ویدیویی تلخ و تکان دهنده از آزار و ضرب و شتم و تحقیر چند زن در لایو اینستاگرام توسط یک مرد زن‌ستیز و وحشی _ که به راستی تربیت شده مکتب و مرام جمهوری اسلامی بود _ منتشر شد که باعث واکنش‌های گسترده و خشمگین مردم در فضای مجازی گردید.

به فاصله یک روز، پلیس با انتشار تصاویر این شخص بر  روی تخت بیمارستان، خبر از دستگیری او داد و گفت این شخص را با تیراندازی به پاها و یک دستش دستگیر کرده است.

شما در واقع یکی از شاگردان خلف خود را دستگیر کرده‌اید. فراموش نمی‌کنیم شما خود جنایاتی به مراتب فجیع‌تر و دلخراش‌تر علیه زنان این سرزمین _ نه در لایو اینستاگرام که در کف خیابان _ انجام داده‌اید.

زنان را زدید، نابینا کردید، تجاوز کردید و به خاطر چند تار مو کشتید و عاملان آن جنایتها خودتان بودید که نه تنها دستگیر نشدید که ارتقا گرفتید و همین امروز آزادانه در سطح جامعه با لباس کلانتر می‌چرخید.

چه بسا اگر در مورد این شخص هم فشار افکار عمومی نبود و این زنان خود اقدام به شکایت کرده بودند، واکنش پلیس این بود که خودتان به خانه‌اش رفته بودید و مقصر خودتان هستید.

سرنوشت مردم ایران با بی‌رحم‌ترین و وحشی‌ترین حکومت تاریخ ایران گره خورده است.
این جوانی که اینچنین سرخوشانه در خیابان می‌رقصد علیرضا سپاهی‌ست. او قرار بود روز سه‌شنبه هنگام اذان صبح در کنار پسرعمو و یک متهم دیگر پرونده میدان علیخانی اصفهان اعدام شود. اما قبل از انتقال به محل اجرای حکم گفتند که سکته کرده و به بیمارستان منتقل شده است و آن روز تنها دو نفر را اعدام کردند.

ببینید چه بر سر آنها میاورند که قلب یک جوان در سینه از رنج و اضطراب و ترس آنچه می‌خواهند بر سرش بیاورند می‌ایستد.
او حالا در بیمارستان است. نه از سر دلسوزی و شفقت که در وجود جلادان نیست. برای اینکه زودتر سرپا شود و بتوانند دارش بزنند.

میزان سبعیت و وحشی‌گری چنین رفتاری را ببینید تا متوجه شوید با چه جنایتکارانی طرف هستیم و اعدام چه میزان شنیع و غیرانسانی است.

علیرضا سپاهی هنوز زنده است و امید دارد. صدای او و صدای همه زندانیان در خطر اعدام باشیم.

#نه_به_اعدام
#علیرضا_سپاهی

بنیامین نقدی، ۲۶ ساله، قهرمان کیک‌بوکسینگ و موی‌تای از شیراز است. وکیل او خبر داده که دیوان عالی کشور حکم اعدام او را تایید کرده است.

گفته شده که او همان جوانی بود که شب ۱۳ دی‌ماه ۱۴۰۴، با یک کپسول حاوی مواد آتش‌زا به یک دسته از موتورسواران پلیس حمله کرده است.
در آن صحنه هیچ‌کس آسیب ندید. اما جمهوری اسلامی همان را کافی دانست تا او را به اعدام محکوم کند.

۵۳ روز خانواده‌اش نمی‌دانستند کجاست. حتی نمی‌دانستند زنده است.

بعد رسانه‌های حکومتی ویدیویی از اعترافات اجباری او پخش کردند.

وکیلش می‌گوید اتهام «ایراد صدمه جسمانی» و «حمل سلاح سرد» هر دو ساقط شدند. اما قاضی همه چیز را «افساد فی‌الارض» خواند و حکم اعدام داد.

حالا دیوان عالی این حکم را تایید کرده است و وکیل او گفته است که درخواست اعاده دادرسی می‌دهد.
صدایش باشیم.

#بنیامین_نقدی

امیرحسین صفری از ناحیه دست معلولیت داشت. او را با شکنجه به اعترافات اجباری مجبور کردند. وقتی برای آخرین بار با مادرش تماس گرفت گفت به همه بگو که آن ویدیوی که از من منتشر کردند دروغ بود و من کسی را نکشته‌ام. گفت به همه بگویید اعترافاتم اجباری بود.
امیرحسین صفری متهم به این بود که با قمه یک نفر را در میدان علیخانی اصفهان کشته است. او را دو روز پیش همراه با متهمی دیگر از همین پرونده، بی‌گناه اعدام کردند تا جمهوری اسلامی نمایش قدرت بدهد.

این تصویر را ببینید. این مردان تلاش دارند پیکر تیر خورده این زن را عقب بکشند.
بسیاری بر اثر همین تلاش در همین نقطه کشته می‌شوند.
اینجا چالوس است، غزه و سربرنیتسا و خرمشهر زیر حمله ارتش عراق نیست.
و این زن جاویدنام افسانه رضویان است که وقتی کشته شد، تنها ۴۷ سال داشت و یک مادر جوان بود.

شامگاه ۱۸ دی‌ماه، مقابل کلانتری چالوس. گلوله خورد، وقتی پیکرش در خیابان افتاد، مردم یک‌به‌یک رفتند برای اینکه او را عقب بکشند و پیکرش به دست قاتلانش نیفتد. ماموران به هر کدام که نزدیک پیکر تیر خورده این زن می‌شدند شلیک می‌کردند.
چند نفر دیگر در همان مکان کشته شدند.

این تصویر تاریخی ست. سندی ست از بی‌رحمی تروریست‌ها جمهوری اسلامی و شجاعت و البته بی‌پناهی مردم.
سمت راست تصویر مردانی را می‌بینید که پشت جان‌پناهی تلاش دارند خود را از گلوله‌ها محافظت کنند.

یک ماه و نیم هیچ‌کس نمی‌دانست پیکر این زن کجاست تا در نهایت در تاریخ ۲۰ بهمن پیکر را تحویل دادند.

پیکر او سرانجام به خاک سپرده شد اما این تصویر به عنوان سند جنایت و بی‌رحمی جمهوری اسلامی و شجاعت مردم، برای همیشه بر پیشانی تاریخ این سرزمین ثبت است.

آیدا حیدری، ۲۱ ساله، دانشجوی پزشکی دانشگاه تهران بود. دیروز تولدش بود.

مادرت دیروز سر مزار برایت سنگ تمام گذاشت. او برای همه سخنرانی کرد. یکجا گفت: «روزی که گذاشتنت بغلم، فقط می‌دانستم مادر شده‌ام. درکی از این نداشتم که چه شیرزن و قهرمانی به دنیا آورده‌ام. نمی‌دانستم این فرشته کوچولو قرار است در ۲۱ سالگی جان‌فدای میهنش بشه.»

مردم زیادی سر مزارت آمدند. تصاویر جاویدنامان را هم با خود آورده بودند.
نه تنها مادرت که همه برایت سنگ تمام گذاشتند آیدا.
یادت گرامی و تولدت مبارک.

آیدا حیدری شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، همراه پدر و خواهرش در بلوار کاشانی تهران با سه گلوله جنگی هدف تروریستهای جمهوری اسلامی قرار گرفت. یکی از گلوله‌ها به قلبش اصابت کرد.

#آیدا_حیدری

تصویر و پیام دریافتی:

«سلام مسیح جان
امروز توی مترو بودم شال هم سرم نبود یه خانم نامحترمی اومد با یه پلاکارد تو دستش روبه روی من نشست. منم عکسش رو گرفتم و گفتم توی فضای مجازی پخش می‌کنم.»

جواب این نوع آیه و حدیث‌ها یک آیه کوتاه است که زنان ایران خود نازل کرده‌اند و آن این است که: «فضولیش به شما نیومده!»

#زن_زندگی_آزادی

ویدیوی دریافتی:

گروهی از ایرانیان در دو شهر لندن و استکهلم با برپایی تجمع و نصب بنر اعتراض خود را به احکام اعدام در ایران نشان دادند. در لندن بنر بزرگی در اعتراض به اعدام‌های فله‌ای بر فراز ساختمانی در لندن به نمایش گذاشته شد و در استکهلم نیز ایرانیان ساکت سوئد با برپایی یه تجمع علیه اعدام بنرهایی را به نمایش گذاشته و شعار دادند.
جلب توجه جهانی به مساله اعدام‌ها در ایران که امتداد همان جنایات ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه است، کاری‌ست که ایرانیان خارج از کشور می‌توانند آن را از هر طریقی که قادرند، انجام دهند.
اعدام جنایت حکومتی‌ست و باید متوقف شود.

#نه_به_اعدام

بدون شرح!

ویدیوی این زن افغان که نام جاویدنام گل‌محمد محمدی را با عنوان فرزند افغانستان و جان فدای ایران می‌برد، بار دیگر به ما یادآوری می‌کند که ما دو ملت هستیم که هردو سرماخورده یک زمستانیم.

گل‌محمدی محمدی، زاده افغانستان و ساکن ایران بود که جان عزیزش را برای پناه دادن به ایرانیانی که از مقابل گلوله می‌گریختند، از دست داد.
این زن در انتهای ویدیو به درستی یادآوری می‌کند که برای ایستادن کنار مردم ایران و آزادیخواهان نیاز به شناسنامه نیست. نیاز به شرافت است.

#گل‌محمد_محمدی

آروین خیرخواه ۲۰ ساله بود.
صبح شنبه، دهم مرداد، در زندان شاهرود اعدامش کردند. تا امروز یک خط درمورد او رسانه‌ای نشده بود چرا که خانواده‌اش با تهدید وادار به سکوت شده بودند. شاید به آنها امید داده بودند که اگر اسم پسرشان را رسانه‌ای نکنند، او اعدام نخواهد شد.
اما امروز صبح او را اعدام کردند. بدون خبر. بدون خداحافظی. در سکوت.

خانواده‌اش از شب قبل مقابل زندان ایستاده بودند و امید داشتند که بتوانند خبری از عزیزشان بگیرند.

آروین در اعتراضات دی‌ماه در شاهرود دستگیر شده بود.
جرمش این بود که به خیابان آمد.
حکمش «محاربه» بود.
محاربه با چه کسی؟ با حکومتی که از مردم خودش می‌ترسد.

آنچه از جمهوری اسلامی باقی مانده، ماشین اعدامش هنوز کار می‌کند.
هنوز جوان می‌کشد. و تا وقتی برقرار باشد این آدم‌کشی‌ها ادامه دارد.

اینجا مراسم تولد جاویدنام آیدا حیدری ست. تعداد زیادی از مادران و خانواده‌های دادخواه آنجا بودند و اینچنین تصاویر جگرگوشه‌های خود و جاویدنامان ایران را سر دست گرفتند و نامشان را فریاد زدند.
مگر با تهدید و ارعاب این مادران و این خانواده‌ها می‌توانید نام و یاد قهرمانان ایران را از ذهن و دل این مردم بزدایید؟
حالا نه فقط این مادران دادخواه که همه ما یک خانواده‌ایم و متعهد به ادامه دادن راهی که قهرمانان ایران شردعش کردند و انتهایش نور و آزادی‌ست.

ویدیوی دریافتی:

یک هنرمند جوان کنار ساحل به یاد پرستو جراحیان زن جوان ۲۳ ساله که در خیزش انقلابی دی‌ماه در شهر اراک توسط جمهوری اسلامی به قتل رسید، این مجسمه شنی را ساخته است.

پرستو جراحیان ورزشکار بود، بوکس‌ و  اسب‌سواری می‌کرد.
۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، وسط اعتراضات مردمی در میدان شورای اراک، نیروهای جمهوری اسلامی از ناحیه پهلو به او شلیک کردند.

وقتی به بیمارستان رسید، هنوز هوشیار بود. ICU بود. همه چیز برای نجاتش آماده  بود.
اما نیروهای امنیتی خانواده‌اش را از بیمارستان اخراج کردند و همان شب، پیکرش تحویل سردخانه شد.

پرستو را کشتند و پیکرش را ربودند تا در نهایت با تهدید و فشارهای امنیتی تحویل خانواده‌اش شد.
نام و یادش زنده و گرامی.

ویدیو و پیام دریافتی:

«سلام من بدون حجاب مشغول پیاده روی بودم این اقا یک مسیر طولانی منو دنبال کرد و فحش های جنسی میداد که جنده و فاحشه هستی بدون روسری قدم میزنی و تهدیدم کرد. در نهایت با مداخله و دفاع چند نفر عابر تونستم به سلامت به خونه برسم.
این فیلم رو گرفتم و ارسال کردم که بلکه ترس و مانعی ایجاد بشه برای مزاحمت های آینده اش برای دخترانمون.»
#دوربین_ما_اسلحه_ما

امید بهزاد و پوریا صفوت اعدام شدند.
امروز بامداد، جمهوری اسلامی این دو نفر را با اتهام «همکاری با موساد» به دار آویخت.

قوه قضاییه نه تاریخ بازداشت‌شان را اعلام کرد، نه زمان محاکمه‌شان را. فقط گفت علیه خود «اعتراف» کرده‌اند و دیوان عالی حکم را تایید کرده است. همین.
اعترافاتی که می‌دانیم چطور می‌گیرند.

از ابتدای امسال، دست‌کم ۱۲ نفر در ایران با اتهام جاسوسی اعدام شده‌اند. سال گذشته ۱۶۳۹ نفر اعدام شدند. رکورد ۳۷ سال اخیر!

جمهوری اعدامی از ترس مردم خودش است که این‌همه می‌کشد نه از ترس آمریکا و اسرائیل.

نام‌شان تا امروز رسانه‌ای نشده بود. نامشان را فراموش نکنید: امید بهزاد، پوریا صفوت.

این سالن معروف آکسفورد یونیون در دانشگاه آکسفورد انگلیس است.
مدتی پیش اینجا یک مناظره برگزار شد با موضوع:
«آیا غرب حق داره به اسلام مشکوک/بدبین باشد؟»

مردی که آنجا نشسته و موهای طلایی دارد تامی رابینسون؛ فعال ضد‌اسلام بریتانیایی‌ست که سال‌هاست علیه اسلام سیاسی، مهاجرت انبوه و شریعت حرف می‌زند.
زنی که او را خطاب قرار می‌دهد عایشه خان‌عزیز، دانشجوی تاریخ دانشگاه آکسفورد و یکی از مسئولان همین اتحادیه است.

او که طرفدار اسلام است می‌گوید:
« تو خوش‌شانسی که اینجا فلان افراد هستند که امنیت تو خدشه دار نشود، وگرنه آن بیرون هواداران طرفدار اسلام منتظرند تا حسابت را برسند.»

یعنی او برای اینکه ثابت کند اسلام دین صلح است و مسلمان‌ها خشن نیستند، با افتخار می‌گوید اگر مراقب تو نباشیم و کسانی نباشند از تو حمایت کنند، جماعت «دین صلح» آن بیرون منتظرند تا حسابی کتکت بزنند.
و این را به‌عنوان استدلال علیه اسلام‌هراسی تحویل می‌دهد!

این ویدیو خودش بهترین دلیل است که اسلام‌هراسی بی‌دلیل نیست!

نامش امیرحسین صفری ست. به او اتهام زدند که قمه دست گرفته و ماموران را با قمه زده است. این تصویرش را ببینید. کنار خواهرش ایستاده است و دستهایش را پشت خود قرار داده تا در عکس نیفتد. در بسیاری از عکس‌های خانوادگی خود دستانش را پنهان می‌کرد.
می‌دانید چرا؟ چون امیرحسین از ناحیه دست معلولیت داشت و نمی‌خواست هنگام ثبت لحظات زیبای زندگی‌اش، معلولیت دستانش نیز کنار لبخندش ثبت شود.

حالا چند روزی‌ست او را دار زده‌اند آن هم به اتهام دروغین و رسوای قمه دست گرفتن!

برای مظلومیت تو می‌شود سالها گریه کرد. اما گریه چاره کار ما نیست. ما حالا هر بار با دیدن چهره نجیب و لبخند زیبایت و آن دستانی که موقع عکاسی پشتت می‌گرفتی، خشممان بیشتر و انگیزه‌مان برای ادامه دادن این راه قوی‌تر می‌شود.

#امیرحسین_صفری

جاویدنام کیمیا کامیاب‌منش دانش‌آموز ۱۷ ساله‌ای بود که آرزو داشت برای مردم مفید باشد. آرزو داشت آزاد باشد.

۱۸ دی ۱۴۰۴، در شهرک واوان اسلامشهر دست در دست پدرش داشت. قلبش را نشانه گرفتند و شلیک کردند.

او دانش‌آموز سال آخر گرافیک بود. می‌خواست کنکور هنر بدهد. در دفترچه‌اش نوشته بود:
«خدایا سلام. لطفا کمکم کن در مسیر درستی قرار بگیرم. لطفاً کمکم کن همیشه به فکر بقیه باشم. نذار توی جهالت غرق بشم. بابت تمام چیزهای قشنگ شکرت. من آزادم.»

حکومت او را کشت و وقیحانه به خانواده‌اش پیشنهاد داد اسمش را در فهرست «شهدا»ی خودشان ثبت کنند.
خانواده رد کرد.

کیمیا به گفته خانواده قبلا خواسته بود اگر زودتر از بقیه از دنیا رفت بر مزارش گریه نکنند. کِل بکشند. سفید بپوشند.
چهلمش با رقص و موسیقی برگزار شد.
جاویدنام کیمیا کامیاب‌منش.

#کیمیا_کامیاب_منش

محسن راوری خبرنگار و فعال سیاسی از کرمان، بیش از شش ماه است که بلاتکلیف در بازداشت به‌سر می‌برد.

در ۱۹ دی ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات سراسری، اطلاعات سپاه استان کرمان او را بازداشت کرد. بیش از شش ماه از آن روز گذشته. پرونده‌اش نامشخص است. دسترسی به وکیل ندارد و هیچ اتهام رسمی‌ای اعلام نشده است.

این اولین بار نیست. محسن راوری قبلاً هم در اعتراضات ۱۳۹۶ و در آبان خونین ۱۳۹۸ بازداشت شده بود. در خیزش زن زندگی آزادی در سال ۱۴۰۱، اطلاعات سپاه بار دیگر او را گرفت، از کار اخراجش کردند و به همراه پوران ناظمی و تیمور سالاری با اتهامات «محاربه» و «افساد فی‌الارض» مواجه شدند.

حالا بار دیگر پشت میله‌هاست. این بار بیش از شش ماه است. بدون تعیین تکلیف و بدون پاسخ.

او به دوستانش گفته است: «نگذارید مثل برادرانمان در اصفهان حذفم کنند.»
این جمله را جدی بگیریم. در سکوت و بایکوت خبری دست جمهوری اسلامی برای جنایت و بی‌عدالتی بازتر است.

#محسن_راوری

مهشاد کشانی ۲۲ سال دارد و دانشجوست.
دیروز، چهار مأمور لباس‌شخصی _ سه مرد و یک زن _ وارد خانه‌اش در اصفهان شدند.
بدون حکم. بدون معرفی نهاد و بدون هیچ توضیحی او را بردند.

مهشاد در دی‌ماه سال گذشته، در جریان اعتراضات سراسری، بازداشت شده بود. محکومیت شش ماهه خود را کشید و همین ماه پیش آزاد شده بود.

حالا یک پرونده جدید برای او ساختند:
«تحریک مردم به جنگ و کشتار با یکدیگر.»
برای یک دانشجوی ۲۲ ساله.

جمهوری اسلامی این‌طور عمل می‌کند که وقتی نمی‌توانند برای همیشه ساکتت کنند، با اتهامات سنگین‌تر و پرونده‌سازی سراغت می‌آیند. انگار هر قدمی خارج از زندان فقط یک مکث است تا دفعه بعدی که در خانه‌ات را بزنند.
اتهامات او سنگین است و به خاطر فشارها و شکنجه‌ها در بازداشت اول او شرایط روحی و جسمی مناسبی ندارد. صدایش باشیم.

#مهشاد_کشانی