرار از فروپاشی داخلی با ایجاد یک بحران خارجی جدید.

▫️ دامِ روانی: چرا در اتاق گاز تهران، هنوز منتظر «ناجی» هستیم؟
در میانه این فاجعه، سوالی بزرگتر مطرح است: چرا جامعه ایران هنوز واکنشی متناسب با سطح تهدید نشان نمی‌دهد؟ پاسخ در همان «نظریه چرخه‌های تاریخی» نهفته است که پیش‌تر در کانال بررسی کردیم:

۱. سلاح «درماندگی آموخته‌شده»: رژیم با مهندسی بحران‌ها (قطع آب، آلودگی هوا، خطر جنگ)، آگاهانه مردم را در وضعیت «بقا» نگه می‌دارد. وقتی شهروند درگیر نفس کشیدن است، «روح مدرن و پرسشگر» او خاموش می‌شود و «روح تاریخی و محافظه‌کار» بیدار می‌شود؛ روحی که می‌گوید: «کاری از دست ما برنمی‌آید، باید منتظر ماند.»

۲. انتظار برای ناجی؛ تضمین بقای استبداد: جمهوری اسلامی دقیقاً روی همین ضعف تاریخی حساب باز کرده است. آنها می‌خواهند شما آنقدر بترسید و ناامید شوید که به جای «شهروند مسئول» بودن، به «تماشاچی منتظر» تبدیل شوید؛ منتظر اینکه ترامپ، اسرائیل، یا حتی یک معجزه، کار را تمام کند. این انفعال، سوخت اصلی ماشین سرکوب است.

۳. جنگ به عنوان داروی بی‌حسی: رژیم با کوبیدن بر طبل جنگ (ادعای خطیب درباره پیروزی و توطئه ترور)، تلاش می‌کند ترس از «هرج‌ومرج و سوریه شدن» را در دل مردم بکارد. آنها می‌دانند در ناخودآگاه ایرانی، ترس از «فروپاشی»، مردم را به تحمل «ناجی مستبد» وادار می‌کند.

🔸 آنچه امروز در ایران می‌گذرد، نبرد میان «زندگی» و «ایدئولوژی مرگ‌طلب» است. اما پیروزی در این نبرد، تنها با تغییر در خیابان‌ها ممکن نیست؛ بلکه نیازمند انقلابی در ذهن‌هاست. تا زمانی که منتظر باشیم کسی از بیرون (چه ماوراءالطبیعه و چه ابرقدرت‌ها) ما را نجات دهد، در چرخه باطل این رژیم گرفتار خواهیم ماند. نجات ایران، در گرو عبور از «فرهنگ انتظار (تئوری‌پردازی)» و رسیدن به «باور به توانستن (عملگرایی)» است.

@khod2

💢۶۲ سال پیش در چنین روزی، یعنی ۲۲ نوامبر ۱۹۶۳، جان اف. کندی، رئیس‌جمهور جوان و محبوب ایالات متحده، در دالاس تگزاس ترور شد و جانش را از دست داد. اما امروز، پس از گذشت بیش از شش دهه و با افشای تدریجی اسناد محرمانه دولت آمریکا، مشخص شده که حداقل از دوران ریاست‌جمهوری کندی، یعنی از اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی، سیاست خارجی واشنگتن نسبت به ایران و شخص محمدرضا شاه پهلوی به شدت دوپهلو و حتی خصمانه بوده است. اسناد منتشرشده نشان می‌دهند که دولت کندی نه تنها به شاه به عنوان یک متحد قابل اعتماد نگاه نمی‌کرد، بلکه فعالانه در حال بررسی سناریوهای مختلف برای محدود کردن قدرت او، فشار برای اصلاحات اجباری و حتی زمینه‌سازی برای جایگزینی یا سرنگونی‌اش در بلندمدت بود؛ برنامه‌ای که حدود ۱۶–۱۷ سال پیش از پیروزی انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ آغاز شده بود و در واقع فرصتی استراتژیک برای آمریکایی‌ها فراهم می‌آورد تا در صورت لزوم از پشت به شاه خنجر بزنند.

@khod2

💢یکی از بخش های این دشمنی پنهان،نامه‌ای است که آیت‌الله روح‌الله خمینی در ۲۶ مهر ۱۳۴۱ (اکتبر ۱۹۶۲) خطاب به جان اف. کندی نوشت و خواستار حمایت امریکا از براندازی نظام شاه شد
جالب اینجاست که این نامه هیچ‌گاه به دست کندی نرسید، چون سفارت آمریکا در تهران و دستگاه امنیتی شاه از ارسال آن جلوگیری کردند، اما محتوای آن بعدها منتشر شد و نشان داد که حتی در آن زمان، برخی محافل آمریکایی از نارضایتی روحانیت شیعه آگاه بودند و آن را به عنوان اهرمی بالقوه علیه شاه در نظر می‌گرفتند

دولت کندی در عمل نیز اقدامات مشخصی برای محدودیت شاه انجام داد: حمایت مالی و سیاسی از جبهه ملی و نهضت آزادی به عنوان اپوزیسیون لیبرال، کاهش چشمگیر کمک‌های نظامی بدون قید و شرط به ایران (که شاه به آن عادت داشت)، تهدید به قطع کمک‌های اقتصادی در صورت مقاومت شاه در برابر اصلاحات سیاسی، و حتی بررسی گزینه‌های جایگزینی شاه با یک رژیم جمهوری‌خواه یا شورایی که بیشتر تحت کنترل واشنگتن باشد. اندرو اسکات کوپر، در کتاب معروفش «سرنگونی بهشت: شاه، آمریکا و سقوط سلسله پهلوی»، با استناد به اسناد تازه منتشرشده سیا و وزارت خارجه آمریکا، به خوبی نشان می‌دهد که چگونه کندی شخصاً از شاه دل خوشی نداشت و او را دیکتاتوری عقب‌مانده می‌دانست که باید مهار یا حذف شود؛ سیاستی که پس از ترور کندی نیز توسط جانسون و کارتر ادامه یافت و در نهایت به انقلاب ۵۷ و سرنگونی شاه منجر شد

@khod2

دیدار نماینده یاسوج در طویله مجلس
با خانواده قاتل دکتر داوودی جهت همدردی

این تیکه از ایران رو باید حصار کشید دورش
لعنتی های ماقبل تاریخ

@khod2

تجزیه طلبان ایران نشین !!!
بارها نگفتیم باندهای پان و تجزیه طلب و مجاهد از داخل خط میگیرند ؟ نگفتیم برای رعب و وحشت بوجود آمدن ؟

@khod2

🔘اسلام و شعر
تحلیل رابطه عشق-نفرت محمد با شاعران

نویسنده:آرش
#بخش_اول
💢قرآن به پیروان شاعران از باب تحقیر می‌نگرد:
آیا به تو بگویم، ای مردم، شیاطین بر چه کسانی نازل می‌شوند؟ آنها بر هر گناهکار دروغگو و تهمت‌زن نازل می‌شوند. کسانی که به شایعات گوش می‌دهند - و بیشتر آنها دروغگو هستند - و آن شاعرانی که پیروان گمراهان هستند. سوره الشعراء، آیات ۲۲۱-۲۲۴ (ترجمه فتح‌الله ملک)
اینجا، قرآن به شیاطین نازل‌شده در ارتباط با شعر اشاره می‌کند، با این تلویح که این موجودات شیطانی شعر را الهام می‌دهند. آیات فوق همچنین بیان می‌کنند که کسانی که نادرست هستند، گمراه شده‌اند، آنهایی هستند که از اشخاصی که اشعار می‌سرایند پیروی می‌کنند. با توجه به این، آیا تعجب‌آور است که قرآن چنین دیدگاه منفی نسبت به شعر داشته باشد؟
در واقع، گزارش شده است که محمد اظهارات بسیار تندی درباره شعر کرده است:
از ابن عمر نقل شده:
پیامبر گفت: «بهتر است برای مردی که داخل بدنش را با چرک پر کند تا اینکه با شعر پر کند.» (صحیح بخاری، جلد ۸، کتاب ۷۳، شماره ۱۷۵ از ابی هریره نقل شده:
رسول خدا گفت: «بهتر است برای هر یک از شما که داخل بدنش را با چرکی پر کند که ممکن است بدنش را بخورد، تا اینکه با شعر پر شود.» (صحیح بخاری، جلد ۸، کتاب ۷۳، شماره ۱۷۶
او حتی برخی شاعران را که او را به وسیله شعر هجو کرده بودند، به قتل رساند.
مأموریت سلیم بن عمیری برای کشتن ابو عفک
ابو عفک از بنی (قبیله) عمرو بن عوف از قبیله عبیده بود.
هنگامی که رسول حارث بن سمیت را کشت، او نارضایتی خود را نشان داد و گفت:
مدت‌ها زندگی کردم اما هرگز ندیده‌ام
مجمع یا جمعی از مردم
که به پیمان خود وفادارتر باشند
و به متحدان خود هنگامی که فراخوانده می‌شوند
از پسران قیله هنگامی که گرد هم آمدند،
مردانی که کوه‌ها را سرنگون کردند و تسلیم نشدند.
سواری که به آنها رسید آنها را به دو نیم تقسیم کرد (با گفتن)
«حلال»، «حرام» انواع و اقسام چیزها.
اگر تو به جلال یا پادشاهی اعتقاد داشتی
از تبّع پیروی می‌کردی.
رسول گفت: «چه کسی این اوباش را برای من سر و سامان خواهد داد؟» که سلیم بن عمیری، برادر بنی عمرو بن عوف از «گریه‌کنندگان» جلو آمد و او را کشت. امامه بن مزینیه درباره آن گفت:
تو دین خدا و مرد احمد را تکذیب کردی!
به او که پدر تو بود، بد است پسری که تولید کرد!
یک حنیف به تو در شب ضربه‌ای زد و گفت
«این را بگیر ابو عفک علی‌رغم سن و سالت!»
هرچند می‌دانستم که آیا انسان یا جن بود
که تو را در نیمه شب کشت (من چیزی نمی‌گویم)
(زندگی محمد، ترجمه سیره رسول‌الله ابن اسحاق، با مقدمه و یادداشت‌های آلفرد گیوم [انتشارات آکسفورد دانشگاه، کراچی، چاپ دهم ۱۹۹۵]، صفحه ۶۷۵)
و:
مسلمانان ابو عفک و اسماء را می‌کشند
قبل از پیروزی بدر، مسلمانان از غیرمسلمانان مدینه می‌ترسیدند، زیرا آنها هنوز خیلی ضعیف بودند تا بتوانند به هرگونه تجاوزی پاسخ دهند. اما وقتی از بدر پیروز بازگشتند، سلیم بن عمیری خود را موظف دانست که از شر ابو عفک، یکی از قبیله بنی عمرو بن عوف، خلاص شود. این شخص یک شاعر بود که اشعاری تمسخرآمیز درباره محمد و مسلمانان سروده بود و قبیله خود را بر ضد آنها تحریک می‌کرد. حتی پس از بدر، ابو عفک هنوز اشعار توهین‌آمیز می‌سرود و پخش می‌کرد. سلیم ابو عفک را در حالی که در خواب بود در حیاط خانه خود به کمین نشست و او را کشت. به همین ترتیب، اسماء، دختر مروان، از قبیله بنی امیه بن زید، اسلام و پیامبر را با تشویق احساسات بد علیه مسلمانان توهین می‌کرد. نبرد بدر باعث نشد که او تجدیدنظر کند. یک روز، عمیر بن عوف در حالی که او را در شب، در میان فرزندانش که یکی از آنها را شیر می‌داد، محاصره کرده بود به او حمله کرد. عمیر ضعیف‌النظر بود و مجبور شد برای یافتن او دست بگرداند. پس از برداشتن بچه از قربانی، او را کشت. سپس به نزد پیامبر رفت و او را از کاری که کرده بود مطلع ساخت. وقتی بستگان او از تشییع جنازه بازگشتند، از او پرسیدند که آیا او را کشته است یا نه. «چرا که نه،» عمیر گفت، «اگر بخواهید می‌توانید با من بجنگید. به کسی که بر جان من مسلط است، اگر شما انکار کنید که او اشعار توهین‌آمیز خود را سروده، من با شما خواهم جنگید تا اینکه یا شما یا من ساقط شویم.» شجاعت عمیر بود که باعث شد بنی ختمه، قبیله شوهر اسماء، به اسلام روی بیاورند. پس از مسلمان شدن اما از آزار دست‌پرستان خود می‌ترسیدند، برخی از آنها مسلمانی خود را مخفی کرده بودند. از این پس، دیگر این کار را نکردند.

@islie

•کنفرانس:
- خشونت (ساختارمند) حکومت اسلامی علیه زنان
- سه‌شنبه ۴ آذر برابر با ۲۵ نوامبر
- ساعت ۲۱ به وقت ایران
- به مناسبت روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان
- اجراء: لادن
- در مجمع اپوزیسیون (گروه سیاسی دروغ‌ها و خرافات اسلام)
- لینک:
t.me/+B9XQQK8-fS9mODRk
@khod2 | @islie_group

مناظره‌ی صوتی پیرامون:

معنا و پوچی در اسلام و در ابزوردیسم

جلسه‌ی اول در گروه «گفت‌وگوی ادیان» با موضوع معنا در اسلام
جلسه‌ی دوم در گروه «دروغ‌ها و خرافات اسلام» با موضوع معنا در عالم بی‌خدا، سکولاریسم و ابزوردیسم

چهارشنبه، ۵ آذر
ساعت ۲۱:۳۰ به وقت ایران

- جناب هادس، جامعه‌شناس
- حجت الاسلام والمسلمین جناب مصباحی، محقق ادیان

دروغ‌ها و خرافات اسلام
@ISLIE
@ISLIE_Group

۲۵ نوامبر، روز جهانی مبارزه با خشونت بر زنان است، تاریخچه ی این روز به فعالیت سیاسی چهار خواهر «میرابال» برمیگردد؛ زنانی که علیه دیکتاتوری جمهوری دومینیکن و دیکتاتور وقت «رافائل تروخیو» مبارزه میکردند. خواهران میرابال به نام «پروانه‌های وحشی»شناخته می‌شدند.
از میان این چهار خواهر، سه خواهر یعنی پاتریا (۳۶ ساله)، ماریا (۳۴ ساله)و مینروا (۲۵ ساله) توسط دستگاه امنیتی رژیم تروخیو بازداشت شدند و پس از ماه‌ها شکنجه و آزار جنسی در زندان ، در ۲۵ نوامبر ۱۹۶۰ به‌طرزی وحشیانه به قتل رسیدند. این جنایت، نقطه پایانی بر مشروعیت دیکتاتوری تروخیو بود و خشم عمومی ناشی از قتل حکومتی این سه زن، سرانجام به سرنگونی حکومت انجامید.
در ۱۷ اکتبر ۱۹۹۹، مجمع عمومی سازمان ملل متحد  تاریخ ۲۵ نوامبر را به‌عنوان روز جهانی مبارزه  با خشونت بر زنان به رسمیت شناخت.

آثار متعددی نیز در بزرگداشت زندگی و مبارزات آنان خلق شده است:
کتاب‌های «مینروا میرابال»و «لاس میرابال» نوشته رامون آلبرتو فراس،
شعر «آمین پروانه‌ها» سروده پدرو میر،
و همچنین فیلم «tropico de sanger »به کارگردانی خوآن دلانسه که بر اساس زندگی این خواهران ساخته شده است.
امروز در ایران روز 25 نوامبر از آن جهت مهم است که زنان در ایران با یک حکومت ضد زن که خشونت‌های آشکار و پنهانِ سیستماتیک بر آنان تحمیل میکند مواجه‌ هستند. خشونت علیه زنان در ایران صرفاً یک آسیب اجتماعی نیست، بلکه پدیده‌ای سیستماتیک، سیاسی و مرتبط با ماهیت حاکمیت اسلامی است . نمونه آن، مخالفت رسمی معاونت قوه قضائیه جمهوری اسلامی در سال ۲۰۱۷ با لایحه منع خشونت علیه زنان بود؛ مخالفتی که این لایحه را «مغایر با حاکمیت اسلامی» دانست و عملاً تأییدی بر سیستماتیک بودن خشونت بر زنان در ایران است.
اعتراضات سراسری علیه زن‌ستیزی در ایران و مقاومت زنان—از جمله کمپین «من نیز شکنجه شدم»و مبارزه پیگیرانه علیه حجاب اجباری—نشان از مبارزه مداوم زنان برای عقب راندن این ساختار تبعیض دارد. با این حال، پدیده‌هایی همچون کودک‌همسری قانونی، قتل‌های ناموسی، و مشروعیت‌بخشی حقوقی به اجبار جنسی تحت عنوان تمکین همچنان با حمایت قوانین و نهادهای رسمی پابرجاست.
در چنین شرایطی، بسیاری از فعالان حقوق زنان معتقدند که فشارهای بین‌المللی، از جمله بایکوت سیاسی حکومت جمهوری اسلامی به‌دلیل چهار دهه آپارتاید  جنسیتی و در پی آن سرنگونی حکومت جمهوری اسلامی در ایران می‌تواند ابزاری مؤثر در مسیر مبارزه با خشونت بر زنان و تغییر بنیادین این وضعیت باشد.
@khod2

💢بر اساس برخی نظرسنجی‌های بین‌المللی (مثل Edelman Trust Barometer یا گزارش‌های مشابه)، چین و عربستان سعودی معمولاً در صدر کشورهایی قرار می‌گیرند که مردم‌شان «بالاترین اعتماد» را به حکومت نشان می‌دهند. البته وقتی دقیق‌تر نگاه می‌کنیم، این «اعتماد» بیشتر به معنای رضایت از عملکرد اقتصادی و تأمین امنیت و رفاه روزمره برمی‌گردد تا یک باور عمیق ایدئولوژیک یا عشق خالصانه به حاکمیت.

@khod2

🔘از منظر جامعه‌شناختی، در نظام‌های اقتدارگرا (و به‌ویژه توتالیتر یا شبه‌توتالیتر) رابطه‌ای بسیار تنگاتنگ و دوطرفه بین حکومت و جامعه شکل می‌گیرد: حکومت با توزیع رانت، امنیت، مصرف‌گرایی و غرور ملی، یک قرارداد اجتماعی خاموش» پیشنهاد می‌کند: «شما صدای‌تان را بلند نکنید، ما هم شکم‌تان را سیر و خیابان‌ها را امن نگه می‌داریم.» مردم هم تا وقتی این قرارداد به نفع‌شان است، نه فقط سکوت می‌کنند، بلکه گاهی با افتخار از نظام دفاع هم می‌کنند. در چین می‌بینی که خیلی‌ها کاملاً می‌دانند حزب کمونیست چه محدودیت‌هایی گذاشته، اما می‌گویند: «بالاخره کشور از فقر و هرج‌ومرج درآمده، مترو و قطار سریع‌السیر داریم، پاسپورت‌مان اعتبار پیدا کرده؛ این‌ها را با کدام آزادی بیان عوض کنیم؟» در عربستان هم همین‌طور: مردم می‌دانند که آل سعود دیکتاتوری است، ولی وقتی بن سلمان چنین پروژه های پیشرفت اقتصادی و شکوفایی و ثروت زیادی برای مردم ایجاد کرده است، دیگر آزادی بیان و اندیشه برایشان مهم نیست
این دقیقاً همان چیزی است که امروزه بخش بزرگی از ایرانی‌های خسته و درمانده آرزویش را می‌کنند
یک بن سلمانِ ایرانی بیاید، فقط شکم‌مان سیر باشد، جاده و مترو و استادیوماک و کنسرت داشته باشیم، فساد و جنایت و اعدام هم بکند اشکالی ندارد، فقط بگذارید زندگی کنیم.
انگار نسل انقلاب ۵۷ که به‌خاطر همین رفاه نسبی شاه و همزمان نبود آزادی سیاسی قیام کرد، حالا در ذهن نوه‌هایش کاملاً وارونه شده

اما جامعه ایران واقعاً موجودی عجیب و چندلایه است.
از یک طرف، بالای ۷۰-۸۰ درصد مردم در خلوت خودشان با کلیت این نظام را نمی‌خواهند و آرزوی تغییر دارند. از طرف دیگر، همین جامعه وقتی نوبت به هزینه دادن واقعی می‌رسد، اغلب عقب می‌کشد. چرا؟ چون تجربه تاریخی تلخ، سرکوب شدید، پراکندگی، بی‌اعتمادی میان خودمان، و مهم‌تر از همه محاسبه هزینه-فایده فردی باعث می‌شود خیلی‌ها بگویند: اگر قرار است من یا بچه‌ام کشته یا زندانی یا بیکار بشویم، ترجیح می‌دهم فعلاً همین وضعیت بماند
هیچ چیز والاتر از قدرت جامعه نیست
تا وقتی جامعه نخواهد یعنی حاضر به پرداخت هزینه جمعی نشود هیچ هیچ انقلابی نمی‌تواند چیزی را عوض کند
رژیم‌ها در خلأ قدرت ندارند؛ قدرت را جامعه به آن‌ها قرض می‌دهد، گاهی با ترس، گاهی با امید، گاهی با بی‌تفاوتی.
روزی که جامعه تصمیم بگیرد این وام را پس بگیرد، دیوارهای سرکوب هم مثل دیوار برلین یک‌شبه فرو می‌ریزد. خواستن، همان کلید جادویی تاریخ است؛ بقیه فقط جزئیات اجرایی‌اند

@khod2

🔘 فرار به جلو با جیب‌های پر: چرا جمهوری اسلامی به «بحران» معتاد است و نمی‌تواند «عادی» باشد؟

▪️ در روزهایی که ویدئوی عروسی اشرافی دختر علی شمخانی در هتل اسپیناس پالاس با لباس‌های غربی و تجملات خیره‌کننده دست‌به‌دست می‌شود، نعیم قاسم، رهبر حزب‌الله لبنان، رسماً اعلام می‌کند که جمهوری اسلامی هزینه بازسازی خانه‌های نیروهایش را (تا ۱۴ هزار دلار برای هر واحد) نقداً پرداخت می‌کند. این دو تصویر، وقتی در کنار فقر مطلق کارگران، جیره‌بندی آب در تهران و بازداشت زنان به خاطر حجاب قرار می‌گیرند، پرده از حقیقتی هولناک برمی‌دارند: ما در یک کشور زندگی نمی‌کنیم؛ ما در یک «نظام آپارتاید» زندگی می‌کنیم.

▪️ «سیم‌کارت سفید» و «شوکر قانونی»؛ نمادهای طبقه برتر
افشای لیست دارندگان «سیم‌کارت‌های سفید» (اینترنت بدون فیلتر) نشان داد که دیوار فیلترینگ، تنها برای مردم کشیده شده است. مسئولان، خبرنگاران خودی و آقازاده‌ها، آزادانه در دهکده جهانی قدم می‌زنند، در حالی که مردم عادی پشت دیوار دیجیتال حبس شده‌اند. همزمان، خبر توزیع قانونی «شوکر و اسپری» بین اقشار خاص (مانند بازیگران) در حالی که شهروندان عادی در برابر ناامنی بی‌پناهند، ثابت می‌کند که در جمهوری اسلامی، حتی «امنیت» هم کوپنی و رانتی است.

▫️ تحلیل: چرا رژیم به «بحران» معتاد است؟

۱. «جرم اولیه» و ترس ابدی از قانون
جمهوری اسلامی مانند مجرمی است که با یک جنایت بزرگ (مصادره انقلاب، اعدام‌های فراقانونی دهه ۶۰، کشتار ۶۷ و حذف سیستماتیک دگراندیشان) وارد خانه شده است. دیواری که با «خون» و «بی‌قانونی» کج چیده شده، دیگر راست نمی‌شود. سران رژیم می‌دانند که «عادی‌سازی» شرایط، مساوی با «پاسخگویی» است. اگر شرایط آرام شود، جامعه خواهد پرسید: «آن خون‌ها چه شد؟» و «این پول‌ها کجاست؟».
بنابراین، رژیم دائم فریاد می‌زند، دشمن‌تراشی می‌کند و بحران می‌سازد (از هسته‌ای تا جنگ با اسرائیل) تا صدای پای قانون و عدالت در هیاهوی جنگ گم شود. آنها از «صلح» بیشتر از «جنگ» می‌ترسند، زیرا صلح یعنی بازگشت به قانون، و قانون یعنی زندان برای آنها.

۲. چرا تورم پایین نمی‌آید؟ (هزینه سکوت)
روزنامه جمهوری اسلامی نوشته «سازمان‌های بی‌خاصیت بودجه می‌گیرند تا برای مردم مشکل بیافرینند». این سازمان‌های بی‌خاصیت (نهادهای ایدئولوژیک، تبلیغاتی و سرکوبگر)، ارتش خصوصی نظام هستند. رژیم نمی‌تواند تورم را کنترل کند، چون برای راضی نگه داشتن این ارتش وفادار و شبکه آقازاده‌ها (مانند خاندان شمخانی)، نیاز به پول‌پاشی دارد.
تورم در ایران، یک پدیده اقتصادی نیست؛ یک «باج سیاسی» است که حکومت از جیب ملت برمی‌دارد تا خرج بقای خود و اقمارش کند. پایین آوردن تورم یعنی قطع بودجه این انگل‌های سیستماتیک، و قطع بودجه یعنی ریزش وفاداران.

۳. بازگشت به دوران «ارباب و رعیتی»:
۱۲۰ سال پس از آنکه انقلاب مشروطه با شعار «برابری شاه و گدا در برابر قانون» پیروز شد، جمهوری اسلامی ایران را به دوران قاجار بازگردانده است. امروز ما دوباره دو طبقه داریم:
* طبقه "خودی" (اشرافیت ایدئولوژیک): که از قانون، حجاب اجباری، تحریم و فیلترینگ معاف‌اند. آنها نفت می‌فروشند، پورشه سوار می‌شوند و با «سیم‌کارت سفید» به ریش ملت می‌خندند.
* طبقه "رعیت" (اکثریت ملت): که باید هزینه جنگ‌های نیابتی را بدهند، در صف گوشت یخ‌زده بایستند، و اگر اعتراض کنند، «محارب» خوانده می‌شوند.

۴. منطق اقتصادی نابرابری:
وقتی رهبر حزب‌الله از کمک‌های میلیاردی ایران تشکر می‌کند، در واقع دارد از جیب کارگر ایرانی که حقوقش به ۱۵۰ دلار در ماه نمی‌رسد، تشکر می‌کند. این انتقال ثروت، یک سیاست اشتباه نیست؛ یک «غارت سازمان‌یافته» است. رژیم منابع ایران را می‌مکد تا وفاداری شبکه نیابتی‌اش (در لبنان، عراق و داخل کشور) را بخرد، زیرا می‌داند هیچ پایگاه مردمی واقعی در داخل ندارد.

۵. اولویت «تشدید» بر «تنش‌زدایی»
چرا در حالی که کشور زیر فشار تحریم له شده، رژیم به جای تعامل، به دنبال ماجراجویی جدید و درگیری با اسرائیل است؟ چون «وضعیت اضطراری» بهترین پوشش برای غارت است. در شرایط جنگی، پرسشگری متوقف می‌شود. در شرایط جنگی، فسادهای میلیارد دلاری (مثل چای دبش) زیر سایه «دور زدن تحریم» گم می‌شود.
آنها دائم فریاد می‌زنند «آی دزد» و «آی دشمن»، تا کسی متوجه نشود که دزد اصلی در خانه نشسته و دشمن اصلی، همان تفکری است که آب، هوا و نان مردم را گروگان گرفته است.

🔸 ما با یک دولت مواجه نیستیم که سیاست‌های اشتباه دارد؛ ما با یک «ساختار گروگان‌گیر» مواجهیم که در تله جنایات خودش گیر افتاده است. آنها نمی‌توانند به عقب برگردند و اصلاح کنند، چون عقب‌گرد به معنای رویارویی با کوهی از پرونده‌های جنایت و فساد است. پس تنها راهشان، «فرار به جلو» است: تولید بحران‌های بزرگتر، سرکوب شدیدتر و غارت سریع‌تر، پیش از آنکه این ماشین جهنمی متوقف شود.

#AT
@khod2