مأموران اطلاعات اصفهان، صبح دوشنبه ۲ شهریور، برای دومین بار در چند ماه به خانه والدین سپهر عاطفی، روزنامه‌نگار و مستندساز بهائی مقیم آلمان، یورش بردند.

هشت مرد و یک زن بیش از شش ساعت هم منزل و هم محل کار پدرش _ حتی داخل خاک گلدان‌ها و کیسه برنج _ را زیر و رو کردند و تلویزیون، جاروبرقی، جعبه ابزار، طلا، اشیای قیمتی و وسایل ارتباطی را بردند. همه اموال بار وانت شد و خودروی خانواده هم ضبط شد.

وقتی مادر اعتراض کرد، مأموران گفتند: «این‌ها مال حرام است» و «بار اول ادب نشدید».
یعنی دین‌تان را عوض نکردید.

این دومین حمله در چند ماه است؛ سال گذشته، چهار مرد و یک زن با حکم دادگاه «اصل ۴۹» به همان خانه رفته بودند و پول، طلا و کتاب‌ها را برده بودند. «جرم: باور به آیین بهائی.»
در همان روز، بیش از ۲۰ مأمور لباس‌شخصی به‌طور هم‌زمان به سه خانه خانواده طبیانی‌فرد نیز حمله کردند، از کارگاه سازسازی، پیانو و ویولن و سه‌تار تا تمبک و کلارینت را بردند و فروشگاه موسیقی خانواده را پلمب کردند.

ادامه👇

ادامه👆
این یورش‌ها حادثه و اتفاق نیست. پشت آن‌ها ماشین «دادگاه‌های ویژه اصل ۴۹» کار می‌کند. شاخه‌ای از دادگاه انقلاب زیر نظر ستاد اجرایی فرمان امام، که اموال بهائیان را اغلب با پیامک و بدون دسترسی وکلا توقیف می‌کند. قاضی این دادگاه در اصفهان آشکارا گفته قصد «تصاحب» همه دارایی‌های بهائیان شهر را دارد.

بهائیان تنها اقلیتی‌اند که در قانون اساسی به رسمیت شناخته نمی‌شوند و از سال ۱۹۹۱، طبق یادداشت محرمانه‌ای که رهبری وقت تأیید کرده، رسماً هدف «جلوگیری از پیشرفت» قرار گرفته‌اند.

در سال جاری میلادی و به‌ویژه پس از جنگ، سرکوب بهاییان نیز شتاب گرفت: بازداشت‌های هماهنگ در ده‌ها شهر، شکنجه، ناپدیدسازی و اتهام جاسوسی برای اسرائیل.

۱۳ کارشناس سازمان ملل درباره بازداشت ۵۷ شهروند بهائی هشدار داده‌اند و ۶۲ درصد نقض حقوق اقلیت‌های دینی پارسال متوجه بهائیان بود. قربانیان عمدتاً زن‌اند؛ دوسوم زندانیان بهائی را زنان تشکیل می‌دهند.

این توقیف اموال یک «پاکسازی اقتصادی» برای انجام یک نسل‌کشی تدریجی است.
این ظلم تا وقتی ادامه می‌یابد که این جنایات با واکنش واقعی بین‌المللی روبه‌رو نشود.

ویدیویی از نواختن پیانو و آوازخوانی چند دختر هنرمند در شبکه‌های اجتماعی مورد توجه قرار گرفته است.
چه کسی می‌خواهد به این نسل بگوید چطور بپوشند و چه کار کنند؟ نواختن، خواندن و تشویق آدم‌هایی که انتظار چنین پرفورمنسی را نداشتند.
با هم ببینیم و لذت ببریم.

پدر کنار پیانو نشسته و با بغض متن ترانه‌ای دلگیر را زمزمه میکند و دخترش نوش‌آفرین، با دست و پایی که هنوز جراحت گلوله‌های جنگی در آن است، ملودی را برای مادرش می‌نوازد.

«ای که بی‌تو خودمو تک و تنها می‌بینم، هرجا که پا میذارم تو رو اونجا می‌بینم.»

افسانه محمدعلیزاده، ۴۲ سال داشت. شب نوزدهم دی، کنار همسر و دخترش، سوار بر ماشین بود که نیروهای بسیج، ماشین خانوادگیشان را به رگبار بستند.
گلوله به قلبش نشست و او را همان لحظه از دختر و همسرش گرفت.
درست همانطور که خودروی کیان پیرفلک را پیش از آن به رگبار بسته بودند.
نوش‌آفرین این دختر هنرمند و شجاع با پنج گلوله در دست و پا زنده ماند و پدرش هم با جراحت‌های شدید سرانجام نجات یافت.

نوش‌آفرین همراه انتشار این ویدیو نوشته بود: «هر کدام مشعل خاموش نشدنی نام مادرم باشید.»

ما شعله این مشعل دادخواهی را از او و هزاران خانواده دیگر از جاویدنامان ایران می‌گیریم و تا روز آزادی و محاکمه قاتلان، آن را روشن و فروزان نگه می‌داریم و آن را زمین نمی‌گذاریم.

#افسانه_محمدعلیزاده

چهارشنبه ۴ شهریور، قرار بود مراسم زادروز جاویدنام عارف میرموسوی جوان ۳۳ ساله، اهل دهشالِ لاهیجان بر سر مزارش برگزار شود. همان جوانی که ۱۸ دی در آریاشهر تهران با ضربات باتوم و قمه مجروح شد و پس از روزها تحمل درد، ۲۴ دی جان خود را از دست داد.

جمهوری اسلامی حتی این حق ساده را هم از خانوادهای داغدار گرفت.
روز قبل، از مادر، پدر و خواهر عارف تعهد کتبی گرفتند که سر مزار نروند و خانواده را وادار کردند مراسم را «لغو شده» اعلام کنند.

روز مراسم نیز اطراف مسجد و آرامستان دهشال را با نیروهای مسلح محاصره و راه را بر مردمی که از شهرهای مختلف آمده بودند بستند.

جمعیت زیادی که به سمت دهشال حرکت کرده بود، با ایست بازرسی‌های متعدد و نیروهای بسیجی نقابدار و مسلح روبه‌رو شدند.
شرایطی که یادآور روزهای ۱۸ و ۱۹ دی بود.

این همان خانواده‌ای است که ویدیوی شادی‌شان از خبر مرگ خامنه‌ای بر سر مزار پسرشان در شبکه‌های اجتماعی پخش شد. هنوز فریادهای «آخیش» گفتن خواهرش در گوشمان است.

ادامه👇

ادامه👆
وحالا ترس‌شان دوباره از مطرح شدن نام و یاد این جاویدنام میهن است و به همین دلیل برای به هم زدن یک مراسم تولد، کنار مزار قشون‌کشی کرده‌اند و کل منطقه را محاصره کردند.

رژیمی که از مزار کسی که او را کشته هم می‌ترسد، تا کی میتواند حکومت کند؟

یاد عارف و همه جاویدنامان وطن گرامی باشد.
تولدت مبارک پسر شجاع گیلان.

#عارف_میرموسوی #دهشال #آستانه_اشرفیه

لیلا ابوالحسنی یک زن و یک شهروند عادی‌ست. در خیزش دی‌ماه وقتی شعبه افق کوروش در شاهین‌شهر آتش گرفت، او مثل هر شهروندی با گوشی‌اش داشت صحنه را ثبت می‌کرد تا واقعیت روایت شود.
هیچ نقشی در آتش‌افروزی نداشت؛ فقط شاهد بود.

جمهوری اسلامی به جای یافتن آتش‌افروزان واقعی، این زن را بازداشت کرد؛ ۷ ماه او را در بازداشت و زیر فشار نگه داشتند و حالا حکم اعدام به اتهام «محاربه» برایش صادر شده است.

لیلا ابوالحسنی یک مادر ۴۳ ساله است و دو فرزند نوجوان دارد و حالا چنین کابوسی را برای این خانواده درست کرده‌اند.

در این رژیمِ مستندسازی جرم است، شهادت دادن و ثبت وقایع جرم است، دیدن و شنیدن جرم است؛ اما آتش‌افروزان واقعیِ این کشور شبها کنار خانواده خود، راحت می‌خوابند.

حالا این پرونده در دیوان عالی است. صدایش باشیم.

#لیلا_ابوالحسنی

تانیا عباسی، دانشجوی حسابداری دانشگاه شهید رجایی کرج و عاشق والیبال بود؛ آرزو داشت روزی در مسابقات حرفه‌ای بازی کند. یک ماهه بود که پدرش را برای همیشه از دست داد و از چهار سالگی، فقط او و مادرش، تنهای تنها کنار هم زندگی کردند. اهل مهرشهر کرج، طرفدار گروه BTS بود و همیشه «آرمی» نامیده می‌شد.

شب پنجشنبه ۱۸ دیماه ۱۴۰۴، تانیا همراه مادرش به اعتراضات هفت‌حوض رفت. وقتی مادرش از او خواست خانه بماند، گفت: «مگر خون من از بقیه رنگین‌تر است؟ برویم و حقمان را بگیریم تا فردای آزادی بتوانیم بگوییم ما هم سهمی داشتیم.»

در مسیر بازگشت، در خیابان نیروی دریایی (رسالت) در شرق تهران، یکی از نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی از پشت سر، مستقیم به سرش شلیک کرد. دستش در دست مادرش بود.

بیمارستان‌های «الغدیر» و «شهدای تجریش» از پذیرش او خودداری کردند و وقتی بالاخره رسیدند، دیگر دیر شده بود.

آخرین حرف تانیا به مادرش قبل از گلوله خوردن این بود: «مامان، گشنمه... بریم شام بخوریم.»

ادامه👇

ادامه👆
تانیا در آغوش مادرش جان داد. پیکرش را سه روز در میان صدها پیکر جست‌وجو کردند؛ در فضایی پر از تهدید و فشار، بدون هیچ مراسمی و در سکوت، در بهشت زهرا خاکش کردند و از مادرش تعهد گرفتند که حتی حرف نزند.

مادرش هنوز نمی‌بخشد و می‌گوید: «تنها دلیلی که هنوز هستم، گرفتن انتقام و نابودی بانیان این قتل‌عام است؛ از کسی که دستور داد تا کسی که تو را نشانه گرفت.» و از همه خواسته تا اسم دخترش را زنده نگه دارند: «میخواهم همیشه به یاد تانیای من باشند و اسمش را همه‌جا بیاورند... مطمئنم راهش پرنور است.»

جنایت‌هایتان و قتل‌عام مردم را فراموش نمی‌کنیم

#تانیا_عباسی

این یک فکت است که سگ‌ها تربیت‌پذیرتر و دارای فهم بیشتری از آخوند و دنباله‌روهای آخوند هستند. یک سگ می‌آموزد که حتی اگر گرسنه باشد اگر اجازه نداشته باشد از غذایی بخورد، حتی به آن نزدیک هم نشود.
آنوقت استدلال آخوندی این است که زنان باید از سر تا پا خود را بپوشانند که مومنین تحریک نشوند و اقدام به تجاوز نکنند.
نزدیک پنجاه سال به زنان گفتند خود را بپوشانید تا جامعه به گناه و فساد نیفتد. جامعه منظورشان همان هم‌کیشان نر دائم‌التحریک‌شان بودند که به اندازه یک سگ خانگی هم، توانایی کنترل امیال خود را ندارند.
نه... این شما هستید که باید حداقل اندازه یک سگ خویشتنداری و کنترل غرایز خود را یاد بگیرید.

.
ویدیویی از شیرین سعیدی، استاد اخراجی علوم سیاسی دانشگاه آرکانزاس دست به دست می‌شود که با باورنکردنی‌ترین ادبیات، لادن بازرگان، فعال حقوق بشر را تهدید کرده و می‌گوید به ایران می‌رود و سر قبر برادر اعدام‌شده‌اش می‌رقصد.

​سعیدی همان کسی است که پس از نوشتن نامه‌ی دفاع از حمید نوری (جنایتکار محکوم در سوئد)، ستایش خامنه‌ای و افشای جعل در رساله‌ی دکترایش توسط اتحادیه‌ی AAIRIA، از دانشگاه اخراج شد. او بیژن بازرگان، از قربانیان کشتار سال ۱۳۶۷ را «تروریست» خوانده و این جنایت را توجیه می‌کند.

​بیژن بازرگان سال ۱۳۶۱ در ۲۳سالگی برای تحصیل و فعالیت دانشجویی و گرایش به یک گروه چپ در دانشگاه بازداشت و در دادگاهی بدون وکیل به ۱۰ سال زندان محکوم شد؛ اما در تابستان ۶۷ توسط هیئت مرگ در گوهردشت اعدام شد. جمهوری اسلامی حتی پیکرش را تحویل نداد و گفت: «پسرت کافر است و قبر ندارد.»

​خانواده‌ی بازرگان ۳۸ سال است که نشانه‌ای از پیکر او ندارند و حالا زنی در آمریکا تهدید می‌کند که به ایران برمی‌گردد و آدرس مزار را از قاتلان بیژن می‌گیرد و بعد بر سر مزار می‌رقصد.
حامیان جمهوری اسلامی همیشه آدم را در رذالت غافلگیر می‌کنند.

​ادامه👇

ادامه👆
پاسخ لادن بازرگان اما روشن است: «ما با هیاهو و ادبیات چماق‌به‌دست‌ها غریبه نیستیم. این ویدیوها نه ما را می‌ترساند و نه چیزی را تغییر می‌دهد؛ فقط به مستندات قانونی ما می‌افزاید.»

​خانم سعیدی، شما ناخواسته طیف‌های مختلف اپوزیسیون را متحد کردید. این دیگر یک اختلاف سیاسی نیست، توهین به خون اعدامیان ۶۷ و داغ ۴۰‌ساله‌ی خانواده‌های آن‌هاست.

​لادن عزیز، تو تنها نیستی. همان‌طور که تو سی‌وهشت سال برای بیژن برای عدالت و برای دادخواهی ایستادی، ما هم امروز کنار تو هستیم.
و پیام ما به همه‌ی لادن‌هایی که برادر، خواهر یا فرزندشان را در کشتار ۱۳۶۷ گرفته‌اند این است: شما تنها نیستید.

و به آن استاد سابق دانشگاه می‌گویم:

تو می‌توانی بگویی می‌رقصم. اما بدان، روزی می‌آید که هم قاتلان و هم ستایشگران کشتار ۱۳۶۷ باید پاسخ بدهند. آن روز، بیژن و همه‌ی بیژن‌های ایران بالاخره مزاری خواهند داشت؛ تا آن روز مزارشان در دلِ ملتی‌ست که هرگز نبخشیدند و فراموش‌ نکردند.

روز پنجشنبه، چهلمین روز جاودانگی سربدار وطن، عارف خوشکار است. عارف جوانی بود از بازداشت شدگانِ اعتراضات سراسری ۱۴۰۱، جنبش «زن، زندگی، آزادی»؛ متهم شد به قتل سلمان امیراحمدی، نیروی بسیجی که هفدهم مهر ۱۴۰۱ در جریان اعتراضات محله فلاح تهران کشته شد. این جوان را حدود یک ماه بعد بازداشت کردند تا مسئولیت این قتل را به گردن او بیاندازند.

اما پرونده‌ای که بهانهٔ اعدامش شد، پر از پرسش‌های بی پاسخ است.

کانون حقوق بشر ایران با بررسی دادنامهٔ هشت صفحه‌ای شعبه ۱۳ دادگاه کیفری یک تهران نشان داد که هویت تیرانداز هرگز به درستی احراز نشده و برخی شاهدان، تیراندازی را به افراد دیگر نسبت داده‌اند. هیچ گزارش شفافی وجود نداشته که ساچمهٔ مرگبار را به سلاحِ منسوب به عارف پیوند بزند؛ و دادگاه در نهایت به «علم قاضی» پناه برده، بی آنکه منشأ آن را توضیح دهد.

ادامه👇

ادامه👆
از آن گذشته، منابع حقوق بشری فاش کردند که عارف در طول بازداشت تحت شکنجه‌های شدید جسمی و روانی قرار گرفت تا علیه خودش اعتراف کند؛ برادر کوچکترش را بازداشت و تهدید به تعرض جنسی کردند تا عارف مسئولیت قتل را بپذیرد.

همچنین وکیل او از نوع تسخیری بود، خانواده‌اش از اطلاعرسانی دربارهٔ پرونده منع می‌شدند و در نهایت بدون امکان دفاع مؤثر، بدون دسترسی آزاد به وکیل منتخب و بدون دادگاه علنی و شفاف به اعدام محکوم شد.

بامداد ۲۴ تیر، جمهوری اسلامی او را در قزلحصار اعدام کرد تا در دل مردم ترس بیاندازد؛ اما امروز بسیاری کنار مزارش جمع شدند تا درس دیگری بدهند: این خون‌ها هرگز فراموش نمی‌شود و اعدام، جز دادخواهی و یادبودهای بیشتر هیچ نیافریده است.
نمی‌بخشیم و فراموش نمی‌کنیم.

#عارف_خوشکار

این خواهر جاویدنام سپهر ابراهیمی‌ست که کنار مزار او نشسته و با صدایی پر بغص خطاب به برادرش می‌گوید: «نمی‌دونم صدای منو می‌شنوی یا نه… ولی اگه می‌شنوی، توی دنیای بعدی، حتی اگه گلوله‌ای توی تفنگ بودی، بازم به سمت من بیا…»

سپهر ابراهیمی فقط ۱۹ سال داشت؛ بوکسور آماتوری بود از شهرک اندیشه‌ی تهران که برای اینکه مادرش نگران نشود به او گفت می‌خواهد به باشگاه برود، اما به صف معترضان پیوست.

هجدهم دی ۱۴۰۴ در جریان خیزش سراسری، گلوله نیروهای تروریست جمهوری اسلامی به جانش نشست و خانواده‌اش یک هفته بی‌خبر از او، سرانجام پیکرش را پیدا کردند.
او همان پسری بود که در بیوی اینستاگرامش نوشته بود: «آدمی که نمی‌جنگه، حق نداره آرزو کنه.» او جنگید چرا که آرزوی آزادی ایران را داشت.

حکومت که نتوانست جنایتش را پنهان کند، سراغ خانواده رفت و پدر سپهر را جلوی دوربین صداوسیما نشاند تا بگوید پسرش را «منافقین» کشته‌اند. اما واقعیت را همه می‌دانند.

جمهوری اسلامی می‌تواند گلوله شلیک کند و پیکرها را به گروگان بگیرد، اما داغِ خانواده را نه.

«اصل ۴۹» قانون اساسی ایران برای مصادره ثروتهای نامشروع نوشته شده؛ حالا شعبه ویژه اصل ۴۹ مشهد پرونده‌ای برای توقیف و مصادره اموال جواد علیکردی، وکیل دادگستری و زندانی زندان وکیل‌آباد، گشوده است.

جواد علیکردی از شب ۲۱ آذر ۱۴۰۴ در زندان است؛ همان شبی که ویدیویی منتشر کرد و روایت رسمی از مرگ مشکوک برادرش خسرو علیکردی، وکیل حقوق بشر، را زیر سؤال برد و گفت اسناد محرمانه‌ای درباره این پرونده در اختیار دارد.

«جرم» او دادخواهی برای برادرش و سالها دفاع از زندانیان سیاسی بود؛ به اتهام اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی و فعالیت تبلیغی، در خرداد ۱۴۰۵ به ۱۸ سال حبس، انفصال دائم از وکالت، دو سال تبعید به سراوان و دو سال ممنوعیت خروج محکوم شد. و حالا نوبت اموالش رسیده است.

در همین حال، همسر او سمیه زندی با وجود قبولی در آزمون وکالت، سالهاست از دریافت پروانه محروم است و شنیده میشود برای طلاق تحت فشار قرار گرفته است.

وقتی قانون در خدمت چپاول اموال مردم و انتقام از یک خانواده دادخواه باشد، تنها سلاح باقیمانده صدای ماست. صدای جواد علیکردی باشیم.

#جواد_علیکردی

مریم و مجید صالحی سیاوشانی، زوج جوانی که روز ۱۸ دی هر دو در منطقه تهرانپارس گلوله خوردند و شعله زندگی‌شان خاموش شد.

یازده سال انتظار کشیدند تا به هم برسند. چند ماه از عروسیشان نگذشته بود که ویدیوی مراسم ازدواجشان به سوگی ملی تبدیل شد.

شب پنجشنبه ۱۸ دی، مریم و مجید دست در دست هم برای ایران به خیابان آمدند. نیروهای جمهوری اسلامی اول به سینه‌ی مریم شلیک کردند. مریم روی زمین افتاد و مجید خودش را روی بدن زنی که دوستش داشت انداخت تا او را از گلوله‌ها حفظ کند. مریم همان لحظه جان داده بود. مجید که بدنش را سپر همسرش کرده بود گلوله خورد و او هم روز بعد در بیمارستان به همسر جوانش پیوست.

. مریم و مجید دخترعمو پسرعمو بودند. از یک خانواده، از یک خون، و در راه ایران کنار هم ماندند تا آخرین نفس.

پیکرشان را یکشنبه ۲۱ دی در بهشت زهرا کنار هم به خاک سپردند. زنان ایرانی برایشان کل کشیدند و فریاد زدند «مرگ بر خامنه‌ای». قاتلان بدانند این عشق نمرده است و این ملت هیچکس را فراموش نمیکند.

تا آزادی، یادشان گرامی.

جاویدنام دانیال زمانی، ۲۲ ساله، دانشجوی رشته تأسیسات اهل اصفهان بود. شب ۱۸ دی وقتی تیراندازی در سه‌راه سیمین شروع شد، به یک کوچه بن‌بست پناه برد؛ اما مأموران تعقیبش کردند و با شلیک مستقیم گلوله جنگی به سرش، او را کشتند.

پیکرش را یک هفته به خانواده ندادند و برای تحویلش شرط گذاشتند: «بگویید بسیجی بوده» یا ۱.۵ میلیارد تومان بپردازید. خانواده نپذیرفتند. پیکر را هم فقط با شرط دفن مخفیانه و بدون مراسم تحویل گرفتند. حتی عکسهایش را سوزاندند تا چهره‌اش را از یادها پاک کنند.

اما دانیال را نمی‌شود پاک کرد. رژیمی که از خاکسپاری یک جوان ۲۲ ساله می‌ترسد و برای خاموش کردن خانواده‌اش قیمت می‌گذارد، محکوم به نابودی است.
دانیال، ما فراموشت نمی‌کنیم.

قاتلان عارف میرموسوی می‌خواستند جلوی برگزاری مراسم تولد او را بگیرند، اما خانواده‌ش کوتاه نیامد.

چهارشنبه ۴ شهریور، قرار بود مراسم زادروز سید عارف میرموسوی، جوان ۳۳ ساله اهل دهشالِ لاهیجان، بر سر مزارش برگزار بشه. رژیم از چند روز قبل خانواده رو زیر فشار گذاشت، مجبورشون کرد اعلام کنن مراسم لغو شده، خونه‌شون رو محاصره کرد و حتی از مادر، پدر و خواهر عارف تعهد کتبی گرفت که در مراسم حاضر نشن.

چهارم شهریور هم نیروهای مسلح با بستن مسیرهای منتهی به مسجد و آرامگاه، جلوی مردمي رو که از شهرهای مختلف راهی شده بودن گرفت.

اما خانواده عارف کوتاه نیومد. ساعتی پیش ویدیوهایی منتشر کردند که نشون میده مراسم زادروزش در نهایت برگزار شد. خواهر عارف برسر مزار برادرش گفت:

«فقط یه آرزو مونده که می‌تونم به جات آرزو کنم؛ آرزویی که به خاطرش جونت رو دادی؛ اینکه یک روز خوب بیاد و ایران‌مون آزاد شه.»

عارف شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در تهران بر اثر اصابت گلوله جنگی و ضربات باتوم و قمه مجروح شد و ۲۴ دی، پس از روزها تحمل درد، جان باخت.

عارف جان، تولدت مبارک. مطمئن باش آرزوت که حالا آرزوی خواهرت و آرزوی همه ماست، محقق می‌شه.

شعبه یک دادگاه انقلاب اصفهان در پرونده موسوم به «میدان شهدای اصفهان» برای ۱۶ معترض بازداشتی دی‌ماه، ۱۰ حکم اعدام و در مجموع ۲۵۶ سال حبس صادر کرده است.

دو خواهر دوقلوی ۲۰ ساله، ترانه و رومینا رحیمی در این پرونده هستند: ترانه به اعدام محکوم شد، رومینا به ۲۵ سال زندان!

علاوه بر این سه برادر کفاش شاغل در میدان شهدا، میلاد، مهرداد و علی بویری هم حکم گرفته‌اند: مهرداد اعدام، میلاد ۲۵ سال، علی ۵ سال. مغازه‌هایشان هم پلمب شد.

در کیفرخواست حتی یک اتهام درباره جان‌باختن دو نفر در جریان وقایع میدان شهداء مطرح نشده است. یعنی بدون آنکه هیچ اتهام قتلی در کیفرخواست باشد، ده نفر به اعدام محکوم شده‌اند. جالب آنکه ویدئویی در پرونده هست که نشان می‌دهد ترانه رحیمی خودش دارد تلاش می‌کند از ضرب و شتم یک نفر که در جریان حوادث آن روز کشته شده است، جلوگیری کند.

محاکمه در محوطه زندان دستگرد برگزار شد. وکلا تا لحظه جلسه اجازه خواندن پرونده را نداشتند. احمدرضا سعیدی در حضور قضات گفت بازپرس با شوکر برقی او را شکنجه کرده. نه رسیدگی شد، نه پرونده‌ای تشکیل شد.

ادامه👇