سمیه رشیدی، زندانی سیاسی ۴۲ ساله، اردیبهشت‌۱۴۰۴ هنگام شعارنویسی در محله جوادیه تهران بازداشت شد. او پیش از بازداشت کارگر برشکار در یک خیاطی و پیش‌تر کارگر تولیدی لوستر بود.

او در زندان بارها از سردردهای شدید به مسئولین زندان قرچک شکایت کرده بود اما به او گفتند تمارض می‌کنی.

رشیدی همچنین مبتلا به بیماری صرع بود و بارها در اوین و قرچک دچار تشنج شد، بدون آن‌که درمان مؤثر دریافت کند.
روز ۲۵ شهریور، پس از اعزام به پزشکی قانونی برای گرفتن گواهی «عدم تحمل کیفر»، در راه بازگشت حالش وخیم شد و در خودرو استفراغ کرد. در زندان، پیش از رسیدن به بهداری دوباره تشنج کرد. پس از کش‌و‌قوس‌های بسیار، همان شب و در حالی که سطح هوشیاری‌اش ۵ بود، به بیمارستان مفتح ورامین منتقل شد. هوشیاری‌اش به سرعت افت کرد و از سطح پنج در روز جمعه به چهار در روز شنبه، یعنی کمای عمیق، فرو رفت. او اکنون در بخش آی‌سی‌یو و به دستگاه تنفسی متصل است.

حق درمان از بدیهی‌ترین و ابتدایی‌ترین حقوق هر زندانی ست. مسئولیت هر اتفاقی برای این زندانی سیاسی برعهده مسئولین زندان قرچک است.
#زن‌_زندگی_آزادی
#سمیه_رشیدی

مرگ سمیه رشیدی در زندان قرچک یک قتل سازمان یافته و حکومتی بود. اسم آن مکان نیز زندان نیست. شکنجه‌گاه و قتل‌گاه زنان است.
مسئولان زندان عامدانه با بی‌توجهی به شرایط سمیه رشیدی باعث مرگ او شدند.

سمیه در اردیبهشت ۱۴۰۴ به علت شعارنویسی در محله جوادیه تهران، بازداشت و به زندان قرچک منتقل شده بود. او بارها به خاطر شرایط زندان و ضرب و شتم ماموران دچار تشنج شد؛ اما مسئولین بهداری زندان قرچک، می‌گفتند او تمارض می‌کند و تنها به تجویز چند داروی اعصاب و روان بسنده کردند.

«سمیه رشیدی» در تاریخ ۲۵ شهریور ۱۴۰۴ همزمان با سومین سالگرد قتل مهسا امینی، به کما رفت و امروز اعلام شد که درگذشته است.
او را به قتل رساندند. زنی که همه عمر کارگری کرد و در کنار کارگری انقدر شرافت داشت که در برابر ظلم شما ساکت ننشیند و به شعارنویسی مبادرت می‌کرد.
خامنه‌ای حقیر قبل از مرگش جان شهروند آزادیخواه دیگری را گرفت.

#زن_زندگی_آزادی
#سمیه_رشیدی

ادامه👆
به گواهی ۴۵ تن از زندانیان سیاسی زن در بند قرچک ورامین: «سمیه رشیدی نه دچار اعتیاد بود و نه از بیماری روانی رنج می‌برد. او از بدو ورود به زندان، به بیماری صرع مبتلا بود و این موضوع به‌اطلاع مسئولان امنیتی، سازمان زندان‌ها، زندان اوین، زندان قرچک و بهداری قرچک رسیده بود. طی ماه‌های اخیر بارها در برابر چشمان ما دچار تشنج‌های شدید شد اما هر بار پس از انتقال کوتاه‌مدت به بهداری، بدون بستری در بیمارستان، به زندان بازگردانده می‌شد».

این در حالی‌ست که مسئولان از نخستین روزهای بازداشت، از وخامت حال او آگاه بودند. با این وجود نه‌تنها اقدامی برای درمانش نکردند بلکه با تعیین وثیقه‌ای سنگین به‌مبلغ سه میلیارد تومان مانع آزادی‌اش شدند؛ رقمی که خانواده توان تأمین آن را نداشت. حتی با وجود تهدید جدی جان او، حاضر نشدند میزان وثیقه را کاهش دهند.

سمیه رشیدی تنها قربانی این بی‌عدالتی نیست. در هفته‌های گذشته، جمیله عزیزی و سودابه اسدی، دو زندانی دیگر با اتهامات مالی نیز به‌دلیل محرومیت از رسیدگی پزشکی در زندان قرچک جان خود را از دست دادند. این فجایع ادامه همان روند مرگ‌های پرشماری‌ست که پیش‌تر قربانیانی چون بکتاش آبتین و بهنام محجوبی و ... را از ما گرفت.
هشدار!
ما به‌صراحت اعلام می‌کنیم: جان انسان‌ها نباید قربانی بی‌تفاوتی، انتقام‌جویی سیاسی و ناکارآمدی سیستماتیک شود.سازمان زندان‌ها و نهادهای امنیتی مسئول مستقیم این مرگ‌ها هستند و باید پاسخگو باشند.»

#زندان_قرچک
#زن‌_زندگی_آزادی
#سمیه_رشیدی