ادامه👆
محکومان به اعدام:
ترانه رحیمی، نوید الیاسی، ابوالفضل دادگستر، مهدی منصوری، احمدرضا سعیدی، مهرداد بویری، محمدمهدی اسدی، آرمین غلامی، پارسا جعفری، مهدی جعفری.

فاجعه اینجاست که ترانه رحیمی مدتهاست از آسیبی که به پایش وارد کرده‌اند رنج می‌برد. وقتی درخواست مداوا کرده است یکی از مسئولان بخش درمان زندان دولت‌آباد به او گفته است: «تو که قراره اعدام بشی؛ حالا از درد پا بمیری یا اصلا فلج بمیری»

نامشان را تکرار کنید. هزینه جنایت و این قتل‌های برنامه‌ریزی شده حکومتی هرچه برایشان زیادتر شود، شانس نجات این قربانیان بی‌گناه نیز بیشتر خواهد بود.

#میدان_شهدای_اصفهان #ترانه_رحیمی #رومینا_رحیمی

ویدیوی دریافتی:

این ویدیو را راننده یک کامیون برایم فرستاده که خود شاهد قاچاق سوخت از جایگاه پخش است. او می‌گوید برای ۲۰ لیتر بنزین به این جایگاه آمده و به او سوخت نداده‌اند و از این سو به این شکل همان جایگاه‌دار سوخت را به قاچاقچی سوخت می‌فروشد.

نبود نظارت و ساماندهی باعث هرکس از هرجا بتواند تلاش کند منافعی عاید خود کند. کشوری که رها شده به حال خودش و حکومتداری برای حاکمان خلاصه شده در سرکوب و اعدام و کشتار مردمی که به دنبال یک زندگی عادی هستند.

دیدن این ویدیو قلبم را به درد آورد. این مادر جاویدنام مانی‌صفرپور است که هر روز اینچنین سر صبر و حوصله اتاق خالی پسرش را مرتب می‌کند، لباس‌هایش را تا می‌کند. کفش‌های پسرش را در آغوش می‌گیرد و گریه می‌کند و آنها را پس از آن مرتب و تمیز می‌کند.

چطور می‌توانید با اینهمه ظلم دوام بیاورید؟ چنان جامعه را در سوگ و خشم فرو برده‌اید که روز نابودی و محو شدنتان از تاریخ این سرزمین درس عبرتی برای تاریخ خواهد بود.

مانی صفرپور جوان ۱۸ ساله‌ای اهل لاهیجان و ساکن تهران بود که در جریان اعتراضات مردمی با شلیک مستقیم گلوله جنگی سرکوبگران در منطقه سلسبیل تهران جان عزیزش را از دست داد.

«خیلی دلم برایت تنگ شده، برای اینکه سرم را بگذارم روی پایت و بخوابم.»

این آخرین حرف‌های مجید آدینه با مادرش، چند ساعت پیش از اعدامش است.
مجید آدینه نظامی بازنشسته بود، حامی کودکان بی‌سرپرست.
۱۹ دی در اعتراضات بازداشت شد.
اول شهریور، جمهوری اسلامی او را با اتهام «محاربه» و «همکاری با اسرائیل و آمریکا» اعدام کرد.

رژیم «اعتراف» اجباری‌اش را از تلویزیون پخش کرد.
مجید در همین آخرین تماس، همه‌اش را باطل کرد:
«من آزارم به هیچ‌کسی نرسید. هرچه از من نشان دادند را باور نکنید»
صدایش را بشنوید و تکثیر کنید.

#مجید_آدینه

دوباره گشت ارشاد و زنان چادری با بی‌سیم در معابر و خیابان‌ها شروع به ایجاد مزاحمت برای زنان کرده‌اند. این ویدئو مربوط به یکی از ورودی‌های بازار تهران است که به زنی به خاطر نداشتن روسری اجازه ورود به بازار را نمی‌دهند.
در این ویدئو مرد حدودا شصت ساله‌ای در دفاع از زنی که حجاب نداشته با این آزارگران چادری درگیری لفظی پیدا می‌کند و می‌گوید: «شما گفتی زر نزن؛ تربیت داشته باش»

جمهوری اسلامی همچنان سعی دارد که بگوید بر تن و بدن زنان کنترل دارد در حالی که خیابان‌های شهر گواهی می‌دهند که جمهوری اسلامی فروپاشیده است. آنچه باقی‌مانده مشتی تروریست مسلح و منزوی از مردم هستند که حتی حکومت‌داری هم نمی‌کنند. صرفا نابودی خود را با اسلحه و با کشت و کشتار و ایجاد فضای رعب و وحشت، سعی دارند به عقب بیاندازند.

علی‌اصغر پیغمبری فقط ۲۶ سال دارد.
حکم اعدامش در دیوان عالی کشور تأیید شد و همین حالا او را به قزلحصار منتقل کرده‌اند. زندانی که چوبه‌دارش آماده است.

وکیلش پیام درفشان با تأیید این خبر گفته: هیچ ارتباطی با هیچ گروهی نداشته. تنها اقدام منتسب به او حضور در یکی از اعتراضات دی‌ماه بوده.

یعنی یک جوان ۲۶ ساله به جرم شرکت در اعتراض، با قانون «جاسوسی و همکاری با اسرائیل» قرار است اعدام شود. قانونی که برای بریدن زبان هر معترضی نوشته شده. قانونی که هر شهروند ایرانی را می‌تواند جاسوس اعلام کند.

جمهوری اسلامی با دست خالی نمانده. در ماه‌های اخیر ده‌ها معترض را اعدام کرده و حالا نوبت علی‌اصغر است.

من از خانواده‌اش می‌خواهم بدانند که تنها نیستند. و از جهان: اگر اکنون سکوت کنید، یکی از همین صبح‌ها خبر اعدام او را خواهید شنید.

برای علی‌اصغر صدای ما آخرین امید اوست. صدایتان را بلند کنید.

#علی‌اصغر_پیغمبری

مادر پارسا داره باهاش شوخی می‌کنه. می‌خندن. سر به سر پسر نوجوان خودش می‌گذاره. پسری که از تیپ و قیافه خودش راضی نیست. مثل همه پسرهای که توی سن بلوغ خودشون هستن.
محمد‌پارسا امینی فقط ۱۷ سال داشت.
آخرِ همین ویدیو، همون مادر داره غبار رو از سنگ مزار پسرش پاک می‌کنه و براش اشک می‌ریزه.

محمدپارسا امینی، اهل فردیس کرج.
۱۸ دی ۱۴۰۴، گلوله جنگی مأموران خامنه‌ای نقطه پایان زندگی کوتاهش رو گذاشت.

این ویدیو را علی اصغر پیغمبری در جریان اعتصاب بازاریان به شرایط اقتصادی در روز دهم دی‌ماه سال گذشته در صفحه اینستاگرام خود منتشر کرده بود. صفحه او تماما مرتبط با کسب و کار و فروش پرده بود.
حالا جمهوری اسلامی برای او حکم اعدام صادر کرده است چرا که از جوانان مصمم و شجاع که از سر ترس و منافع خود رنگ عوض نمی‌کنند، هراس دارد.
همین ویدیو کافی‌ست تا بدانیم چرا جمهوری اسلامی قصد کشتن او را دارد. صدایش باشیم.

#علی‌اصغر_پیغمبری

این تصویرِ بدون رتوش این روزهای ایران است؛ مردمی که با انتشار ویدیوهایی از قیمت‌های سرسام‌آورِ ابتدایی‌ترین اقلام خوراکی، اعتراض خود را به فروپاشی اقتصادی حاصل از سیاست‌های جمهوری اسلامی فریاد می‌زنند.

​قیمت‌هایی که حتی تصورشان تا همین یک سال پیش ممکن نبود، حالا زندگی روزمره را غیرممکن کرده‌ است. در این ویدیوها، مردم با طنزی تلخ و کنایه‌آمیز از «خوشحالی» خود می‌گویند؛ طنزی که پشت آن یک حقیقت عریان نهفته است: «اگر ابراز شادی نکنیم، سرکوب یا اعدام می‌شویم.»

​این اعتراض‌ها درست زمانی اوج گرفته که محسنی اژه‌ای مردم را تهدید کرده که در صورت اعتراض، با سرکوبی شدیدتر از دی‌ماه روبرو خواهند شد. اما سوال اینجاست: «شدیدتر» یعنی چه؟ یعنی این بار قرار است چند صد هزار نفر را به خاک و خون بکشید؟ یا چند میلیون نفر؟

​ننگ بر حکومتی که کشوری غنی را به این روز انداخته و همچنان تنها راهکارش برای مدیریت بحران‌ها، کشتار، اعدام و سرکوب است.
#گرانی

این دختر را نگاه کنید.
دختری که با اسب‌ها مهربان بود. آن‌ها را نوازش می‌کرد، تیمار می‌کرد، عاشق زندگی بود. در یکی از پست‌هایش نوشته بود: «پناه می‌برم به اسبها، طبیعت و حیوانات از شر آدم‌ها، آدم‌ها، آدم‌ها»

و حالا این آدم‌ها او را از اسبها و حیواناتش جدا کرده‌اند و می‌خواهند اعدامش کنند. اسمش ترانه رحیمی است. ۲۰ ساله از اصفهان، مربی سوارکاری. شب ۱۸ دی در اعتراضات بازداشت شد و حالا شعبه یک دادگاه انقلاب اصفهان او را به اعدام محکوم کرده.

خواهر دوقلویش رومینا هم ۲۵ سال زندان گرفته است.

این دختران با شوکر و تهدید به تعرض جنسی بازجویی شدند. وکیل‌هایشان به پرونده دسترسی نداشتند و دادگاه حتی بدون رسیدگی به شکایت تعرض یکی از متهمان زن، حکم صادر کرد.
آن‌ها فقط در خیابان بودند.

اسامی ده محکوم به اعدام:
ترانه رحیمی، نوید الیاسی، ابوالفضل دادگستر، مهدی منصوری، احمدرضا سعیدی، مهرداد بوئری، محمدمهدی اسدی، آرمین غلامی، پارسا جعفری، مهدی جعفری (خسروی)

احکام سایر متهمان:
رومینا رحیمی ۲۵ سال، میلاد بوئری ۲۵ سال، حامد مهرعلیان ۱۵ سال، ستایش ساعدی ۵ سال، سجاد عابدی ۵ سال، علی بوئری ۵ سال زندان

جاویدنام پویا بختیاری در آبان ۹۸ با گلوله به جمجمه کشته شد. امروز دادگاه انقلاب بندرعباس، پدرش منوچهر بختیاری را به ۱۰ سال حبس دیگر محکوم کرد. حکم را شفاهی در زندان ابلاغ کرده‌اند.

جرم این پدر چه بود؟ هم‌سویی رسانه‌ای با معاندین، ارسال فیلم به شبکه‌های مجازی و تحریک مردم.

این پدر بیش از ۴ سال از عمرش را در زندان چوبیندر قزوین گذرانده، آزاد شده و به تبعید بندرعباس رفته بود. دوباره بازداشت شد. دوباره محاکمه شد. حالا ده سال دیگر!

رژیمی که قاتل را آزاد می‌گذارد اما پدر سوگوار را زندانی می‌کند، یک رژیم تروریستی‌ست.
منوچهر بختیاری باید آزاد شود.

#منوچهر_بختیاری

شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران علی زارعی آسیب‌دیده دیده چشمی خیزش زن زندگی آزادی را به اتهام «افساد فی‌الارض» محکوم به اعدام کرده است. حکم روزهای گذشته به او ابلاغ شده و او حالا در زندان قزل‌حصار است.

او همان جوانی است که ۱۵ مهر ۱۴۰۱ مأموران جمهوری اسلامی به چشم راستش شلیک کردند و با به تعویق انداختن درمان، بینایی‌اش را کامل از او گرفتند. بیوی صفحه‌اش این بود: «چشمم فدای آزادی کشورم»

دی ۱۴۰۲ سر مزار دوستان کشته‌شده‌اش در بهشت‌زهرا دستگیرش کردند. ۳۳ روز انفرادی در اوین. بازجو به او گفته بود: «ما به چشمت شلیک کردیم و خوشحالیم.»

بهمن ۱۴۰۳ از مسیر کوهستان، پیاده و بدون پاسپورت به ترکیه و از آنجا به آلمان رسید. اما ساکت نماند؛ در همایش‌ها و تجمعات صدای ایران بود.

بعد به دلایل نامعلوم و احتمالا شخصی به ایران برگشت و وزارت اطلاعات از همان لحظه ورود دستگیرش کرد. حالا بعد از ماه‌ها فشار، حکم اعدام برای او صادر شده است.

جمهوری اسلامی چشمش را گرفت و حالا می‌خواهد با طناب دار جانش را نیز بگیرد.
صدایش باشیم.

#علی_زارعی

مجید جلیلیان، ۳۹ ساله. ورزشکار در رشته بدنسازی و کراس‌فیت. پدر یک پسربچه ۷ ساله بود.

آخرین پست اینستاگرامش را روز ۱۸ دی گذاشت، نخستین روز فراخوان، با ایموجی پیروزی. عکس پروفایلش پرچم شیر و خورشید بود.

فردای آن روز، ۱۹ دی، در بلوار اشرفی اصفهانی تهران، ماموران حکومتی از فاصله بسیار نزدیک به او شلیک کردند. مجید همان‌جا جان داد.
نام او تا امروز کمتر شنیده شده است.

برای تحویل پیکر به خانواده، ماموران آنها را به توقیف اموال تهدید کردند و تعهد گرفتند.

نام او مجید جلیلیان است. این نام را فراموش نمی‌کنیم.

#مجید_جلیلیان

یک مراسم عروسی در سیریک به خون کشیده شد.
ترکش‌های موشکی که برای نابودی یک دکل مخابراتی شلیک شده بود به خانه‌ای خورد که در آن مراسم عروسی در جریان بود و کلی مهمان داشت. چند نفر از جمله یک کودک کشته شدند و ده‌ها نفر زخمی گزارش شده است.

دل هر انسانی از این صحنه به درد می‌آید. کشته شدن غیرنظامیان در هر جنگی و به دست هر کسی محکوم است.

حکومتی که برای بقای خودش از خون مردم هزینه می‌کند، آتش جنگ را هر روز داغ‌تر می‌کند. ملت ایران نه جنگ می‌خواهد و نه دوست دارد سپر انسانی تاسیسات نظامی و راداری و مخابراتی شما شود.

تصاویر و گزارش‌های منتشر شده نشان می‌دهد یک خودرو در بلوار وکیل آباد مشهد با سرعت وارد تجمع بسیجیان و حامیان حکومت شده است که در حال پرچم‌گردانی در این بلوار بودند. رسانه‌های داخلی گفته‌اند چهار نفر در این ماجرا کشته و ده نفر زخمی شده‌اند.

فرمانده پلیس راهور مشهد علت را مست بودن راننده دانسته است.
به هر حال خوب است بدانیم که اینجا همان بلواری‌ست که روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه همین جماعت پرچم‌گردان، مردم را قتل عام کردند.

دلواپسان حجاب و فضولان پوشش زنان عمری به درازای خود جمهوری اسلامی دارند.
زنان ایران راهی طولانی و پیوسته را برای پس گرفتن حق انتخاب پوشش خود پیموده‌اند و هزینه‌های بسیاری نیز داده‌اند.

نتیجه پنج دهه جدال و مقاومت و سرپیچی و نافرمانی حالا جمهوری اسلامی را به آنجا رسانده که همان روسری‌های نصفه نیمه و مانتوهای تنگ و کوتاه چند سال پیش برایش آرزو شده است.

خبر بد برای دلواپسان حجاب اینکه زنان توقف ناپذیرند و این را در این پنج دهه ثابت کرده‌اند.
زمانی رنگ روشن مانتو و یا حتی پوشیدن جوراب‌های رنگی اعلام جنگ با ارزشهای مسخره‌شان بود.

حالا سال ۱۴۰۵ است و این جماعت سبک مغز، درگیر مبارزه با ناف زنان و ساق پایشان هستند.
بچرخ تا بچرخیم.

#زن_زندگی_آزادی

این تفاوت بین زحمت کشیدن و خودساخته بودن و دزد بودن و برخورداری از رانت است.

ساعدی‌نیا پنجاه سال زحمت کشید؛ از یک کارگاه کوچک شیرینی، هزاران نفر را نان‌دار کرد. جرمش چه بود؟ در روزهای خونین دی‌ماه، درِ کافه‌هایش را بست. دیروز دیوان عالی حکومت حکم را قطعی کرد: ۱۲ سال زندان و مصادره‌ی تمامی اموال.

چندی پیش بابک زنجانی که ۱٫۹ میلیارد دلار از بیت‌المال اختلاس کرده بود، در تهران کافه‌ی لاکچری افتتاح کرد؛ با شیرینی و گل و دوربین.

در حکومت آخوندها، اختلاس‌گران و دزدان پر و بال می‌گیرند و کسانی که با تلاش و زحمت خود به جایگاهی رسیده‌اند، از هستی ساقط می‌شوند.
این تصادف نیست؛ این فرمول جمهوری اسلامی است.

حالا شما قضاوت کنید؛ در نظامی که بابک زنجانی با میلیاردها دلار اختلاس، کافه‌های سوپر لاکچری افتتاح می‌کند و جشن می‌گیرد. شعبات کسب و کار ساعدی‌نیا پلمب می‌شود و پسرش را به زندان می‌اندازند و اموالشان را بین خود تقسیم می‌کنند.

#ساعدی_نیا #بابک_زنجانی

دختران دوقلویی که یکی شان رویای داشتن باشگاه سوارکاری را در سر می‌پروراند و دیگری در یک کفاشی کار می‌کرد، امروز یکی در صف اعدام و دیگری محکوم به ۲۵ سال حبس است.

ترانه و رومینا رحیمی، خواهران دوقلوی ۲۰ ساله، اهل اصفهان بودند که نیمه‌شب، ماموران در خانه‌شان را شکستند و دست و پایشان را بستند، کیسه روی سرشان کشیدند و بردندشان.

چهار ماه هیچ‌کس نمی‌دانست کجا هستند. مادرشان هر شب مقابل دادگاه‌ها، زندان‌ها و بیمارستان‌ها سرگردان بود تا بالاخره در زندان دولت‌آباد دخترانش را دید؛ صورت هر دو کبود و متورم بود و بخشهابی از موهایشان ریخته و یا کنده شده بود.

ترانه تعریف کرده که در سلول انفرادی صدای جیغ و ناله خواهرش را هنگام شکنجه می‌شنید. بازجویان بارها به زانوی عمل شده‌اش ضربه زدند و برای امضای برگه‌های اعتراف تهدیدش کردند که اگر امضا نکند، به خواهرش تعرض جنسی می‌کنند. مسئول بهداری زندان به او گفت: «تو که قرار است بمیری، با پای شکسته بمیری یا سالم بمیری چه فرقی دارد.»

ادامه👇

ادامه👆
شکایت از تعرض جنسی در زمان بازداشت ثبت شده، اما دادگاه حتی یک جلسه هم به این شکایت رسیدگی نکرد و به جای آن برای این دو خواهر دوقلو و بقیه متهمان این پرونده حکم اعدام و زندان‌های طولانی صادر کرد.

اعتراف زیر شکنجه، وکلایی که فقط ۱۰ دقیقه فرصت خواندن پرونده هشت هزار صفحه‌ای داشتند، و قاضی‌ای که در دادگاه بیش از ۲۰ بار به متهم توهین کرد.

در سیستم آدم‌کشی جمهوری اسلامی حکم‌ها از قبل نوشته شده و چیزی به نام دادرسی وجود ندارد.
صدایشان باشیم.
.

#ترانه_رحیمی #رومینا_رحیمی

این آخربن ویدیوی صفحه پویا فراگردی نوازنده ۳۷ ساله ویولن، است.

آخرین پستِ صفحه‌اش ویدیویی بود از سوزاندن اسکناسی با تصویر خمینی و انداختنش توی توالت، با این جمله:
«بشماریم عمر رفته را»

چند روز بعد، ۱۸ دی ۱۴۰۴، در اعتراضات محله مجیدیه تهران، گلوله مزدوران جمهوری اسلامی جانش را گرفت. چند روز خانواده و دوستانش به دنبالش گشتند تا فهمیدند پیکرش کجاست.

پویا با موسیقی زندگی می‌کرد و هیچ‌وقت از اعتراض دست نکشید. همکارانش می‌نویسند:
«پویا زندگی می‌خواست؛ زندگی از جنس موسیقی، لبخند، نوشیدن چای و گپ و گفت‌های روزمره.»

یادمان نرود که نگاهش به کدام آینده بود. یادمان نرود آرمان مشترکمان را.

#پویا_فراگردی