این روزها نباید اجازه بدهیم که صدای زندانیان در خطر اعدام در هیاهوی جنگ و اخبار آتش‌بس و مذاکرات گم بشود. جنگ جمهوری اسلامی با مردم ایران انتهایی ندارد و در روزهای گذشته تعداد زیادی حکم اعدام بدون دسترسی محکومین به حقوق متهم اجرا شده است و تعداد بیشتری نیز در خطر اجرای حکم اعدام هستند.
تلاش من این است که در رسانه‌های جهان صدای این قربانیان و یا بهتر بگویم گروگان‌های خاموش جمهوری اسلامی بازتاب داشته باشد.

شامگاه روز هجدهم فروردین،، نیروهای وزارت اطلاعات در شیراز به منزل خانواده سیاوشی، یورش بردند و بدون ارائه هیچ‌گونه حکم قضایی، عنقا سیاوشی، پسر ۱۹ ساله این خانواده را بازداشت کردند.

در جریان این یورش، تمامی وسایل شخصی خانواده، از جمله آلبوم‌های عکس، اسباب‌بازی‌ها، کتاب‌ها و تصاویر مذهبی، طلاها و سایر اموال موجود در منزل ضبط شد. همچنین کلیه وسایل الکترونیکی، از جمله مودم، کامپیوتر، لپ‌تاپ و تلفن‌های همراه نیز مصادره گردید.

در زمان وقوع این حادثه، خانواده سیاوشی مهمان داشتند که نیروهای حکومتی تمام مهمانان را نیز مورد تفتیش قرار داده و حتی وسایل شخصی آنان، از جمله تلفن‌ها و زیورآلات، را نیز ضبط کردند.

جنگ جمهوری اسلامی با مردم و شهروندان ایران انگار هیچ آتش‌بسی ندارد.

نگرانی‌های جدی درباره احتمال اجرای قریب‌الوقوع حکم اعدام بنیامین نقدی جوان ورزشکاری که به اتهام محاربه در بازداشت به‌سر می‌برد وجود دارد.

مادر بنیامین نقدی امروز برای تحویل گرفتن برخی لوازم شخصی فرزندش به زندان محل نگهداری او مراجعه کرده، اما اجازه ملاقات و هیچ تماسی به او داده نشده است.

رسانه‌های حکومتی ویدیویی از اعترافات اجباری او را منتشر کرده‌اند که بر اساس آن، او همان جوانی است که در شیراز، با استفاده از یک کپسول حاوی مایع قابل اشتعال، به سمت ماموران موتورسوار حکومتی شعله‌های آتش پرتاب کرده است.

بنیامین نقدی در رشته‌های کیک‌بوکس و موی‌تای چندین عنوان قهرمانی دارد و ورزشکار است.
با توجه به شرایط او و صحبتهای محسنی اژه‌ای که خواستار تسریع در اعدام‌ها شده بود حالا نگرانی درباره احتمال اجرای حکم اعدام او شدت گرفته است.

جمهوری اسلامی به خاطر آتش‌بس دو هفته‌ای خود در شرایطی اعلام پیروزی کرده است که ترامپ ساعتی پیش در متنی سراسر تحقیر‌آمیز که در شبکه تروث سوشیال منتشر کرد نوشت که در ایران هیچ‌گونه غنی‌سازی اورانیوم انجام نخواهد شد و آیالات متحده تمامی غبار هسته‌ای دفن شده در اعماق زمین را نیز حفاری کرده و با خود خواهد برد.
ترامپ همراه با اسرائیل خامنه‌ای و سران حکومتی را کشت و حالا اینچنین تحقیرشان می‌کند. اما این حکومت مستاصل درست در همین شرایط باز هم رجز می‌خواند و همین آتش‌بس را هم پیروزی برای خود قلمداد می‌کند.
حکومتی تحقیر شده که حالا قدرت‌نمایی‌اش تنها اعدام زندانیان و افزایش اذیت و آزار مردم ایران است.

ساعاتی پیش مریم اکبری‌منفرد، زندانی سیاسی که مجموعا ۱۷ سال از عمر خود را بدون حتی یک روز مرخصی پشت میله‌های زندان گذرانده بود با اتمام دوران محکومیتش از زندان قرچک ورامین آزاد شد.
آزادی او در شرایطی‌ست که وقتی در دیماه سال ۸۸ او به زندان رفت سه دختر خردسال داشت و امروز دختران جوانش چشم انتظار او هستند.
تبریک به او و عزیزانش که به خاطر ظلم این حکومت، در تمام این سالهای طولانی از بودن کنار هم محروم بودند.

‏آتش‌بس با آمریکایی که آمد در قلب بیت، رهبرتان را کشت و حتی اجازه نداد جنازه‌اش را دفن کنید. و حالا لابد خوشحالید که شاید بالاخره بعد از چهل روز بتوانید آنچه از خامنه‌ای باقیمانده است را دفن کنید!
این اسمش پیروزی نیست، فروپاشی اقتدار پوشالی شماست.

مجری یک برنامه تلویزیونی از یک آخوند که مثلا کارشناس است می‌پرسد که چرا ما زمان حملات هوایی آژیر خطر نداریم؟ پاسخ این آخوند به روشنی بیانگر نوع نگاه حکومت به جان شهروندان ایرانی‌ست. او می‌گوید من خودم از صدای آژیر بیشتر می‌ترسم و سپس در جواب این سوال که چرا پس اسرائیلی‌ها آژیر خطر دارند می‌گوید آنها سبک زندگی‌شان اینچنین است.
بله... سبک زندگی آنها این است که برای جان مردم خود ارزش قائلند. سبک زندگی‌شان این است که در میانه جنگ دسترسی مردم خود را به اینترنت نمی‌بندند. سبک زندگی‌شان این است که اولویت اولشان حفظ جان شهروندانشان باشد نه مثل شما که از مدرسه و بیمارستان به عنوان سپر انسانی استفاده می‌کنید.
جواب درستی دادید. سبک زندگی مردم چنین نیست. سبک حکومت کردن شما چنین است که امروز مردم ایران شما را بزرگترین دشمن و عامل درد و رنج خود می‌دانند.

سعید طوسی که پس از رسوایی آزارجنسی و تعرض به نوجوانان قاری قرآن مدتی در اماکن عمومی کمتر دیده می‌شد و مدتی هم به عراق رفته بود، حالا ظاهرا دوباره در تجمعات حکومتی شرکت می‌کند.
بسیاری از حامیان این حکومت و طرفداران خامنه‌ای کسانی از جنس او هستند که تا خرخره در فساد و تباهی غرق هستند و با این حال با شعار دفاع از ارزش‌ها و ارمانهای انقلاب تلاش می‌کنند این حکومت را حفظ کنند.
چون می‌دانند که در هیچ حکومتی به اندازه جمهوری اسلامی برای فساد و تبهکاری خود حاشیه امنیت نخواهند داشت.

در آستانه سفر قالیباف و عراقچی به عراق برای مذاکره با آمریکا، بخشی از حامیان حکومت با برگزاری تجمعاتی به قبول آتش‌بس و مذاکره انتقاد کردند. در یکی از این تجمعات، سخنران مذاکره با آمریکا را معادل پایمال کردن خون خامنه‌ای دانست و به قالیباف گفت تو صدقه‌خور خامنه‌ای بود و لعنت به تو اگر بخواهی خون او را پایمال کنی.
شرایط جمهوری اسلامی به قدری خفت‌بار است که حالا باید با کسی مذاکره کنند که رهبرشان را کشت و تاسیسات اتمی‌شان را بمباران کرد.
آن هم مذاکره‌ای که محور اصلی آن برچیدن برنامه هسته‌ای و موشکی و باز کردن تنگه هرمز است. مذاکره‌ای که در واقع امضای تسلیم‌نامه و شکستی حقارت آمیز برای حکومتی‌ست که جز رجز و شعار چیزی در چنته نداشت.

چهل روز از کشته شدن خامنه‌ای گذشت و در حالی که جسدش را جایی مخفی کرده‌اند و جرئت برگزاری مراسم خاکسپاری برای او را ندارند، امروز چهلمش را هم در کلیسا گرفتند. این وضعیت خامنه‌ای ست که وقتی زنده بود لقبش درمانده بود و چهل روز بعد از مرگش جسدش روی دست حامیانش مانده و برایش در کلیسا مراسم می‌گیرند.
دوران حکومت خامنه‌ای تمام شد و سرنوشتش عبرت تاریخ خواهد شد.

گاه کلمات در برابر بزرگی یک فاجعه تلخ کم می‌آورند، مخصوصاً وقتی پای مرگ کودکانی در میان باشد که جرمشان تنها «بودن» در جغرافیایی است که سایه جنگ و سیاست‌های ویرانگر بر آن سنگینی می‌کند.

​صبح آن جمعه‌ی شوم، پانزدهم اسفندماه، زمان برای ۱۵۶ فرشته زمینی از حرکت ایستاد.
این کودکان قربانی جنگی شدند که جمهوری اسلامی با ماجراجویی‌های بی‌پایانش به این سرزمین تحمیل کرد.

​داغِ میناب تنها داغ یک شهر نیست، بلکه جراحتِ عمیقی بر پیکره‌ی زخمیِ تمام ایران است. ما ایستاده‌ایم تا در میانه‌ی این آوار، یادشان را چون چراغی روشن نگه داریم و فراموش نکنیم که چه کسانی با کشاندن پای جنگ به این سرزمین، رویاهای یک نسل را زیر آوارِ زیاده‌خواهی‌های خود دفن کردند.
نام و یادتان تا ابد گواه این بی‌عدالتی عریان خواهد بود.

پیامم به دولت ایالات متحده در شبکه CBS:
از صحبت کردن درباره «تغییر رژیم»ِ ساختگی در ایران دست بردارید.

هر مذاکره‌ای که درباره اعدام‌ها، زندانیان سیاسی، سرکوب گسترده و قطع اینترنت چیزی نگوید، درباره مردم ایران نیست؛ درباره نجات رژیمی است که در حال کشتن آنهاست.

شما آنها را «معقول» و «کم‌تر رادیکال» می‌نامید.
ما آنها را همان چیزی می‌نامیم که هستند: قاتل.

My message to the U.S. government on CBS: stop talking about a fake “regime change” in Iran.

Any negotiation that says nothing about executions, political prisoners, mass repression, and internet blackouts is not about the Iranian people. It’s about saving a regime that is killing them.

You call them “reasonable” and “less radical.”
We call them what they are: killers.

محبوبه شعبانی، دختری که جرمش تنها «انسانیت» بود، حالا در سلول‌های زندان وکیل‌آباد مشهد با سایه سنگین اعدام دست‌ و‌ پنجه نرم می‌کند.
این زن ۳۳ ساله، در روزهای سخت اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، با موتور شخصی‌اش پیکر نیمه‌جان و زخمی معترضان را به بیمارستان‌ها می‌رساند تا جان‌شان را نجات دهد؛ اما حالا همین فداکاری، از سوی دستگاه قضا به اتهام وحشتناک «محاربه» تغییر نام داده است.

محبوبه که داغ از دست دادن پدر و مادر را بر دل دارد، در اوج تنهایی و بی‌کسی، تحت شدیدترین فشارهای امنیتی قرار گرفته است. او نه اسلحه داشت و نه قصد جنگ؛ تنها سلاح او شجاعتش برای مرهم گذاشتن بر زخم‌های دیگران بود. بازداشت خشونت‌آمیز او و حالا اتهامی که می‌تواند به قیمت جانش تمام شود، صدای مظلومیت تمام کسانی است که به جرم امدادرسانی، هدف انتقام قرار گرفته‌اند.

اجازه ندهیم تنهایی و بی‌صدایی او، راه را برای صدور حکمی ناعادلانه باز کند. محبوبه شعبانی بیش از هر زمان دیگری به صدای ما نیاز دارد.

#محبوبه_شعبانی

ویدیوی جالبی است؛ معلوم نیست اینجا استودیوی صداوسیماست یا مخفی‌گاه کارتل‌های مواد مخدر در کلمبیا؟
یکی از فرماندهاننیروی هوافضای سپاه که ادعا دارد «قدرت اول منطقه»، در رسانه‌ی به اصطلاح ملی، با ماسک و چهره‌ای کاملاً پوشانده ظاهر می‌شود. این شباهت عجیب به ویدیوهای گروه‌های تروریستی و باندهای تبهکار تحت تعقیب، یک پیام روشن دارد: «ترس».
سیستمی که مدعی است دنیا را تکان داده، حالا فرماندهانش جرئت ندارند چهره‌شان را نشان دهند. همان فرماندهانی که هر روز از رشادت افسران زیردستشان پای لانچرهای موشکی حرف می‌زنند، اما خودشان مراقب خودشان هستند مبادا کوچکترین خطری تهدیدشان کند. این ماسک‌ها برای فرار از سرنوشتی است که خودشان هم می‌دانند در انتظار مهره‌های یک ساختار تبهکار است.
فرماندهان سپاه یا اعضای کارتل‌های تحت تعقیب؟ قضاوت با شما.

پزشکیان در توییتی وقیحانه کادر درمان را «ستاره‌های درخشان» نامیده و از فداکاری آنها تشکر کرده است؛ همان کسانی که در خیزش دی‌ماه ۱۴۰۴، به جرم «انسانیت» هدف گلوله‌های شما قرار گرفتند و یا دستگیر و زندانی شدند.
هنوز فریادهای مادر جاویدنام آیدا حیدری در گوشمان است: «دخترم دکتر بود».

​لعنت به شما! این ستاره‌های درخشانی که از آن‌ها دم می‌زنید، همان‌ها هستند که دیروز آنها را می‌کشتید و یا زندانی می‌کردید چرا که به مجروحان می‌خواستند کمک کنند.

دو پرستار بیمارستان رجایی به جرم مداوای معترضان بازداشت و در دوران اسارت تحت وحشیانه‌ترین شکنجه‌ها و تعرض‌های جنسی قرار گرفتند.

​وقاحت یعنی تشکر شما سفاکان از کادر درمان، در حالی که دستگاه تحت امر شما، بیمارستان‌ها را به کمین‌گاه نیروهای امنیتی تبدیل کرد، به مجروجان تیر خلاص می‌زد و پزشکان را برای لو دادن هویت مجروحان تحت فشار می‌گذاشت. مزدوران شما کسانی را که سوگند پزشکی‌شان را فدای دستورات امنیتی نکردند، به خاک و خون کشیدند و یا راهی بازداشتگاه‌های مخوف کردند.

​ادامه👇

ادامه👆
اگر این‌ها ستاره‌های درخشان شما هستند، پس چرا آنها را کشتید؟ چرا خانه‌هایشان را ویران کردید؟ چرا در کهریزک به دنبال پیکرهایشان گشتیم؟ و چرا هنوز ده‌ها تن از آن‌ها در زندان‌ها زیر فشار هستند؟

​تاریخ این «جنگ ظالمانه» را که شما علیه کادر درمان راه انداختید فراموش نخواهد کرد. نقاب «قدرشناسی» برازنده کسانی نیست که دستانشان به خون و شکنجه شفادهندگان مردم این سرزمین آلوده است.

این معصومه ابتکار است؛ سخنگوی دانشجویانِ تسخیرکننده‌ی سفارت آمریکا در سال ۱۹۷۹، که زمانی آماده بود به سر گروگان‌های آمریکایی شلیک کند. او اینجا به تحقیق من درباره‌ی زندگی لوکس پسرش در لس‌آنجلس پاسخ می‌دهد و با خنده‌ای عصبی می‌گوید پسرش «فقط یک دانشجو» است، مثل هزاران ایرانی دیگر در آمریکا، و ادعا می‌کند که بعد از اتملم تحصیل قصد دارد برگردد.
این یک دروغ بزرگ است، چون او ماند. از موقعیتش بهره برد و نماینده‌ی چیزی کاملاً متفاوت بود.
فرزندان افراد وابسته به حکومت که آزادانه در غرب زندگی می‌کنند با دانشجویان و متخصصان ایرانی که از سرکوب فرار کرده‌اند، همه‌چیز را به خطر انداخته‌اند و قربانی همان حکومت هستند، قابل مقایسه نیستند.
امیدوارم ایالات متحده صدای دانشجویان و متخصصین را بشنود و از قربانیان حمایت کند، در حالی که ویزای فرزندان جمهوری اسلامی را که از تروریسم حمایت می‌کنند، لغو کند.
من از دولت بایدن خواستم این شبکه‌ها را بررسی کند، همان‌طور که حلقه نزدیک به ولادیمیر پوتین را بررسی کردند، اما هیچ اقدامی انجام نشد.
ممنون از مارک روبیو که بالاخره صدای ایرانیان را شنید.

اول با تهدید مادرش و فشارهای امنیتی مجبورش کردند از پناهندگی در استرالیا انصراف بده و به ایران برگرده.
بعدش بردندش جلوی دوربین صداوسیما، مصاحبه اجباری گرفتند که بگه «وطن از همه‌جا بهتره و به خاطر مادرم برگشتم!»
حالا فقط چند روز بعد، اموالش رو توقیف کردند!
جمهوری اسلامی چقدر کثیفه!
با دروغ و تهدید آدم رو برمی‌گردونه، اعتراف اجباری می‌گیره، بعد مثل یه جاسوس با اموالش تسویه حساب می‌کنه!
وعده‌شون چی بود؟ «هیچ تهدیدی نیست، برگردین!»
حالا ثابت شد همه‌ش دروغ بود.
این همون رژیمه که به زن‌ها و ورزشکارها قول امنیت می‌ده و بعدش همه‌چیز رو ازشون می‌گیره.
زهرا قنبری فقط یکی از ده‌ها نفری هست که اینچنین به ایران بازگردانده شد.
نباید سکوت کرد. باید ماهیت دروغگو، گروگان‌گیر و دزد شما را همه دنیا بدانند.

«در جنگ تمام‌عیار هستیم... اعدام‌ها و مصادره اموال را تسریع کنید!»
این حرف اژه‌ای در واقع حکم مرگ برای فرزندان این مملکت و تاراج اموال ایرانیان است.
جمهوری اسلامی به جبران شکستهایش در برابر آمریکا و اسرائیل، تیغ سرکوبش را برای مردم تیز کرده است و اعدام‌ها را سرعت داده است.
باید با تمام قوا صدای زندانیان و قربانیان باشیم. سکوت نکنیم. کنار هم بایستیم و امتداد صدای هم باشیم.

بیتا همتی و همسرش محمدرضا مجیدی‌اصل، همراه با بهروز زمانی‌نژاد و کوروش زمانی‌نژاد را بامداد روز ۱۹ دی‌ماه ساعت سه صبح ماموران حکومتی از خواب بیدار کردند، کتک زدند و بردند.
چند ماه بعد، حکم عجیب و سنگینی برایشان صادر شده بود:
اعدام بعلاوه مصادره کامل اموال برای هر چهار نفر.
امیر همتی (برادر بیتا) هم به ۵ سال و ۸ ماه زندان محکوم شد.

اتهام‌شان چه بود؟ «اقدام عملیاتی برای دولت متخاصم». یعنی پرتاب بلوک سیمانی به سمت بسیجی‌ها و نیروهای سرکوبگر در جریان اعتراضات در روز ۱۹ دی‌ماه.
بیتا همتی را زیر فشار شدید و در حضور اژه‌ای بردند جلوی دوربین صداوسیما و از او اعتراف اجباری گرفتند.
خانواده‌ها تحت تهدیدند و صدایشان به جایی نمی‌رسد. دادگاه خارج از نوبت و سریع برگزار شد، بدون وکیل واقعی و بدون رعایت حقوق متهمین.
حالا پرونده در مرحله اجرای حکم است و خطر اعدام قریب‌الوقوع این چهار نفر بسیار بالاست.
این داستان یک خانواده معمولی است که فقط چون صدای اعتراض‌شان را بلند کردند، رژیم تصمیم گرفت با طناب دار و توقیف اموال، همه‌چیزشان را بگیرد.
سکوت نکنیم و صدای‌شان باشیم.