✴️ حزب و گمراهیهای سیاسی
(تکه‌ی ششم)
🔶ما از مردم چه میخواهیم؟
(تکه‌ی3 از 4)
این مرد طماع در داستان جمهوریت [1] بنزد من آمد و پول خواست. من چون ندادم رفت پیش محمدحسن‌میرزا و از او پولی گرفت و با من بمخالفت پرداخت.
در همان یادداشتها یك تلگراف رمزی را كه محمدحسن‌میرزا ببرادرش احمد شاه فرستاده و كلیدش بدست افتاد و كشف گردیده نقل میكند.
احمد شاه در پاریس بوده محمدحسن‌میرزا باو تلگراف میكند : «سی‌هزار تومان كه فرستادید و باطرافیان ... دادیم كمست. اینها بطمع پول برای ما كار میكنند. زود حواله‌ی دیگری بفرستید».
این یك نمونه ای از كارهای آن ناكسانست. نیك بیندیشید كه یك مردی در كشور پیدا گردیده و میخواهد رئیس‌جمهوری باشد. و یك جنبشی در توده بنام این موضوع پدید آمده. آیا یك ایرانی چه باید كند؟... نه آنست كه اگر آن را بسود توده میداند باید یاری كند ، و اگر نمیداند باید بجلوگیری پردازد؟!..
ببینید تا چه اندازه بیشرمیست كه در چنان پیشامدی كسانی تنها در اندیشه‌ی پول گرفتن باشند و رو باینسو و آنسو آورده آشكاره پول بخواهند.
آیا میتوان پنداشت كه رضاشاه تهمت زده؟!.. آیا میتوان گفت كه دروغ باو بسته؟!. من از رضاشاه هواداری نمیكنم. ولی بآن جایگاه باور نكردنیست كه بیك هوچی پست تهمت بندد. رضاشاه را اگر هم بد بدانیم چنین گمانی باو نخواهیم برد.
از این گذشته ما خود آن كسان را می‌شناسیم. ما خود میدانیم كه كارشان این بوده و برای پول گرفتن بوسیله‌های بسیار زشتتر از این دست میزده‌اند.
همان كسی را كه رضاشاه مینویسد ، او خود گفتاری در یكی از روزنامه‌های آن زمان نوشته بمناسبتی چنین میگوید :
«بعضی بمن میگویند از سیاست بركنار باش. ولی من این را صلاح نمیدانم. زیرا ادیب‌الممالك چون از سیاست دست برداشت از گرسنگی مرد».
همین دو جمله كافیست كه او را بشناسید. نخست ببینید سیاست چه چیز را میگوید. ادیب الممالك یك شاعری بود این را ستایش میكرد و پول میگرفت و او را هجو میكرد و پول میگرفت. این رفتار زشت یا هوچیگری او را دخالت در سیاست می‌شمارد. دوم دخالت در سیاست را یك كسبی میداند و آشكاره میگوید : اگر دست بردارم گرسنه خواهم ماند.
دوم : اینان حزب یا جمعیت درست كردن را یك بازیچه‌ای گردانیدند. نخست در ایران یک حزب بزرگی بود (حزب دمكرات) ، و چون آنان را تندرو می‌شماردند یك دسته در برابر آنان خود را «اعتدالی» مینامیدند. ولی در زمان این هوچیان آن ترتیب هم بهم خورد و بسیاری از آنان نظیره‌سازی كرده خود حزبهایی پدید آوردند و كم‌كم این كار رواج گرفته تا بآنجا رسید كه حزبسازی از آسانترین كارها شمرده شد كه هر كسی همینكه میخواست ، با چند تن از آشنایان فراهم نشسته یك چند جمله‌ای را بهم بافته و آن را «مرامنامه» مینامیدند و یك نامی بروی خود گزارده یك مُهری نیز میكَندند و با این چند مقدمه‌ای حزبی پدید می‌آوردند.
كم‌كم كار برسوایی كشیده و نامهای موهون بسیاری از «كمیته‌ی آهن» و «تجدد ایران» و «جامعه‌ی تبلیغ» و «دمكرات نصرت» و «دمكرات مستقل» و «كمیته‌ی اتحاد شرق» و «اتحاد بشر» و «اصلاح‌طلبان» و بسیار مانند اینها بیرون ریخت.
اساساً حزبسازی یك افزاری در دست هوسبازان و طمعكاران گردید. مثلاً فلان‌السلطنه یا بَهمان‌الدوله میخواست نخست‌وزیر گردد و میفرستاد یكی از سردستگان هوچیان را بنزد خود میخواند و با او بشور می‌نشست كه از چه راه وارد شود و آن سردسته پاسخ داده چنین میگفت : «باید یك حزبی درست كنیم». این یكی از كارهای رایج آن زمان بود و بسیاری از وزیران برای خود حزبی می‌ساختند.
یكی از زمانهایی كه بازار حزبسازی گرم میگردید هنگامی‌بود كه انتخابات آغاز می‌یافت. در اینجا بود كه رسواییها از اندازه میگذشت و چند نام موهون دیگری بیرون می‌آمد و هرروز برگهایی برای نشان دادن كاندیدهای این حزب و آن حزب انتشار می‌یافت.
برای آنكه سخنم بی‌دلیل نباشد برخی جمله‌ها را از سر مقاله‌ی «عصر جدید» كه در سال 1335[آغاز سال 1296 خورشیدی] [2] بهنگام انتشار آگهی انتخابات دوره‌ی چهارم مجلس نوشته در پایین می‌آورم. عنوان گفتار «تجهیزات برای انتخابات» است و در زیر آن پس از جمله‌هایی مینویسد :
[1] : پیش از برافتادن خاندان قاجار و آغاز پادشاهی پهلوی ، سردارسپه خواهان برپایی جمهوری شد لیكن ملایان با آن ناهمداستانی نشان دادند و هیاهو برانگیختند. سرانجام آن دسته از نمایندگان مجلس (و همچنین ملایان بزرگ قم) كه مخالف جمهوری بودند از یکسو و سردارسپه از سوی دیگر به توافقی بدینسان رسیدند : سردار سپه دست از جمهوری‌خواهی بكشد و آنان هم از پادشاهی قاجاریان هواداری نكنند.
(تکه‌ی ششم)
🔶ما از مردم چه میخواهیم؟
(تکه‌ی3 از 4)
این مرد طماع در داستان جمهوریت [1] بنزد من آمد و پول خواست. من چون ندادم رفت پیش محمدحسن‌میرزا و از او پولی گرفت و با من بمخالفت پرداخت.
در همان یادداشتها یك تلگراف رمزی را كه محمدحسن‌میرزا ببرادرش احمد شاه فرستاده و كلیدش بدست افتاد و كشف گردیده نقل میكند.
احمد شاه در پاریس بوده محمدحسن‌میرزا باو تلگراف میكند : «سی‌هزار تومان كه فرستادید و باطرافیان ... دادیم كمست. اینها بطمع پول برای ما كار میكنند. زود حواله‌ی دیگری بفرستید».
این یك نمونه ای از كارهای آن ناكسانست. نیك بیندیشید كه یك مردی در كشور پیدا گردیده و میخواهد رئیس‌جمهوری باشد. و یك جنبشی در توده بنام این موضوع پدید آمده. آیا یك ایرانی چه باید كند؟... نه آنست كه اگر آن را بسود توده میداند باید یاری كند ، و اگر نمیداند باید بجلوگیری پردازد؟!..
ببینید تا چه اندازه بیشرمیست كه در چنان پیشامدی كسانی تنها در اندیشه‌ی پول گرفتن باشند و رو باینسو و آنسو آورده آشكاره پول بخواهند.
آیا میتوان پنداشت كه رضاشاه تهمت زده؟!.. آیا میتوان گفت كه دروغ باو بسته؟!. من از رضاشاه هواداری نمیكنم. ولی بآن جایگاه باور نكردنیست كه بیك هوچی پست تهمت بندد. رضاشاه را اگر هم بد بدانیم چنین گمانی باو نخواهیم برد.
از این گذشته ما خود آن كسان را می‌شناسیم. ما خود میدانیم كه كارشان این بوده و برای پول گرفتن بوسیله‌های بسیار زشتتر از این دست میزده‌اند.
همان كسی را كه رضاشاه مینویسد ، او خود گفتاری در یكی از روزنامه‌های آن زمان نوشته بمناسبتی چنین میگوید :
«بعضی بمن میگویند از سیاست بركنار باش. ولی من این را صلاح نمیدانم. زیرا ادیب‌الممالك چون از سیاست دست برداشت از گرسنگی مرد».
همین دو جمله كافیست كه او را بشناسید. نخست ببینید سیاست چه چیز را میگوید. ادیب الممالك یك شاعری بود این را ستایش میكرد و پول میگرفت و او را هجو میكرد و پول میگرفت. این رفتار زشت یا هوچیگری او را دخالت در سیاست می‌شمارد. دوم دخالت در سیاست را یك كسبی میداند و آشكاره میگوید : اگر دست بردارم گرسنه خواهم ماند.
دوم : اینان حزب یا جمعیت درست كردن را یك بازیچه‌ای گردانیدند. نخست در ایران یک حزب بزرگی بود (حزب دمكرات) ، و چون آنان را تندرو می‌شماردند یك دسته در برابر آنان خود را «اعتدالی» مینامیدند. ولی در زمان این هوچیان آن ترتیب هم بهم خورد و بسیاری از آنان نظیره‌سازی كرده خود حزبهایی پدید آوردند و كم‌كم این كار رواج گرفته تا بآنجا رسید كه حزبسازی از آسانترین كارها شمرده شد كه هر كسی همینكه میخواست ، با چند تن از آشنایان فراهم نشسته یك چند جمله‌ای را بهم بافته و آن را «مرامنامه» مینامیدند و یك نامی بروی خود گزارده یك مُهری نیز میكَندند و با این چند مقدمه‌ای حزبی پدید می‌آوردند.
كم‌كم كار برسوایی كشیده و نامهای موهون بسیاری از «كمیته‌ی آهن» و «تجدد ایران» و «جامعه‌ی تبلیغ» و «دمكرات نصرت» و «دمكرات مستقل» و «كمیته‌ی اتحاد شرق» و «اتحاد بشر» و «اصلاح‌طلبان» و بسیار مانند اینها بیرون ریخت.
اساساً حزبسازی یك افزاری در دست هوسبازان و طمعكاران گردید. مثلاً فلان‌السلطنه یا بَهمان‌الدوله میخواست نخست‌وزیر گردد و میفرستاد یكی از سردستگان هوچیان را بنزد خود میخواند و با او بشور می‌نشست كه از چه راه وارد شود و آن سردسته پاسخ داده چنین میگفت : «باید یك حزبی درست كنیم». این یكی از كارهای رایج آن زمان بود و بسیاری از وزیران برای خود حزبی می‌ساختند.
یكی از زمانهایی كه بازار حزبسازی گرم میگردید هنگامی‌بود كه انتخابات آغاز می‌یافت. در اینجا بود كه رسواییها از اندازه میگذشت و چند نام موهون دیگری بیرون می‌آمد و هرروز برگهایی برای نشان دادن كاندیدهای این حزب و آن حزب انتشار می‌یافت.
برای آنكه سخنم بی‌دلیل نباشد برخی جمله‌ها را از سر مقاله‌ی «عصر جدید» كه در سال 1335[آغاز سال 1296 خورشیدی] [2] بهنگام انتشار آگهی انتخابات دوره‌ی چهارم مجلس نوشته در پایین می‌آورم. عنوان گفتار «تجهیزات برای انتخابات» است و در زیر آن پس از جمله‌هایی مینویسد :
[1] : پیش از برافتادن خاندان قاجار و آغاز پادشاهی پهلوی ، سردارسپه خواهان برپایی جمهوری شد لیكن ملایان با آن ناهمداستانی نشان دادند و هیاهو برانگیختند. سرانجام آن دسته از نمایندگان مجلس (و همچنین ملایان بزرگ قم) كه مخالف جمهوری بودند از یکسو و سردارسپه از سوی دیگر به توافقی بدینسان رسیدند : سردار سپه دست از جمهوری‌خواهی بكشد و آنان هم از پادشاهی قاجاریان هواداری نكنند.
[2] : دوره‌ی سوم مجلس در سال 1293 آغاز ولی به علت جنگ جهانی یکم نتوانست بیش از یک سال بپاید. کشور دیری مجلس نداشت تا اینکه دولت در سال 1296 نوید انتخابات مجلس دوره‌ی چهارم را داد. ولی به علتهایی انتخابات کامل نشد و برخی شهرها نتوانستند نماینده برگزیده بفرستند. تا در تیرماه 1298 انتخابات آغاز یافت ولی چون در مرداد همان سال پیمان ننگین 1919 در زمان نخست‌وزیری وثوق‌الدوله امضاء شده مردم دانستند و روزنامه‌ها هایهوی فراوان کردند ، اینبود وثوق‌الدوله ناچار به کناره‌گیری گردید (4 تیرماه 1299). مجلس آغاز بکار کرد و احمدشاه مشیرالدوله را به نخست‌وزیری منصوب کرد. مشیرالدوله در همان ماه رسمیت یافتن پیمان یاد شده را با شرط نظر مجلس دانست. از آنسو چون وثوق‌الدوله متهم به دخالت در انتخابات بود و گمان میرفت شمار بسیاری از نمایندگان هوادار پیمان را با تقلب در انتخابات دارای کرسی نمایندگی کرده بوده ، اینست مشیرالدوله انتخابات دوره‌ی چهارم را که پایان هم نیافته بود ناانجام گزارد. تا سال دیگر انتخابات تازه‌ای برپا شود. مجلس دوره‌ی چهارم راستی را در یکم تیرماه 1300 رسماً بکار آغاز کرد.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
تا اينجاست داستان. شگفتتر آنکه برخی از ملايان اين داستان را که در مهنامه‌‌ی پرچم نوشته بوديم خوانده‌اند ، و بجای آنکه بخود آيند و بدانند تا چه اندازه گمراه و نادانند آخرين تير خود را به کمان گزارده چنين ميگويند : «پس چرا اميرالمؤمنين هميشه از غصب حق خود شکايت ميکرد...»
ميگويم آنچه ما ميدانيم امام علی‌بن‌ابيطالب به چنان کاری برنخاسته است. اين تواند بود که او خود را شاينده‌تر از ابوبکر و عمر ميدانسته و در دل خود گله‌مند می‌بوده (و خطبه‌ی شقشقيه نيز اگر از آن امام بوده بيش از اين اندازه را نميرساند) ولی اينکه آن دو خليفه را «غاصب» بداند و با آنان دشمنی کند يا در برابر ايستد ، هرگز نبوده است و نتوانستی بود.
با اينحال اگر دليلی بدست آيد و دانسته شود که او بدانسان که گفته‌ی شيعيانست خود را برگزيده‌ی خدا برای امر خلافت ميدانسته و به کارهايی ميکوشيده ما او را نيز همچون ديگران گمراه شمرده و بزرگش نخواهيم گرفت.
ما او را دوست ميداريم نه برای اينکه نامش علی ميبوده يا دامادی پيغمبر را ميداشته ، بلکه برای اينکه مردی سراپا پاکی ميبوده و گردن به خواهشهای تنی نميگزارده است.
اين يک گستاخی بزرگی از شيعيانست که برای پيشرفت سياست خود چنين کارهايی را از آن امام پاک بازگفته‌اند. گستاخی بزرگی از ايشانست که به چنين دروغهايی برخاسته‌اند.
(کتاب بخوانند و داوری کنند ص ۱۹ از ۱۰۶)
ميگويم آنچه ما ميدانيم امام علی‌بن‌ابيطالب به چنان کاری برنخاسته است. اين تواند بود که او خود را شاينده‌تر از ابوبکر و عمر ميدانسته و در دل خود گله‌مند می‌بوده (و خطبه‌ی شقشقيه نيز اگر از آن امام بوده بيش از اين اندازه را نميرساند) ولی اينکه آن دو خليفه را «غاصب» بداند و با آنان دشمنی کند يا در برابر ايستد ، هرگز نبوده است و نتوانستی بود.
با اينحال اگر دليلی بدست آيد و دانسته شود که او بدانسان که گفته‌ی شيعيانست خود را برگزيده‌ی خدا برای امر خلافت ميدانسته و به کارهايی ميکوشيده ما او را نيز همچون ديگران گمراه شمرده و بزرگش نخواهيم گرفت.
ما او را دوست ميداريم نه برای اينکه نامش علی ميبوده يا دامادی پيغمبر را ميداشته ، بلکه برای اينکه مردی سراپا پاکی ميبوده و گردن به خواهشهای تنی نميگزارده است.
اين يک گستاخی بزرگی از شيعيانست که برای پيشرفت سياست خود چنين کارهايی را از آن امام پاک بازگفته‌اند. گستاخی بزرگی از ايشانست که به چنين دروغهايی برخاسته‌اند.
(کتاب بخوانند و داوری کنند ص ۱۹ از ۱۰۶)
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
خرده‌هايی که به کيش شيعيگری توان گرفت
دیروز و پریروز داستان گفتگوی ملایان قزوین با کسروی را آوردیم و خوانندگان خرده‌های استوار او را به ادعاهای ملایان دیدند.
از گمراهی بیرون آمدن یک لذت ناستودنی دارد. افزون بر آن ، اینکه مردمان گمراه از حقایق آگاه و از نادانیها و بیدینیها رها گردند یک لذت فزونتری در آدمی پدید می‌آورد.
ولی صد افسوس ، دیده می‌شود بجای آنکه این سخنان ملایان را به تکان وادارد و از اینکه این حقایق ایشان را از تاریک‌اندیشیها رهانیده شادمان گردند ، بجای آنکه خشنود گردند که اکنون میتوانند از منجلاب گمراهی بیرون آیند و وجدان آسوده دارند که دیگر مایه‌ی گمراهی مردمان نخواهند بود ، بجای همه‌ی اینها به کینه‌ها می‌افزایند و تنها پاسخی که دارند اینست : «به ائمه‌ی اطهار و دینمان جسارت کرده».
براستی جای افسوس بسیار دارد. در هر حال آنچه ارج دارد اندیشه‌های پاکنهادان و خردمندانست که خردهاشان کوتاهی نیافته و اینها را خوانده نیک می‌فهمند که خواست نویسنده دشمنی کردن نیست. درمی‌یابند که تنها خواست او بیرون آمدن توده‌ی مردم از درماندگیها و بیخردیهاست.
این گفتگو از گفتار دوم کتاب داوری برداشته شده و عنوانش «خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت» میباشد.
بار دیگر یادآور می‌شویم که نویسنده چنانکه در جاهایی از جمله در دیباچه‌ی کتاب صوفیگری نوشته آرمانش آنست که ایرانیان این کیشهای سراسر زیان و بازمانده‌های دوره‌های بیخردی را که همچون افیونی مردم را از تکان و جنبش و پیشرفت بازداشته است براندازند و بیکبار از زیان آنها رها گردند.
گفتار نخست کتاب داوری که ما نیاوردیم از تاریخچه‌ی شیعیگری سخن میراند. آغاز گفتار دوم چنین است :
((چنانکه ديديم شيعيگري نخست يک کوشش سياسی ميبوده سپس کيشی گرديده. اکنون ميخواهيم از اين کيش به سخن پرداخته خرده‌های بسياری را که به آن توان گرفت ، هر يکی را به کوتاهی ياد کنيم :
نخست : چنانکه گفتيم بنياد شيعيگری بر آن است که خليفه بايستی از سوي خدا برگزيده شود نه از سوی مردم. ما ميپرسيم : «دليل اين سخن چه ميبوده ، کتاب اسلام قرآن ميبود ، آيا کجای قرآن چنين گفته‌ای هست؟!. چگونه تواند بود که چنين چيزي باشد و در قرآن يادی از آن نباشد؟!.
از آنسوي رفتار سران اسلام که پس از مرگ پاکمرد عرب فراهم نشستند و به گفتگو پرداختند و نخست ابوبکر ، و پس از مرگ او عمر ، و پس از مرگ او عثمان ، و پس از کشته شدن او علی را بخلافت برداشتند ، اين رفتار دليل روشنی به بيپائی آن سخن ميباشد.
کسانی که در آن هنگام ناتوانی اسلام پاکدلانه به آن گرويده ، و در راه پيشرفت آن گزندها ديده و جنگها کرده بودند ، چه باور کردنيست که همانكه پاکمرد عرب مُرد همه چيز را کنار گزارند و به دلخواه و هوس يکی را خليفه گردانند؟!.
شيعيان ميگويند : «همگی از دين بازگشتند مگر سه تن»[۱] ولی آيا اين سخن باور کردنيست؟!. چه بوده که همگی از دين بازگردند؟!. گرفتم که ابوبکر و عمر خلافت ميخواستند و به آن هوس از دين رو گردانيده‌اند ، ديگران را چه سودی در ميان ميبوده؟!. اين شيوه‌ی شيعيانست که در راه پيشرفت سخن خود از دروغ بازنايستند.
آنگاه ما نامه‌ی امام علی‌بن‌ابيطالب را که به معاويه نوشته است آورديم. در آنجا ميگويد :
«مردم به من دست دادند بدانسان که به ابوبکر و عمر و عثمان دست داده بودند». به خلافت خود دليل اين را می‌آورد و هيچ نمی‌نويسد : «خدا مرا برگزيده بود» يا «پيغمبر آگاهی داده بود». در آن نامه آشکاره ميگويد : «برگزيدن خليفه مهاجران و انصار راست که هر که را برگزيدند و امام ناميدند خشنودی خدا در آن خواهد بود». نميدانم اين گفته‌ی آن امام کجا و آن سخن شيعيان کجاست؟!.
ملايان دليل آورده ميگويند : «خليفه بايستی گناه نکرده باشد ، دليرترين و داناترين و برترين مردمان باشد ، و چنين کسی جز با برگزيدن خدا نتواند بود». ميگويم : «شما اين را از كجا ميگوييد؟!. اگر اين سخن راست بودی بايستي بنيادگزار اسلام گويد ، نه اينكه شما بدلخواه ببافندگی پردازيد».
از دليلهايی که در اين باره ياد ميکنند ، يکی داستان غدير خم و ديگری داستان کاغذ و خامه خواستن پيغمبر اسلام در دم مرگش میباشد)).
[۱] : ارتد الناس الا ثلث
دیروز و پریروز داستان گفتگوی ملایان قزوین با کسروی را آوردیم و خوانندگان خرده‌های استوار او را به ادعاهای ملایان دیدند.
از گمراهی بیرون آمدن یک لذت ناستودنی دارد. افزون بر آن ، اینکه مردمان گمراه از حقایق آگاه و از نادانیها و بیدینیها رها گردند یک لذت فزونتری در آدمی پدید می‌آورد.
ولی صد افسوس ، دیده می‌شود بجای آنکه این سخنان ملایان را به تکان وادارد و از اینکه این حقایق ایشان را از تاریک‌اندیشیها رهانیده شادمان گردند ، بجای آنکه خشنود گردند که اکنون میتوانند از منجلاب گمراهی بیرون آیند و وجدان آسوده دارند که دیگر مایه‌ی گمراهی مردمان نخواهند بود ، بجای همه‌ی اینها به کینه‌ها می‌افزایند و تنها پاسخی که دارند اینست : «به ائمه‌ی اطهار و دینمان جسارت کرده».
براستی جای افسوس بسیار دارد. در هر حال آنچه ارج دارد اندیشه‌های پاکنهادان و خردمندانست که خردهاشان کوتاهی نیافته و اینها را خوانده نیک می‌فهمند که خواست نویسنده دشمنی کردن نیست. درمی‌یابند که تنها خواست او بیرون آمدن توده‌ی مردم از درماندگیها و بیخردیهاست.
این گفتگو از گفتار دوم کتاب داوری برداشته شده و عنوانش «خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت» میباشد.
بار دیگر یادآور می‌شویم که نویسنده چنانکه در جاهایی از جمله در دیباچه‌ی کتاب صوفیگری نوشته آرمانش آنست که ایرانیان این کیشهای سراسر زیان و بازمانده‌های دوره‌های بیخردی را که همچون افیونی مردم را از تکان و جنبش و پیشرفت بازداشته است براندازند و بیکبار از زیان آنها رها گردند.
گفتار نخست کتاب داوری که ما نیاوردیم از تاریخچه‌ی شیعیگری سخن میراند. آغاز گفتار دوم چنین است :
((چنانکه ديديم شيعيگري نخست يک کوشش سياسی ميبوده سپس کيشی گرديده. اکنون ميخواهيم از اين کيش به سخن پرداخته خرده‌های بسياری را که به آن توان گرفت ، هر يکی را به کوتاهی ياد کنيم :
نخست : چنانکه گفتيم بنياد شيعيگری بر آن است که خليفه بايستی از سوي خدا برگزيده شود نه از سوی مردم. ما ميپرسيم : «دليل اين سخن چه ميبوده ، کتاب اسلام قرآن ميبود ، آيا کجای قرآن چنين گفته‌ای هست؟!. چگونه تواند بود که چنين چيزي باشد و در قرآن يادی از آن نباشد؟!.
از آنسوي رفتار سران اسلام که پس از مرگ پاکمرد عرب فراهم نشستند و به گفتگو پرداختند و نخست ابوبکر ، و پس از مرگ او عمر ، و پس از مرگ او عثمان ، و پس از کشته شدن او علی را بخلافت برداشتند ، اين رفتار دليل روشنی به بيپائی آن سخن ميباشد.
کسانی که در آن هنگام ناتوانی اسلام پاکدلانه به آن گرويده ، و در راه پيشرفت آن گزندها ديده و جنگها کرده بودند ، چه باور کردنيست که همانكه پاکمرد عرب مُرد همه چيز را کنار گزارند و به دلخواه و هوس يکی را خليفه گردانند؟!.
شيعيان ميگويند : «همگی از دين بازگشتند مگر سه تن»[۱] ولی آيا اين سخن باور کردنيست؟!. چه بوده که همگی از دين بازگردند؟!. گرفتم که ابوبکر و عمر خلافت ميخواستند و به آن هوس از دين رو گردانيده‌اند ، ديگران را چه سودی در ميان ميبوده؟!. اين شيوه‌ی شيعيانست که در راه پيشرفت سخن خود از دروغ بازنايستند.
آنگاه ما نامه‌ی امام علی‌بن‌ابيطالب را که به معاويه نوشته است آورديم. در آنجا ميگويد :
«مردم به من دست دادند بدانسان که به ابوبکر و عمر و عثمان دست داده بودند». به خلافت خود دليل اين را می‌آورد و هيچ نمی‌نويسد : «خدا مرا برگزيده بود» يا «پيغمبر آگاهی داده بود». در آن نامه آشکاره ميگويد : «برگزيدن خليفه مهاجران و انصار راست که هر که را برگزيدند و امام ناميدند خشنودی خدا در آن خواهد بود». نميدانم اين گفته‌ی آن امام کجا و آن سخن شيعيان کجاست؟!.
ملايان دليل آورده ميگويند : «خليفه بايستی گناه نکرده باشد ، دليرترين و داناترين و برترين مردمان باشد ، و چنين کسی جز با برگزيدن خدا نتواند بود». ميگويم : «شما اين را از كجا ميگوييد؟!. اگر اين سخن راست بودی بايستي بنيادگزار اسلام گويد ، نه اينكه شما بدلخواه ببافندگی پردازيد».
از دليلهايی که در اين باره ياد ميکنند ، يکی داستان غدير خم و ديگری داستان کاغذ و خامه خواستن پيغمبر اسلام در دم مرگش میباشد)).
[۱] : ارتد الناس الا ثلث
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مراسم گل مالی در محرم
آیا این دین است یا سبک‌مغزی و نادانی؟! این جوان با چنین دیدار زشت و دل‌آزاری چه چشمداشتی از این کار خود دارد؟! آن «پیشوایان دین» که این دیدارهای دلخراش را می‌‌بینند چرا جلو نمی‌گیرند؟!
راستی آنست که آنها دین را جز همین نمایشهای بیخردانه و پست نمی‌دانند. گذشته از آنکه این دستگاه دکانی برای آنهاست که نمی‌خواهند از دست دهند. میخواهند همچنان بر گرده‌ی مردم سوار باشند.
راستی آنست که آنها دین را جز همین نمایشهای بیخردانه و پست نمی‌دانند. گذشته از آنکه این دستگاه دکانی برای آنهاست که نمی‌خواهند از دست دهند. میخواهند همچنان بر گرده‌ی مردم سوار باشند.
ای عقل خجل ز جهل و نادانی ما،
در هم شده خلقی ز پریشانی ما،
بت در بغل و به سجده پیشانی ما،
کافر زده خنده بر مسلمانی ما.
در هم شده خلقی ز پریشانی ما،
بت در بغل و به سجده پیشانی ما،
کافر زده خنده بر مسلمانی ما.
✴️ از نامه‌ی یکی از خوانندگان
یکی از خوانندگان چون پیشه‌اش در زمینه‌ی پزشکی است درباره‌ی قمه‌زنی و این مراسم نامهای بما نوشته که به کوتاهی در زیر می‌آوریم :
بنام پاک آفریدگار
👈 بیماری هایی که از قمه زنی منتقل می‌شوند :
در علم پزشکی برای جلوگیری از عفونت و ایجاد بیماری و کاهش خطر انتقال عوامل بیماریزا از فردی به فردی دیگر از فرآیند استیرالیزاسیون استفاده می‌شود. از دستگاه هایی مانند اتوکلاو یا فور سود میجویند. تصور کنید در این حرکات بیخردانه که از آن به نام قمه‌زنی یاد می‌شود ، اگر قمه‌زنی دچار یکی از بیماریهای گذرا (واگیردار) مانند ایدز یا هپاتیت باشد و کس دیگری قمه‌ی او را بکار برد ، چون گندزدایی (استریل کردن) برای چنان بیماریهایی انجام نگرفته ، او را هم دچار بیماری خطرناک خود میگرداند. زیرا یک فردی که قمه میزند روی سر یا پیشانی‌اش زخمی ایجاد می‌شود و خون می آید و چون آن وسیله (قمه) تحت فرآیند استیرالیزاسیون قرار نگرفته و اینگونه تمام بیماری هایی که از طریق خون و مایعات بدن منتقل می‌شوند در چرخه تکثیر قرار میگیرند! حتی اگر به این جستار خوشبینانه نگاه کنیم قمه آلوده نباشد! بی شک استریل نمیباشد و آن زخمی که در سر یا هر جای دیگر بدن ایجاد شده است احتمال عفونت و سپسیس را در بر دارد.
یکی از خوانندگان چون پیشه‌اش در زمینه‌ی پزشکی است درباره‌ی قمه‌زنی و این مراسم نامهای بما نوشته که به کوتاهی در زیر می‌آوریم :
بنام پاک آفریدگار
👈 بیماری هایی که از قمه زنی منتقل می‌شوند :
در علم پزشکی برای جلوگیری از عفونت و ایجاد بیماری و کاهش خطر انتقال عوامل بیماریزا از فردی به فردی دیگر از فرآیند استیرالیزاسیون استفاده می‌شود. از دستگاه هایی مانند اتوکلاو یا فور سود میجویند. تصور کنید در این حرکات بیخردانه که از آن به نام قمه‌زنی یاد می‌شود ، اگر قمه‌زنی دچار یکی از بیماریهای گذرا (واگیردار) مانند ایدز یا هپاتیت باشد و کس دیگری قمه‌ی او را بکار برد ، چون گندزدایی (استریل کردن) برای چنان بیماریهایی انجام نگرفته ، او را هم دچار بیماری خطرناک خود میگرداند. زیرا یک فردی که قمه میزند روی سر یا پیشانی‌اش زخمی ایجاد می‌شود و خون می آید و چون آن وسیله (قمه) تحت فرآیند استیرالیزاسیون قرار نگرفته و اینگونه تمام بیماری هایی که از طریق خون و مایعات بدن منتقل می‌شوند در چرخه تکثیر قرار میگیرند! حتی اگر به این جستار خوشبینانه نگاه کنیم قمه آلوده نباشد! بی شک استریل نمیباشد و آن زخمی که در سر یا هر جای دیگر بدن ایجاد شده است احتمال عفونت و سپسیس را در بر دارد.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
از آخرین «ورژنهای» عزاداری محرم که اندازه‌ی پستی را هرچه بیشتر گردانیده.
✴️ نامهای از خوانندگان
کانال : چون در کلیپی دختران با دف نوحه‌خوانی میکردند و حرکاتشان مانند رقص بود یکی از خوانندگان نامه‌ی زیر را نوشته :
🔸کمتر ملتی هست که بدینسان سر خود کلاه بگزارد.
این زنان و دختران آشکارا خواهان موسیقی و رقص‌اند، که البته طبیعی و درست است و هیچ بدی‌یی هم ندارد.
چیزی که هست، آن خواسته را از این راه نمایانده، «کلاه‌شرعی» بر سر خود و دیگران می‌گزارند.
بیگزاف و بی آنکه پروا کنم ، بایدم گفت : من از چنین رفتارها بیزارم. بیزارِ بیزار.
نه تنها از آن روی که اینان به چنین کار احمقانه یعنی «عزاداری» برای مردگان ۱۴۰۰ساله برخاسته‌اند ، بلکه برای اینکه خواست‌شان حتی عزاداری هم نیست بلکه خودنمایی است. دروغ است. تزویر است.
و این دومی، بدتر از اولی‌ست.
کانال : چون در کلیپی دختران با دف نوحه‌خوانی میکردند و حرکاتشان مانند رقص بود یکی از خوانندگان نامه‌ی زیر را نوشته :
🔸کمتر ملتی هست که بدینسان سر خود کلاه بگزارد.
این زنان و دختران آشکارا خواهان موسیقی و رقص‌اند، که البته طبیعی و درست است و هیچ بدی‌یی هم ندارد.
چیزی که هست، آن خواسته را از این راه نمایانده، «کلاه‌شرعی» بر سر خود و دیگران می‌گزارند.
بیگزاف و بی آنکه پروا کنم ، بایدم گفت : من از چنین رفتارها بیزارم. بیزارِ بیزار.
نه تنها از آن روی که اینان به چنین کار احمقانه یعنی «عزاداری» برای مردگان ۱۴۰۰ساله برخاسته‌اند ، بلکه برای اینکه خواست‌شان حتی عزاداری هم نیست بلکه خودنمایی است. دروغ است. تزویر است.
و این دومی، بدتر از اولی‌ست.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
توده‌های بزرگ جهان سرفرازند به اینکه پدرانشان جانهاشان را فدا کردند ولی هرگز ننگ زبونی را بخود هموار نگردانیدند. مرگ را به زندگانی ننگ‌آور برگزیدند.
اینجا مراسم کیشی برپا میکنند و همه باهم دم میگیرند که سگ کوی زینب اند.
سرفرازند به سگ بودن! زینبی که از مردنش 1400 سال میگذرد.
پستی بیش از این دیگر چه باشد؟!
اینجا مراسم کیشی برپا میکنند و همه باهم دم میگیرند که سگ کوی زینب اند.
سرفرازند به سگ بودن! زینبی که از مردنش 1400 سال میگذرد.
پستی بیش از این دیگر چه باشد؟!
🔶 در پاسخ حقیقتگو
🔸 16ـ ما به یاری خدا با همه‌ی گمراهیها نبردیده‌ایم (تکه‌ی 2 از 3)
چندین رشته گمراهیهای سردرگمی از این گونه یك كسی بی‌خواست خدا چگونه توانستی با اینها نبرد آغاز كند و به هر یكی از راهش پاسخ گوید؟!. ایرادهایی را كه ما بفلسفه‌ی یونان گرفتیم راستترین ایرادهاست و در هزار و دویست سال كه این فلسفه در شرق رواج یافته هیچ كسی باین ایرادها برنخاسته است.
یا پیراستن دین را از پندارهای بیهوده در دیده گیرید. آیا از چه راهی بایستی گوهر دین را از صدها پندارهای بیهوده جدا گردانید و چنین كاری بی‌یاری خدا چگونه انجام گرفتی؟!. اگر این كارها چندان آسانست كه هر كسی بسر خود تواند آنها را كرد چرا تاکنون نكرده‌اند؟!. پنجاه یا شصت سال بیشتر است كه فلسفه‌ی مادّی و دانشهای طبیعی در شرق رواج یافته و همه‌جا را تكان داده ، و اینها یكی با بنیاد دین و دیگری با همه‌ی كیشها ناسازگار است و در این چندگاه ملیونها كسان را از دین بیزار گردانیده آیا تاکنون چه پاسخی بآنها توانستند داد؟!. بارها در روزنامه‌های فارسی و عربی اندیشه‌ی فیلسوفان مادّی درباره‌ی جاویدانی روان كه آن را بیپا می‌شمارند و ریشخندهای زهرآلود می‌نمایند چاپ یافته است ، آیا تاکنون چه پاسخی بآنها داده شده؟!. راستی هم اینست كه اگر داستان جدایی جان و روان را كه ما بازنمودیم كنار گزارید نه جاویدانی روان را توان پذیرفت و نه بفلسفه‌ی مادّی پاسخ روشنی توان گفت. كنون می‌پرسم چه شده كه این داستان جدایی جان و روان را تاکنون هیچ كس ننوشته است؟!.
هنگامی كه در سال سوم پیمان این زمینه را روشن گردانیدیم ، ما آن را یك چیز ساده‌ای گرفتیم. ولی دیدیم یكی آن را گرفت و در اینجا و آنجا بازار خود را گرم ساخت و آنگاه چنین گفت : من این را با هوش خود از اخبار بدست آورده‌ام اگر در جای دیگری هم نوشته من نخوانده‌ام. یك دسته گفتند : آن را از فلسفه گرفته است. دیگران سرودند كه از كتاب مولای ما (مفاوضات) برداشته است. هر یكی آن را برای پیشوایان خود آرزو كردند. بتازگی نیز یكی از خوانندگان پیمان ـ یكی كه ما او را باخرد می‌پنداشتیم و می‌بینیم بارش سنگینتر از خردش میباشد ـ چنین گفته شاید آن در جایی بوده و ما نمی‌دانیم. من به یكایك اینها پیام می‌دهم كه دلیل خود را نشان دهند. آیا در كدام اخبار چنان چیزی هست؟!. كدام فیلسوف آن را نوشته؟!. در كجای كتاب مولای شما چنین سخنی هست؟!. اگر راست گفته‌اید دلیل خود را نشان دهید و اگر دروغ گفته‌اید باری شرم كنید. من دلم میخواهد میدان داشتیمی و سخنانی را كه در كتابهای اخبار و فلسفه و دیگر جاها درباره‌ی «روح» نوشته‌اند می‌آوردیمی تا خوانندگان دانستندی كه ارسطو و افلاطون و بوعلی سینا و نصیرالدین توسی و صدها دیگران چه راهی را در این زمینه پیش گرفته‌اند و ما چه راهی را پیش گرفته‌ایم : تاکنون ما بارها از جان و روان سخن رانده‌ایم با اینهمه من بار دیگری بآن زمینه خواهم پرداخت تا بی‌بنیادی فلسفه‌ی مادّی را نیك روشن گردانم و خوانندگان خواهند دید كه این یك اندیشه‌ی بسیار ساده درباره‌ی جان و روان چه جایگاهی را برای خود پیدا میكند.
🔸 16ـ ما به یاری خدا با همه‌ی گمراهیها نبردیده‌ایم (تکه‌ی 2 از 3)
چندین رشته گمراهیهای سردرگمی از این گونه یك كسی بی‌خواست خدا چگونه توانستی با اینها نبرد آغاز كند و به هر یكی از راهش پاسخ گوید؟!. ایرادهایی را كه ما بفلسفه‌ی یونان گرفتیم راستترین ایرادهاست و در هزار و دویست سال كه این فلسفه در شرق رواج یافته هیچ كسی باین ایرادها برنخاسته است.
یا پیراستن دین را از پندارهای بیهوده در دیده گیرید. آیا از چه راهی بایستی گوهر دین را از صدها پندارهای بیهوده جدا گردانید و چنین كاری بی‌یاری خدا چگونه انجام گرفتی؟!. اگر این كارها چندان آسانست كه هر كسی بسر خود تواند آنها را كرد چرا تاکنون نكرده‌اند؟!. پنجاه یا شصت سال بیشتر است كه فلسفه‌ی مادّی و دانشهای طبیعی در شرق رواج یافته و همه‌جا را تكان داده ، و اینها یكی با بنیاد دین و دیگری با همه‌ی كیشها ناسازگار است و در این چندگاه ملیونها كسان را از دین بیزار گردانیده آیا تاکنون چه پاسخی بآنها توانستند داد؟!. بارها در روزنامه‌های فارسی و عربی اندیشه‌ی فیلسوفان مادّی درباره‌ی جاویدانی روان كه آن را بیپا می‌شمارند و ریشخندهای زهرآلود می‌نمایند چاپ یافته است ، آیا تاکنون چه پاسخی بآنها داده شده؟!. راستی هم اینست كه اگر داستان جدایی جان و روان را كه ما بازنمودیم كنار گزارید نه جاویدانی روان را توان پذیرفت و نه بفلسفه‌ی مادّی پاسخ روشنی توان گفت. كنون می‌پرسم چه شده كه این داستان جدایی جان و روان را تاکنون هیچ كس ننوشته است؟!.
هنگامی كه در سال سوم پیمان این زمینه را روشن گردانیدیم ، ما آن را یك چیز ساده‌ای گرفتیم. ولی دیدیم یكی آن را گرفت و در اینجا و آنجا بازار خود را گرم ساخت و آنگاه چنین گفت : من این را با هوش خود از اخبار بدست آورده‌ام اگر در جای دیگری هم نوشته من نخوانده‌ام. یك دسته گفتند : آن را از فلسفه گرفته است. دیگران سرودند كه از كتاب مولای ما (مفاوضات) برداشته است. هر یكی آن را برای پیشوایان خود آرزو كردند. بتازگی نیز یكی از خوانندگان پیمان ـ یكی كه ما او را باخرد می‌پنداشتیم و می‌بینیم بارش سنگینتر از خردش میباشد ـ چنین گفته شاید آن در جایی بوده و ما نمی‌دانیم. من به یكایك اینها پیام می‌دهم كه دلیل خود را نشان دهند. آیا در كدام اخبار چنان چیزی هست؟!. كدام فیلسوف آن را نوشته؟!. در كجای كتاب مولای شما چنین سخنی هست؟!. اگر راست گفته‌اید دلیل خود را نشان دهید و اگر دروغ گفته‌اید باری شرم كنید. من دلم میخواهد میدان داشتیمی و سخنانی را كه در كتابهای اخبار و فلسفه و دیگر جاها درباره‌ی «روح» نوشته‌اند می‌آوردیمی تا خوانندگان دانستندی كه ارسطو و افلاطون و بوعلی سینا و نصیرالدین توسی و صدها دیگران چه راهی را در این زمینه پیش گرفته‌اند و ما چه راهی را پیش گرفته‌ایم : تاکنون ما بارها از جان و روان سخن رانده‌ایم با اینهمه من بار دیگری بآن زمینه خواهم پرداخت تا بی‌بنیادی فلسفه‌ی مادّی را نیك روشن گردانم و خوانندگان خواهند دید كه این یك اندیشه‌ی بسیار ساده درباره‌ی جان و روان چه جایگاهی را برای خود پیدا میكند.
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
11) كراسوس ـ تکه‌ی 8
🔸 اما كراسوس چون پسر را براي هجوم فرستاد و خبر براي او آورده شد كه دشمن از جلو پوبليوس گريخته و او بدنبال كردن پرداخته است هم از آنسوي مي‌ديد فشار دشمن بر روي لشكر او كم شده و اين خود بآن جهت بود كه بخش عمده‌ی دشمن بر سر پوبليوس رفته بودند. از اين پيشامدها كراسوس را دلِ رفته بجاي آمد و لشكر را بيك سراشيبي كشيده منتظر شد كه پوبليوس از دنبال دشمن بازگردد. از چند پيكي كه پسرش پس از دريافتن خطر نزد او فرستاد همگي بدست دشمن افتادند و تنها آخرين ايشان بسختي خود را نزد وي رسانيده خبر داد كه اگر پوبليوس را زود درنيابي ديگر او را نخواهي يافت. كراسوس سراسيمه گرديده پاك خود را باخت كه ديگر نمي‌توانست تصميمي بگيرد. گاهي انديشه‌ی گرفتاري پسر را مي‌كرد و هنگامي درباره‌ی لشكر خود بيمش فرامي‌گرفت. سرانجام بآن سر شد كه با همه‌ی لشكر روانه شود. ولي در اين هنگام بود كه ناگهان دشمن با خروشهاي دلگدازتر از پيشين پيدا گرديدند و آواز كوسهاي ايشان گوشها را كر مي‌ساخت. روميان دانستند چه آسيب سختي بآنان روي آورده و ترس آنان را فراگرفت. آن دسته كه سر پوبليوس را بر نيزه داشتند بسيار نزديك آمدند تا روميان آن را بشناسند و بطعنه داد زده مي‌پرسيدند : اين جوان از كدام خاندان بود؟ پدر و مادر او چه كساني بودند؟ زيرا هرگز باور نمي‌كردند كه جواني بآن دليري و مردانگي پسر پيرمرد ترسان و كارنداني همچون كراسوس باشد. اين پيشامد روميان را بيكبار از كار انداخت. زيرا بجاي آنكه خشم گيرند و غيرت كنند ترس و لرز سراسر دلهاي آنان را فراگرفت. اگرچه گفته‌اند كراسوس در اين هنگام كاري كه ازو انتظار نمي‌رفت كرد. زيرا همينكه سر را ديد جلو صفها دويده داد زد : «اي هموطنان من! اين يك گزندي است كه بخود من رسيده ، بشكوه و سرفرازي روم تا شما زنده‌ايد گزندي نخواهد رسيد. اگر كسي از شما دلش از اين مي‌سوزد كه من بهترينِ پسران خود را از دست داده‌ام بجستن كينه‌ی او از دشمن بكوشد و سزاي اين ستمكاري آنان را بدهد. هرگز نبايد اندوه گذشته را خورد. زيرا هر كسي كه در راه مقصود بزرگي مي‌كوشد آسيبهاي بزرگ مي‌بيند. مگر نه آنكه لوكولوس1 بي‌آنكه خوني از سپاهيانش ريخته شود بر تيكران دست يافت؟ مگر نه پدران ما هزار كشتي را بر سر جزيره‌ی سيكيليا غرق كردند و سرداران و سركردگان بزرگي را در ايتاليا از دست هشتند؟ آيا هيچ يك از اين زيانها باعث آن گرديد كه چشم از پيشرفت و شهرگشايي بپوشند؟ روم باين بلندي نه به ياري بخت رسيده بلكه ايستادگيها و پافشاريها در برابر خطر او را باين جايگاه رسانيده است.»
1ـ Lucullus داستان او با تيكران ياد كرده شد.
11) كراسوس ـ تکه‌ی 8
🔸 اما كراسوس چون پسر را براي هجوم فرستاد و خبر براي او آورده شد كه دشمن از جلو پوبليوس گريخته و او بدنبال كردن پرداخته است هم از آنسوي مي‌ديد فشار دشمن بر روي لشكر او كم شده و اين خود بآن جهت بود كه بخش عمده‌ی دشمن بر سر پوبليوس رفته بودند. از اين پيشامدها كراسوس را دلِ رفته بجاي آمد و لشكر را بيك سراشيبي كشيده منتظر شد كه پوبليوس از دنبال دشمن بازگردد. از چند پيكي كه پسرش پس از دريافتن خطر نزد او فرستاد همگي بدست دشمن افتادند و تنها آخرين ايشان بسختي خود را نزد وي رسانيده خبر داد كه اگر پوبليوس را زود درنيابي ديگر او را نخواهي يافت. كراسوس سراسيمه گرديده پاك خود را باخت كه ديگر نمي‌توانست تصميمي بگيرد. گاهي انديشه‌ی گرفتاري پسر را مي‌كرد و هنگامي درباره‌ی لشكر خود بيمش فرامي‌گرفت. سرانجام بآن سر شد كه با همه‌ی لشكر روانه شود. ولي در اين هنگام بود كه ناگهان دشمن با خروشهاي دلگدازتر از پيشين پيدا گرديدند و آواز كوسهاي ايشان گوشها را كر مي‌ساخت. روميان دانستند چه آسيب سختي بآنان روي آورده و ترس آنان را فراگرفت. آن دسته كه سر پوبليوس را بر نيزه داشتند بسيار نزديك آمدند تا روميان آن را بشناسند و بطعنه داد زده مي‌پرسيدند : اين جوان از كدام خاندان بود؟ پدر و مادر او چه كساني بودند؟ زيرا هرگز باور نمي‌كردند كه جواني بآن دليري و مردانگي پسر پيرمرد ترسان و كارنداني همچون كراسوس باشد. اين پيشامد روميان را بيكبار از كار انداخت. زيرا بجاي آنكه خشم گيرند و غيرت كنند ترس و لرز سراسر دلهاي آنان را فراگرفت. اگرچه گفته‌اند كراسوس در اين هنگام كاري كه ازو انتظار نمي‌رفت كرد. زيرا همينكه سر را ديد جلو صفها دويده داد زد : «اي هموطنان من! اين يك گزندي است كه بخود من رسيده ، بشكوه و سرفرازي روم تا شما زنده‌ايد گزندي نخواهد رسيد. اگر كسي از شما دلش از اين مي‌سوزد كه من بهترينِ پسران خود را از دست داده‌ام بجستن كينه‌ی او از دشمن بكوشد و سزاي اين ستمكاري آنان را بدهد. هرگز نبايد اندوه گذشته را خورد. زيرا هر كسي كه در راه مقصود بزرگي مي‌كوشد آسيبهاي بزرگ مي‌بيند. مگر نه آنكه لوكولوس1 بي‌آنكه خوني از سپاهيانش ريخته شود بر تيكران دست يافت؟ مگر نه پدران ما هزار كشتي را بر سر جزيره‌ی سيكيليا غرق كردند و سرداران و سركردگان بزرگي را در ايتاليا از دست هشتند؟ آيا هيچ يك از اين زيانها باعث آن گرديد كه چشم از پيشرفت و شهرگشايي بپوشند؟ روم باين بلندي نه به ياري بخت رسيده بلكه ايستادگيها و پافشاريها در برابر خطر او را باين جايگاه رسانيده است.»
1ـ Lucullus داستان او با تيكران ياد كرده شد.
✴️ حزب و گمراهیهای سیاسی
(تکه‌ی هفتم)
🔶ما از مردم چه میخواهیم؟
(تکه‌ی4 از 4)
«دوباره می‌بینیم در محیط سیاست طهران جنب و جوشهایی تولد و هر كس و هر دسته در صدد تأمین آتیه است. احزاب سابق تشكیلات منحل شده‌ی خود را تأسیس و قواء خود را تجهیز مینماید ـ احزاب تازه در شرف تشكیل ـ حكاكان مشغول كندن امهارـ مطبعه‌ها مشغول طبع اعلانها ، پروگرامها ، مرامنامه‌ها میباشند ..
از قراری كه می‌شنویم یك فرقه بنام سوسیال دمكرات ، یك فرقه بنام حامیان برزگران ، یك فرقه بنام ودادیون یا اتحاد ملی تشكیل شده. فرقه‌ی سوسیال دمكرات (و یا مطابق مهر فرقه كه دیده شد سوسیالیست دمكرات) چندان بیسابقه در ایران نبوده. بعلاوه با بودن آن در ممالك دیگر محتاج بتوضیح نیست. فرقه‌ی طرفداران بزرگ نیز بطوری كه شنیده‌ایم از سه چهار نفر تجاوز نمیكند .. حزبی كه میگویند فعلاً دارای چهل و پنجاه نفر جمعیت شده است فرقه‌ی ودادیون یا اتحاد ملی است ...»
از سخن خود دور نیفتیم : یك دسته در بیست و چند سال پیش ، با رفتار زشت خود «جمعیت» یا «حزب» را رسوا گردانیده‌اند.
این كلمه‌ها امروز موهونست و ما كه آنها را بكار میبریم نفرتی در خود احساس میكنیم. از آنسو میترسیم خوانندگان چنین دانند كه مقصود ما از این نامها همان بازیچه‌های خنك و زشت بیست و چند سال پیش میباشد. اینست برای جلوگیری از نافهمیدگی باین گفتار پرداختیم و مقصودمان در اینجا دو چیز است :
یكی آنكه رفتار زشت هوچیان و بدكرداران و حزبسازیهای خنك آنان دلیل بدی حزب یا جمعیت نیست. در جهان بسیار چیزهاست كه خود نیكست ولی بدنهادانی آن را بازیچه‌ی اغراض خود ساخته‌اند. در جهان موضوعی گرانمایه‌تر از دین نیست و شما میدانید كه همیشه دسته‌های انبوهی از دین نان خورده‌اند و آن را در راه غرضهای خود بكار برده‌اند.
همچنین اگر برخی حزبها بد بوده‌اند دلیل روگردانی ما از آن نتواند بود. بگفته‌ی یكی از آشنایان شما اگر ده تا تخم مرغ بخرید و چون یكی بشكنید تباه درآید ، و همچنین دوم و سوم و چهارم یكی پس از دیگری فاسد باشد ـ آیا از اینجا همه‌ی تخم مرغها را فاسد دانسته دیگر آرزوی تخم مرغ خوردن نخواهید كرد؟.
🔸كشور مشروطه بی‌حزب نتواند بود.
امروز شما به هر كشوری از كشورهای آزاد جهان نگرید همه را حزبها راه میبرند. آیا آلمان را كه راه میبرد؟.. روسیه را كه اداره میكند؟.. در انگلستان رشته در دست كیست؟!.. در تركیه سررشته‌داران كیانند؟.. اینها را بیندیشید تا بدانید چه نیازی به حزب یا جمعیت هست.
دیگری اینكه ما اساساً باین زمینه‌ها نزدیك نمی‌شویم. ما نه تنها حزب و جمعیت را بآن معنایی كه هوچیان فهمیده بودند و بكار میبردند نمیخواهیم و از آن كارها بیكبار بیزاریم با حزب یا جمعیت بمعنی اروپاییش نیز چندان كاری نداریم. ما مقصودمان بالاتر از اینهاست.
🔸ما چون كلمه یا نام دیگری پیدا نكرده‌ایم اینها را می‌آوریم وگرنه خواست ما چیز دیگری میباشد.
ما میگوییم : آیا این كشور را باید نگه داشت یا نه؟.. اگر میگویید نگه نباید داشت. آشكاره بگویید تا بدانیم. همچنین اگر تصور میكنید نیازی به نگه داشتن ما نیست و خدا نگه میدارد و یا خودبخود میماند آن را هم بگویید.
🔸اگر میگویید نگه باید داشت پس باید یك دسته‌ای باشند كه آن را نگه دارند و در این راه بكوشش پردازند ، و این هم پیداست كه آن دسته باید راهشان یكی باشد و همگی دست بهم دهند و یكدل و یكزبان بكار پردازند.
این چیزیست كه هیچكس انكار نتواند كرد و ما نیز شما را باین كار میخوانیم. ما این روزنامه را بنیاد نهاده و این كوششها را بگردن گرفته‌ایم برای آنكه یک راهی برای نگهداری این كشور باز كنیم و یك رشته حقایق را در زمینه‌ی زندگانی توده‌ای روشن گردانیده ، اندیشه‌ها را در پیرامون آنها یكی سازیم و بدینسان یك دسته‌ای از غیرتمندان و پاكدلان پدید آوریم كه نگهداری این كشور را بعهده گیرند.
🔸این مقصود ماست و برای این میكوشیم وهمه‌ی غیرتمندان و آزادگان را بهمدستی در این مقصود میخوانیم و هیچگاه دربند مراسم و آیین حزبها نمی‌باشیم. ما بیش از همه یكی شدن دلها را میخواهیم بیش از همه بروشنی حقایق میكوشیم.
(پرچم روزانه شماره‌های 44 ، 45 و 46)
(تکه‌ی هفتم)
🔶ما از مردم چه میخواهیم؟
(تکه‌ی4 از 4)
«دوباره می‌بینیم در محیط سیاست طهران جنب و جوشهایی تولد و هر كس و هر دسته در صدد تأمین آتیه است. احزاب سابق تشكیلات منحل شده‌ی خود را تأسیس و قواء خود را تجهیز مینماید ـ احزاب تازه در شرف تشكیل ـ حكاكان مشغول كندن امهارـ مطبعه‌ها مشغول طبع اعلانها ، پروگرامها ، مرامنامه‌ها میباشند ..
از قراری كه می‌شنویم یك فرقه بنام سوسیال دمكرات ، یك فرقه بنام حامیان برزگران ، یك فرقه بنام ودادیون یا اتحاد ملی تشكیل شده. فرقه‌ی سوسیال دمكرات (و یا مطابق مهر فرقه كه دیده شد سوسیالیست دمكرات) چندان بیسابقه در ایران نبوده. بعلاوه با بودن آن در ممالك دیگر محتاج بتوضیح نیست. فرقه‌ی طرفداران بزرگ نیز بطوری كه شنیده‌ایم از سه چهار نفر تجاوز نمیكند .. حزبی كه میگویند فعلاً دارای چهل و پنجاه نفر جمعیت شده است فرقه‌ی ودادیون یا اتحاد ملی است ...»
از سخن خود دور نیفتیم : یك دسته در بیست و چند سال پیش ، با رفتار زشت خود «جمعیت» یا «حزب» را رسوا گردانیده‌اند.
این كلمه‌ها امروز موهونست و ما كه آنها را بكار میبریم نفرتی در خود احساس میكنیم. از آنسو میترسیم خوانندگان چنین دانند كه مقصود ما از این نامها همان بازیچه‌های خنك و زشت بیست و چند سال پیش میباشد. اینست برای جلوگیری از نافهمیدگی باین گفتار پرداختیم و مقصودمان در اینجا دو چیز است :
یكی آنكه رفتار زشت هوچیان و بدكرداران و حزبسازیهای خنك آنان دلیل بدی حزب یا جمعیت نیست. در جهان بسیار چیزهاست كه خود نیكست ولی بدنهادانی آن را بازیچه‌ی اغراض خود ساخته‌اند. در جهان موضوعی گرانمایه‌تر از دین نیست و شما میدانید كه همیشه دسته‌های انبوهی از دین نان خورده‌اند و آن را در راه غرضهای خود بكار برده‌اند.
همچنین اگر برخی حزبها بد بوده‌اند دلیل روگردانی ما از آن نتواند بود. بگفته‌ی یكی از آشنایان شما اگر ده تا تخم مرغ بخرید و چون یكی بشكنید تباه درآید ، و همچنین دوم و سوم و چهارم یكی پس از دیگری فاسد باشد ـ آیا از اینجا همه‌ی تخم مرغها را فاسد دانسته دیگر آرزوی تخم مرغ خوردن نخواهید كرد؟.
🔸كشور مشروطه بی‌حزب نتواند بود.
امروز شما به هر كشوری از كشورهای آزاد جهان نگرید همه را حزبها راه میبرند. آیا آلمان را كه راه میبرد؟.. روسیه را كه اداره میكند؟.. در انگلستان رشته در دست كیست؟!.. در تركیه سررشته‌داران كیانند؟.. اینها را بیندیشید تا بدانید چه نیازی به حزب یا جمعیت هست.
دیگری اینكه ما اساساً باین زمینه‌ها نزدیك نمی‌شویم. ما نه تنها حزب و جمعیت را بآن معنایی كه هوچیان فهمیده بودند و بكار میبردند نمیخواهیم و از آن كارها بیكبار بیزاریم با حزب یا جمعیت بمعنی اروپاییش نیز چندان كاری نداریم. ما مقصودمان بالاتر از اینهاست.
🔸ما چون كلمه یا نام دیگری پیدا نكرده‌ایم اینها را می‌آوریم وگرنه خواست ما چیز دیگری میباشد.
ما میگوییم : آیا این كشور را باید نگه داشت یا نه؟.. اگر میگویید نگه نباید داشت. آشكاره بگویید تا بدانیم. همچنین اگر تصور میكنید نیازی به نگه داشتن ما نیست و خدا نگه میدارد و یا خودبخود میماند آن را هم بگویید.
🔸اگر میگویید نگه باید داشت پس باید یك دسته‌ای باشند كه آن را نگه دارند و در این راه بكوشش پردازند ، و این هم پیداست كه آن دسته باید راهشان یكی باشد و همگی دست بهم دهند و یكدل و یكزبان بكار پردازند.
این چیزیست كه هیچكس انكار نتواند كرد و ما نیز شما را باین كار میخوانیم. ما این روزنامه را بنیاد نهاده و این كوششها را بگردن گرفته‌ایم برای آنكه یک راهی برای نگهداری این كشور باز كنیم و یك رشته حقایق را در زمینه‌ی زندگانی توده‌ای روشن گردانیده ، اندیشه‌ها را در پیرامون آنها یكی سازیم و بدینسان یك دسته‌ای از غیرتمندان و پاكدلان پدید آوریم كه نگهداری این كشور را بعهده گیرند.
🔸این مقصود ماست و برای این میكوشیم وهمه‌ی غیرتمندان و آزادگان را بهمدستی در این مقصود میخوانیم و هیچگاه دربند مراسم و آیین حزبها نمی‌باشیم. ما بیش از همه یكی شدن دلها را میخواهیم بیش از همه بروشنی حقایق میكوشیم.
(پرچم روزانه شماره‌های 44 ، 45 و 46)