وحید سرخ‌گل، فعال سیاسی و زندانی محبوس در زندان قزلحصار کرج، نامه‌ای منتشر کرده که باید همه بخوانند.

او که ۱۸ مراد ۱۴۰۲ بازداشت شده است، ماه‌ها در زندان اوین تحت فشار بود و چندین بار از دریافت درمان پزشکی محروم ماند، و از آنجا نامه‌هایی نوشته بود که صدایش را به بیرون برساند. حالا او از قزلحصار می‌نویسد.

سرخ‌گل در این نامه از آنچه «فشار، تحقیر، ضرب‌وشتم و محرومیت‌های گسترده» علیه بازداشت‌شدگان اعتراضات اخیر می‌نامد پرده برمی‌دارد. او می‌نویسد:

«در زندان اوین، گرگی ددمنش چون یوسفی، معاون به‌اصطلاح "سلامت"، قلاده‌دار مأمورانی شده است که با زندانیان سیاسی گویی با بردگان رفتار می‌کنند و جز توهین، تحقیر و سوق دادن آنان به سمت مخدرهای صنعتی ــ که یقین داریم برنامه‌ریزی‌شده است ــ مشغله‌ای دیگر ندارند.»

او از شرایط زندانیان قزلحصار اینگونه می‌نویسد:

«زندانیان سیاسی از بدو ورود مورد ضرب‌وشتم قرار گرفته‌اند. برخی از آنان بیش از ۴ ماه را در سلول‌های انفرادی‌ای گذرانده‌اند که چندین برابر ظرفیت خود زندانی در آن‌ها نگهداری می‌شد؛ بدون تماس، بدون هواخوری و حتی بدون دسترسی کافی به آب برای نظافت.»
ادامه👇

ادامه👆
اکنون همین زندانیان در سالنی نگه داشته می‌شوند مجاور بندهای جرائم قتل و تجاوز، «بدون حق تلفن روزانه، با محدودیت در هواخوری، محرومیت برخی از حق ملاقات کابینی و با ده‌ها کمبود دیگر که حتی آب آشامیدنی مناسب را نیز شامل می‌شود.»

سرخ‌گل می‌نویسد مسئولان ارشد زندان از این وضعیت بی‌خبر نیستند: «آنان بازیگران تئاتری حکومتی‌اند؛ سناریویی که در آن از فرزندان همین خاکِ به تاراج‌رفته برای ایجاد ترس در دل مردمان سرزمینم استفاده می‌شود.»

او در پایان از رسانه‌ها، نهادهای حقوق بشری و مردم ایران می‌خواهد صدای زندانیان سیاسی باشند و می‌نویسد:

« در حالی که هر روز خطری تازه بر جان برادران و خواهرانمان سایه می‌اندازد و طناب‌هایی که گردن‌ها را کبود و نفس‌ها را بند می‌آورند، همچنان قربانی می‌گیرند، نباید درگیر نمایش‌های حکومتی شویم.

از تمامی رسانه‌هایی که واقعاً دغدغه ایران دارند و نه سرگرم لودگی‌های حزبی‌اند، از نهادهای بین‌المللی و حقوق بشری، و از مردم فهیم و ترس‌گریز ایران درخواست می‌کنم برای وضعیت زندانیان سیاسی ــ از بازداشت‌شدگان جنگ دوازده‌روزه گرفته تا معترضان بازداشت‌شده در اعتراضات اخیر و جنگ کنونی ــ چاره‌ای مؤثر بیندیشند.

این جوانان شیردل، فریاد و نعره سکوتِ مردمی بوده و هستند که سال‌ها ظلم دیده و سرکوب شده‌اند.»

آرش یزدانی بیست‌وهفت سال داشت.
شب هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در محدوده هفت‌حوض نارمک تهران به خیابان آمده بود. همان‌جایی که هزاران نفر دیگر هم بودند. مردمانی که آزادی و کرامت انسانی خود را طلب می‌کردند. آرش آنجا بود، و طبق روایت‌هایی که رسیده، وقتی یک دختر مجروح شد، آرش تلاش کرد جانش را نجات دهد.
اما گلوله جنگی امانش نداد.

گلوله‌ای که به قصد هشدار شلیک نشد. برای کشتن شلیک شد. گلوله جنگی همان نوعی که برای میدان نبرد طراحی شده، نه برای مردم بی‌دفاع در خیابان‌های یک شهر.

آرش فرزند ارشد خانواده‌اش بود. وقتی ویدیوی آرش را می‌بینم _ شوخی‌هایش، خنده‌اش، آن لحظه‌ای که شعر می‌خواند _ قلبم آتش می‌گیرد و یک چیز مدام توی ذهنم می‌چرخد: چرا کشتید؟ این جوان بیست‌وهفت‌ساله که شعر می‌خواند. که می‌خندید. که نگران آدم‌های اطرافش بود؛ چرا باید کشته می‌شد؟

جواب سادهٔ تلخی دارد:
آنها می‌ترسند. از چشم‌هایی که می‌بینند. از دل‌هایی که احساس می‌کنند. از آدم‌هایی که زیبایی را می‌شناسند.

و تماشای تو زیبا بود... اما نگذاشتند.

#آرش_یزدانی

جام جهانی شروع شد. بدون صهبا.

صهبا رشتیان کمک‌داور فوتبال زنان اصفهان بود و در مسابقات استانی قضاوت می‌کرد. رویایش داوری و پرچم زدن در جام جهانی فوتبال بود‌. او لیسانس انیمیشن داشت و نقاشی و طراحی نیز دوست داشت. صهبا دو رویای بززگ داشت: داوری در جام جهانی، کار برای والت‌دیزنی.

شب ۱۹ دی در اعتراضات اصفهان، قاتلی از جنس همانها که این شبها در میادین پرچم تکان می‌دهند مستقیم با گلوله جنگی به پهلویش شلیک کرد.
او فقط ۲۳ سال داشت.

مادرش گفت:
«صهبا پر از رویا بود. آرزوی داوری در جام جهانی را داشت. همه چیز را گذاشت و رفت. صهبا خودش رویا شد.»

حالا جام جهانی شروع شده است. بدون صهبا. بدون بسیاری از آنان که عاشق فوتبال بودند.

فیفا سکوت کرده است. جیانی اینفانتینو حتی یک کلمه نگفته است.

اما ما هستیم. و صهبا را فراموش نمی‌کنیم. ما هستیم که دنیا صهبا و صهباها را فراموش نکند.

#صهبا_رشتیان

ادامه👆
حجاب اجباری فرهنگ ایران و افغانستان و خاورمیانه نیست. فرهنگ ایران هزاران سال پیش از این حکومت وجود داشته. حجاب اجباری نماد اشغال یک حکومت اسلامی واپسگرای ضد حقوق بشر است؛ این حجاب شده پرچم یک رژیم تروریستی که تن زنان را به میدان نبرد بدل کرده تا قدرتش را به رخ بکشد و ایدئولوژی خود را جهانی کند.

من به دانشگاه‌های آمریکا نیامده‌ام تا محبوب باشم. می توانید از من و‌ حرف‌هایم خوشتان نیاید اما آمده‌ام تا یک آینه جلوی صورتتان بگیرم:

آزادی‌خواهیِ گزینشی، آزادی‌خواهی نیست. تسلیم شدن در برابر قوانین برده‌‌داری و عادی سازی تبعیض و کشتار زیر سایه حکومت‌های اسلامی است.

اگر برخی از چپ‌ها می‌توانند فاشیسم مذهبی را نادیده بگیرند، باید از خودش بپرسد دقیقاً چه چیزی را دارد محافظت می‌کند؟
اگر بخشی از راست‌ها می‌گویند «آمریکا اول» است و نمی‌خواهند با آخوند و طالب و اسلام‌گرایان این رژیم‌های اسلامی که دست به قتل‌عام مردم خودش می‌زند وارد جنگ شوند، نمی‌دانند که با عادی سازی دیکتاتورها، و مشروعیت بخشیدن به طالبان و جمهوری اسلامی، فردا بادید در خاک خودشان با این تروریست‌ها بجنگند. سکوت راه چاره نیست.
نسل جوان آمریکا باید انتخاب کند: یا با زنانی که جانشان را برای آزادی می‌دهند ایستاده‌اند، یا پشت واژه‌ها پنهان می‌شوند و تاریخ، قضاوتشان خواهد کرد.

این عکسِ ۱۵ سالگی «چیمن حسین‌زاده» است؛ دختری اهل بوکان که عاشق ترانه‌های داریوش بود. این تصویر متعلق به دو دهه پیش است؛ زمانی که چیمن هنوز نمی‌دانست تراژدیِ واقعیِ زندگی، بسیار غمناک‌تر از سوزِ صدای داریوش است.

​همان روزها، مردی که خود را مهندس و اهل بلوچستان معرفی می‌کرد، به خواستگاری‌اش آمد. خانواده موافقت کردند و چیمنِ نوجوان عروس شد. چند ماه بعد، شوهرش به بهانه دیدار با اقوام، او را به افغانستان برد. در همان بدو ورود، مدارک هویتیِ ایرانیِ چیمن را سوزاند؛ و این آغازِ اسارتِ بیست ساله‌ی او در غربت بود.

​چیمن در تمام این سال‌های اجبار و تنهایی، در روستای «غلدوری» ولایت سرپل افغانستان ماند، قابله و مامای روستا شد، چهار پسر و دو دختر به دنیا آورد، اما هرگز تسلیم تقدیرِ تحمیلی‌اش نشد.

​تا اینکه روزِ حادثه سر رسید؛ وقتی که «مفتی محمدالله»، مسئول اداره حج و اوقاف طالبان، پشت درِ خانه‌اش ایستاد. او آمده بود تا «سارا»، دختر ۱۵ ساله‌ی چیمن را به زور به عقد خود درآورد. سارا دقیقاً هم‌سن و سالِ همین روزهای مادرش در این عکس بود.

​ادامه👇

ادامه👆
اما چیمن که عمقِ تاریکیِ این تفکر را با گوشت و پوستش لمس کرده بود، ایستاد. در چشم‌های مأمور طالبان نگاه کرد و گفت: «نه! نمی‌گذارم دخترم هم به سرنوشت من دچار شود»

​پاسخِ طالبان به فريادِ زنانی که تسلیم نمی‌شوند، همیشه باروت و خون است. آن عضو طالبان اسلحه کشید و هر دو را _ مادر و دختر را _ با شلیک گلوله به قتل رساند.

​خانواده‌ی چیمن در بوکان، سه هفته بعد از فاجعه خبردار شدند. جمهوری اسلامی، که چیمن شهروند رسمی‌اش بود، حتی یک کلمه هم نگفت. یک قدم هم بر نداشت. چرا؟ چون آخوندِ حاکم بر ایران، برادرِ عقیدتی و هم‌ریشه‌ی فکریِ طالبان است؛ هر دو از یک جنس‌اند و زن را تنها به عنوان برده، مطیع و مالِکیتِ مرد می‌خواهند.

​دوست قدیمی چیمن این عکس را برایم فرستاد و نوشت: «این عکسِ پانزده سالگیِ اوست؛ وقتی با هم دوست بودیم و او عاشق ترانه‌های داریوش بود...» و حالا قلب من از این همه مظلومیت و شجاعت آتش گرفته است.

​داستان چیمن، داستانِ زنی‌ست که فریب خورد، اسیر شد، اما در اوج اسارت، شرافتِ ایستادگی را انتخاب کرد. او و دخترش قربانیِ آپارتاید جنسیتیِ حاکمانِ عمامه‌به‌سرِ ایران و افغانستان شدند.

​ما نباید بگذاریم رنج آن‌ها همراه با پیکرشان در زیر خاک دفن شود. مبارزه با طالبان و ملایان، دو روی یک سکه است. تلاشی حیاتی برای پایان دادن به این چرخه‌ی خونینِ رنج، جنایت و زن‌کشی.

#چیمن_حسین‌زاده
#خشونت_علیه_زنان
#زن_کشی #طالبان

اینجا تورنتو کاناداست. یک زن روسی در تجمع حامیان جمهوری اسلامی، به پوشش و لباس یک زن ایرانی گیر می‌دهد. زن ایرانی نسبت به پرچم جمهوری اسلامی ابراز انزجار کرده بود و این زن روس در پاسخ به او می‌گوید که شکمش معلوم است و این پوشش تحریک آمیز و نامناسب است.
بله جمهوری اسلامی هر پولی که دستش بیاید را خرج چنین کارهایی می‌کند حتی اگر این کار راه اندازی گشت ارشاد در تورنتو باشد.
رفتار زن روس نه تناقض است، نه حماقت.
این یک شغل است.
دلارهای رژیم خرج این آدم‌ها می‌شود.
هرچه بیشتر دلار داشته باشند کشورهای غربی شاهد صحنه‌های تاسف‌بار بیشتری از این دست در خاک خود خواهند بود.

این ویدیو از افغانستان است، اما ما ایرانیان این صحنه‌ها را با تمام گوشت و پوست خود تجربه کرده‌ایم. این خط‌کشی‌ها، این تازیانه‌ها و بهانه‌های واهی برای پایمال کردن کرامت یک زن، برای ما غریبه نیست.

خیابانی که در آن، انسانیت یک زن به جرم چند تار مو یا نوع پوشش، زیر تحقیر، آزار و مشت و لگد له می‌شود.
​در کابل نامش «طالبان» است و در تهران، «جمهوری اسلامی و گشت ارشاد».

اما جنس هر دو یکی است؛ منطق تحقیرشان یکی است و دروغی که پشت آن پنهان می‌شوند هم یکی. می‌گویند مأمور خدایند و سند مالکیت جان و تن زنان را از آسمان آورده‌اند تا آن‌ها را به زنجیر بکشند.

​زنان ایران و افغانستان دهه‌هاست که در دو جغرافیای متفاوت، اما زیر سایه یک ایدئولوژیِ واحد دست و پنجه نرم می‌کنند. رژیم‌هایی که آزادی زن را بزرگ‌ترین تهدید برای بقای خود می‌بینند و برای همین، تمام ابزار سرکوبشان _ از مفتش و محتسب تا گشت ارشاد و احکام شرعی_ را بسیج کرده‌اند. طالبان و حکام تهران در یک اصل کاملاً با هم متحدند: زن باید بترسد، زن باید محو شود، زن نباید دیده شود.

​ادامه👇

ادامه👆
اما این زنان چه در کوچه پس‌کوچه‌های کابل و چه در خیابان‌های ایران تسلیم نشده‌اند. آن‌ها آگاهانه درگیر یک مبارزه مشترک برای هدفی بزرگ‌اند؛ مبارزه‌ای که مرزها را درنوردیده است. این سنگرِ اول است؛ این زنان در خط مقدم نبرد با بنیادگرایی، پنجه در پنجه هیولا انداخته‌اند و فردایی روشن و امن را مقاومت این زنان است که خواهد ساخت.

این برخورد یک زن آزارگر در مترو با چند نوجوان است که فقط می‌خواستند چند لحظه شاد باشند. این زن گوشی موبایلی را که گذاشته بودند تا از خود فیلم بگیرند، با خشونت پرت می‌کند و به آن‌ها می‌گوید: «شما دارید جامعه را به فساد می‌کشید، بروید خانه هر غلطی دلتان خواست بکنید.»

​این اتفاق ۲۳ خرداد در متروی تهران رخ داده و این نوجوانان ویدیو را برای کوثر افتخاری فرستاده‌اند.

​دست از سر این مردم بردارید. دوباره بوی سازش و تسلیم آمد و مردمی که تا دیروز با آن‌ها نمایش خیابانی راه می‌انداختید و در مدح تفاوت‌هایشان پشت میکروفون‌ها سخنرانی می‌کردید، حالا شدند عامل فساد و گوشت دمِ توپِ یک مشت عقده‌ای و آزارگر!

​#دوربین_ما_اسلحه_ما

پوریا امینی از گناباد خراسان رضوی فرزند هاشم امینی از فعالان و زندانیان سیاسی سابق توسط قوه قضاییه در پرونده‌ای ناعادلانه به هشت سال حبس محکوم شده است.

سال گذشته در میانه موج بازداشت‌های اعتراضات دی‌ماه، نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی او را گرفتند. حدود سه ماه در زندان گناباد نگهش داشتند. برای او وثیقه سه میلیارد تومانی بریدند.

حالا دادگاه انقلاب گناباد برایش حکم هشت سال زندان صادر کرده است.
پنج سال «اجتماع و تبانی برای اخلال در امنیت ملی»؛ دو سال «توهین به رهبر»؛ یک سال «تبلیغ علیه نظام»
قانونشان می‌گوید سنگین‌ترین اجرا می‌شود. پنج سال!

یک حکم دستوری برای انتقام از این خانواده. این نه قضاوت است، نه دادگستری. این انتقام یک حکومت از مردمی‌ست که جرأت کردند به ظلم و ستم «نه» بگویند.
#پوریا_امینی

این زنان برای خودشان به خیابان نیامده بودند. برای این آمده‌اند که فردای افغانستان برای فرزندانشان مثل امروزشان نباشد. آنان عکس زنان بازداشت‌شده را در دست گرفته بودند. زنانی که به خاطر اعتراض و آزادیخواهی پشت دیوارهای زندان طالبان محبوس‌اند.

طالبان با چوب به جانشان افتاد. جیغ و فریاد این زنان با صدای گلوله در هم آمیخت.
این یک روز عادی از زندگی زنان آزادیخواه در افغانستان است.
این زنان پیش از آنکه به خیابان بیایند، می‌دانستند که با چه هیولاهایی طرف هستند.

من هر بار این ویدیو را می‌بینم به این فکر می‌کنم که شجاعت واقعی یعنی چه. نه بی‌ترسی. بلکه ترسیدن و رفتن. دانستن اینکه چوب هست، گلوله هست، طالبان وحشی آنجاست و باز هم عکس خواهران زندانی‌ات را در دست گرفتن و ایستادن.

ما، همه‌ی ما که این صحنه را می‌بینیم، باید بدانیم که سکوت در برابر سرکوب و ارعاب و توحش یعنی کمک به برقراری و گسترش آن.
این ویدیو را ببینید. این زنان الهام بخشند.

امیرمحمد کریمی و مهیار افتخاری، دانشجویان ورودی ۱۴۰۴ مهندسی پلیمر دانشگاه تهران، حکم اخراج گرفتند. جرمشان؟ آتش زدن پرچم جمهوری اسلامی.

یکی از آن‌ها وقتی حکم اولش صادر شد، در بازداشت بود. نه حضور در جلسه کمیته انضباطی، نه طی مراحل قانونی. فقط یک حکم غیابی از کمیته‌ای که هیچ الزامی برای خود برای حفظ حقوق دانشجو قائل نیست.

وزیر علوم، حسین سیمایی صراف، صراحتاً اعلام کرده بود: «کسانی که پرچم جمهوری اسلامی را آتش زده‌اند، هم قضایی تعقیب شده‌اند، هم انضباطی.»

یعنی وزیر علوم خودش علناً مجوز اخراج صادر کرده تا دانشجویان دیگر عبرت بگیرند و مرعوب شوند.
بخواهید یا نخواهید این دانشجویان، آینده ایران هستند نه آن بسیجی‌ها و مفتخورهای سهمیه‌ای که دانشگاهها را با آن انباشته‌اید.

صدای دانشجویان شجاع و آزادیخواه ایران باشیم.

این لحظه‌ای ست که یک استادیوم همزمان با نمایش پرچم جمهوری اسلامی بر روی زمین فوتبال و پخش سرود ملا، یکصدا شروع به هو کردن می‌کنند. این پیامی به جهان است که بدانند هیچ چیزی عادی نیست. که بدانند جمهوری اسلامی نماینده مردم ایران نیست بلکه سرکوبگر و قاتل مردم ایران است.

بله زندگی ادامه دارد اما ایرانیان خارج از کشور هرلحظه و هرجا که بتوانند و امکانش وجود داشته باشد، انزجارشان را به حکومت قاتلان نشان می‌دهند و صدای مردم سرکوب شده و به گروگان گرفته شده ایران را در سطح جهان بازتاب خواهند داد.

این فقط یک بنر نیست، که در جریان اولین بازی تیم فوتبال جمهوری اسلامی در جام جهانی در میان جمعیت به نمایش درآمده. این یک فریاد است که باید همه جا شنیده و دیده شود.
​زمانی که آنها سعی کردند با نمایش فوتبال، پرده‌ای بر جنایات خود بکشند، یک ایرانی در مقابل چشم جهانیان این بنر را برافراشت.
​«۴۲ هزار ایرانی قتل‌عام شدند».

این جنایت چیزی نیست که گذر زمان غبار فراموشی بر آن بنشاند و پس از مدتی به سادگی فراموش شود.
هر یک از این جان‌های از دست رفته، داستانی داشتند، خانواده‌ای داشتند و آرزوهایی که برای همیشه بر باد رفت.
ما به یاد تک‌تک آنها و برای خانواده‌هایشان ایستاده‌ایم و اجازه نخواهیم داد که خونشان پایمال شود.

نمی‌گذاریم که این جنایت به فراموشی سپرده شود. ما تا زمانی که عدالت برقرار نشود، آرام نخواهیم گرفت.

جواد زمانی و ابوالفضل ساعدی، دو جوان از بازداشتی‌های خیزش دی‌ماه در شاهرود سمنان، بامداد امروز اعدام شدند.

از ۱۸ دی‌ماه تا امروز و در کمتر از پنج ماه، جمهوری اسلامی دست‌کم ۱۷ معترض را اعدام کرده است. هر ۴.۵ روز یک نفر!

می‌گویند «لیدر کودتا» بودند. دروغ است. شهروند عادی بودند. شهروند معترض بودند.

جمهوری اسلامی انتقام حقارتش مقابل آمریکا را از مردم ایران می‌گیرد و حالا رذالت و توحش این جانیان حق حیات را از دو شهروند دیگر گرفت. تقاص خواهید داد.

مهسا و ماندانا ستوده دو خواهرند. دو زن بهائی از شیراز که تنها جرمشان بهائی بودن است.

مزدوران اطلاعات سپاه مهسا را روز یکشنبه ۹ فروردین از خانه‌اش بردند. سه روز بعد، ماندانا را هم بردند.

حالا بیش از ۷۵ روز گذشته و خانواده‌شان هنوز نمی‌دانند اتهامشان چیست. حتی نمی‌دانند کجا هستند.

ماندانا در زندان دچار ناراحتی قلبی شده است. او پیش از این سابقه بیماری قلبی نداشت. مهسا نیز به دارو نیاز دارد. و جمهوری اسلامی جوابگوی خانواده نگران‌شان نیست.

این ساختار آشناست. بازداشت بدون اتهام. قطع تماس. محرومیت از ملاقات. فشار روی خانواده از طریق بلاتکلیفی. این شکنجه است.

جمهوری اسلامی سال‌هاست که جامعه بهائی را هدف قرار داده چون متفاوتند. چون تسلیم نشده‌اند.
مهسا و ماندانا ستوده باید آزاد شوند.