ظلم، مسری است
(چرا باید به وضعیت افغانستانی‌تبارهای ایران حساس باشیم؟)

ظلم، خاصیت سرایت دارد. این ادعا را می‌توان از منظر اجتماعی توضیح داد. جامعه‌ای که به انفعال در برابر ستم به یک انسان، به یک «دیگری» آرام‌آرام عادت و توجیهش کرد، در برابر ستم‌های دیگر نیز چنین خواهد کرد. دیروز و همچنان زنان، قومیت‌ها، کارگران، معلمین، افغانستانی‌‌تبارها .. حریم امنی برای هیچ‌کدام‌مان جز قدرتمندان نمی‌ماند. بی‌تفاوتی امروز، سیاهی فرداست..

اگر ظلم، مسری است، ایستادن در برابرش هم شجاعت می‌دهد. کسی که به ظلمی به دیگری «نه»ای حتی آرام می‌گوید، جسارت «نه» گفتن به ستم‌های دیگر را تکثیر می‌کند. جامعه‌ای که هر ستم، «نه» می‌گوید.

مجموعه گزارش‌های قمر تکاوران در «پیام ما»، از این «نه» گفتن‌ها به ستم است. هر نوشته‌ای، فریادی، یاری رساندنی، به این معناست که به ظلم عادت نکرده‌ایم. و نمی‌کنیم. ما، «جامعه»، جز خودش، کسی را ندارد. باید به هم بپیوندیم. باید به سرنوشت هم حساس باشیم. با هم، قدرتمندیم.

چو پرده‌دار به شمشیر می‌زند همه را|کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند..

@raahiane|ایده‌نوشت‌های مهدی سلیمانیه|راهیانه
#از_رنجی_که_میبریم|#روشنا|#افغانستان_عزیز