مسعود قلندری، فعال مدنی یاسوج، به دلیل دفاع از حقوق مردم و آزادیخواهی به ۷ سال و ۹ ماه و ۱۵ روز حبس و ۵۰ میلیون تومان جریمه نقدی محکوم شده است.

اتهاماتش؟ تبلیغ علیه نظام، توهین به رهبری، ارسال اطلاعات، نشر اکاذیب، و «تحریک مردم به کشتار». اتهاماتی که جمهوری اسلامی از انبان اتهامات بی‌اساس خود برای سرکوب هر صدای مستقل و آزادیخواهی بیرون می‌آورد.

۲۳ اسفند ۱۴۰۴، اطلاعات سپاه او را جلوی محل کارش با خشونت بازداشت کرد. خانه‌اش را زیر و رو کردند و تمام وسایل دیجیتال او و خانواده‌اش را بردند. حالا همان سپاه مستندی ساخته که در بخشی از آن اعترافات اجباری این شهروند اهل یاسوج پخش می‌شود و می‌تواند پرونده‌ای جدید برایش بگشاید.

صدای او و صدای زندانیان سیاسی دربند باشیم.

ساعتی پیش انفجاری بزرگ در منطقه صنعتی شمس‌آباد تهران منجر به آتش‌سوزی گسترده در یک کارخانه آلومینیوم‌سازی گردید.
خبرگزاریهای داخلی انفجار مخزن سوخت و برخی انفجار مخزن ریخته‌گری این کارخانه را عامل آتش‌سوزی دانسته‌اند.

این کارخانه آلمینیوم متعلق به شرکت آلیاژ آلمینیوم کاردان بود که در بخش معرفی خود همکاری با «صنایع دریایی و نظامی» را در کنار خودروسازی، یراق‌آلات و خطوط انتقال نیرو جزء زمینه کاری خود معرفی کرده است.

به نظر می‌رسد که ماجرای این انفجار متفاوت از آن چیزی باشد که خبرگزاریهای داخلی گزارش داده‌اند.

۱۳ مرداد سالروز تولد مسعود ذات‌پرور بود.
قهرمان بدنسازی. دانشجوی دکترا. مدیر دو سازمان خیریه. پسر رشت.

آدمی که بدنش از آهن بود، اما وقتی از پهلوانی حرف می‌زد، صدایش می‌لرزید. می‌گفت پهلوان‌ها دیگر توی باشگاه‌ها نیستند. پهلوان کسی‌ست که با شرافت زندگی می‌کند. می‌گفت یک دختر نوجوان می‌تواند پهلوان باشد.

۱۸ دی، مسعود کف خیابان رشت درس پهلوانی داد. برای حق خودش و حق مردمش ایستاد. همان روز، یک گلوله جنگی از جمهوری اسلامی پاسخش بود.

۱۳ مرداد سالگرد تولد مسعود است. تو رفتی، اما آن مردم شجاع بیرون باشگاهها و آن دختران نوجوانی که ازشان حرف زدی هنوز توی خیابان‌ها هستند و راه و رسم پهلوانی را زنده نگه می‌دارند.

تولدت مبارک، پهلوان

کاملیا سجادیان مادر جاویدنام محمدحسین ترکمان در پیامی ویدیویی حامیان حکومت را خطاب قرار داده است. او یک پرسش ساده دارد و می‌پرسد مگر نمی‌گویید که در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ماموران موساد و تروریست‌ها به ایران آمده بودند و مردم را قتل‌عام کردند. چرا حالا که چندماه است هر شب تجمعات حکومتی برگزار می‌شود این عاملان موساد و تروریست‌ها غیب شده‌اند و خون از دماغ یک نفر از شما نیامده است؟ چرا فقط مردم معترضی که علیه شما شعار می‌دادند را کشتند؟

این سوالی‌ست که حتی باورهای آن ابله‌ترین حامی حکومت را هم اگر در باورهایش صداقت داشته باشد به چالش می‌کشد. البته کسانی که نان و مقام و زندگی‌شان در گرو نفهمیدن است، خود بهتر می‌دانند که چه جنایتکارانی هستند و برای حفظ قدرت چقدر آدم کشتند و چه جنایاتی مرتکب شدند.

«الله اکبر برای من بوی اعدام می‌دهد.»
این جمله کوثر افتخاری است. دختری که چشمش را در خیابان‌های ایران از دست داد. حالا در برلین زندگی می‌کند و با چشم‌های خودش می‌بیند که همان پرچم‌ها، همان شعارها، آزادانه در خیابان‌های آلمان در اهتزازند.
همراه او به دفتر روزنامه بیلد آلمان رفتم و حاصل این گفتگو گزارشی بود که در نشریه بیلد منتشر شد.

من سال‌هاست در فهرست مرگ جمهوری اسلامی هستم. سه بار در نیویورک به من حمله شد. سه بار FBI در آخرین لحظه جلوگیری کرد. با این حال هر بار که از اسلامگرایی حرف می‌زنم، به من می‌گویند ساکت باش. چون راست‌گراهای افراطی سوءاستفاده می‌کنند.
این دلم را می‌شکند.

خانه‌ام در آتش است. مردم من دار زده می‌شوند. و هنوز بعضی‌ها نگران روایت‌اند، نه جان‌ها.

اسلامگرایی مثل سرطان است. اگر با هم متحد نشوید تا آن را بردارید، دموکراسی شما را از درون نابود می‌کند.

تقدیم گل و محکومیت لفظی هیچ تروریستی را متوقف نمی‌کند. فقط اقدام واقعی و عملی نتیجه دارد.

سر مزار برادر کشته شده‌اش ایستاده بود و اینچنین شجاعانه با حاضران سخن گفت. گفت از صدای اذان می‌ترسد چرا که در جمهوری اسلامی، سپیده‌دم و صدای اذان یعنی اعدام!
برای او «الله‌اکبر» دیگر یادآور نماز نیست. یادآور طناب دار است. یادآور خانواده‌هایی که کنار گوشی می‌نشینند و منتظر زنگی هستند که خبر مرگ فرزندشان را بیاورد.

گفت: در کشوری زندگی می‌کنیم که اسلامی‌اش می‌نامند، اما ما از صدای اذانش می‌ترسیم.
اینجا پیرها تصمیم می‌گیرند و جوانها می‌میرند.

این سخنرانی خواهر پارسا رضادوست است. دانش‌آموز هفده‌ساله‌ای که در جریان قیام زن زندگی آزادی توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی به قتل رسید.

جاویدنام عسل منصوری ۳۰ سال داشت و مربی و روانشناس کودک بود. او زندگی‌اش را وقف کودکان کرده بود و به خاطر مهربانی و عشقی که به کودکان داشت پیش بچه‌ها با نام «مامان عسل» شناخته می‌شد.

وقتی می‌توانست از ایران برود، ماند. گفت: «دلم می‌خواد اینجا بمونم و به بچه‌ها امید بدم.»

۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در شمس‌آباد تهران، برای فردای همین کودکان به خیابان رفت و گلوله جنگی قاتلان و مزدوران خامنه‌ای، به قلب عسل اصابت کرد. آن قلبی که برای ایران و بچه‌های ایران می‌تپید، برای همیشه از حرکت ایستاد.

جمهوری اسلامی این قلب را خاموش کرد. اما نام و یاد او را فراموش نخواهد شد.

#عسل_منصوری

هر وجب از خاک‌ این سرزمین روایت زخمی است؛ هر خانه‌ای خاطره عزیزی را در سینه دارد و والدین داغدار، قامت خمیده‌شان را بر سنگینی اندوه استوار داشته‌اند. آسیب‌دیدگان، زندانیان و خانواده‌های دادخواه، گواه روزگار تلخی هستند که بر این مردم گذشته است. این، روایت زخم‌هایی است که نه با گذر زمان، که تنها با حقیقت، آزادی و عدالت التیام می‌یابند.

​جنبش «زن، زندگی، آزادی» فریاد نسلی بود که با دست‌های خالی در برابر قدرت ایستاد و بهای آن را با جان، آزادی و بینایی پرداخت. فریده صلواتی یکی از همین شاهدان زنده است؛ او در خیابان‌های سنندج، رو‌به‌روی نیروهای یگان ویژه فریاد می‌زد: «ژن، ژیان، ئازادی». پاسخ آن فریاد، شلیک گلوله‌های ساچمه‌ای بود که چشمانش را هدف گرفتند. نزدیک به چهار سال از آن روز می‌گذرد و هنوز ده‌ها ساچمه در صورت و گردن او باقی مانده است.

​در تصویر نخست، چهره او ساعاتی پس از جراحت دیده می‌شود؛ صورتی پوشیده از خون و تورم. در تصویر دوم، او پس از عمل جراحی روی تخت بیمارستان است؛ با امیدی که شاید اندکی نور به زندگی‌اش بازگردد. این دو تصویر، فاصله میان لحظه خشونت و سال‌ها مبارزه برای درمان را روایت می‌کنند.
​ادامه👇

ادامه👆
از نگاه معترضان، مسئولیت این آسیب‌ها متوجه نیروهای سرکوبگر است. با این حال، فریده با وجود نابینایی و سال‌ها درد، سکوت نکرده و با جمله‌ای که به نماد مقاومتش تبدیل شده می‌گوید: «چشم برای آزادی.» این تنها یک جمله نیست؛ خلاصه بهای سنگینی است که او برای آرمانی مشترک پرداخت. قربانیان خاموش نیستند؛ دادخواهان زنده‌اند و هر زخم، شهادتی است که تاریخ فراموش نخواهد کرد.

​درباره نویسنده:
این متن به قلم بهروز اسدی، فعال حقوق بشر و سخنگوی انجمن «زن، زندگی، آزادی» در آلمان نوشته شده است. او سال‌هاست به‌صورت داوطلبانه در زمینه مستندسازی و حمایت از مجروحان چشمی فعالیت می‌کند تا صدای قربانیان را برای تحقق عدالت به جامعه جهانی برساند.

خطاب به کسانی که می‌گویند «این انتخاب خود اوست»: من هم زمانی درباره حجاب خودم همین را می‌گفتم.
​تمام بدنم پوشیده بود، از سر تا پا. حتی در ساحل، حتی پیش محرم‌هایم. و هرگاه کسی مرا به چالش می‌کشید، می‌گفتم: «این انتخاب خودم است.» می‌دانید چرا؟ چون گزینه دیگر، سوختن در جهنم و تا ابد آویزان بودن از موهایم بود؛ این همان چیزی بود که از کودکی به خوردِ ما داده بودند.

​بگذارید دوباره تکرار کنم تا درک درست‌تری از تعبیر ما درباره «آزادی انتخاب» پیدا کنید. من در فرهنگ اسلام‌گرایی بزرگ شدم که تنها دو گزینه جلوی پایم می‌گذاشت: خودت را بپوشان و به بهشت برو، یا نپوشان و از موهایت آویزان شو و در جهنم بسوز.
​درست مثل اینکه کسی تفنگ روی شقیقه‌ات بگذارد و بگوید: «می‌توانی بروی چپ، یا بروی راست.» روی کاغذ، بله، این هم یک انتخاب است!
​من بهشت را انتخاب کردم. اسمش را گذاشتم «آزادی» و با تمام وجود باورش کردم؛ چراکه وقتی ترس تنها چیزی باشد که در زندگی شناخته‌ای، همین اتفاق می‌افتد.

​و اگر فکر می‌کنید نباید داستانم را برایتان بگویم، ذرّه‌ای برایم مهم نیست. آنچه برایم مهم است، زنانی هستند که هنوز زیر سایه این «انتخاب»! زندگی می‌کنند.

ویدیوی دریافتی:

همزمان با سالروز تولد جاوید نام احسان ابوالحسن بیگی از کشته‌شدگان خیزش دی‌ماه خانواده او به همراه با خانواده تعدادی از جاویدنامان ایران، محل قتل عزیزانشان را در میدان قهرمانان میانرود شیراز گلباران کردند.

در این گلباران و ادای احترام خانواده‌های جاویدنامان احسان ابوالحسن بیگی، شمشاد اخلاصی، محمدمهدی روستا، سعید دهقانی، حجت مرادی و ابراهیم قاسم خانی که همگی درشب ۱۸ دی در فلکه قهرمانان میانرود شیرازکشته شدند حضور داشتند.

جنایاتی که کردید فراموش نخواهد شد و یاد و نام جاویدنامان وطن همیشه زنده و یادآوری رشادتهایشان، انگیزه ماست که این راه را تا آزادی این سرزمین از دست تروریستها و مزدوران خامنه‌ای ادامه دهیم.

این زن حکومتی را ببینید. تلاش کرده‌اند او را شهروند عادی جامعه نشان بدهند اما همین که این ویدیو را معاونت فرهنگی و اجتماعی پلیس انتظامی گیلان منتشر کرده نشان می‌دهد که هدف آن مقدمه‌چینی برای راه‌اندازی دوباره گشت ارشاد در شهر رشت است.

این زن می‌گوید که در شهر رشت به خاطر آزادی پوشش و بی‌حجابی زن‌ها احساس ناامنی می‌کند. باید مثل خودشان بهشان جواب داد: «هرکس ناراحت است جمع کند و از رشت برود!»

ویدیوهایی از فضای زیبای این روزهای شهر رشت را در کنار غرغرهای این زن حکومتی ببینید و لذت ببرید.

این حجاب و پوشش تحمیلی، دیگر به سر و تن زنان نه تنها در رشت که در هیچ کدام از شهرهای ایران بازنخواهد گشت. رشت که از ابتدا معروف به تکثر و زندگی آزاد مردمانش بوده است.

سعی نکنید مُرده‌ای را از قبر بیرون بکشید و زنده کنید. گشت ارشاد پیش از خودتان توسط همین مردم به زباله‌دانی تاریخ انداخته شد و خود نیز خوب می‌دانید که در نوبت بعدی هستید.

#گشت_ارشاد
#رشت

مجتبی کرابی، جوان ۲۹ ساله اهل سبزوار و ساکن تهران، داور رسمی پاورلیفتینگ بود. شامگاه ۲۱ دی‌ماه ۱۴۰۴ در محله سلسبیل تهران هدف شلیک نیروهای سرکوبگر قرار گرفت، به کما رفت و هشت روز بعد، در ۲۹ دی‌ماه، در بیمارستان امام حسین تهران جان باخت.

خانواده‌اش پیکرش را به سبزوار بازگرداندند و روی سنگ مزارش نوشتند: «جاویدنام».

اما این واژه ترس را به دل قاتلانش می‌انداخت. مأموران اماکن سبزوار و بنیاد شهید، خانواده کرابی را تحت فشار قرار دادند که عبارت «شهید» را جایگزین «جاویدنام» کنند. تهدید کردند که اگر این کار انجام نشود، سنگ مزار را خواهند شکست.
خانواده نپذیرفتند.

سنگ مزارش را یک بار شکستند. خانواده در واکنش، سنگ مزار را برداشتند. تصمیم گرفتند مزار عزیزشان تا روز آزادی ایران بدون سنگ بماند، اما واژه‌ای که حکومت می‌خواهد بر او تحمیل کند، هرگز بر خاکش نقش نبندد.

این اولین بار نیست. جمهوری اسلامی سال‌هاست تلاش می‌کند کسانی را که خود کشته، به عنوان «شهید» جا بزند و پس از قتل خونشان را هم مصادره کند.
خانواده‌هایی که مقاومت می‌کنند، با فشار، تهدید روبرو می‌شوند.

مجتبی کرابی جاویدنام است. همان‌طور که خانواده‌اش خواسته‌اند.

مهدی روشنی، جوان کُرد اهل ملکشاهی، ۲۶ دی‌ماه سال گذشته بازداشت شد. او در بازداشتگاه تحت شدیدترین شکنجه‌ها قرار گرفت و سرانجام بدون برخورداری از حق داشتن وکیل و رعایت حداقل دادرسی عادلانه، به اعدام محکوم شد.

​پس از صدور حکم، روایتی مشکوک در فضای مجازی شکل گرفت؛ اکانت‌های نامشخص، تصویری از فردی با صورت پوشیده و دو قمه در دست انتشار دادند و مدعی شدند او مهدی روشنی است؛ تصویری بدون هیچ سند یا نشانه هویت‌سنجی که صرفاً سناریویی برای زمینه‌سازی اعدام و همراه کردن افکار عمومی بود.

​مهدی روشنی یک کارگر است و خانواده‌اش امکانات و توان پیگیری حقوقی و رسانه‌ای وضعیت او را ندارند. او اکنون بیش از هر زمان دیگری در خطر اجرای حکم اعدام قرار دارد.

​سکوت ما، چراغ سبز به اجرای این حکم است. صدای مهدی روشنی و خانواده‌اش باشیم.
​#مهدی_روشنی

​در گفتگو با جیک‌تاپر در شبکه سی ان ان تاکید کردم که خانواده‌های دادخواه و جوانانِ در خطر اعدام، باور نمی‌کنند دنیا این‌گونه در برابر جنایات رخ‌داده در ایران سکوت کرده باشد؛ سکوتی که باعث شده موضوع اعدام‌ها دیگر نه در سمتِ سخن رهبران جهان باشد و نه در صدر اخبار رسانه‌ها.

​از اعدام وحشیانه ابوالفضل سپاهی و امیرحسین صفری گفتم؛ از حجم رعب و وحشتی که باعث شد علیرضا، پسرعموی امیرحسین، هنگام انتقال به پای چوبه دار دچار سکته قلبی شود.

​صدای عرفان اسفندیاری و گلمحمد محمدی شدم و از شروین باقریان و هم‌پرونده‌ای‌هایش گفتم که اکنون در سایه اعدامند؛ شروین، همان نوجوان ۱۷ ساله‌ای که با ترس و معصومیت از قاضی مرگ می‌پرسید معنای «محاربه» چیست.
​بازگو کردن این حجم از قساوت آسان نیست، اما افشای جنایات تروریست‌های حکومت اسلامی را وظیفه خود می‌دانم. ما باید افکار عمومی و رسانه‌های جهان را دوباره متوجه ایران کنیم؛ این تنها راه افزایش شانس نجات جان جوانانمان است.

این ویدیوی زیبا و پر از شادی و شور جوانی را ببینید. در جمهوری اسلامی، حتی لحظه شادی در جشن فارغ‌التحصیلی هم جرم است.

دانشجویان دانشگاه کوردستان در سنندج جشن فارغ‌التحصیلی گرفتند. و یک ویدئوی شادی و پرانرژی از شادی‌شان در صفحه رسمی دانشگاه منتشر شد.
همین کافی بود که نهادهای امنیتی فشار بیاورند و ویدئو حذف شود!

نه تظاهرات. نه شعار. اینها از خنده و شادی و حس زندگی نیز احساس خطر می‌کنند.

این ویدیو را ببینید و کمک کنید بیشتر دیده شود. حالا که از دیده شدن و توجه به جشن فارغ‌التحصیلی هم می‌ترسید، پس بگذاریم بیشتر بترسند!

در بند زنان زندان وکیل‌آباد مشهد، حداقل چهار نفر در خطر اعدام هستند.

هنوز حکمی صادر نشده و پرونده‌ها در جریان است. اما اتهامات سنگین است و همین بلاتکلیفی، خودش نوعی شکنجه است.

محبوبه شعبانی، ۳۰ ساله _ بهمن ۱۴۰۴ دستگیر شد. جرمش رساندن معترضان زخمی به بیمارستان در اعتراضات دی‌ماه بود. اتهام: محاربه. پرونده به شعبه یک دادگاه انقلاب رفته است.

زینب موسوی (آبان) _ از ۵ اسفند ۱۴۰۴ در بازداشت است. او و برادرش حسن موسوی، هر دو با اتهام محاربه زندانند. پرونده برای صدور کیفرخواست به دادگاه انقلاب رفته است.

رویا جمیلیان مطلق _ شهروند مشهدی که با اتهام «سب‌النبی» بازداشت شده. پرونده هنوز در مرحله بازپرسی است و آخرین دفاعیه‌اش هنوز  اخذ نشده است.

هانیه سربوزی، ۲۹ ساله و مادر یک کودک خردسال که با اتهام «بغی» در بند ۶ زندان وکیل‌آباد است. پرونده در مرحله بازپرسی ست و، آخرین دفاعیه او نیز اخذ نشده است.

محاربه. بغی. سب‌النبی. اتهاماتی که جمهوری اسلامی دهه‌هاست با آن‌ها حکم اعدام صادر می‌کند.
این زنان را فراموش نکنیم و صدای آن‌ها باشیم.

#محبوبه_شعبانی #زینب_موسوی #رویا_جمیلیان_مطلق #هانیه_سربوزی

این ذات و چهره واقعی و بدون روتوش جمهوری اسلامی‌ست. او یکی از دوستان نزدیک مجتبی خامنه‌ای‌ست و خواهرش همسر مسعود خامنه‌ای‌ست.
محمدباقر خرازی دبیرکل حزب‌الله ایران است و ابایی ندارد که از قتل و کشتن زنان به خاطر نداشنن حجاب بگوید.
اگر قرار بود با تهدید و خشونت و حتی کشتن، زنان ایران تسلیم شما شوند و به خواست شما تمکین کنند اساسا هیچگاه از آن مانتوهای گشاد و مقنعه‌های چانه‌دار دهه شصت عبور نمی‌کردیم.
پس بچرخ تا بچرخیم!

#زن_زندگی_آزادی

الینا حجتی دانشجوی ۲۳ ساله رشته میکروبیولوژی بود. روز ۱۹ دی‌ماه مقابل چشمان مادرش از پشت به او شلیک کردند. به بیمارستان شهدای تجریش منتقلش کردند. آنجا خانواده او را بیرون کردند‌ مادرش می‌گوید نیاز به خون داشت اما به او خون تزریق نکردند و گذاشتند که بمیرد.
سه روز بعد پیکرش را در میان پیکرهای کشته‌شده‌ها در کهریزک یافتند.

هر روز هم جنایاتتان را در آن روزهای دی‌ماه مرور کنیم باز هم مهیب و تکان دهنده است و هیچگاه عادی نخواهد شد.

زدید و کشتید و به مجروحان حتی در مراکز درمانی و بیمارستان‌ها رحم نکردید. ریز و درشت‌تان که اسم ایران و ایرانی را بیاورد باید دهانش را گل گرفت. شما که با ایرانیان کاری کردید که هیچ دشمن خارجی، در طول تاریخ نکرده بود.

#الینا_حجتی

آمل، ایستگاه اتوبوس. زنی در انتظار دوستانش نشسته که ناگهان با هجوم، تهدید و فحاشی یک زن آزارگر حجاب مواجه می‌شود؛ تنها به این جرم که به‌جای شلوار، شلوارک به پا دارد.

​ماجرا با دخالت پلیس پایان نمی‌یابد، بلکه پلیس به کمک آزارگر می‌آید و نمایش تکمیل می‌شود: در وسط خیابان زن قربانی را مجبور به پوشیدن شلوار می‌کنند.

​این صحنه‌ها بازسازی همان رفتارهای کهنه‌ای است که روزگاری با گشت ارشاد و گیر دادن به چند تار مو اجرا می‌شد؛ به این خیال خام که با وحشی‌گری می‌توان زنان را مرعوب و مطیع کرد.

​همان‌طور که توانستید روسری را بر سر زنان نگه دارید، در این معرکه جدید هم موفق خواهید شد! زنان ایران برای شما و ارزش‌های عصر حجری‌تان پشیزی ارزش قائل نیستند.
​حالا تمام توان خود را صرف کنترل ساق پا و ناف زنان کنید و در خیابان‌ها عربده بکشید، تا بار دیگر سیلی محکم‌تری از زنان این سرزمین بخورید.

#زن_زندگی_آزادی