Forwarded from کانال فارسی INEE برای آموزشگران در شرایط اضطرار ایران
روایت یک معلم ریاضی
آغازی برای بازگشت به یادگیری پس از بحران
(قسمت اول)
سال گذشته وقتی دانش‌آموزانم را می‌دیدم، تقریبا می‌دانستم با چه کسانی طرفم.
می‌دانستم چه کسی پرحرف است، چه کسی خجالتی است، چه کسی در ریاضی اعتماد به نفس بیشتری دارد، چه کسی زود ناامید می‌شود و چه کسی همیشه داوطلب جواب دادن است و ...
اما امسال، وقتی دوباره درِ کلاس را باز می‌کنم، یک سؤال مهم در ذهنم هست:
آیا واقعاً هنوز همان دانش‌آموزان سال قبل، روبه‌روی من نشسته‌اند؟
سال گذشته برای خیلی از بچه‌ها فقط یک سال تحصیلی معمولی نبود. جنگ و ناامنی، اخبار نگران‌کننده، اختلال در روند آموزش، فشارهای اقتصادی و نگرانی‌های خانوادگی و ... بخشی از تجربه زندگی آنها بود.
سعی می کنم یادم بماند که تجربه‌های سخت، فقط خاطره نمی‌سازند، بلکه می‌توانند بر احساس امنیت، ارتباط با دیگران و آمادگی فرد برای یادگیری هم اثر بگذارند.
پس من به عنوان یک معلم امسال نمی‌خواهم اولین سؤالم این باشد:
❌️"چقدر از برنامه درسی عقب هستیم؟"
قبل از آن می‌خواهم از خودم بپرسم:
✅️"چه چیزی بر این بچه گذشته و امروز با چه شرایطی وارد کلاس من شده است؟"
✔️ممکن است دانش‌آموزی که سال قبل بسیار فعال بود، امسال ساکت تر باشد.
✔️ممکن است کسی که همیشه منظم بود، الان آنگونه نباشد.
✔️ممکن است دانش‌آموزی که قبلاً با اشتیاق درس می‌خواند، حالا انرژی و تمرکز کمتری داشته باشد.
و...
من نباید خیلی زود برای این تغییرها یک برچسب آماده داشته باشم، مثلا:
○بی‌انگیزه است!
○تنبل شده است!
○مسئولیت‌پذیر نیست!
○و...
چون من هنوز داستان او را نمی‌دانم.
رفتار دانش‌آموز، تمام داستان او نیست.
⛔️البته این به معنای نادیده گرفتن رفتارهای نامناسب یا پایین آوردن انتظارات آموزشی نیست، اتفاقاً برعکس.
من همچنان از دانش‌آموزم یادگیری، تلاش، مسئولیت‌پذیری و احترام می‌خواهم، اما تلاش می کنم قبل از قضاوت، مشاهده کنم. قبل از برچسب زدن، او را درک کنم.
برای من، شروع امسال یعنی کمی مکث.
یعنی چند روز اول فقط برای جلو رفتن در کتاب نیست.
برای دوباره دیدن بچه‌هاست.
برای گوش دادن به آنها.
برای توجه کردن به تغییرهایشان.
برای ساختن دوباره رابطه.
من قرار نیست روان‌شناس دانش‌آموزانم باشم. قرار نیست مشکلات زندگی آنها را حل کنم، اما می‌توانم معلمی باشم که متوجه است که امسال شرایط متفاوت است و همان نسخه سال‌های قبل کارش را بدون فکر دوباره اجرا نمی‌کند.
💡شاید مهم‌ترین تصمیم حرفه‌ای من در آغاز این سال همین باشد:
قبل از اینکه بگویم (بچه‌ها باید چه کار کنند؟)، از خودم بپرسم (من باید چه چیزی را درباره این بچه‌ها دوباره بفهمم؟)
چون دانش‌آموزی که امروز وارد کلاس من می‌شود، فقط ادامه‌ی دانش‌آموز سال گذشته نیست. ممکن است آنقدر تغییر کرده باشد که نیاز است او را دوباره بشناسم.
🌱پس من امسال، کلاس را دقیقاً از همان جایی که سال قبل تمام کردم ادامه نمی‌دهم.
اول دوباره دانش‌آموزانم را می‌بینم، بعد تصمیم می‌گیرم چگونه به آنها آموزش بدهم.
#آموزش_در _بحران
#آموزش _بدون _وقفه
#آموزش _در_شرایط اضطرار
#INEE_lran
آغازی برای بازگشت به یادگیری پس از بحران
(قسمت اول)
سال گذشته وقتی دانش‌آموزانم را می‌دیدم، تقریبا می‌دانستم با چه کسانی طرفم.
می‌دانستم چه کسی پرحرف است، چه کسی خجالتی است، چه کسی در ریاضی اعتماد به نفس بیشتری دارد، چه کسی زود ناامید می‌شود و چه کسی همیشه داوطلب جواب دادن است و ...
اما امسال، وقتی دوباره درِ کلاس را باز می‌کنم، یک سؤال مهم در ذهنم هست:
آیا واقعاً هنوز همان دانش‌آموزان سال قبل، روبه‌روی من نشسته‌اند؟
سال گذشته برای خیلی از بچه‌ها فقط یک سال تحصیلی معمولی نبود. جنگ و ناامنی، اخبار نگران‌کننده، اختلال در روند آموزش، فشارهای اقتصادی و نگرانی‌های خانوادگی و ... بخشی از تجربه زندگی آنها بود.
سعی می کنم یادم بماند که تجربه‌های سخت، فقط خاطره نمی‌سازند، بلکه می‌توانند بر احساس امنیت، ارتباط با دیگران و آمادگی فرد برای یادگیری هم اثر بگذارند.
پس من به عنوان یک معلم امسال نمی‌خواهم اولین سؤالم این باشد:
❌️"چقدر از برنامه درسی عقب هستیم؟"
قبل از آن می‌خواهم از خودم بپرسم:
✅️"چه چیزی بر این بچه گذشته و امروز با چه شرایطی وارد کلاس من شده است؟"
✔️ممکن است دانش‌آموزی که سال قبل بسیار فعال بود، امسال ساکت تر باشد.
✔️ممکن است کسی که همیشه منظم بود، الان آنگونه نباشد.
✔️ممکن است دانش‌آموزی که قبلاً با اشتیاق درس می‌خواند، حالا انرژی و تمرکز کمتری داشته باشد.
و...
من نباید خیلی زود برای این تغییرها یک برچسب آماده داشته باشم، مثلا:
○بی‌انگیزه است!
○تنبل شده است!
○مسئولیت‌پذیر نیست!
○و...
چون من هنوز داستان او را نمی‌دانم.
رفتار دانش‌آموز، تمام داستان او نیست.
⛔️البته این به معنای نادیده گرفتن رفتارهای نامناسب یا پایین آوردن انتظارات آموزشی نیست، اتفاقاً برعکس.
من همچنان از دانش‌آموزم یادگیری، تلاش، مسئولیت‌پذیری و احترام می‌خواهم، اما تلاش می کنم قبل از قضاوت، مشاهده کنم. قبل از برچسب زدن، او را درک کنم.
برای من، شروع امسال یعنی کمی مکث.
یعنی چند روز اول فقط برای جلو رفتن در کتاب نیست.
برای دوباره دیدن بچه‌هاست.
برای گوش دادن به آنها.
برای توجه کردن به تغییرهایشان.
برای ساختن دوباره رابطه.
من قرار نیست روان‌شناس دانش‌آموزانم باشم. قرار نیست مشکلات زندگی آنها را حل کنم، اما می‌توانم معلمی باشم که متوجه است که امسال شرایط متفاوت است و همان نسخه سال‌های قبل کارش را بدون فکر دوباره اجرا نمی‌کند.
💡شاید مهم‌ترین تصمیم حرفه‌ای من در آغاز این سال همین باشد:
قبل از اینکه بگویم (بچه‌ها باید چه کار کنند؟)، از خودم بپرسم (من باید چه چیزی را درباره این بچه‌ها دوباره بفهمم؟)
چون دانش‌آموزی که امروز وارد کلاس من می‌شود، فقط ادامه‌ی دانش‌آموز سال گذشته نیست. ممکن است آنقدر تغییر کرده باشد که نیاز است او را دوباره بشناسم.
🌱پس من امسال، کلاس را دقیقاً از همان جایی که سال قبل تمام کردم ادامه نمی‌دهم.
اول دوباره دانش‌آموزانم را می‌بینم، بعد تصمیم می‌گیرم چگونه به آنها آموزش بدهم.
#آموزش_در _بحران
#آموزش _بدون _وقفه
#آموزش _در_شرایط اضطرار
#INEE_lran
👍16❤8⚡2👎1👏1