ویدیوی دریافتی:

گروهی از ایرانیان در دو شهر لندن و استکهلم با برپایی تجمع و نصب بنر اعتراض خود را به احکام اعدام در ایران نشان دادند. در لندن بنر بزرگی در اعتراض به اعدام‌های فله‌ای بر فراز ساختمانی در لندن به نمایش گذاشته شد و در استکهلم نیز ایرانیان ساکت سوئد با برپایی یه تجمع علیه اعدام بنرهایی را به نمایش گذاشته و شعار دادند.
جلب توجه جهانی به مساله اعدام‌ها در ایران که امتداد همان جنایات ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه است، کاری‌ست که ایرانیان خارج از کشور می‌توانند آن را از هر طریقی که قادرند، انجام دهند.
اعدام جنایت حکومتی‌ست و باید متوقف شود.

#نه_به_اعدام

بدون شرح!

ویدیوی این زن افغان که نام جاویدنام گل‌محمد محمدی را با عنوان فرزند افغانستان و جان فدای ایران می‌برد، بار دیگر به ما یادآوری می‌کند که ما دو ملت هستیم که هردو سرماخورده یک زمستانیم.

گل‌محمدی محمدی، زاده افغانستان و ساکن ایران بود که جان عزیزش را برای پناه دادن به ایرانیانی که از مقابل گلوله می‌گریختند، از دست داد.
این زن در انتهای ویدیو به درستی یادآوری می‌کند که برای ایستادن کنار مردم ایران و آزادیخواهان نیاز به شناسنامه نیست. نیاز به شرافت است.

#گل‌محمد_محمدی

آروین خیرخواه ۲۰ ساله بود.
صبح شنبه، دهم مرداد، در زندان شاهرود اعدامش کردند. تا امروز یک خط درمورد او رسانه‌ای نشده بود چرا که خانواده‌اش با تهدید وادار به سکوت شده بودند. شاید به آنها امید داده بودند که اگر اسم پسرشان را رسانه‌ای نکنند، او اعدام نخواهد شد.
اما امروز صبح او را اعدام کردند. بدون خبر. بدون خداحافظی. در سکوت.

خانواده‌اش از شب قبل مقابل زندان ایستاده بودند و امید داشتند که بتوانند خبری از عزیزشان بگیرند.

آروین در اعتراضات دی‌ماه در شاهرود دستگیر شده بود.
جرمش این بود که به خیابان آمد.
حکمش «محاربه» بود.
محاربه با چه کسی؟ با حکومتی که از مردم خودش می‌ترسد.

آنچه از جمهوری اسلامی باقی مانده، ماشین اعدامش هنوز کار می‌کند.
هنوز جوان می‌کشد. و تا وقتی برقرار باشد این آدم‌کشی‌ها ادامه دارد.

اینجا مراسم تولد جاویدنام آیدا حیدری ست. تعداد زیادی از مادران و خانواده‌های دادخواه آنجا بودند و اینچنین تصاویر جگرگوشه‌های خود و جاویدنامان ایران را سر دست گرفتند و نامشان را فریاد زدند.
مگر با تهدید و ارعاب این مادران و این خانواده‌ها می‌توانید نام و یاد قهرمانان ایران را از ذهن و دل این مردم بزدایید؟
حالا نه فقط این مادران دادخواه که همه ما یک خانواده‌ایم و متعهد به ادامه دادن راهی که قهرمانان ایران شردعش کردند و انتهایش نور و آزادی‌ست.

ویدیوی دریافتی:

یک هنرمند جوان کنار ساحل به یاد پرستو جراحیان زن جوان ۲۳ ساله که در خیزش انقلابی دی‌ماه در شهر اراک توسط جمهوری اسلامی به قتل رسید، این مجسمه شنی را ساخته است.

پرستو جراحیان ورزشکار بود، بوکس‌ و  اسب‌سواری می‌کرد.
۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، وسط اعتراضات مردمی در میدان شورای اراک، نیروهای جمهوری اسلامی از ناحیه پهلو به او شلیک کردند.

وقتی به بیمارستان رسید، هنوز هوشیار بود. ICU بود. همه چیز برای نجاتش آماده  بود.
اما نیروهای امنیتی خانواده‌اش را از بیمارستان اخراج کردند و همان شب، پیکرش تحویل سردخانه شد.

پرستو را کشتند و پیکرش را ربودند تا در نهایت با تهدید و فشارهای امنیتی تحویل خانواده‌اش شد.
نام و یادش زنده و گرامی.

ویدیو و پیام دریافتی:

«سلام من بدون حجاب مشغول پیاده روی بودم این اقا یک مسیر طولانی منو دنبال کرد و فحش های جنسی میداد که جنده و فاحشه هستی بدون روسری قدم میزنی و تهدیدم کرد. در نهایت با مداخله و دفاع چند نفر عابر تونستم به سلامت به خونه برسم.
این فیلم رو گرفتم و ارسال کردم که بلکه ترس و مانعی ایجاد بشه برای مزاحمت های آینده اش برای دخترانمون.»
#دوربین_ما_اسلحه_ما

امید بهزاد و پوریا صفوت اعدام شدند.
امروز بامداد، جمهوری اسلامی این دو نفر را با اتهام «همکاری با موساد» به دار آویخت.

قوه قضاییه نه تاریخ بازداشت‌شان را اعلام کرد، نه زمان محاکمه‌شان را. فقط گفت علیه خود «اعتراف» کرده‌اند و دیوان عالی حکم را تایید کرده است. همین.
اعترافاتی که می‌دانیم چطور می‌گیرند.

از ابتدای امسال، دست‌کم ۱۲ نفر در ایران با اتهام جاسوسی اعدام شده‌اند. سال گذشته ۱۶۳۹ نفر اعدام شدند. رکورد ۳۷ سال اخیر!

جمهوری اعدامی از ترس مردم خودش است که این‌همه می‌کشد نه از ترس آمریکا و اسرائیل.

نام‌شان تا امروز رسانه‌ای نشده بود. نامشان را فراموش نکنید: امید بهزاد، پوریا صفوت.

این سالن معروف آکسفورد یونیون در دانشگاه آکسفورد انگلیس است.
مدتی پیش اینجا یک مناظره برگزار شد با موضوع:
«آیا غرب حق داره به اسلام مشکوک/بدبین باشد؟»

مردی که آنجا نشسته و موهای طلایی دارد تامی رابینسون؛ فعال ضد‌اسلام بریتانیایی‌ست که سال‌هاست علیه اسلام سیاسی، مهاجرت انبوه و شریعت حرف می‌زند.
زنی که او را خطاب قرار می‌دهد عایشه خان‌عزیز، دانشجوی تاریخ دانشگاه آکسفورد و یکی از مسئولان همین اتحادیه است.

او که طرفدار اسلام است می‌گوید:
« تو خوش‌شانسی که اینجا فلان افراد هستند که امنیت تو خدشه دار نشود، وگرنه آن بیرون هواداران طرفدار اسلام منتظرند تا حسابت را برسند.»

یعنی او برای اینکه ثابت کند اسلام دین صلح است و مسلمان‌ها خشن نیستند، با افتخار می‌گوید اگر مراقب تو نباشیم و کسانی نباشند از تو حمایت کنند، جماعت «دین صلح» آن بیرون منتظرند تا حسابی کتکت بزنند.
و این را به‌عنوان استدلال علیه اسلام‌هراسی تحویل می‌دهد!

این ویدیو خودش بهترین دلیل است که اسلام‌هراسی بی‌دلیل نیست!

نامش امیرحسین صفری ست. به او اتهام زدند که قمه دست گرفته و ماموران را با قمه زده است. این تصویرش را ببینید. کنار خواهرش ایستاده است و دستهایش را پشت خود قرار داده تا در عکس نیفتد. در بسیاری از عکس‌های خانوادگی خود دستانش را پنهان می‌کرد.
می‌دانید چرا؟ چون امیرحسین از ناحیه دست معلولیت داشت و نمی‌خواست هنگام ثبت لحظات زیبای زندگی‌اش، معلولیت دستانش نیز کنار لبخندش ثبت شود.

حالا چند روزی‌ست او را دار زده‌اند آن هم به اتهام دروغین و رسوای قمه دست گرفتن!

برای مظلومیت تو می‌شود سالها گریه کرد. اما گریه چاره کار ما نیست. ما حالا هر بار با دیدن چهره نجیب و لبخند زیبایت و آن دستانی که موقع عکاسی پشتت می‌گرفتی، خشممان بیشتر و انگیزه‌مان برای ادامه دادن این راه قوی‌تر می‌شود.

#امیرحسین_صفری

جاویدنام کیمیا کامیاب‌منش دانش‌آموز ۱۷ ساله‌ای بود که آرزو داشت برای مردم مفید باشد. آرزو داشت آزاد باشد.

۱۸ دی ۱۴۰۴، در شهرک واوان اسلامشهر دست در دست پدرش داشت. قلبش را نشانه گرفتند و شلیک کردند.

او دانش‌آموز سال آخر گرافیک بود. می‌خواست کنکور هنر بدهد. در دفترچه‌اش نوشته بود:
«خدایا سلام. لطفا کمکم کن در مسیر درستی قرار بگیرم. لطفاً کمکم کن همیشه به فکر بقیه باشم. نذار توی جهالت غرق بشم. بابت تمام چیزهای قشنگ شکرت. من آزادم.»

حکومت او را کشت و وقیحانه به خانواده‌اش پیشنهاد داد اسمش را در فهرست «شهدا»ی خودشان ثبت کنند.
خانواده رد کرد.

کیمیا به گفته خانواده قبلا خواسته بود اگر زودتر از بقیه از دنیا رفت بر مزارش گریه نکنند. کِل بکشند. سفید بپوشند.
چهلمش با رقص و موسیقی برگزار شد.
جاویدنام کیمیا کامیاب‌منش.

#کیمیا_کامیاب_منش

محسن راوری خبرنگار و فعال سیاسی از کرمان، بیش از شش ماه است که بلاتکلیف در بازداشت به‌سر می‌برد.

در ۱۹ دی ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات سراسری، اطلاعات سپاه استان کرمان او را بازداشت کرد. بیش از شش ماه از آن روز گذشته. پرونده‌اش نامشخص است. دسترسی به وکیل ندارد و هیچ اتهام رسمی‌ای اعلام نشده است.

این اولین بار نیست. محسن راوری قبلاً هم در اعتراضات ۱۳۹۶ و در آبان خونین ۱۳۹۸ بازداشت شده بود. در خیزش زن زندگی آزادی در سال ۱۴۰۱، اطلاعات سپاه بار دیگر او را گرفت، از کار اخراجش کردند و به همراه پوران ناظمی و تیمور سالاری با اتهامات «محاربه» و «افساد فی‌الارض» مواجه شدند.

حالا بار دیگر پشت میله‌هاست. این بار بیش از شش ماه است. بدون تعیین تکلیف و بدون پاسخ.

او به دوستانش گفته است: «نگذارید مثل برادرانمان در اصفهان حذفم کنند.»
این جمله را جدی بگیریم. در سکوت و بایکوت خبری دست جمهوری اسلامی برای جنایت و بی‌عدالتی بازتر است.

#محسن_راوری

مهشاد کشانی ۲۲ سال دارد و دانشجوست.
دیروز، چهار مأمور لباس‌شخصی _ سه مرد و یک زن _ وارد خانه‌اش در اصفهان شدند.
بدون حکم. بدون معرفی نهاد و بدون هیچ توضیحی او را بردند.

مهشاد در دی‌ماه سال گذشته، در جریان اعتراضات سراسری، بازداشت شده بود. محکومیت شش ماهه خود را کشید و همین ماه پیش آزاد شده بود.

حالا یک پرونده جدید برای او ساختند:
«تحریک مردم به جنگ و کشتار با یکدیگر.»
برای یک دانشجوی ۲۲ ساله.

جمهوری اسلامی این‌طور عمل می‌کند که وقتی نمی‌توانند برای همیشه ساکتت کنند، با اتهامات سنگین‌تر و پرونده‌سازی سراغت می‌آیند. انگار هر قدمی خارج از زندان فقط یک مکث است تا دفعه بعدی که در خانه‌ات را بزنند.
اتهامات او سنگین است و به خاطر فشارها و شکنجه‌ها در بازداشت اول او شرایط روحی و جسمی مناسبی ندارد. صدایش باشیم.

#مهشاد_کشانی

مسعود قلندری، فعال مدنی یاسوج، به دلیل دفاع از حقوق مردم و آزادیخواهی به ۷ سال و ۹ ماه و ۱۵ روز حبس و ۵۰ میلیون تومان جریمه نقدی محکوم شده است.

اتهاماتش؟ تبلیغ علیه نظام، توهین به رهبری، ارسال اطلاعات، نشر اکاذیب، و «تحریک مردم به کشتار». اتهاماتی که جمهوری اسلامی از انبان اتهامات بی‌اساس خود برای سرکوب هر صدای مستقل و آزادیخواهی بیرون می‌آورد.

۲۳ اسفند ۱۴۰۴، اطلاعات سپاه او را جلوی محل کارش با خشونت بازداشت کرد. خانه‌اش را زیر و رو کردند و تمام وسایل دیجیتال او و خانواده‌اش را بردند. حالا همان سپاه مستندی ساخته که در بخشی از آن اعترافات اجباری این شهروند اهل یاسوج پخش می‌شود و می‌تواند پرونده‌ای جدید برایش بگشاید.

صدای او و صدای زندانیان سیاسی دربند باشیم.

ساعتی پیش انفجاری بزرگ در منطقه صنعتی شمس‌آباد تهران منجر به آتش‌سوزی گسترده در یک کارخانه آلومینیوم‌سازی گردید.
خبرگزاریهای داخلی انفجار مخزن سوخت و برخی انفجار مخزن ریخته‌گری این کارخانه را عامل آتش‌سوزی دانسته‌اند.

این کارخانه آلمینیوم متعلق به شرکت آلیاژ آلمینیوم کاردان بود که در بخش معرفی خود همکاری با «صنایع دریایی و نظامی» را در کنار خودروسازی، یراق‌آلات و خطوط انتقال نیرو جزء زمینه کاری خود معرفی کرده است.

به نظر می‌رسد که ماجرای این انفجار متفاوت از آن چیزی باشد که خبرگزاریهای داخلی گزارش داده‌اند.

۱۳ مرداد سالروز تولد مسعود ذات‌پرور بود.
قهرمان بدنسازی. دانشجوی دکترا. مدیر دو سازمان خیریه. پسر رشت.

آدمی که بدنش از آهن بود، اما وقتی از پهلوانی حرف می‌زد، صدایش می‌لرزید. می‌گفت پهلوان‌ها دیگر توی باشگاه‌ها نیستند. پهلوان کسی‌ست که با شرافت زندگی می‌کند. می‌گفت یک دختر نوجوان می‌تواند پهلوان باشد.

۱۸ دی، مسعود کف خیابان رشت درس پهلوانی داد. برای حق خودش و حق مردمش ایستاد. همان روز، یک گلوله جنگی از جمهوری اسلامی پاسخش بود.

۱۳ مرداد سالگرد تولد مسعود است. تو رفتی، اما آن مردم شجاع بیرون باشگاهها و آن دختران نوجوانی که ازشان حرف زدی هنوز توی خیابان‌ها هستند و راه و رسم پهلوانی را زنده نگه می‌دارند.

تولدت مبارک، پهلوان

کاملیا سجادیان مادر جاویدنام محمدحسین ترکمان در پیامی ویدیویی حامیان حکومت را خطاب قرار داده است. او یک پرسش ساده دارد و می‌پرسد مگر نمی‌گویید که در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ماموران موساد و تروریست‌ها به ایران آمده بودند و مردم را قتل‌عام کردند. چرا حالا که چندماه است هر شب تجمعات حکومتی برگزار می‌شود این عاملان موساد و تروریست‌ها غیب شده‌اند و خون از دماغ یک نفر از شما نیامده است؟ چرا فقط مردم معترضی که علیه شما شعار می‌دادند را کشتند؟

این سوالی‌ست که حتی باورهای آن ابله‌ترین حامی حکومت را هم اگر در باورهایش صداقت داشته باشد به چالش می‌کشد. البته کسانی که نان و مقام و زندگی‌شان در گرو نفهمیدن است، خود بهتر می‌دانند که چه جنایتکارانی هستند و برای حفظ قدرت چقدر آدم کشتند و چه جنایاتی مرتکب شدند.

«الله اکبر برای من بوی اعدام می‌دهد.»
این جمله کوثر افتخاری است. دختری که چشمش را در خیابان‌های ایران از دست داد. حالا در برلین زندگی می‌کند و با چشم‌های خودش می‌بیند که همان پرچم‌ها، همان شعارها، آزادانه در خیابان‌های آلمان در اهتزازند.
همراه او به دفتر روزنامه بیلد آلمان رفتم و حاصل این گفتگو گزارشی بود که در نشریه بیلد منتشر شد.

من سال‌هاست در فهرست مرگ جمهوری اسلامی هستم. سه بار در نیویورک به من حمله شد. سه بار FBI در آخرین لحظه جلوگیری کرد. با این حال هر بار که از اسلامگرایی حرف می‌زنم، به من می‌گویند ساکت باش. چون راست‌گراهای افراطی سوءاستفاده می‌کنند.
این دلم را می‌شکند.

خانه‌ام در آتش است. مردم من دار زده می‌شوند. و هنوز بعضی‌ها نگران روایت‌اند، نه جان‌ها.

اسلامگرایی مثل سرطان است. اگر با هم متحد نشوید تا آن را بردارید، دموکراسی شما را از درون نابود می‌کند.

تقدیم گل و محکومیت لفظی هیچ تروریستی را متوقف نمی‌کند. فقط اقدام واقعی و عملی نتیجه دارد.

سر مزار برادر کشته شده‌اش ایستاده بود و اینچنین شجاعانه با حاضران سخن گفت. گفت از صدای اذان می‌ترسد چرا که در جمهوری اسلامی، سپیده‌دم و صدای اذان یعنی اعدام!
برای او «الله‌اکبر» دیگر یادآور نماز نیست. یادآور طناب دار است. یادآور خانواده‌هایی که کنار گوشی می‌نشینند و منتظر زنگی هستند که خبر مرگ فرزندشان را بیاورد.

گفت: در کشوری زندگی می‌کنیم که اسلامی‌اش می‌نامند، اما ما از صدای اذانش می‌ترسیم.
اینجا پیرها تصمیم می‌گیرند و جوانها می‌میرند.

این سخنرانی خواهر پارسا رضادوست است. دانش‌آموز هفده‌ساله‌ای که در جریان قیام زن زندگی آزادی توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی به قتل رسید.

جاویدنام عسل منصوری ۳۰ سال داشت و مربی و روانشناس کودک بود. او زندگی‌اش را وقف کودکان کرده بود و به خاطر مهربانی و عشقی که به کودکان داشت پیش بچه‌ها با نام «مامان عسل» شناخته می‌شد.

وقتی می‌توانست از ایران برود، ماند. گفت: «دلم می‌خواد اینجا بمونم و به بچه‌ها امید بدم.»

۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در شمس‌آباد تهران، برای فردای همین کودکان به خیابان رفت و گلوله جنگی قاتلان و مزدوران خامنه‌ای، به قلب عسل اصابت کرد. آن قلبی که برای ایران و بچه‌های ایران می‌تپید، برای همیشه از حرکت ایستاد.

جمهوری اسلامی این قلب را خاموش کرد. اما نام و یاد او را فراموش نخواهد شد.

#عسل_منصوری