✴️ «گزارشگری» از یک «هنر» و مراسمی «گزارش» فراهم کرده. خودش میگوید : از چشم خارجیها «کارناوالی در راهست». ما برخی از تکه‌های گزارش را انداخته‌ایم تا شما حدس بزنید از چگونه مراسم ، کارناوال یا جشنی سخن میگوید و مردم چه میکنند؟ اگر یک بیگانه این ستایشها را بشنود انتظار دارد چه ببیند؟.
اینها نمونه‌هاییست از گفته‌های گزارشگر :

ـ رنگهای شاد و لباسهای متحدا‌لشکل و بزکهای دیدنی
ـ خاطره‌های منحصر بفرد ، هنرهای خود جوش خیابانی از هر گوشه‌ فوران میکند
ـ «هنرهای برخاسته از ذوق چند هم‌محلی»
ـ حرکات موزون جلوه‌ای از زندگیست.
ـ «رقص بدور پیشکسوتان خوش‌صدا»
ـ فرصتی است تا پیر و جوان استعدادهای خود را بریزند بروی دایره
ـ برای درخشیدن همیشه هنرمندی الزامی نیست ، «غرور و نیروی جوانی هم کفایت میکند ، چرا که همیشه هستند اطرافیانی که از کمک دریغ نکنند».
ـ گاهی خنده هم دارد ..
ـ اگر بدنبال اشعار پرمحتوا هستید ..
ـ مانند صلیب عیسا مسیح بدور شهر می‌چرخند تا پس از تبرک مومنان در نقطه‌ی خاص به اهتزاز درآیند.
ـ زنان با تشکیل حلقه‌های رقص پرطمأنینه بدور خانمهای مسن‌تر در کنار مردان ، فرصتی برای مشارکت جمعی پیدا میکنند.
ـ «زمانه عوض می‌شود و نسل امروز دختران به تماشاچی بودن رضایت نمی‌دهد و زنجیرهای آهنی را برای گسستن زنجیرهای فرهنگی بکار می‌برد».

اکنون کلیپش را ببینید و گزارشش را کامل بشنوید تا دریابید که این ستایشها از چه مراسمی است؟

از بی بی سی جز این چه توان چشم داشت؟!

ببینید این «گزارشگر بیطرف» چگونه وظیفه‌ی خود را بجا می‌آورد.
جوری از این مراسم تهوع‌آور سخن میگوید که گویا براستی یک «کارناوال شادی» و «محل هنرنمایی» است!
حتی، در لفافه گله می‌کند که «چرا دولت به نمایش‌های تعزیه توجه نمی‌کند و بودجه نمی‌دهد؟»!!!
((این قبیل تعزیه‌ها مورد پسند حکومت نیستند و بدون بودجه و امکانات فرهنگی بحال خود رها شده‌اند. به همت پیشکسوتان سرپا مانده‌اند یا با شوق و ذوق کودکان در کوچه پس کوچه‌های شهر))
«زنجیرزنی» زنان و دختران را می‌ستاید و آن را «تجدد» در «عزاداری حسینی» وانمود می‌کند.
و سرانجام، صدالبته کوچکترین پیکره یا فیلم یا سخنی از وحشیگریهایی همچون قمه‌زنی، شکافتن سر کودکان بیگناه، عو‌عو کردن عزادارانِ «سگ‌زینب شده»، کتک کاری گروه‌هایی که بر سر چهارراه بجان هم می‌افتند که کی باید زودتر برود، گل‌مالی به چهره و لباس و بدن،.... و هزار ناستودگی دیگر، بمیان نمی‌آورد!
گزارشگر انگلوساکسون از «هنرهای» ایرانی ستایشها می‌سراید.

✴️ این نیرنگبازان آزمند

اروپاییانِ آزمند ، گمراهیهای شرقیان را همیشه ستوده‌اند چرا که میدانند توده‌ی شرقی «چشم بر دهان آنان دوخته دارند».
و این در ایران نه یک چیز تازه‌ای بلکه دست کم از زمان فتحلعیشاه تاکنون چنین بوده :

«اروپاییان از سالها کوشیده‌اند که شرقیان را در نادانیها و دُژخوییهایی که میداشته‌اند و میدارند پایدار گردانند و از این رفتار دو نتیجه خواسته‌اند : یکی‌آنکه شرقیان در سایه‌ی همین نادانیها ، ناتوان و درمانده باشند و به آسانی گردن به یوغ چیرگی آنان گزارند. دیگری اینکه بهانه در دست باشد و به «نیکخواهان جهان» که در اروپا نیز فراوانند پاسخی توانند داد.
اینکه از صد سال باز اروپاییان که به ایران و هند آمده‌اند داستانها از این نمایشها و نادانیهای شیعیان در کتابهاشان نوشته‌اند و پیکره‌ها برداشته به چاپ رسانیده‌اند ، اینکه برخی از شرقشناسان به ستایشهایی از شیعیگری و از این نمایشها پرداخته‌اند ، همه از این راه بوده است.» (داوری ، ص 64 از 106)

آن ستایش‌های بیگانگان از «مفاخر ملی» مانند سعدی و حافظ نیز مانند همین «ستایش از تعزیه‌گردانی» است. چیزی که هست ، نیرنگبازیِ ایشان در کار «ستایش تعزیه‌گردانی» آشکار است و دست کم آنست که دانایان ایرانی را نتواند فریفت.
اما «ستایش از صوفی‌گری و خراباتی‌گری و...» (=آموزاکهای «مفاخر ملی ما») اکنون چنان زهرش کارگر افتاده که بدبختانه ، بیشتر برجستگان توده نیز همچنان در این فریبِ بیپا بسر می‌برند که تو گویی براستی این شاعران گمراهِ ایران‌سوز «مفاخر‌ملی» مایند. از بی بی سی جز این چه باید چشم داشت؟!

«آن كسان چه كرده‌اند كه بزرگ شده‌اند؟! آیا كسی با سخنان پریشان و پراكنده و ضد هم بزرگ می‌شود؟! آیا كسی كه در زمان مغول زیسته و در آن روزگار اندوه و شیون خاندانها ، كمترین تأثری از خود نشان نداده بلكه همه دم از خوشی و یارپرستی زده و بالاخره زبان بستایش آباقاخان (ایلخانی) گشاده بزرگ تواند بود؟!.. از اینگونه پرسشها میكنیم درمانده میگوید : اگر اینها بزرگ نیستند پس چرا شرقشناسان اینهمه تجلیل آنها را می‌نمایند؟! میگویم :‌ شرقشناسان میخواهند شما را اغفال كنند و نگزارند از آلودگیهای زمان مغول بیرون آیید. شما باید خودتان بیندیشید و بفهمید كه سود و زیانتان چیست.»
(پرچم روزانه شماره‌ی 126)

✴️ خواننده‌ی غیرتمند!

می‌بینی که دستگاه عریض و طویل بی‌بی‌سی با آن بودجه‌ی هنگفت و با آن توان و انرژی سترگ که دارد، چه سان گمراهی هایی را درمیان ما ایرانیان می‌پراکَنَد و آنها را یک چیز ستوده و ارجداری نشان میدهد.

نیروی ما چیست؟. چه باید کنیم؟!..

ما یکدیگر را داریم! باید اینگونه بدخواهیهای بیگانگان را هرچه نمایانتر و رسواتر گردانیم!

کمترین کاری که توانید کرد - همین دم و پس از خواندن همین پیام ـ اینست که همین رشته پیام‌ها را به آشنایانتان بفرستید. اینست آن کار غیرتمندانه‌ای که سزاست هر ایرانی امروز به آن برخیزد.

یک خواننده‌ی بخرد میتواند به آسانی دریابد که اندیشه‌های پاکدینی ، خردها را تکان داده مایه‌ی بیداری توده است.

کودک بینوا ! ببینید گونه‌اش چه سان سرخ شده از این خودزنیهای وحشیگرانه.

گمان دارید ثواب میکنید؟! اگر بدانید خدا چه بیزار است از این بیخردیها و وحشیگریهای شما. اگر بدانید!

ای بینوا ، که در این سال خردی ، از روی تقلید به راه نادانی و بیخردی افتاده‌ای. ای بینوا !

فریبکاری ملایان و شوم بودن این تیره از آنجا دانسته می‌شود که هیچکدام از آنها مردم را از وحشیگریهایی همچون قمه‌زنی بازنمی‌دارند. یکی از آنان دورویی بیشتر گردانیده و گفته : «در این مقطع صلاح نمی‌باشد».

ولی از آنسو یکی دیگر از آنها پرده را بیکبار کنار زده و قمه‌زنی را کاری مستحب خوانده.

قمه‌زدن مستحب است بلکه ثوابی هم برآن مترتب می‌باشد. ـ علم‌الهدا

قمه زنی حرم آقا قمربنی هاشم(ع)

آمادگی آستان های مقدس حسینی و عباسی برای استقبال از قمه زنان روز عاشورا

سپس داستانی که با ملایان قزوین رفته ، نوشته شده که ما در دو بخش پریروز و پس پریروز آوردیم. اکنون دنباله‌ی «خرده‌ها‌یی که به کیش شیعیگری توان گرفت » را می‌آوریم :

((دوم : اگر چنين انگاريم که در اسلام بايستی خليفه از سوی خدا برگزيده شود ، در آنحال بايستی اين برگزيده‌ی خدا خود را به مردم نشان دهد و دليلهاي خود را بازگويد و از هر راه بکوشد تا به خلافت رسيده رشته‌ی کارها را بدست گيرد ، و توده‌های مسلمان را راه برد و کشورهای اسلامی را از دشمنان نگهدارد.

خلافت برای اين کارها ميبوده و بی‌اين کارها معنايی نمی‌داشته. اينکه کسی در خانه نشيند و خود را نهانی خليفه خواند و دسته‌ی کمی را به سر خود گرد آورده به آنان هم سپارد که به کسی نگوييد و «تقيه» کنيد ، چيزيست که من نميدانم چه نامی بر روی آن گزارم.

بهرحال اين کار جز پراکندگی به ميان مسلمانان انداختن و از نيروی ايشان کاستن نتيجه‌ای نميداده و نتوانستی داد.

خواهند گفت : «گناه مردم بوده که خليفه‌ی خدا را نمی‌پذيرفتند» ، ميگويم : «خليفه‌ی خدا بايستی بکوشد و خود را به مردم بپذيراند. بايستی با گمراهان آن رفتار را کند که پيغمبر خدا کرده و آنان را به راه آورده بود.

آنگاه خليفه‌ی خدايی که خود را پنهان دارد و گاهی نيز بيکبار انکار کند ، گناه مردم در نپذيرفتن او چه ميبوده است؟!...

شگفتست که از يازده تن امام که بوده‌اند کسی جز امام علی بن ابيطالب خلافت نکرده و کسی جز حسين بن علی به طلب آن نکوشيده.

از بازمانده حسن‌ بن علی کسيست که به خلافت رسيد و آن را نگه نداشت.

علی بن الحسين چندان گوشه‌گير و آسايشخواه و چندان گريزان از اين کار ميبود که چون در سال ۶٣ هجری مردم مدينه به يزيد شوريدند او خود را کنار کشيده از شهر بيرون رفت و به يزيد نامه نوشته از همدستی با مردم بيزاری جُست. سپس چون يزيد مُرد و کسان بسياری در راه خلافت ميکوشيدند ، او نه تنها نکوشيد ، مختار که در کوفه به کوشش برخاسته بود چون فرستاده به نزد وی فرستاد و پَرگ[=اجازه] خواست که مردم را به خلافت او بخوانَد نپذيرفت و مختار ناچار شده مردم را به محمد‌حنفيه خواند.

از محمدالباقر من جز گوشه‌نشينی سراغ نميدارم. جعفرالصادق را گفتم که خلافت را ميخواست ولی به هيچ کوشش در آن کار برنخاسته از ترس جان بيکبار آن را نهان ميداشت.

پسر او موسی الکاظم گذشته از آنکه همچون پدرش آرزوی خلافت را بسيار نهان ميداشت ، دستگير هم شد و بيست و هفت سال در زندان بسر برد.

پسر او علی‌الرضا را مأمون وليعهد گردانيد و با اينحال به خلافت نرسيد.

ديگران جز خانه‌نشينی و خوشگذرانی کاری نداشتند. آيا اينست معنی برگزيده شدن برای خلافت؟!.

سوم : اين گفته‌ها که «خدا ما را از آب و گِل والاتری آفريده» ، يا «خدا جهان را به پاس هستی ما پديد آورده» ، «کارهای شما هر روز به ما نشان داده شود» و مانندهای اينها که در کتابهای شيعی فراوانست ، آيا چه دليلی همراه داشته؟!.

کسی که به چنين سخنانی برمی‌خاسته آيا نبايستی دليل ياد کند؟!. آيا به چنين دعويهايی بيدليل برخاستن راه لافگويی را بروی فريبکاران و هوسبازان باز کردن نميبوده؟!. مثلاً بهاءالله که دعوی خدايی کرده آيا نتوان گفت که مايه‌ی گستاخيش اينگونه سخنان ميبوده؟!.

از آنسوی آيا آن امامان چه جدايی با مردم ميداشته‌اند؟!.. آيا نه آنست که هر يکی همچون ديگران ناخواهان به اين جهان آمده و ناخواهان ميرفته ، و همچون ديگران خورده و خوابيده و بيمار گرديده و آسيب ديده و هيچگونه برتری در ميان نبوده؟!... با اينحال آن گزافه‌ها سرودن چه معنايی داشته؟!...

در جائی که بنيادگزار اسلام با آن جايگاه و با آن برگزيدگيش ، خود را يک تن همچون ديگران ميخوانده ، به بازماندگان او چه ميرسيده که به چنين سخنانی زبان گشايند؟!...

اين سخنان گذشته از آنکه دروغست ، گستاخی با خدا ميبوده.

ما نيک نميدانيم اين سخنان کدام يکی از خود آنان سرزده و کدام يکی را پيروان ساخته و به ايشان بسته‌اند ، بهرحال چنين دعويهايی را جز بيدينی و خداناشناسی نتوانيم شمرد.

ما يکی از هوده‌هايی که از دين ميخواهيم آنست که مردمان معنی جهان و زندگانی را نيک شناخته بدانند که خدا همگی را يکسان آفريده و تنها در سايه‌ی نيکوکاريست که يکی را به ديگران برتری تواند بود.

يکی از هوده‌هايی که ميخواهيم آنست که کسی به چنين لافهای ناسزا نتواند برخاست و مردمان به چنان گزافه‌هايی نتوانند گرويد.

به اينگونه لافهايی برخاستن و يا آنها را پذيرفتن جز بيدينی نتواند بود)).

خرده‌ها‌یی که به کیش شیعیگری توان گرفت

چهارم : شيعيان با آن باورهايی که درباره‌ی امامانشان ميداشته‌اند آنان را در پهلوی برانگيختگان نشانيده ، بلکه بالاتر از آنان گردانيده‌اند. زيرا در نزد آنان امام برگزيده‌ی خدا ميبوده ، همه‌ی دانشها را ميدانسته ، همه‌ی زبانها را می‌شناخته ، از ناپيدا آگاه میشده. هر کس ميبايسته از او فرمان بَرد ، آسمان و زمين با هستی او آرام ميگرفته ، معنی قرآن و دين را کسی جز آنان نميدانسته ـ با اين ستايشها که از امام ميکنند او را بالاتر از برانگيختگان ميگردانند ، ما ميپرسيم : دليل اين باورها چيست؟!... پس چرا از چنين امامان در قرآن يادی نشده بود؟!...

بسيار شگفت است که پيغمبر اسلام آشکاره ميگفته : «من از ناپيدا آگاه نيستم» [۱] ، اينان ميگويند امامانشان آگاه می‌بوده‌اند و داستانها از ناپيدادانی آنان می‌آورند.
بسيار شگفت است که پيغمبر اسلام از نتوانستنی ( معجزه) ناتوانی مينموده [۲] ، ولی اينان از امامانشان نتوانستنی‌ها ياد ميکنند و داستانهای بسيار مينويسند.

شگفتتر از همه آنکه در سالهای آخر که دانشهای اروپائی در شرق شناخته گرديد کسانی از ملايان چنين ميگويند که امامانشان همه‌ی آنها را ميدانسته‌اند و اين دانشها در حديثها هست. برخی از آنان جمله‌هايی را از اين حديث و آن حديث گرفته و آغاز و انجامش را انداخته با زور معنيهايی درمی‌آورند و آنها را به رخ دانشمندان ميکشند ، و من نميدانم به اين کار ايشان چه نامی دهم.

در همان حديثها هزارها سخن ، درباره‌ی آسمان و زمين و ابر و باران و ستاره و زمين‌لرزه و ديگر مانندهای اينها ، از زبان امامانشان آورده‌اند ، و شما چون نيک نگريد بيشتر آنها بی‌ارجتر از افسانه‌های پيره‌زنانه است :

«آدم چون از بهشت به زمين افتاد ، جبرئيل کمی گندم از بهشت برايش آورد که بکارد و گرسنه نماند. از آن گندم آنچه آدم کاشت گندم درآمد ، و آنچه حوا کاشت جو درآمد».

«اهل شام پرسيدند از جزر و مد. پاسخ داد فرشته‌ايست بنام رومان گماشته شده به درياها. چون پايش را به دريا گزارد بالا آيد و چون بيرون آورد پايين رود».

«پرسيدم زمين بر چه چيز است؟ گفت بر ماهی. پرسيدم ماهی بر چيست؟ گفت بر آب. گفتم آب بر چيست؟ گفت بر سنگ. گفتم سنگ بر چيست؟ گفت بر شاخ گاوميش». [۳]

آیا اینهاست دانشهای گذشته و آینده؟!. آیا شرم‌آور نیست که کسانی به اینگونه سخنان بنازند و آنها را به رُخ دانشمندان کشند؟!... آیا شرم‌آور نیست که بگویند امامان ما این دانشها را میدانستند؟!.

ما آشکاره می‌بينيم امامان هيچ يکی از آن ستايشها را که گفته شده نميداشته‌اند. اگر امام علی‌بن‌ابيطالب را به کنارگزاريم ، بازمانده مردانی بوده‌اند همچون ديگران. مثلاً همان جعفربن‌محمد پسرش اسماعيل را به جانشينی خود برگزيد. ولی اسماعيل پيش از خود او مُرد. آيا چه دليلی بهتر از اينکه آينده را نميدانسته است. آری در اين باره داستانی هست ، و آن اينکه در کتابهاشان مينويسند : «چون اسماعيل مُرد پدرش چنين گفت : «خدا از گُزير[=تصمیم] خود درباره‌ی اسماعيل بازگشت».[۴] ولی همين داستان درخورِ گفتگوست. اين سخن معنايش آنست که خدا که اسماعيل را به جانشينی از پدرش برگزيده بود پشيمان گرديده و آن را زودتر از جهان برده. آيا چنين سخنی درباره‌ی خدا گستاخی نيست؟!. آيا اين نشان خداناشناسی گوينده‌اش نمی‌باشد؟!...

خوانندگان ميدانند که ما درباره‌ی برانگيخته (يا بگفته‌ی اينان : پيغمبر) به چه سخنانی برخاسته ، چگونه اين زمينه را روشن گردانيده‌ايم. در زمانی که دانشها تکان سختی به جهان داده و پيروان ماديگری که انبوه دانشمندانند ، نه تنها به برانگيختگان ، به خدا نيز باوری نميدارند ما روشن گردانيده‌ايم که برانگيختگی با دانشها ناسازگار نيست ، بلکه خود رازی از رازهای سپهر [=طبیعت] است.

همچنان خوانندگان ميدانند که ما برای بنيادگزار اسلام چه جايگاهی باز کرده و به آن پاکمرد چه پاسی ميگزاريم.

ولی اينکه درپی او يک دسته امامانی بوده‌اند و اينان نيز نيروهای خدايی داشته برگزيدگان خدا می‌بوده‌اند ، بيکبار بيدليل است و درخورِ پذيرفتن نميباشد.

اينکه ما بنيادگزار اسلام را به برانگيختگی ستوده به رخ جهانيان ميکشيم زورگويی نيست. بلکه دليلها برايش می‌آوريم : به هنگامی که جهانيان گمراه ميبوده‌اند ، آن پاکمرد برخاسته و با بت‌پرستی و ديگر نادانيها به نبرد پرداخته ، خردها را به تکان آورده ، يک شاهراهی برای زندگانی باز کرده در سايه‌ی اين کارهاست که ما او را برانگيخته‌ی خدا دانسته به روي جهانيانش ميکشيم.

اما درباره‌ی آن امامان :

نخست ـ بايد پرسيد : پس از پيغمبر به آنان چه نيازی ميبوده؟! مگر پيغمبر کار خود را ناانجام گزارده بوده که اينان به انجام رسانند؟!.

دوم ـ کارهايی که از آنان سرزده کدامست که ما آنها را به روی جهانيان کشيم؟!. کدام گمراهی را از پيش برداشته‌اند؟!. کدام تکانی را پديد آورده‌اند؟!.. کدام برگزيدگی يا برتری را از خود نشان داده‌اند؟!.

آری محمدبن‌علی و جعفربن‌محمد ، پدر و پسر در «فقه» دانشی داشته‌اند ولی آن دانش در مالک و ابوحنيفه و شافعی و احمدبن‌حنبل نيز بوده است.

[۱] : در قرآن در دو جا گفته شده : «لا اعلم الغيب». در جای ديگری گفته شده : «لو كنت اعلم الغيب لاستكثرت من الخير و ما مسنی السوء».

[۲] : در قرآن در يكجا چند نتوانستنی ميخواهند : «و قالوا لن نؤمن لك حتی تفجر لنا من الارض ينبوعا اوتكون لك جنات من نخيل و اعناب فتفجر الانهار خلالها تفجيرا اويكون لك بيت من زخرف او ترقی فی السماء و لن نؤمن لرقيك حتی تنزل علينا كتابا نقرأه او تسقط السماء كما زعمت علينا كسفا او تأتی بالله و الملائكه قبيلا ....» (ميگفتند يا از زمين چشمه‌ای بشكاف و يا باغی پديد آور كه خرماستان و انگورستان باشد و چشمه‌ها از ميان آن بگذرد ، يا ترا خانه‌ای از زر باشد ، يا به آسمان بالا برو ، يا كتابی نوشته از آسمان فرود آور ، يا آسمان را بسر ما بريز ، يا خدا و فرشتگان را بجلو ما بياور).

در پاسخشان ميگويد :

«سبحانك هل كنت الا بشرا رسولا» (آيا من جز يك تن آدمی‌ام كه خدا بسوی شما فرستاده). در جای ديگری ميگويد : «و ما منعنا ان نرسل بالايات الا ان كذب بها الاولون» (از اينرو نتوانستنی نميفرستيم كه در گذشتگان فرستاديم و دروغش دانستند). در جای ديگری ميگويد : «و قالوا لولا انزل عليه آيات من ربه قل انما الايات عندالله و انما انا نذير مبين» (گفتند پس چرا نشانی (نتوانستنی) باو داده نمیشود بگو نشانه‌ها در نزد خداست و من جز يك ترساننده نميباشم).

[۳] : اين حديثها از كتابهای ارجدار از كافی و علل الشرايع آورده شده.

[۴] : بدا الله فی امر اسماعيل

(کتاب داوری ساتهای ۲۳ تا ۲۵ از ۱۳۲)

🔶 در پاسخ حقیقتگو

🔸 16ـ ما به یاری خدا با همه‌ی گمراهیها نبردیده‌ایم (تکه‌ی 3 از 3)
در این زمان كه رواج دانش اندیشه‌ها را زیر و رو كرده و مادّیگری سراسر شرق و غرب را فراگرفته و هزارها كتاب در بیپایی دین پرداخته شده و می‌شود و صدها دانشمندان بنام اروپا و آمریكا خدا را بیكبار انكار می‌كنند ، در چنین زمانی درفش دین برافراشتن و با همه‌ی دشمنان آن بنبرد برخاستن جز بخواست خدا و پشتیبانی او چگونه تواند بودن؟!. پس چرا از ملیونها مردمان دیگری این كار را نكرد؟!. ما روزی كه بكار برخاستیم دین مایه‌ی سركوفت گردیده و كمتر كسی امید ببازگشت آن می‌بست و من از گام نخست نیك می‌دانستم كه باید با صد نادانی جنگید ـ از یكسو با بیدینان و هواداران فلسفه‌ی مادّی نبرد كرد و از یكسو با پندارهای بیهوده و آلودگیهای كیشی بكوشش برخاست ـ اگر خدا را پشتیبان خود ندانستمی بچنین كاری كی برخاستمی؟!. من نیك میدانستم كه باید با صد دسته در كشاکش باشیم و اگر در برابر یكی اندك كوتاهی از خود نشان دادیم و یا بلغزشی دچار آمدیم همه‌ی كوششها هدر خواهد گردید. كسانی كه پیمان را از سال یكم آن خوانده‌اند نیك می‌دانند كه ما همیشه در پیكار بوده‌ایم و یكی پس از دیگری ، با اروپاییگری و ادبیات و فلسفه و صوفیگری و كیشهای بیهوده بجنگ برخاسته‌ایم و هزاران كسان را از خود رنجانیده‌ایم ـ گذشته از آنان كه از راه رشك دل پر از كینه‌ی پیمان می‌دارند ـ و اینان همگی همیشه چشم براهند كه یك لغزش از ما پیدا كنند و آن را چندین برابر بزرگ گردانند و هیاهو برانگیزند. و این جز در سایه‌ی نگهداری خدا نیست كه تاکنون نتوانسته‌اند لغزشی پیدا كنند و پس از این نیز نخواهند توانست.
كسی كه براهنمایی جهان برمی‌خیزد ـ اگر خواست خدا همراهش نیست ـ از گام نخست درماند و این نداند كه چه كند و بمردمان چه گوید و ناگزیر گردد كه بسخنان بیخردانه برخیزد و زبان ریشخند مردم را بخود باز كند. بجای نبرد با گمراهیها و چاره اندیشیدن به بیماریها بمناجات‌بافی برخیزد و درمیان فارسی زبانان عربی (عربی غلط و خنده‌آور) سراید [1] و به هر كاری یك جای ایراد دیگری باز می‌كند. شما این كار را آسان می‌شمارید. ولی هرگز چنین نیست.

[1] : نمونه‌ی آن سروده‌های باب و بهاء است. ـ و

🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
11) كراسوس‌ ـ تکه‌ی 9

🔸 هنگامي كه كراسوس اين سخنان را براي تحريك سپاه مي‌گفت كمتر يكي از آنان توجه بآنها داشت و چون فرمان خروشيدن داد كه آماده جنگ شوند ديگر شكي نماند كه آن سپاه پاك خود را باخته ، زيرا جز خروش سست و بي‌مايه‌اي از ايشان برنخاست. با آنكه خروش دليرانه‌ی دشمن سخت بلند بود. و چون جنگ برخاست نوكران و بستگان از اشكانيان اينسو و آنسو تاخته تير مي‌انداختند و سوارگان هم در صف پيشين با نيزه‌هاي خود جنگ مي‌كردند و بدينسان روميان را توده‌وار بهم نزديك مي‌ساختند مگر كساني از اينان كه مرگ را با تير نپسنديده بدشمن هجوم مي‌كردند ولي از اينان هم كاري ساخته نبود و زود كشته مي‌شدند زيرا نيزه‌هاي كلفت و نيرومند زخمهاي كشنده مي‌زد و چه‌بسا كه از يك كس گذشته بديگري فرو مي‌رفت. بدينسان جنگ مي‌كردند تا شب بميان درآمده اشكانيان يك آن شب را به كراسوس مهلت دادند كه بر پسر خود گريه كرده و خوب بيانديشد كه آيا خود او بنزد ارشك مي‌رود يا بكشندش و ببرندش. اينبود نزديك به روميان لشكرگاه زدند و از آن فيروزي بسيار شادمان بودند. ولي روميان شب بسيار غمناكي داشتند كه نه توانستند مردگان را بخاك سپارند و نه چاره بزخميان كه بسياري از آنان بسختي جان مي‌سپردند انديشيدند. هر كسي در انديشه‌ی فرداي خود بود. زيرا هيچگونه راهي براي رهايي نداشتند و نمي‌دانستند كه آيا تا روشني بامداد منتظر باشند يا شبانه راه دشت و بيابان را پيش گيرند. وآنگاه زخميان گرفتاري ديگري براي اينان بود كه اگر آنان را همراه مي‌بردند بايستي در راه آهسته باشند و اگر مي‌گزاردند ناله‌ها و فريادهاي آنان خود نشاني براي دشمن بود كه گريختن اينان را بداند. همگي آرزو داشتند كراسوس را ببينند و انديشه‌ی او را بدانند اگرچه همه مي‌دانستند كه مايه‌ی آن بدبختي جز او نبوده. در اين حال كراسوس جبه را به تن خود پيچيده و بگوشه‌اي خزيده بود. شايد كساني اين حال او را نشاني از گوناگونيهاي روزگار مي‌دانستند. ولي جز ميوه‌ی نادانيهاي خود او نبود زيرا مردي كه به مليونهاي بسياري از مردمان برتري داشته و تنها از دو تن پايينتر شمرده مي‌شد و باين پايينتري خرسندي نمي‌داد ، كنون بدينسان پستتر و پايينتر از همه گرديده بود. اوكتاويوس1 جانشين (معاون) او و كاسيوس بدانجا آمدند كه مگر تسليتي باو بدهند و رأیي درباره‌ی پيشامد بزنند. و چون او را در اين حال يافتند خود آنان سركردگان ديگر را گرد آورده سرانجام قرار بر روانه شدن دادند كه بي‌آنكه كوسي بزنند و صدايي درآورند كوچ كنند. تا ديرگاهي صدايي در ميان نبود ولي چون ناتوانان و درماندگان چگونگي را دانستند بناله و فرياد برخاسته چنان شيون نمودند كه تو گويي دشمن در پشت سر آنان مي‌باشد. سراسر لشكر را ترس فراگرفته گاهي راه مي‌پيماييدند و هنگامي به ترس افتاده بصف‌آرايي برمي‌خاستند ، هنگامي زخميان را كه همراه آمده بودند برداشته زماني مي‌گزاردند و بدينسان فرصت از دست مي‌دادند مگر سيصد تن سواره كه بر سر اگناتيوس2 بودند و او با شتاب راه مي‌پيمود و نيم‌شب به بيرون شهر كارهاي رسيده بدروازه نزديك شده بزبان رومي پاسبانان را آواز كرده و به كوپونيوس3 حاكم شهر چنين پيغامي داد : كراسوس جنگ بسيار سختي با اشكانيان كرده. سپس بازنايستاده راه خود را بسوي زاوگما پيش گرفت و با شتاب رفته خويشتن و آن سوارگان را از خطر رهايي داد. ولي از اينكه سردار خويش را در آنچنان حالي تنها گزارده بود نام بدي پيدا كرد ، از آنسوي كوپونيوس چون آن پيام را شنيد اگرچه خبري از شكست نبود ولي از آن شتاب اگناتيوس بشك افتاده دانست كه حادثه‌ی بدي رويداده و بسپاهيان خود دستور داد كه آماده بايستند و چون دريافت كه كراسوس رو بسوي آنجا دارد به پيشواز رفته با لشكر بدرون شهرش آورد.
اما اشكانيان اگرچه شبانه كوچيدن روميان را دانستند از دنبال آنان نيامدند ولي همينكه روز شد آهنگ لشكرگاه كرده بازماندگاني را كه كمتر از چهارهزار كس نبودند از شمشير گذرانيدند. سپس با اسبان چابك خود راه افتاده گروه بسياري از درماندگان را در راه بدست آوردند. وارگونتينوس4 يكي از سركردگان شب‌هنگام با چهار دسته از سپاهيان راه افتاده و راه را گم كرده بود و اينزمان بر روي پشته‌اي بمحاصره‌ی اشكانيان افتاده و همگي كشته گرديدند مگر بيست تن از آنان كه از جان گذشته با شمشيرهاي كشيده خود را به تيپ دشمن زدند و اينان از آن دليري در شگفت شده و بدلخواه راه بروي آنان باز كردند و تنها اين بيست تن بود كه رهايي يافته خود را بشهر كارهاي رسانيدند.


1ـ Octavius
2ـ Egnatius
3ـ Coponius
4ـ Varguntinus

بدار کشیدن مشروطه خواهان صنیع حضرت را