🔹 عکس‌هایی از محفل شعر شاعران غیرایرانی در دوازدهمین جشنوارۀ‌ شعر فجر. قم، دوشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۶ 👆
با سپاس از جناب سعید چگینی از دوستان خوب بنیاد شعر و ادبیات داستانی ایرانیان به خاطر ارسال عکس‌ها.

👆 این هم فرجام یادداشت‌برداری از یک کتاب‌ دیگر سهیل محمودی. یک کتاب در بیش از هشت ماه. یعنی آبروی هر چه کتابخوانی بود را بردم در این سه سالی که توانستم فقط هفت هشت عنوان کتاب از یک شاعر را بخوانم.

🔹پایان ویراستاری
محمدکاظم کاظمی

توضیح: من این یادداشت را سه سال پیش نوشته بودم و منتشر کرده بودم. و اکنون می‌بینم که پس از گذشت چند سال، هنوز به آنچه در نظرم بود نرسیده‌ام. باز هم ویرایش و صفحه‌آرایی کردم و همچنان به این فنّ‌ شریف علاقه داشتم. اینک دوباره آن را منتشر می‌کنم، هرچند معلوم نیست که واقعاً تحقق می‌یابد یا نه، چون من هر وقت خواستم از این عرصه کنار بکشم، کارهایی بود که حضور مرا می‌طلبید و عزیزانی بودند که به من دلگرمی دادند و گفتند که بودنم در این میدان هم ضرور است. ولی چیزی که در این لحظه خیلی به آن امیدوار هستم، این است که همراهان و همکاران جوان‌ و باانرژی‌‌، بیشتر به میدان آیند و من هم در حد توان خود، در انتقال تجربه‌هایم بکوشم.
باری، این است اصل آن یادداشت سه سال پیش:
🔸
در این دو دهه بخش عمده‌ای از وقت من صرف ویراستاری شد. ویراستاری برای من به ضرورت معیشت نبود، بلکه به خاطر اهمیت کارهایی بود که بر زمین بود و اگر من ویرایش نمی‌کردم، شاید منتشر نمی‌شد یا با کیفیتی پایین به بازار می‌آمد. در واقع نوعی ضرورتِ ذاتی داشت این کارها.
من در این سال‌ها صدها کتاب‌ ویرایش کردم، از کتاب‌های معمولی که به تبع خواست دوستان به آن‌ها تن دادم بگیرید، تا کتاب‌های مهم و سنگینی مثل «افغانستان در پنج قرن اخیر»، «افغانستان در مسیر تاریخ»، «سرگذشت موسیقی معاصر افغانستان»، «نقد بیدل»، «کوچه‌ی ما»، «سرگذشت یتیم جاوید»، «رها در باد»، چندین کتاب از دکتر علی شریعتی و بسیار کتاب‌ها و مجلات دیگر که اشتغال به ویراستاری در این سال‌ها را برایم گوارا و راضی‌کننده ساخت. من در حین ویرایش، بسیار کتاب‌ها را پیش از انتشار خواندم و بهره بردم. بسیار چیزها آموختم و حتی گاه گریستم (مثلاً در حین ویرایش «سرگذشت یتیم جاوید» که هیچ کتابی در زمان ویرایش مرا این قدر درگیر خود نساخت.) در مجموع کار برایم لذتبخش بود و اکنون وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، در مجموع از کارنامه بیست‌ساله‌ام راضی هستم.
اما این کار برایم خالی از سختی‌هایی هم نبود. در این سال‌ها از بسیار چیزها که جزء ضروریات زندگی بود کاستم تا به ویراستاری برسم. از معاشرت‌های خانوادگی و اجتماعی، از شرکت در محافل و مجالسی که گاه ضرور بود، از مطالعه، سرایش، نوشتن، ورزش و تفریح و بسیار دیگر چیزها که می‌تواند به آدمی نشاط و سرزندگی ببخشد کاستم. بسیار دوستان از این که به دید و بازدید و مراوده با آن‌ها نرسیدم و حتی گاه جواب تلفن‌هایشان را ندادم ناراحت شدند و شرمندگی این قضیه، مرا می‌آزرد.
اما قسمت رنجبارتر قضیه، اضطرابی بود که در من خانه کرد. من به انجام تعهداتم در زمان مناسب و کیفیت خوب مقید بودم و به همین سبب، هم فشار کار را تحمل کردم و گاهی بیشتر از سفارش‌دهنده نسبت به رساندن کار در زمان مقرر، نگرانی داشتم. این نگرانی و اضطراب وقتی طولانی شود، آدمی را می‌فرساید و من اکنون حس‌ می‌کنم که به این مرحله رسیده‌ام.
از این گذشته بسیار کارها دارم که بر زمین مانده است. یکی دو کتاب تألیفی است و بسیار نوشته‌های سال‌های پیش از خودم، که باید به صورت کتاب‌هایی تدوین و منتشر شود و این‌ها همه بر زمین مانده است. اگر عمری باشد و آرامشی و فراغتی، باید مدتی را صرف این کارها بکنم. البته به امید یاری خداوند.
خوشبختانه ما اکنون جوان‌‌های آگاه و قابلی داریم که می‌توانند میدان را خالی نگذارند و پاسخگوی نیاز دایمی عرصه‌ی چاپ و نشر ما باشند.
▫️
پس این لحظه می‌تواند برای من «پایان ویراستاری» باشد. می‌خواهم اگر هم کاری بکنم، دیگر نه به مقتضای سفارش‌های بیرونی، بلکه به میل دل خودم باشد.
سپاسگزار عزیزانی خواهم بود که وضعیت مرا درک می‌کنند.

#ویراستاری
#پایان_ویراستاری
@mkazemkazemi

مرتبط با یادداشت «پایان ویراستاری» 👆
چند نمونه از صدها کتابی که ویرایش کردم. فقط همین «افغانستان در پنج قرن اخیر» که مهم‌ترین کارم بود کافی است تا از اشتغال به ویراستاری راضی باشم و احساس خسارت نکنم.

یادداشتی از شاعر گرامی خانم مرضیه مرادی در پیوند با یادداشت "پایان ویراستاری" من. 👇

سلام.
چه حس عجیبی داشتم در هنگام خواندن این متن #استاد_محمدکاظم_کاظمی از یک‌سو خودم را در همین ورطه می‌بینم و با همه‌ی وجود سخنان ایشان را درک می‌کنم. از سوی دیگر در دلم هراسی بیشتر از آینده ایجاد می‌شود...
با خواندن این متن احساس کردم چقدر حال و روز استاد را درک می‌کنم و مصمم شده‌ام که من از اکنون مراقبت کنم تا چنین روزی برایم فرانرسد. من ویراستاری را خیلی دوست دارم اما نه هرکار را. باید سعی کنم کم کم #نه گفتن را بیاموزم... حیف که در این مورد اخلاقم خیلی شبیه استاد کاظمی‌است و نگرانم به دیگران بگویم #نه و کاری بر زمین بماند و یا آنچنان‌که شایسته است منتشر نشود...
#بیایید_همگی_ویراستار_شویم
#همگی_درست_بنویسیم
#فارسی_را_پاس_بداریم

@marmarmoradi

شرح در پست بعد.

👆 و بر حسب ضرورت، شیشه‌بری هم به مجموعۀ آموخته‌های فنی‌ام اضافه شد.
نجاری، لوله‌کشی، برق‌کشی، تعمیر لوازم خانه، تعمیر قفل و لولا، نصب موکت، نصب پرده و چوب‌پرده، نقاشی ساختمان و رنگ روغن، همه آموزه‌های پدرم بود، که این قلم هم به آن اضافه شد. پدر مردی فنی و همه‌کاره بود و من همیشه دستیار او.
روانش شاد که اگر خانه و ملک و باغ و دکان برای ما نگذاشت، دریایی از تجربه و آگاهی گذاشت که من فقط پاره‌ای از آن را آموختم.
#محمدعلی_کاظمی
#ارث_پدر
@mkazemkazemi

چه قشنگ حرف ادب را به ادب اموخته ای
چه قشنگ لحنه سخن را به لبت اموخته ای
چه قشنگ این شعر من در ذهن تو معنا شده
چه قشنگ این دخترک از دید تو شاعر شده
چه قشنگ تزیین شده از دیدتو احساسه من
چه قشنگ گفتی تو از دنیای شعر در گوش من
چه قشنگ با لهجه ات گپ زه دیارت میزنی
چه قشنگ با قلمت حرفه دلم را میزنی
چه قشنگ از ردو مرز بی حدو مرز حرف میزنی
چه قشنگ با شعر نوحرف مهاجر میزنی
چه قشنگ گفت مادرم کاظمی هم وطن است
چه قشنگ گفت پدرم شاعری با ادب است
تقدیم به شما

حاصل لطف شاعر خوش آتیه مهاجر، خانم فرشته موسوی. 👆

‍ ‍ نخستین کنگره مجازی و سراسری "پیمانه ی پندار" با محوریت سروده های آئینی به سبک هندی.
در دوبخش شعر بلند (تمام قوالب شعری) و تک بیت.

👈شرایط ارسال اثر:
۱_ آثار ارسالی باید آئینی (چهارده معصوم) و در سبک هندی سروده شده باشند.
۲_در بخش تک بیت ارسال حداقل پنج اثر الزامی است.
۳_در بخش قوالب بلند باید اکثر ابیات به سبک هندی باشند.

👈جوایز:

✅بخش شعر بلند:
نفر اول: پنج میلیون ریال
نفر دوم: سه میلیون ریال
نفر سوم: دو میلیون ریال
✅بخش تک بیت:
سه نفر برگزیده هرکدام مبلغ یک میلیون ریال.

مهلت ارسال اثر تا ۱۲ اردیبهشت سال ۹۷.

ارسال به آیدی تلگرام:
@Peymaneh_e_pendar
ایمیل:

nabaolazim.110@gmail.com

🔹 جلسۀ نقد و پژوهش شعر ۶۴
🔸 نقد کتاب «روبه‌رو» از معین اصغری
یک‌شنبه ۶ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۱۷
بولوار هاشمیه، بین هاشیمه ۲۰ و ۲۲
حوزۀ هنری خراسان رضوی

قفسه های محقر و وفادار کتاب برای تحمل بار ادبیات کهن و معاصر آمادگی می گیرند.

این چکش و این پیچ کش دسته زرد هم عمر من اند. میراث پدر و جنس اصل قدیم با عمری قریب به نیم قرن و خم به ابرو نیاورده اند.
(ما به پیچ گوشتی، پیچ کش یا پیچ تاب می گوییم. آخر این وسیله کجا و گوشت کجا.)

و ایشان یادگار و هدیه داماد گرامی خانواده، عبدالهادی ساعی که همچون فرزندی عزیز به پدر و مادرم مهربان بوده است و همه خانواده مدیون محبتهای اوییم.