This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
کودک بینوا ! ببینید گونه‌اش چه سان سرخ شده از این خودزنیهای وحشیگرانه.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
گمان دارید ثواب میکنید؟! اگر بدانید خدا چه بیزار است از این بیخردیها و وحشیگریهای شما. اگر بدانید!
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
ای بینوا ، که در این سال خردی ، از روی تقلید به راه نادانی و بیخردی افتاده‌ای. ای بینوا !
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
فریبکاری ملایان و شوم بودن این تیره از آنجا دانسته می‌شود که هیچکدام از آنها مردم را از وحشیگریهایی همچون قمه‌زنی بازنمی‌دارند. یکی از آنان دورویی بیشتر گردانیده و گفته : «در این مقطع صلاح نمی‌باشد».
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
ولی از آنسو یکی دیگر از آنها پرده را بیکبار کنار زده و قمه‌زنی را کاری مستحب خوانده.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
قمه‌زدن مستحب است بلکه ثوابی هم برآن مترتب می‌باشد. ـ علم‌الهدا
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
قمه زنی حرم آقا قمربنی هاشم(ع)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
آمادگی آستان های مقدس حسینی و عباسی برای استقبال از قمه زنان روز عاشورا
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
سپس داستانی که با ملایان قزوین رفته ، نوشته شده که ما در دو بخش پریروز و پس پریروز آوردیم. اکنون دنباله‌ی «خرده‌ها‌یی که به کیش شیعیگری توان گرفت » را می‌آوریم :
((دوم : اگر چنين انگاريم که در اسلام بايستی خليفه از سوی خدا برگزيده شود ، در آنحال بايستی اين برگزيده‌ی خدا خود را به مردم نشان دهد و دليلهاي خود را بازگويد و از هر راه بکوشد تا به خلافت رسيده رشته‌ی کارها را بدست گيرد ، و توده‌های مسلمان را راه برد و کشورهای اسلامی را از دشمنان نگهدارد.
خلافت برای اين کارها ميبوده و بی‌اين کارها معنايی نمی‌داشته. اينکه کسی در خانه نشيند و خود را نهانی خليفه خواند و دسته‌ی کمی را به سر خود گرد آورده به آنان هم سپارد که به کسی نگوييد و «تقيه» کنيد ، چيزيست که من نميدانم چه نامی بر روی آن گزارم.
بهرحال اين کار جز پراکندگی به ميان مسلمانان انداختن و از نيروی ايشان کاستن نتيجه‌ای نميداده و نتوانستی داد.
خواهند گفت : «گناه مردم بوده که خليفه‌ی خدا را نمی‌پذيرفتند» ، ميگويم : «خليفه‌ی خدا بايستی بکوشد و خود را به مردم بپذيراند. بايستی با گمراهان آن رفتار را کند که پيغمبر خدا کرده و آنان را به راه آورده بود.
آنگاه خليفه‌ی خدايی که خود را پنهان دارد و گاهی نيز بيکبار انکار کند ، گناه مردم در نپذيرفتن او چه ميبوده است؟!...
شگفتست که از يازده تن امام که بوده‌اند کسی جز امام علی بن ابيطالب خلافت نکرده و کسی جز حسين بن علی به طلب آن نکوشيده.
از بازمانده حسن بن علی کسيست که به خلافت رسيد و آن را نگه نداشت.
علی بن الحسين چندان گوشه‌گير و آسايشخواه و چندان گريزان از اين کار ميبود که چون در سال ۶٣ هجری مردم مدينه به يزيد شوريدند او خود را کنار کشيده از شهر بيرون رفت و به يزيد نامه نوشته از همدستی با مردم بيزاری جُست. سپس چون يزيد مُرد و کسان بسياری در راه خلافت ميکوشيدند ، او نه تنها نکوشيد ، مختار که در کوفه به کوشش برخاسته بود چون فرستاده به نزد وی فرستاد و پَرگ[=اجازه] خواست که مردم را به خلافت او بخوانَد نپذيرفت و مختار ناچار شده مردم را به محمد‌حنفيه خواند.
از محمدالباقر من جز گوشه‌نشينی سراغ نميدارم. جعفرالصادق را گفتم که خلافت را ميخواست ولی به هيچ کوشش در آن کار برنخاسته از ترس جان بيکبار آن را نهان ميداشت.
پسر او موسی الکاظم گذشته از آنکه همچون پدرش آرزوی خلافت را بسيار نهان ميداشت ، دستگير هم شد و بيست و هفت سال در زندان بسر برد.
پسر او علی‌الرضا را مأمون وليعهد گردانيد و با اينحال به خلافت نرسيد.
ديگران جز خانه‌نشينی و خوشگذرانی کاری نداشتند. آيا اينست معنی برگزيده شدن برای خلافت؟!.
سوم : اين گفته‌ها که «خدا ما را از آب و گِل والاتری آفريده» ، يا «خدا جهان را به پاس هستی ما پديد آورده» ، «کارهای شما هر روز به ما نشان داده شود» و مانندهای اينها که در کتابهای شيعی فراوانست ، آيا چه دليلی همراه داشته؟!.
کسی که به چنين سخنانی برمی‌خاسته آيا نبايستی دليل ياد کند؟!. آيا به چنين دعويهايی بيدليل برخاستن راه لافگويی را بروی فريبکاران و هوسبازان باز کردن نميبوده؟!. مثلاً بهاءالله که دعوی خدايی کرده آيا نتوان گفت که مايه‌ی گستاخيش اينگونه سخنان ميبوده؟!.
از آنسوی آيا آن امامان چه جدايی با مردم ميداشته‌اند؟!.. آيا نه آنست که هر يکی همچون ديگران ناخواهان به اين جهان آمده و ناخواهان ميرفته ، و همچون ديگران خورده و خوابيده و بيمار گرديده و آسيب ديده و هيچگونه برتری در ميان نبوده؟!... با اينحال آن گزافه‌ها سرودن چه معنايی داشته؟!...
در جائی که بنيادگزار اسلام با آن جايگاه و با آن برگزيدگيش ، خود را يک تن همچون ديگران ميخوانده ، به بازماندگان او چه ميرسيده که به چنين سخنانی زبان گشايند؟!...
اين سخنان گذشته از آنکه دروغست ، گستاخی با خدا ميبوده.
ما نيک نميدانيم اين سخنان کدام يکی از خود آنان سرزده و کدام يکی را پيروان ساخته و به ايشان بسته‌اند ، بهرحال چنين دعويهايی را جز بيدينی و خداناشناسی نتوانيم شمرد.
ما يکی از هوده‌هايی که از دين ميخواهيم آنست که مردمان معنی جهان و زندگانی را نيک شناخته بدانند که خدا همگی را يکسان آفريده و تنها در سايه‌ی نيکوکاريست که يکی را به ديگران برتری تواند بود.
يکی از هوده‌هايی که ميخواهيم آنست که کسی به چنين لافهای ناسزا نتواند برخاست و مردمان به چنان گزافه‌هايی نتوانند گرويد.
به اينگونه لافهايی برخاستن و يا آنها را پذيرفتن جز بيدينی نتواند بود)).
((دوم : اگر چنين انگاريم که در اسلام بايستی خليفه از سوی خدا برگزيده شود ، در آنحال بايستی اين برگزيده‌ی خدا خود را به مردم نشان دهد و دليلهاي خود را بازگويد و از هر راه بکوشد تا به خلافت رسيده رشته‌ی کارها را بدست گيرد ، و توده‌های مسلمان را راه برد و کشورهای اسلامی را از دشمنان نگهدارد.
خلافت برای اين کارها ميبوده و بی‌اين کارها معنايی نمی‌داشته. اينکه کسی در خانه نشيند و خود را نهانی خليفه خواند و دسته‌ی کمی را به سر خود گرد آورده به آنان هم سپارد که به کسی نگوييد و «تقيه» کنيد ، چيزيست که من نميدانم چه نامی بر روی آن گزارم.
بهرحال اين کار جز پراکندگی به ميان مسلمانان انداختن و از نيروی ايشان کاستن نتيجه‌ای نميداده و نتوانستی داد.
خواهند گفت : «گناه مردم بوده که خليفه‌ی خدا را نمی‌پذيرفتند» ، ميگويم : «خليفه‌ی خدا بايستی بکوشد و خود را به مردم بپذيراند. بايستی با گمراهان آن رفتار را کند که پيغمبر خدا کرده و آنان را به راه آورده بود.
آنگاه خليفه‌ی خدايی که خود را پنهان دارد و گاهی نيز بيکبار انکار کند ، گناه مردم در نپذيرفتن او چه ميبوده است؟!...
شگفتست که از يازده تن امام که بوده‌اند کسی جز امام علی بن ابيطالب خلافت نکرده و کسی جز حسين بن علی به طلب آن نکوشيده.
از بازمانده حسن بن علی کسيست که به خلافت رسيد و آن را نگه نداشت.
علی بن الحسين چندان گوشه‌گير و آسايشخواه و چندان گريزان از اين کار ميبود که چون در سال ۶٣ هجری مردم مدينه به يزيد شوريدند او خود را کنار کشيده از شهر بيرون رفت و به يزيد نامه نوشته از همدستی با مردم بيزاری جُست. سپس چون يزيد مُرد و کسان بسياری در راه خلافت ميکوشيدند ، او نه تنها نکوشيد ، مختار که در کوفه به کوشش برخاسته بود چون فرستاده به نزد وی فرستاد و پَرگ[=اجازه] خواست که مردم را به خلافت او بخوانَد نپذيرفت و مختار ناچار شده مردم را به محمد‌حنفيه خواند.
از محمدالباقر من جز گوشه‌نشينی سراغ نميدارم. جعفرالصادق را گفتم که خلافت را ميخواست ولی به هيچ کوشش در آن کار برنخاسته از ترس جان بيکبار آن را نهان ميداشت.
پسر او موسی الکاظم گذشته از آنکه همچون پدرش آرزوی خلافت را بسيار نهان ميداشت ، دستگير هم شد و بيست و هفت سال در زندان بسر برد.
پسر او علی‌الرضا را مأمون وليعهد گردانيد و با اينحال به خلافت نرسيد.
ديگران جز خانه‌نشينی و خوشگذرانی کاری نداشتند. آيا اينست معنی برگزيده شدن برای خلافت؟!.
سوم : اين گفته‌ها که «خدا ما را از آب و گِل والاتری آفريده» ، يا «خدا جهان را به پاس هستی ما پديد آورده» ، «کارهای شما هر روز به ما نشان داده شود» و مانندهای اينها که در کتابهای شيعی فراوانست ، آيا چه دليلی همراه داشته؟!.
کسی که به چنين سخنانی برمی‌خاسته آيا نبايستی دليل ياد کند؟!. آيا به چنين دعويهايی بيدليل برخاستن راه لافگويی را بروی فريبکاران و هوسبازان باز کردن نميبوده؟!. مثلاً بهاءالله که دعوی خدايی کرده آيا نتوان گفت که مايه‌ی گستاخيش اينگونه سخنان ميبوده؟!.
از آنسوی آيا آن امامان چه جدايی با مردم ميداشته‌اند؟!.. آيا نه آنست که هر يکی همچون ديگران ناخواهان به اين جهان آمده و ناخواهان ميرفته ، و همچون ديگران خورده و خوابيده و بيمار گرديده و آسيب ديده و هيچگونه برتری در ميان نبوده؟!... با اينحال آن گزافه‌ها سرودن چه معنايی داشته؟!...
در جائی که بنيادگزار اسلام با آن جايگاه و با آن برگزيدگيش ، خود را يک تن همچون ديگران ميخوانده ، به بازماندگان او چه ميرسيده که به چنين سخنانی زبان گشايند؟!...
اين سخنان گذشته از آنکه دروغست ، گستاخی با خدا ميبوده.
ما نيک نميدانيم اين سخنان کدام يکی از خود آنان سرزده و کدام يکی را پيروان ساخته و به ايشان بسته‌اند ، بهرحال چنين دعويهايی را جز بيدينی و خداناشناسی نتوانيم شمرد.
ما يکی از هوده‌هايی که از دين ميخواهيم آنست که مردمان معنی جهان و زندگانی را نيک شناخته بدانند که خدا همگی را يکسان آفريده و تنها در سايه‌ی نيکوکاريست که يکی را به ديگران برتری تواند بود.
يکی از هوده‌هايی که ميخواهيم آنست که کسی به چنين لافهای ناسزا نتواند برخاست و مردمان به چنان گزافه‌هايی نتوانند گرويد.
به اينگونه لافهايی برخاستن و يا آنها را پذيرفتن جز بيدينی نتواند بود)).
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
خرده‌ها‌یی که به کیش شیعیگری توان گرفت
چهارم : شيعيان با آن باورهايی که درباره‌ی امامانشان ميداشته‌اند آنان را در پهلوی برانگيختگان نشانيده ، بلکه بالاتر از آنان گردانيده‌اند. زيرا در نزد آنان امام برگزيده‌ی خدا ميبوده ، همه‌ی دانشها را ميدانسته ، همه‌ی زبانها را می‌شناخته ، از ناپيدا آگاه میشده. هر کس ميبايسته از او فرمان بَرد ، آسمان و زمين با هستی او آرام ميگرفته ، معنی قرآن و دين را کسی جز آنان نميدانسته ـ با اين ستايشها که از امام ميکنند او را بالاتر از برانگيختگان ميگردانند ، ما ميپرسيم : دليل اين باورها چيست؟!... پس چرا از چنين امامان در قرآن يادی نشده بود؟!...
بسيار شگفت است که پيغمبر اسلام آشکاره ميگفته : «من از ناپيدا آگاه نيستم» [۱] ، اينان ميگويند امامانشان آگاه می‌بوده‌اند و داستانها از ناپيدادانی آنان می‌آورند.
بسيار شگفت است که پيغمبر اسلام از نتوانستنی ( معجزه) ناتوانی مينموده [۲] ، ولی اينان از امامانشان نتوانستنی‌ها ياد ميکنند و داستانهای بسيار مينويسند.
شگفتتر از همه آنکه در سالهای آخر که دانشهای اروپائی در شرق شناخته گرديد کسانی از ملايان چنين ميگويند که امامانشان همه‌ی آنها را ميدانسته‌اند و اين دانشها در حديثها هست. برخی از آنان جمله‌هايی را از اين حديث و آن حديث گرفته و آغاز و انجامش را انداخته با زور معنيهايی درمی‌آورند و آنها را به رخ دانشمندان ميکشند ، و من نميدانم به اين کار ايشان چه نامی دهم.
در همان حديثها هزارها سخن ، درباره‌ی آسمان و زمين و ابر و باران و ستاره و زمين‌لرزه و ديگر مانندهای اينها ، از زبان امامانشان آورده‌اند ، و شما چون نيک نگريد بيشتر آنها بی‌ارجتر از افسانه‌های پيره‌زنانه است :
«آدم چون از بهشت به زمين افتاد ، جبرئيل کمی گندم از بهشت برايش آورد که بکارد و گرسنه نماند. از آن گندم آنچه آدم کاشت گندم درآمد ، و آنچه حوا کاشت جو درآمد».
«اهل شام پرسيدند از جزر و مد. پاسخ داد فرشته‌ايست بنام رومان گماشته شده به درياها. چون پايش را به دريا گزارد بالا آيد و چون بيرون آورد پايين رود».
«پرسيدم زمين بر چه چيز است؟ گفت بر ماهی. پرسيدم ماهی بر چيست؟ گفت بر آب. گفتم آب بر چيست؟ گفت بر سنگ. گفتم سنگ بر چيست؟ گفت بر شاخ گاوميش». [۳]
آیا اینهاست دانشهای گذشته و آینده؟!. آیا شرم‌آور نیست که کسانی به اینگونه سخنان بنازند و آنها را به رُخ دانشمندان کشند؟!... آیا شرم‌آور نیست که بگویند امامان ما این دانشها را میدانستند؟!.
چهارم : شيعيان با آن باورهايی که درباره‌ی امامانشان ميداشته‌اند آنان را در پهلوی برانگيختگان نشانيده ، بلکه بالاتر از آنان گردانيده‌اند. زيرا در نزد آنان امام برگزيده‌ی خدا ميبوده ، همه‌ی دانشها را ميدانسته ، همه‌ی زبانها را می‌شناخته ، از ناپيدا آگاه میشده. هر کس ميبايسته از او فرمان بَرد ، آسمان و زمين با هستی او آرام ميگرفته ، معنی قرآن و دين را کسی جز آنان نميدانسته ـ با اين ستايشها که از امام ميکنند او را بالاتر از برانگيختگان ميگردانند ، ما ميپرسيم : دليل اين باورها چيست؟!... پس چرا از چنين امامان در قرآن يادی نشده بود؟!...
بسيار شگفت است که پيغمبر اسلام آشکاره ميگفته : «من از ناپيدا آگاه نيستم» [۱] ، اينان ميگويند امامانشان آگاه می‌بوده‌اند و داستانها از ناپيدادانی آنان می‌آورند.
بسيار شگفت است که پيغمبر اسلام از نتوانستنی ( معجزه) ناتوانی مينموده [۲] ، ولی اينان از امامانشان نتوانستنی‌ها ياد ميکنند و داستانهای بسيار مينويسند.
شگفتتر از همه آنکه در سالهای آخر که دانشهای اروپائی در شرق شناخته گرديد کسانی از ملايان چنين ميگويند که امامانشان همه‌ی آنها را ميدانسته‌اند و اين دانشها در حديثها هست. برخی از آنان جمله‌هايی را از اين حديث و آن حديث گرفته و آغاز و انجامش را انداخته با زور معنيهايی درمی‌آورند و آنها را به رخ دانشمندان ميکشند ، و من نميدانم به اين کار ايشان چه نامی دهم.
در همان حديثها هزارها سخن ، درباره‌ی آسمان و زمين و ابر و باران و ستاره و زمين‌لرزه و ديگر مانندهای اينها ، از زبان امامانشان آورده‌اند ، و شما چون نيک نگريد بيشتر آنها بی‌ارجتر از افسانه‌های پيره‌زنانه است :
«آدم چون از بهشت به زمين افتاد ، جبرئيل کمی گندم از بهشت برايش آورد که بکارد و گرسنه نماند. از آن گندم آنچه آدم کاشت گندم درآمد ، و آنچه حوا کاشت جو درآمد».
«اهل شام پرسيدند از جزر و مد. پاسخ داد فرشته‌ايست بنام رومان گماشته شده به درياها. چون پايش را به دريا گزارد بالا آيد و چون بيرون آورد پايين رود».
«پرسيدم زمين بر چه چيز است؟ گفت بر ماهی. پرسيدم ماهی بر چيست؟ گفت بر آب. گفتم آب بر چيست؟ گفت بر سنگ. گفتم سنگ بر چيست؟ گفت بر شاخ گاوميش». [۳]
آیا اینهاست دانشهای گذشته و آینده؟!. آیا شرم‌آور نیست که کسانی به اینگونه سخنان بنازند و آنها را به رُخ دانشمندان کشند؟!... آیا شرم‌آور نیست که بگویند امامان ما این دانشها را میدانستند؟!.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
ما آشکاره می‌بينيم امامان هيچ يکی از آن ستايشها را که گفته شده نميداشته‌اند. اگر امام علی‌بن‌ابيطالب را به کنارگزاريم ، بازمانده مردانی بوده‌اند همچون ديگران. مثلاً همان جعفربن‌محمد پسرش اسماعيل را به جانشينی خود برگزيد. ولی اسماعيل پيش از خود او مُرد. آيا چه دليلی بهتر از اينکه آينده را نميدانسته است. آری در اين باره داستانی هست ، و آن اينکه در کتابهاشان مينويسند : «چون اسماعيل مُرد پدرش چنين گفت : «خدا از گُزير[=تصمیم] خود درباره‌ی اسماعيل بازگشت».[۴] ولی همين داستان درخورِ گفتگوست. اين سخن معنايش آنست که خدا که اسماعيل را به جانشينی از پدرش برگزيده بود پشيمان گرديده و آن را زودتر از جهان برده. آيا چنين سخنی درباره‌ی خدا گستاخی نيست؟!. آيا اين نشان خداناشناسی گوينده‌اش نمی‌باشد؟!...
خوانندگان ميدانند که ما درباره‌ی برانگيخته (يا بگفته‌ی اينان : پيغمبر) به چه سخنانی برخاسته ، چگونه اين زمينه را روشن گردانيده‌ايم. در زمانی که دانشها تکان سختی به جهان داده و پيروان ماديگری که انبوه دانشمندانند ، نه تنها به برانگيختگان ، به خدا نيز باوری نميدارند ما روشن گردانيده‌ايم که برانگيختگی با دانشها ناسازگار نيست ، بلکه خود رازی از رازهای سپهر [=طبیعت] است.
همچنان خوانندگان ميدانند که ما برای بنيادگزار اسلام چه جايگاهی باز کرده و به آن پاکمرد چه پاسی ميگزاريم.
ولی اينکه درپی او يک دسته امامانی بوده‌اند و اينان نيز نيروهای خدايی داشته برگزيدگان خدا می‌بوده‌اند ، بيکبار بيدليل است و درخورِ پذيرفتن نميباشد.
اينکه ما بنيادگزار اسلام را به برانگيختگی ستوده به رخ جهانيان ميکشيم زورگويی نيست. بلکه دليلها برايش می‌آوريم : به هنگامی که جهانيان گمراه ميبوده‌اند ، آن پاکمرد برخاسته و با بت‌پرستی و ديگر نادانيها به نبرد پرداخته ، خردها را به تکان آورده ، يک شاهراهی برای زندگانی باز کرده در سايه‌ی اين کارهاست که ما او را برانگيخته‌ی خدا دانسته به روي جهانيانش ميکشيم.
اما درباره‌ی آن امامان :
نخست ـ بايد پرسيد : پس از پيغمبر به آنان چه نيازی ميبوده؟! مگر پيغمبر کار خود را ناانجام گزارده بوده که اينان به انجام رسانند؟!.
دوم ـ کارهايی که از آنان سرزده کدامست که ما آنها را به روی جهانيان کشيم؟!. کدام گمراهی را از پيش برداشته‌اند؟!. کدام تکانی را پديد آورده‌اند؟!.. کدام برگزيدگی يا برتری را از خود نشان داده‌اند؟!.
آری محمدبن‌علی و جعفربن‌محمد ، پدر و پسر در «فقه» دانشی داشته‌اند ولی آن دانش در مالک و ابوحنيفه و شافعی و احمدبن‌حنبل نيز بوده است.
[۱] : در قرآن در دو جا گفته شده : «لا اعلم الغيب». در جای ديگری گفته شده : «لو كنت اعلم الغيب لاستكثرت من الخير و ما مسنی السوء».
[۲] : در قرآن در يكجا چند نتوانستنی ميخواهند : «و قالوا لن نؤمن لك حتی تفجر لنا من الارض ينبوعا اوتكون لك جنات من نخيل و اعناب فتفجر الانهار خلالها تفجيرا اويكون لك بيت من زخرف او ترقی فی السماء و لن نؤمن لرقيك حتی تنزل علينا كتابا نقرأه او تسقط السماء كما زعمت علينا كسفا او تأتی بالله و الملائكه قبيلا ....» (ميگفتند يا از زمين چشمه‌ای بشكاف و يا باغی پديد آور كه خرماستان و انگورستان باشد و چشمه‌ها از ميان آن بگذرد ، يا ترا خانه‌ای از زر باشد ، يا به آسمان بالا برو ، يا كتابی نوشته از آسمان فرود آور ، يا آسمان را بسر ما بريز ، يا خدا و فرشتگان را بجلو ما بياور).
در پاسخشان ميگويد :
«سبحانك هل كنت الا بشرا رسولا» (آيا من جز يك تن آدمی‌ام كه خدا بسوی شما فرستاده). در جای ديگری ميگويد : «و ما منعنا ان نرسل بالايات الا ان كذب بها الاولون» (از اينرو نتوانستنی نميفرستيم كه در گذشتگان فرستاديم و دروغش دانستند). در جای ديگری ميگويد : «و قالوا لولا انزل عليه آيات من ربه قل انما الايات عندالله و انما انا نذير مبين» (گفتند پس چرا نشانی (نتوانستنی) باو داده نمیشود بگو نشانه‌ها در نزد خداست و من جز يك ترساننده نميباشم).
[۳] : اين حديثها از كتابهای ارجدار از كافی و علل الشرايع آورده شده.
[۴] : بدا الله فی امر اسماعيل
(کتاب داوری ساتهای ۲۳ تا ۲۵ از ۱۳۲)
خوانندگان ميدانند که ما درباره‌ی برانگيخته (يا بگفته‌ی اينان : پيغمبر) به چه سخنانی برخاسته ، چگونه اين زمينه را روشن گردانيده‌ايم. در زمانی که دانشها تکان سختی به جهان داده و پيروان ماديگری که انبوه دانشمندانند ، نه تنها به برانگيختگان ، به خدا نيز باوری نميدارند ما روشن گردانيده‌ايم که برانگيختگی با دانشها ناسازگار نيست ، بلکه خود رازی از رازهای سپهر [=طبیعت] است.
همچنان خوانندگان ميدانند که ما برای بنيادگزار اسلام چه جايگاهی باز کرده و به آن پاکمرد چه پاسی ميگزاريم.
ولی اينکه درپی او يک دسته امامانی بوده‌اند و اينان نيز نيروهای خدايی داشته برگزيدگان خدا می‌بوده‌اند ، بيکبار بيدليل است و درخورِ پذيرفتن نميباشد.
اينکه ما بنيادگزار اسلام را به برانگيختگی ستوده به رخ جهانيان ميکشيم زورگويی نيست. بلکه دليلها برايش می‌آوريم : به هنگامی که جهانيان گمراه ميبوده‌اند ، آن پاکمرد برخاسته و با بت‌پرستی و ديگر نادانيها به نبرد پرداخته ، خردها را به تکان آورده ، يک شاهراهی برای زندگانی باز کرده در سايه‌ی اين کارهاست که ما او را برانگيخته‌ی خدا دانسته به روي جهانيانش ميکشيم.
اما درباره‌ی آن امامان :
نخست ـ بايد پرسيد : پس از پيغمبر به آنان چه نيازی ميبوده؟! مگر پيغمبر کار خود را ناانجام گزارده بوده که اينان به انجام رسانند؟!.
دوم ـ کارهايی که از آنان سرزده کدامست که ما آنها را به روی جهانيان کشيم؟!. کدام گمراهی را از پيش برداشته‌اند؟!. کدام تکانی را پديد آورده‌اند؟!.. کدام برگزيدگی يا برتری را از خود نشان داده‌اند؟!.
آری محمدبن‌علی و جعفربن‌محمد ، پدر و پسر در «فقه» دانشی داشته‌اند ولی آن دانش در مالک و ابوحنيفه و شافعی و احمدبن‌حنبل نيز بوده است.
[۱] : در قرآن در دو جا گفته شده : «لا اعلم الغيب». در جای ديگری گفته شده : «لو كنت اعلم الغيب لاستكثرت من الخير و ما مسنی السوء».
[۲] : در قرآن در يكجا چند نتوانستنی ميخواهند : «و قالوا لن نؤمن لك حتی تفجر لنا من الارض ينبوعا اوتكون لك جنات من نخيل و اعناب فتفجر الانهار خلالها تفجيرا اويكون لك بيت من زخرف او ترقی فی السماء و لن نؤمن لرقيك حتی تنزل علينا كتابا نقرأه او تسقط السماء كما زعمت علينا كسفا او تأتی بالله و الملائكه قبيلا ....» (ميگفتند يا از زمين چشمه‌ای بشكاف و يا باغی پديد آور كه خرماستان و انگورستان باشد و چشمه‌ها از ميان آن بگذرد ، يا ترا خانه‌ای از زر باشد ، يا به آسمان بالا برو ، يا كتابی نوشته از آسمان فرود آور ، يا آسمان را بسر ما بريز ، يا خدا و فرشتگان را بجلو ما بياور).
در پاسخشان ميگويد :
«سبحانك هل كنت الا بشرا رسولا» (آيا من جز يك تن آدمی‌ام كه خدا بسوی شما فرستاده). در جای ديگری ميگويد : «و ما منعنا ان نرسل بالايات الا ان كذب بها الاولون» (از اينرو نتوانستنی نميفرستيم كه در گذشتگان فرستاديم و دروغش دانستند). در جای ديگری ميگويد : «و قالوا لولا انزل عليه آيات من ربه قل انما الايات عندالله و انما انا نذير مبين» (گفتند پس چرا نشانی (نتوانستنی) باو داده نمیشود بگو نشانه‌ها در نزد خداست و من جز يك ترساننده نميباشم).
[۳] : اين حديثها از كتابهای ارجدار از كافی و علل الشرايع آورده شده.
[۴] : بدا الله فی امر اسماعيل
(کتاب داوری ساتهای ۲۳ تا ۲۵ از ۱۳۲)
🔶 در پاسخ حقیقتگو
🔸 16ـ ما به یاری خدا با همه‌ی گمراهیها نبردیده‌ایم (تکه‌ی 3 از 3)
در این زمان كه رواج دانش اندیشه‌ها را زیر و رو كرده و مادّیگری سراسر شرق و غرب را فراگرفته و هزارها كتاب در بیپایی دین پرداخته شده و می‌شود و صدها دانشمندان بنام اروپا و آمریكا خدا را بیكبار انكار میكنند ، در چنین زمانی درفش دین برافراشتن و با همه‌ی دشمنان آن بنبرد برخاستن جز بخواست خدا و پشتیبانی او چگونه تواند بودن؟!. پس چرا از ملیونها مردمان دیگری این كار را نكرد؟!. ما روزی كه بكار برخاستیم دین مایه‌ی سركوفت گردیده و كمتر كسی امید ببازگشت آن می‌بست و من از گام نخست نیك میدانستم كه باید با صد نادانی جنگید ـ از یكسو با بیدینان و هواداران فلسفه‌ی مادّی نبرد كرد و از یكسو با پندارهای بیهوده و آلودگیهای كیشی بكوشش برخاست ـ اگر خدا را پشتیبان خود ندانستمی بچنین كاری كی برخاستمی؟!. من نیك میدانستم كه باید با صد دسته در كشاکش باشیم و اگر در برابر یكی اندك كوتاهی از خود نشان دادیم و یا بلغزشی دچار آمدیم همه‌ی كوششها هدر خواهد گردید. كسانی كه پیمان را از سال یكم آن خوانده‌اند نیك می‌دانند كه ما همیشه در پیكار بوده‌ایم و یكی پس از دیگری ، با اروپاییگری و ادبیات و فلسفه و صوفیگری و كیشهای بیهوده بجنگ برخاسته‌ایم و هزاران كسان را از خود رنجانیده‌ایم ـ گذشته از آنان كه از راه رشك دل پر از كینه‌ی پیمان می‌دارند ـ و اینان همگی همیشه چشم براهند كه یك لغزش از ما پیدا كنند و آن را چندین برابر بزرگ گردانند و هیاهو برانگیزند. و این جز در سایه‌ی نگهداری خدا نیست كه تاکنون نتوانسته‌اند لغزشی پیدا كنند و پس از این نیز نخواهند توانست.
كسی كه براهنمایی جهان برمی‌خیزد ـ اگر خواست خدا همراهش نیست ـ از گام نخست درماند و این نداند كه چه كند و بمردمان چه گوید و ناگزیر گردد كه بسخنان بیخردانه برخیزد و زبان ریشخند مردم را بخود باز كند. بجای نبرد با گمراهیها و چاره اندیشیدن به بیماریها بمناجات‌بافی برخیزد و درمیان فارسی زبانان عربی (عربی غلط و خنده‌آور) سراید [1] و به هر كاری یك جای ایراد دیگری باز میكند. شما این كار را آسان می‌شمارید. ولی هرگز چنین نیست.
[1] : نمونه‌ی آن سروده‌های باب و بهاء است. ـ و
🔸 16ـ ما به یاری خدا با همه‌ی گمراهیها نبردیده‌ایم (تکه‌ی 3 از 3)
در این زمان كه رواج دانش اندیشه‌ها را زیر و رو كرده و مادّیگری سراسر شرق و غرب را فراگرفته و هزارها كتاب در بیپایی دین پرداخته شده و می‌شود و صدها دانشمندان بنام اروپا و آمریكا خدا را بیكبار انكار میكنند ، در چنین زمانی درفش دین برافراشتن و با همه‌ی دشمنان آن بنبرد برخاستن جز بخواست خدا و پشتیبانی او چگونه تواند بودن؟!. پس چرا از ملیونها مردمان دیگری این كار را نكرد؟!. ما روزی كه بكار برخاستیم دین مایه‌ی سركوفت گردیده و كمتر كسی امید ببازگشت آن می‌بست و من از گام نخست نیك میدانستم كه باید با صد نادانی جنگید ـ از یكسو با بیدینان و هواداران فلسفه‌ی مادّی نبرد كرد و از یكسو با پندارهای بیهوده و آلودگیهای كیشی بكوشش برخاست ـ اگر خدا را پشتیبان خود ندانستمی بچنین كاری كی برخاستمی؟!. من نیك میدانستم كه باید با صد دسته در كشاکش باشیم و اگر در برابر یكی اندك كوتاهی از خود نشان دادیم و یا بلغزشی دچار آمدیم همه‌ی كوششها هدر خواهد گردید. كسانی كه پیمان را از سال یكم آن خوانده‌اند نیك می‌دانند كه ما همیشه در پیكار بوده‌ایم و یكی پس از دیگری ، با اروپاییگری و ادبیات و فلسفه و صوفیگری و كیشهای بیهوده بجنگ برخاسته‌ایم و هزاران كسان را از خود رنجانیده‌ایم ـ گذشته از آنان كه از راه رشك دل پر از كینه‌ی پیمان می‌دارند ـ و اینان همگی همیشه چشم براهند كه یك لغزش از ما پیدا كنند و آن را چندین برابر بزرگ گردانند و هیاهو برانگیزند. و این جز در سایه‌ی نگهداری خدا نیست كه تاکنون نتوانسته‌اند لغزشی پیدا كنند و پس از این نیز نخواهند توانست.
كسی كه براهنمایی جهان برمی‌خیزد ـ اگر خواست خدا همراهش نیست ـ از گام نخست درماند و این نداند كه چه كند و بمردمان چه گوید و ناگزیر گردد كه بسخنان بیخردانه برخیزد و زبان ریشخند مردم را بخود باز كند. بجای نبرد با گمراهیها و چاره اندیشیدن به بیماریها بمناجات‌بافی برخیزد و درمیان فارسی زبانان عربی (عربی غلط و خنده‌آور) سراید [1] و به هر كاری یك جای ایراد دیگری باز میكند. شما این كار را آسان می‌شمارید. ولی هرگز چنین نیست.
[1] : نمونه‌ی آن سروده‌های باب و بهاء است. ـ و
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
11) كراسوس ـ تکه‌ی 9
🔸 هنگامي كه كراسوس اين سخنان را براي تحريك سپاه مي‌گفت كمتر يكي از آنان توجه بآنها داشت و چون فرمان خروشيدن داد كه آماده جنگ شوند ديگر شكي نماند كه آن سپاه پاك خود را باخته ، زيرا جز خروش سست و بي‌مايه‌اي از ايشان برنخاست. با آنكه خروش دليرانه‌ی دشمن سخت بلند بود. و چون جنگ برخاست نوكران و بستگان از اشكانيان اينسو و آنسو تاخته تير مي‌انداختند و سوارگان هم در صف پيشين با نيزه‌هاي خود جنگ مي‌كردند و بدينسان روميان را توده‌وار بهم نزديك مي‌ساختند مگر كساني از اينان كه مرگ را با تير نپسنديده بدشمن هجوم مي‌كردند ولي از اينان هم كاري ساخته نبود و زود كشته مي‌شدند زيرا نيزه‌هاي كلفت و نيرومند زخمهاي كشنده مي‌زد و چه‌بسا كه از يك كس گذشته بديگري فرو مي‌رفت. بدينسان جنگ مي‌كردند تا شب بميان درآمده اشكانيان يك آن شب را به كراسوس مهلت دادند كه بر پسر خود گريه كرده و خوب بيانديشد كه آيا خود او بنزد ارشك مي‌رود يا بكشندش و ببرندش. اينبود نزديك به روميان لشكرگاه زدند و از آن فيروزي بسيار شادمان بودند. ولي روميان شب بسيار غمناكي داشتند كه نه توانستند مردگان را بخاك سپارند و نه چاره بزخميان كه بسياري از آنان بسختي جان مي‌سپردند انديشيدند. هر كسي در انديشه‌ی فرداي خود بود. زيرا هيچگونه راهي براي رهايي نداشتند و نمي‌دانستند كه آيا تا روشني بامداد منتظر باشند يا شبانه راه دشت و بيابان را پيش گيرند. وآنگاه زخميان گرفتاري ديگري براي اينان بود كه اگر آنان را همراه مي‌بردند بايستي در راه آهسته باشند و اگر مي‌گزاردند ناله‌ها و فريادهاي آنان خود نشاني براي دشمن بود كه گريختن اينان را بداند. همگي آرزو داشتند كراسوس را ببينند و انديشه‌ی او را بدانند اگرچه همه مي‌دانستند كه مايه‌ی آن بدبختي جز او نبوده. در اين حال كراسوس جبه را به تن خود پيچيده و بگوشه‌اي خزيده بود. شايد كساني اين حال او را نشاني از گوناگونيهاي روزگار مي‌دانستند. ولي جز ميوه‌ی نادانيهاي خود او نبود زيرا مردي كه به مليونهاي بسياري از مردمان برتري داشته و تنها از دو تن پايينتر شمرده مي‌شد و باين پايينتري خرسندي نمي‌داد ، كنون بدينسان پستتر و پايينتر از همه گرديده بود. اوكتاويوس1 جانشين (معاون) او و كاسيوس بدانجا آمدند كه مگر تسليتي باو بدهند و رأیي درباره‌ی پيشامد بزنند. و چون او را در اين حال يافتند خود آنان سركردگان ديگر را گرد آورده سرانجام قرار بر روانه شدن دادند كه بي‌آنكه كوسي بزنند و صدايي درآورند كوچ كنند. تا ديرگاهي صدايي در ميان نبود ولي چون ناتوانان و درماندگان چگونگي را دانستند بناله و فرياد برخاسته چنان شيون نمودند كه تو گويي دشمن در پشت سر آنان مي‌باشد. سراسر لشكر را ترس فراگرفته گاهي راه مي‌پيماييدند و هنگامي به ترس افتاده بصف‌آرايي برمي‌خاستند ، هنگامي زخميان را كه همراه آمده بودند برداشته زماني مي‌گزاردند و بدينسان فرصت از دست مي‌دادند مگر سيصد تن سواره كه بر سر اگناتيوس2 بودند و او با شتاب راه مي‌پيمود و نيم‌شب به بيرون شهر كارهاي رسيده بدروازه نزديك شده بزبان رومي پاسبانان را آواز كرده و به كوپونيوس3 حاكم شهر چنين پيغامي داد : كراسوس جنگ بسيار سختي با اشكانيان كرده. سپس بازنايستاده راه خود را بسوي زاوگما پيش گرفت و با شتاب رفته خويشتن و آن سوارگان را از خطر رهايي داد. ولي از اينكه سردار خويش را در آنچنان حالي تنها گزارده بود نام بدي پيدا كرد ، از آنسوي كوپونيوس چون آن پيام را شنيد اگرچه خبري از شكست نبود ولي از آن شتاب اگناتيوس بشك افتاده دانست كه حادثه‌ی بدي رويداده و بسپاهيان خود دستور داد كه آماده بايستند و چون دريافت كه كراسوس رو بسوي آنجا دارد به پيشواز رفته با لشكر بدرون شهرش آورد.
اما اشكانيان اگرچه شبانه كوچيدن روميان را دانستند از دنبال آنان نيامدند ولي همينكه روز شد آهنگ لشكرگاه كرده بازماندگاني را كه كمتر از چهارهزار كس نبودند از شمشير گذرانيدند. سپس با اسبان چابك خود راه افتاده گروه بسياري از درماندگان را در راه بدست آوردند. وارگونتينوس4 يكي از سركردگان شب‌هنگام با چهار دسته از سپاهيان راه افتاده و راه را گم كرده بود و اينزمان بر روي پشته‌اي بمحاصره‌ی اشكانيان افتاده و همگي كشته گرديدند مگر بيست تن از آنان كه از جان گذشته با شمشيرهاي كشيده خود را به تيپ دشمن زدند و اينان از آن دليري در شگفت شده و بدلخواه راه بروي آنان باز كردند و تنها اين بيست تن بود كه رهايي يافته خود را بشهر كارهاي رسانيدند.
1ـ Octavius
2ـ Egnatius
3ـ Coponius
4ـ Varguntinus
11) كراسوس ـ تکه‌ی 9
🔸 هنگامي كه كراسوس اين سخنان را براي تحريك سپاه مي‌گفت كمتر يكي از آنان توجه بآنها داشت و چون فرمان خروشيدن داد كه آماده جنگ شوند ديگر شكي نماند كه آن سپاه پاك خود را باخته ، زيرا جز خروش سست و بي‌مايه‌اي از ايشان برنخاست. با آنكه خروش دليرانه‌ی دشمن سخت بلند بود. و چون جنگ برخاست نوكران و بستگان از اشكانيان اينسو و آنسو تاخته تير مي‌انداختند و سوارگان هم در صف پيشين با نيزه‌هاي خود جنگ مي‌كردند و بدينسان روميان را توده‌وار بهم نزديك مي‌ساختند مگر كساني از اينان كه مرگ را با تير نپسنديده بدشمن هجوم مي‌كردند ولي از اينان هم كاري ساخته نبود و زود كشته مي‌شدند زيرا نيزه‌هاي كلفت و نيرومند زخمهاي كشنده مي‌زد و چه‌بسا كه از يك كس گذشته بديگري فرو مي‌رفت. بدينسان جنگ مي‌كردند تا شب بميان درآمده اشكانيان يك آن شب را به كراسوس مهلت دادند كه بر پسر خود گريه كرده و خوب بيانديشد كه آيا خود او بنزد ارشك مي‌رود يا بكشندش و ببرندش. اينبود نزديك به روميان لشكرگاه زدند و از آن فيروزي بسيار شادمان بودند. ولي روميان شب بسيار غمناكي داشتند كه نه توانستند مردگان را بخاك سپارند و نه چاره بزخميان كه بسياري از آنان بسختي جان مي‌سپردند انديشيدند. هر كسي در انديشه‌ی فرداي خود بود. زيرا هيچگونه راهي براي رهايي نداشتند و نمي‌دانستند كه آيا تا روشني بامداد منتظر باشند يا شبانه راه دشت و بيابان را پيش گيرند. وآنگاه زخميان گرفتاري ديگري براي اينان بود كه اگر آنان را همراه مي‌بردند بايستي در راه آهسته باشند و اگر مي‌گزاردند ناله‌ها و فريادهاي آنان خود نشاني براي دشمن بود كه گريختن اينان را بداند. همگي آرزو داشتند كراسوس را ببينند و انديشه‌ی او را بدانند اگرچه همه مي‌دانستند كه مايه‌ی آن بدبختي جز او نبوده. در اين حال كراسوس جبه را به تن خود پيچيده و بگوشه‌اي خزيده بود. شايد كساني اين حال او را نشاني از گوناگونيهاي روزگار مي‌دانستند. ولي جز ميوه‌ی نادانيهاي خود او نبود زيرا مردي كه به مليونهاي بسياري از مردمان برتري داشته و تنها از دو تن پايينتر شمرده مي‌شد و باين پايينتري خرسندي نمي‌داد ، كنون بدينسان پستتر و پايينتر از همه گرديده بود. اوكتاويوس1 جانشين (معاون) او و كاسيوس بدانجا آمدند كه مگر تسليتي باو بدهند و رأیي درباره‌ی پيشامد بزنند. و چون او را در اين حال يافتند خود آنان سركردگان ديگر را گرد آورده سرانجام قرار بر روانه شدن دادند كه بي‌آنكه كوسي بزنند و صدايي درآورند كوچ كنند. تا ديرگاهي صدايي در ميان نبود ولي چون ناتوانان و درماندگان چگونگي را دانستند بناله و فرياد برخاسته چنان شيون نمودند كه تو گويي دشمن در پشت سر آنان مي‌باشد. سراسر لشكر را ترس فراگرفته گاهي راه مي‌پيماييدند و هنگامي به ترس افتاده بصف‌آرايي برمي‌خاستند ، هنگامي زخميان را كه همراه آمده بودند برداشته زماني مي‌گزاردند و بدينسان فرصت از دست مي‌دادند مگر سيصد تن سواره كه بر سر اگناتيوس2 بودند و او با شتاب راه مي‌پيمود و نيم‌شب به بيرون شهر كارهاي رسيده بدروازه نزديك شده بزبان رومي پاسبانان را آواز كرده و به كوپونيوس3 حاكم شهر چنين پيغامي داد : كراسوس جنگ بسيار سختي با اشكانيان كرده. سپس بازنايستاده راه خود را بسوي زاوگما پيش گرفت و با شتاب رفته خويشتن و آن سوارگان را از خطر رهايي داد. ولي از اينكه سردار خويش را در آنچنان حالي تنها گزارده بود نام بدي پيدا كرد ، از آنسوي كوپونيوس چون آن پيام را شنيد اگرچه خبري از شكست نبود ولي از آن شتاب اگناتيوس بشك افتاده دانست كه حادثه‌ی بدي رويداده و بسپاهيان خود دستور داد كه آماده بايستند و چون دريافت كه كراسوس رو بسوي آنجا دارد به پيشواز رفته با لشكر بدرون شهرش آورد.
اما اشكانيان اگرچه شبانه كوچيدن روميان را دانستند از دنبال آنان نيامدند ولي همينكه روز شد آهنگ لشكرگاه كرده بازماندگاني را كه كمتر از چهارهزار كس نبودند از شمشير گذرانيدند. سپس با اسبان چابك خود راه افتاده گروه بسياري از درماندگان را در راه بدست آوردند. وارگونتينوس4 يكي از سركردگان شب‌هنگام با چهار دسته از سپاهيان راه افتاده و راه را گم كرده بود و اينزمان بر روي پشته‌اي بمحاصره‌ی اشكانيان افتاده و همگي كشته گرديدند مگر بيست تن از آنان كه از جان گذشته با شمشيرهاي كشيده خود را به تيپ دشمن زدند و اينان از آن دليري در شگفت شده و بدلخواه راه بروي آنان باز كردند و تنها اين بيست تن بود كه رهايي يافته خود را بشهر كارهاي رسانيدند.
1ـ Octavius
2ـ Egnatius
3ـ Coponius
4ـ Varguntinus
«با یک شکوه بزرگی کیفر کشندگان فریدون زردشتی که نُه تن میبودند بکار بسته گردید. چنانکه گفتیم کشندگان او را گرفته بودند و در عدلیه ببازپرس و رسیدگی می‌پرداختند و چون پایان پذیرفت دادگاه به هر یکی از ایشان باندازه‌ی گناهش سزایی نوشت که در روز سوم خرداد (23 ربیع‌الثانی) در حیاط عدلیه با بودن چند هزار تن از تماشاییان روان گردید. بدینسان که بکسانی از آنان هزار‌و‌صد ، و بکسانی کمتر از هزار تازیانه زده تنهای همگی را بخستند. سپس دو تن از ایشان را در تهران بزندان فرستاده هفت تن دیگر را با تن خسته روانه‌ی کلات گردانیدند». (تاریخ مشروطه ، ص 669)
✴️ حزب و گمراهیهای سیاسی
(تکه‌ی هشتم)
🔶ما از دیگران تندروتریم
(تکه‌ی 1 از 1)
یك دسته از جوانان پیام فرستاده چنین میگویند : «پرچم تند نمیرود». میگویند : «ما از دیگران عقب مانده‌ایم باید تند برویم».
میگویم : چه كار كنیم كه تند رفتن باشد؟. شما آن را بما بفهمانید. این راست است كه ما از دیگران عقب مانده‌ایم. راست است كه باید تند رویم. ولی آیا تند رفتن چیست؟.
ما راستی را راهی زیر پا نداریم و گام برنمیداریم كه تند كنیم و گامهای بلندتری برداریم. ما برای پیشرفت كارهای خود بیك رشته كوششهایی نیازمندیم و باید بكوشیم. شما بگویید چه كنیم و چگونه كوشیم كه در نظر شما تندروی باشد؟
آیا سخنان درشت نویسیم؟ آیا بهیاهو پردازیم؟ آیا بدشمنان كشور نفرین فرستیم؟ آیا شما اینها را تند رفتن می‌شمارید؟.
اگر اینها را تند رفتن می‌شمارید بخطا رفته‌اید. اینها راه را گم كردن و بیهوده دست و پا زدنست. از سخنان درشت گفتن و هیاهو كردن چه نتیجه تواند بود؟ تاكنون چه نتیجه بوده است كه پس از این باشد؟.
راستی را گاهی الفاظ آدم را فریب میدهند و یك منظره‌ی پرت و غلطی در جلو اندیشه‌ی او باز میكند. این داستان راجع به بیست سال پیش است. روزی مردی كتابی میخواند نگاه كرده دیدم كتابیست كه یك پیشوای دینی برای پیروان خود نوشته و دستورهایی بایشان میدهد. از عبارتهایی كه بچشمم خورد اینها بود : «همچون دریا بجوشید ، و همچون نهنگ بخروشید»(یا شبیه باین دو جمله). من چون اندیشیدم دیدم اینها هیچ معنایی ندارد. آخر پیروان چه كار كنند؟ راستی را دریا نیستند كه بجوشند یا نهنگ نیستند كه بخروشند. چه كار كنند؟ آیا بالا بجهند و پایین بیفتند؟ در كوچه‌ها نعره زنند؟ هرچه می‌اندیشیدم معنایی برای آنها پیدا نمیكردم لیكن میدیدم خواننده یك لذتی از آنها میبرد و یك منظره‌های خیالی در برابر چشمش باز شده.
در اینجا نیز می‌بینم جوانان همان حال را پیدا كرده‌اند. وقتی كه میگویند : «ما باید تند برویم یك تكانی بخود میدهند و لذتی میبرند. ولی اگر بپرسیم : «چه كار كنیم؟» هرآینه خواهند درماند و آن منظره‌ی خیالی از جلو چشمشان محو خواهد شد.
امروز را این خود مایه‌ی سرگردانی و گیجی برای جوانان گردیده و اینست من میخواهم آنان را از این اشتباه بیرون آورم.
چنانكه گفتم ما راه نمیرویم كه تند باشیم.
🔸ما بیك رشته كوششهایی نیازمندیم و باید بیشتر بكوشیم. دركوشش هم باید نخست راه آن را پیدا كنیم. دوم همگی دست بهم دهیم. اگر راه كوشش را پیدا نكنیم و باهم همدست نباشیم هرچه بیشتر تلاش كنیم بیشتر گرفتار خواهیم بود.
اینست آنچه نیاز داریم ، و از اینروست كه ما همیشه در پرچم میكوشیم كه از یكسو یک راهی برای كوشش باز كنیم و از یكسو همگی را بهمراهی و همدستی بخوانیم. در این كار پرچم یگانه روزنامه‌ایست كه میكوشد.
ما امروز دردهایی داریم كه باید پیش از همه بچاره‌ی آنها پردازیم ، و بدترین آن دردها پراكندگی اندیشه‌هاست. یك توده با اندیشه‌های پراكنده بهیچ جا نتواند رسید.
اینست ما از گام نخست میكوشیم كه باین پراكندگی چاره كنیم و اندیشه‌ها را یكی گردانیم. آن گفتارها كه درباره‌ی مشروطه و معنی آن می‌نویسیم برای این مقصود است.
🔸برای یك توده چه گرفتاری بالاتر از این كه راه حكومتش دانسته نباشد؟! چه بدبختی بدتر از این كه انبوهی از مردم نسبت به «راه حكومت» و قانون اساسی كشور بیگانه باشند؟ چه بیچارگی بیشتر از این كه صد تن دارای یك اندیشه پیدا نشود؟!
باید نخستین گامی كه در راه كوشش برداریم چارهی این درد باشد و شما می‌بینید كه ما بآن آغاز كرده‌ایم. پس شما می‌بینید كه ما بكار پرداخته و گام نخست را برداشته‌ایم.
دیگران از دور ایستاده تنها بهیاهو بس میكنند ولی ما براه افتاده‌ایم.
پس ما از دیگران تندروتریم ، از دیگران جلوتر می‌باشیم. اگر كسانی براستی تندروی را میخواهند بیایند با ما همراه باشند.
تندروی سخنان تند گفتن نیست. هیاهو راه انداختن نیست. آن كسانی كه باینها میپردازند مقصودشان فریب مردم است. آنها تنها این را میخواهند كه روزنامه‌هاشان بیشتر فروخته شود و دلهایشان بمردم نمی‌سوزد.
ما بسیار متأسفیم كه جوانان بدینسان فریب آنان را میخورند. بسیار متأسفیم كه میخواهند ما نیز پیروی از آنان كنیم.
این جوانان بدانند كه ما از همه‌ی دیگران جلوتریم. دیگران ایستاده‌اند و بیهوده هیاهو میكنند ولی ما راهی را پیش گرفته‌ایم و میكوشیم كه گام بگام جلو رویم. ما راه خود را در شانزده بند خلاصه كرده برای آگاهی همگی در روزنامه نوشتیم.[1] آن راه ماست و همچنان پیش خواهیم رفت.
[1] : آن شانزده بند خواستهای باهَماد آزادگان در همین رشته گفتارها جا دارد و بزودی به آنها نیز خواهیم رسید.
(پرچم روزانه شماره‌ی 36)
(تکه‌ی هشتم)
🔶ما از دیگران تندروتریم
(تکه‌ی 1 از 1)
یك دسته از جوانان پیام فرستاده چنین میگویند : «پرچم تند نمیرود». میگویند : «ما از دیگران عقب مانده‌ایم باید تند برویم».
میگویم : چه كار كنیم كه تند رفتن باشد؟. شما آن را بما بفهمانید. این راست است كه ما از دیگران عقب مانده‌ایم. راست است كه باید تند رویم. ولی آیا تند رفتن چیست؟.
ما راستی را راهی زیر پا نداریم و گام برنمیداریم كه تند كنیم و گامهای بلندتری برداریم. ما برای پیشرفت كارهای خود بیك رشته كوششهایی نیازمندیم و باید بكوشیم. شما بگویید چه كنیم و چگونه كوشیم كه در نظر شما تندروی باشد؟
آیا سخنان درشت نویسیم؟ آیا بهیاهو پردازیم؟ آیا بدشمنان كشور نفرین فرستیم؟ آیا شما اینها را تند رفتن می‌شمارید؟.
اگر اینها را تند رفتن می‌شمارید بخطا رفته‌اید. اینها راه را گم كردن و بیهوده دست و پا زدنست. از سخنان درشت گفتن و هیاهو كردن چه نتیجه تواند بود؟ تاكنون چه نتیجه بوده است كه پس از این باشد؟.
راستی را گاهی الفاظ آدم را فریب میدهند و یك منظره‌ی پرت و غلطی در جلو اندیشه‌ی او باز میكند. این داستان راجع به بیست سال پیش است. روزی مردی كتابی میخواند نگاه كرده دیدم كتابیست كه یك پیشوای دینی برای پیروان خود نوشته و دستورهایی بایشان میدهد. از عبارتهایی كه بچشمم خورد اینها بود : «همچون دریا بجوشید ، و همچون نهنگ بخروشید»(یا شبیه باین دو جمله). من چون اندیشیدم دیدم اینها هیچ معنایی ندارد. آخر پیروان چه كار كنند؟ راستی را دریا نیستند كه بجوشند یا نهنگ نیستند كه بخروشند. چه كار كنند؟ آیا بالا بجهند و پایین بیفتند؟ در كوچه‌ها نعره زنند؟ هرچه می‌اندیشیدم معنایی برای آنها پیدا نمیكردم لیكن میدیدم خواننده یك لذتی از آنها میبرد و یك منظره‌های خیالی در برابر چشمش باز شده.
در اینجا نیز می‌بینم جوانان همان حال را پیدا كرده‌اند. وقتی كه میگویند : «ما باید تند برویم یك تكانی بخود میدهند و لذتی میبرند. ولی اگر بپرسیم : «چه كار كنیم؟» هرآینه خواهند درماند و آن منظره‌ی خیالی از جلو چشمشان محو خواهد شد.
امروز را این خود مایه‌ی سرگردانی و گیجی برای جوانان گردیده و اینست من میخواهم آنان را از این اشتباه بیرون آورم.
چنانكه گفتم ما راه نمیرویم كه تند باشیم.
🔸ما بیك رشته كوششهایی نیازمندیم و باید بیشتر بكوشیم. دركوشش هم باید نخست راه آن را پیدا كنیم. دوم همگی دست بهم دهیم. اگر راه كوشش را پیدا نكنیم و باهم همدست نباشیم هرچه بیشتر تلاش كنیم بیشتر گرفتار خواهیم بود.
اینست آنچه نیاز داریم ، و از اینروست كه ما همیشه در پرچم میكوشیم كه از یكسو یک راهی برای كوشش باز كنیم و از یكسو همگی را بهمراهی و همدستی بخوانیم. در این كار پرچم یگانه روزنامه‌ایست كه میكوشد.
ما امروز دردهایی داریم كه باید پیش از همه بچاره‌ی آنها پردازیم ، و بدترین آن دردها پراكندگی اندیشه‌هاست. یك توده با اندیشه‌های پراكنده بهیچ جا نتواند رسید.
اینست ما از گام نخست میكوشیم كه باین پراكندگی چاره كنیم و اندیشه‌ها را یكی گردانیم. آن گفتارها كه درباره‌ی مشروطه و معنی آن می‌نویسیم برای این مقصود است.
🔸برای یك توده چه گرفتاری بالاتر از این كه راه حكومتش دانسته نباشد؟! چه بدبختی بدتر از این كه انبوهی از مردم نسبت به «راه حكومت» و قانون اساسی كشور بیگانه باشند؟ چه بیچارگی بیشتر از این كه صد تن دارای یك اندیشه پیدا نشود؟!
باید نخستین گامی كه در راه كوشش برداریم چارهی این درد باشد و شما می‌بینید كه ما بآن آغاز كرده‌ایم. پس شما می‌بینید كه ما بكار پرداخته و گام نخست را برداشته‌ایم.
دیگران از دور ایستاده تنها بهیاهو بس میكنند ولی ما براه افتاده‌ایم.
پس ما از دیگران تندروتریم ، از دیگران جلوتر می‌باشیم. اگر كسانی براستی تندروی را میخواهند بیایند با ما همراه باشند.
تندروی سخنان تند گفتن نیست. هیاهو راه انداختن نیست. آن كسانی كه باینها میپردازند مقصودشان فریب مردم است. آنها تنها این را میخواهند كه روزنامه‌هاشان بیشتر فروخته شود و دلهایشان بمردم نمی‌سوزد.
ما بسیار متأسفیم كه جوانان بدینسان فریب آنان را میخورند. بسیار متأسفیم كه میخواهند ما نیز پیروی از آنان كنیم.
این جوانان بدانند كه ما از همه‌ی دیگران جلوتریم. دیگران ایستاده‌اند و بیهوده هیاهو میكنند ولی ما راهی را پیش گرفته‌ایم و میكوشیم كه گام بگام جلو رویم. ما راه خود را در شانزده بند خلاصه كرده برای آگاهی همگی در روزنامه نوشتیم.[1] آن راه ماست و همچنان پیش خواهیم رفت.
[1] : آن شانزده بند خواستهای باهَماد آزادگان در همین رشته گفتارها جا دارد و بزودی به آنها نیز خواهیم رسید.
(پرچم روزانه شماره‌ی 36)
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
خرده‌ها‌یی که به کیش شیعیگری توان گرفت
پنجم : شيعيان آن امامان را گرداننده‌ی جهان می‌شمارند. «چهارده معصوم» همه کاره‌ی دستگاه خدايند و در گردانيدن جهان ياوران او ميباشند.
از خود آن امامان سخنانی در اين زمينه ، در کتابها آورده شده که اگرچه نتوان دانست کدامها گفته‌ی ايشان است و کدامها را ديگران افزوده‌اند ، ولی رويهم رفته پيداست که سرچشمه از خودشان بوده.
هرچه هست باور انبوه شيعيان به همينست و در سختيها به آنان رو می‌آورند و گشايش کار ميخواهند. امامان بمانند ، که خويشاوندان آنان را از «حضرت عباس» و «جناب علي‌اکبر» و «زينب» و «ام کلثوم» و «سکينه» و ديگران ـ دست‌اندرکارهاي جهان و ياوران خدا ميپندارند. بلکه در انديشه‌ی شيعيان هر گنبدی گره از کار تواند گشاد ، و هر سقاخانه‌ای «مراد» تواند داد.
اين همه گنبدها که از بزرگ و کوچک برپاست جز برای اين کار نيست. روند و در بَرِ آنها ايستند و گشايش کار خواهند ، آهن‌پاره‌ها را با دست گيرند و تکان دهند و نيازمنديهای خود را از آنها طلبند.
اين سخنان در همه جا بر سر زبانهاست : «توسل به ائمه کن» ، «دست به دامن امام حسين بزن» ، «اگر نجات می‌خواهی در اين در است».
اکنون در تهران بيش از چند هزار گداست ، و اينان کوچه‌ها را ميگردند و در جلو درها ميايستند و پياپی به زبان می‌آورند : «حضرت عباس دردت دوا کند» ، «امام حسين ذليلت نکند» ، «امام بيمار به بستر بيماری نيندازدت» ، «امام غريب قرضهايت ادا کند» ، و مردم به پاس همين گفته‌ها نان و پول به ايشان ميدهند.
پارسال در تهران مرد پاشکسته‌ی لَنگی شال سبز بر سر بسته گدايی ميکرد و همه‌ی دعاهايش از امامزاده داوود ميبود : «امامزاده داوود مرادت دهد ، امامزاده داوود قرضت ادا کند ...».
در چند فرسنگی تهران در يک ديه [همچون پیه = روستا] ناپاکیزه‌ای گنبدی بنام امامزاده داوود هست که همه ساله تابستان تهرانيان رو به آنجا آورند و گوسفندها کُشند و «مرادها» خواهند.
به تازگی که در تهران نمايندگان براي مجلس برگزيده می‌شد ، يک مرد فريبکاری نوشته‌ای چاپ کرده و پراکنده بود که چون به نمايندگی برگزيده شود از ماهانه‌های خود راه امامزاده داوود را شوسه خواهد گردانيد.
اکنون ميبايد پرسيد : آيا مردمی با اين باورها گمراه نيستند؟!... چه گمراهی بالاتر از اين که مردگان هيچکاره را همکار خدا شناسند؟!... ميبايد پرسيد : «چه دليلی هست که امامانتان ياوران خدايند؟!. شما خدا را چه دانسته‌ايد که نيازمند ياورش می‌شماريد؟!...
اکنون اگر از ملايان بپرسيم نخست خواهند گفت : «آری آنان امام ميبودند ، خدا ايشان را از «نور» آفريده بود.
سپس که ايراد گيريم و دليل خواهيم و درمانند ، اينبار چنين خواهند گفت : «اينها عقيده‌ی عوام است».
اين شيوه‌‌ی ايشان است که نخست درباره‌ی گمراهيهای خود به گفتگو درآيند و به چَخِش [=مجادله] پردازند و چون درماندند بيکبار بازگشته گناه را به گردن «عوام» اندازند.
ولی ما ميدانيم که اين باورها از کتابها سرچشمه گرفته ، بلکه چنانکه گفتم «حديثها» در اين باره هست.
بهرحال راهنمای «عوام» ملايانند و اين باورهای بيدينانه را آنان ياد داده‌اند و اکنون هم ميدهند.
همين امروز اگر کسی بيمار باشد و نزد ملايی نام پزشک بَرد درزمان
[= بیدرنگ] خواهد گفت : «طبيب چيست؟!. شفای خود را از ائمه‌ی طاهرين بخواه».
پنجم : شيعيان آن امامان را گرداننده‌ی جهان می‌شمارند. «چهارده معصوم» همه کاره‌ی دستگاه خدايند و در گردانيدن جهان ياوران او ميباشند.
از خود آن امامان سخنانی در اين زمينه ، در کتابها آورده شده که اگرچه نتوان دانست کدامها گفته‌ی ايشان است و کدامها را ديگران افزوده‌اند ، ولی رويهم رفته پيداست که سرچشمه از خودشان بوده.
هرچه هست باور انبوه شيعيان به همينست و در سختيها به آنان رو می‌آورند و گشايش کار ميخواهند. امامان بمانند ، که خويشاوندان آنان را از «حضرت عباس» و «جناب علي‌اکبر» و «زينب» و «ام کلثوم» و «سکينه» و ديگران ـ دست‌اندرکارهاي جهان و ياوران خدا ميپندارند. بلکه در انديشه‌ی شيعيان هر گنبدی گره از کار تواند گشاد ، و هر سقاخانه‌ای «مراد» تواند داد.
اين همه گنبدها که از بزرگ و کوچک برپاست جز برای اين کار نيست. روند و در بَرِ آنها ايستند و گشايش کار خواهند ، آهن‌پاره‌ها را با دست گيرند و تکان دهند و نيازمنديهای خود را از آنها طلبند.
اين سخنان در همه جا بر سر زبانهاست : «توسل به ائمه کن» ، «دست به دامن امام حسين بزن» ، «اگر نجات می‌خواهی در اين در است».
اکنون در تهران بيش از چند هزار گداست ، و اينان کوچه‌ها را ميگردند و در جلو درها ميايستند و پياپی به زبان می‌آورند : «حضرت عباس دردت دوا کند» ، «امام حسين ذليلت نکند» ، «امام بيمار به بستر بيماری نيندازدت» ، «امام غريب قرضهايت ادا کند» ، و مردم به پاس همين گفته‌ها نان و پول به ايشان ميدهند.
پارسال در تهران مرد پاشکسته‌ی لَنگی شال سبز بر سر بسته گدايی ميکرد و همه‌ی دعاهايش از امامزاده داوود ميبود : «امامزاده داوود مرادت دهد ، امامزاده داوود قرضت ادا کند ...».
در چند فرسنگی تهران در يک ديه [همچون پیه = روستا] ناپاکیزه‌ای گنبدی بنام امامزاده داوود هست که همه ساله تابستان تهرانيان رو به آنجا آورند و گوسفندها کُشند و «مرادها» خواهند.
به تازگی که در تهران نمايندگان براي مجلس برگزيده می‌شد ، يک مرد فريبکاری نوشته‌ای چاپ کرده و پراکنده بود که چون به نمايندگی برگزيده شود از ماهانه‌های خود راه امامزاده داوود را شوسه خواهد گردانيد.
اکنون ميبايد پرسيد : آيا مردمی با اين باورها گمراه نيستند؟!... چه گمراهی بالاتر از اين که مردگان هيچکاره را همکار خدا شناسند؟!... ميبايد پرسيد : «چه دليلی هست که امامانتان ياوران خدايند؟!. شما خدا را چه دانسته‌ايد که نيازمند ياورش می‌شماريد؟!...
اکنون اگر از ملايان بپرسيم نخست خواهند گفت : «آری آنان امام ميبودند ، خدا ايشان را از «نور» آفريده بود.
سپس که ايراد گيريم و دليل خواهيم و درمانند ، اينبار چنين خواهند گفت : «اينها عقيده‌ی عوام است».
اين شيوه‌‌ی ايشان است که نخست درباره‌ی گمراهيهای خود به گفتگو درآيند و به چَخِش [=مجادله] پردازند و چون درماندند بيکبار بازگشته گناه را به گردن «عوام» اندازند.
ولی ما ميدانيم که اين باورها از کتابها سرچشمه گرفته ، بلکه چنانکه گفتم «حديثها» در اين باره هست.
بهرحال راهنمای «عوام» ملايانند و اين باورهای بيدينانه را آنان ياد داده‌اند و اکنون هم ميدهند.
همين امروز اگر کسی بيمار باشد و نزد ملايی نام پزشک بَرد درزمان
[= بیدرنگ] خواهد گفت : «طبيب چيست؟!. شفای خود را از ائمه‌ی طاهرين بخواه».
🔶 در پاسخ حقیقتگو
🔸 17ـ جز ما کی بچاره‌ی این پراکندگیها برخاسته؟ (تکه‌ی 1 از 2)
شما بهتر است نگاهی نیز بكارهای دیگران اندازید. امروز هزاران كسان دعوی راهنمایی و پیشوایی می‌دارند ، ولی آیا چه میكنند؟!. در جای دیگری گفته‌ام از سالهاست كه در شهرهای شرق دسته‌هایی با نامهای گوناگون بنگهداری دین و جلوگیری از پیشرفت بیدینی می‌كوشند ، ولی یگانه راهی كه می‌شناسند و پیش گرفته‌اند جز آن نیست كه ستایشهای گزافه‌آمیز پیاپی از اسلام و یا از مسیحیگری و از بنیادگزاران آنها نمایند و در این باره پافشاری از خود نشان دهند ، و من می‌پرسم آیا از این چه سودی تواند بود؟!. آیا پراكندگی‌ای را كه درمیان دینهاست و از هر كدام ده یا بیست كیش جدا گردیده چاره خواهد كرد؟!. آیا بمادّیگری پاسخ خواهد داد؟!. آیا ناسازگاری‌ای را كه میانه‌ی دین و دانشهاست از میان خواهد برداشت؟!. آیا به تباهی خویها و سستی خردها چاره خواهد نمود؟!. آیا جلو آزمندان اروپا را خواهد گرفت؟!.
نیز گفته‌ام كه در ژاپن و نیویورك كنگره پدید آورده و نمایندگانی از همه‌ی دینها و كیشها ـ از شرق و غرب ـ در آن گرد آمده‌اند و چنین اندیشیدند كه همگی دست بهم داده و در برابر بیدینی یك «فرونت» پدید آورند. یگانه چاره‌ای كه باندیشه‌ی ایشان رسیده این بود ، كه تو گویی بجنگ آدمیانی می‌رفتند كه بفزونی شماره‌ی یاران خود كوشیدند. چرا این ندانستند كه بیدینی از پندارهای بیپایی كه دینها را فراگرفته برخاسته است ، از پراكندگی‌ای كه میان آنهاست پدید آمده ، از ناسازگاری‌ای كه میانه‌ی دانشها و كیشهاست زاییده شده ، و تا اینها هست هرگز چارهی آن نخواهد بود و آنان اگرهم شماره‌ی خود را بملیونها و صد ملیونها رسانند بهیچ كاری دست نخواهند یافت؟!. چرا ندانستند كه بیدینان كسان بیگانه‌ای نیستند و در جای دور نمی‌باشند ، بلكه فرزندان و برادران و خویشان خود آنان هستند و آنان را با زور و فشار به دین نتوان آورد و از دسته‌بندی و فزودن بر شماره‌ی خود هیچ سودی نتوانند برد؟!. چرا ندانستند كه آن چندتیرگی كه درمیان خود ایشانست و هر دسته‌ای دیگران را بیدین و دوزخی می‌شمارند بُرنده‌ترین افزار در دست بیدینان تواند بود؟! چرا ندانستند كه گروهی كه خود با یكدیگر همداستان نیستند و این نمی‌توانند فراهم نشسته با دلیل جدایی را از میان بردارند چنان كسانی اگر براهنمایی دیگران كوشند همه‌كس بر نادانی آنان خواهند خندید؟!.. چرا آنهمه كسان راه كوشش را نشناختند؟!.. اگر بچنین كاری بی‌خواست خدا و بی‌راهنمایی او راه توان برد چرا آنان نتوانستند برد؟!.
بهتر است دلیل دیگری یاد كنم : چندی پیش یكی نزد من آمده چنین می‌گوید : «شما می‌گویید همه‌ی دینها یكی شود. این را پیش از شما مولای ما فرموده است ...» گفتم : من نمی‌گویم همه‌ی دینها یكی شود. بلكه میگویم در جهان یك دین ـ یك دین راستین ـ باشد و این جز از آنست كه شما می‌سرایید. وآنگاه مولای شما در كجا چنان سخنی را گفته است؟!. پاسخ داد : در آنجا كه می‌فرماید : با همه‌ی دینها بنیكی آمیزش كنید و همه را به یك دیده ببینید. گفتم : این كجا و یكی شدن دینها كجاست؟!. وآنگاه كار مگر تنها گفتن است؟!. اگر یك كسی گفت باید همه‌ی دینها یكی باشد از همین یك سخن نتیجه تواند بود؟!. مگر این كیشهای گوناگون و این پراكندگیها خود بخود پیدا شده است كه همینكه كسی گفت : نباشند و یكی شوند ، خود بخود از میان رود؟!. آیا كار باین آسانیست؟!.
🔸 17ـ جز ما کی بچاره‌ی این پراکندگیها برخاسته؟ (تکه‌ی 1 از 2)
شما بهتر است نگاهی نیز بكارهای دیگران اندازید. امروز هزاران كسان دعوی راهنمایی و پیشوایی می‌دارند ، ولی آیا چه میكنند؟!. در جای دیگری گفته‌ام از سالهاست كه در شهرهای شرق دسته‌هایی با نامهای گوناگون بنگهداری دین و جلوگیری از پیشرفت بیدینی می‌كوشند ، ولی یگانه راهی كه می‌شناسند و پیش گرفته‌اند جز آن نیست كه ستایشهای گزافه‌آمیز پیاپی از اسلام و یا از مسیحیگری و از بنیادگزاران آنها نمایند و در این باره پافشاری از خود نشان دهند ، و من می‌پرسم آیا از این چه سودی تواند بود؟!. آیا پراكندگی‌ای را كه درمیان دینهاست و از هر كدام ده یا بیست كیش جدا گردیده چاره خواهد كرد؟!. آیا بمادّیگری پاسخ خواهد داد؟!. آیا ناسازگاری‌ای را كه میانه‌ی دین و دانشهاست از میان خواهد برداشت؟!. آیا به تباهی خویها و سستی خردها چاره خواهد نمود؟!. آیا جلو آزمندان اروپا را خواهد گرفت؟!.
نیز گفته‌ام كه در ژاپن و نیویورك كنگره پدید آورده و نمایندگانی از همه‌ی دینها و كیشها ـ از شرق و غرب ـ در آن گرد آمده‌اند و چنین اندیشیدند كه همگی دست بهم داده و در برابر بیدینی یك «فرونت» پدید آورند. یگانه چاره‌ای كه باندیشه‌ی ایشان رسیده این بود ، كه تو گویی بجنگ آدمیانی می‌رفتند كه بفزونی شماره‌ی یاران خود كوشیدند. چرا این ندانستند كه بیدینی از پندارهای بیپایی كه دینها را فراگرفته برخاسته است ، از پراكندگی‌ای كه میان آنهاست پدید آمده ، از ناسازگاری‌ای كه میانه‌ی دانشها و كیشهاست زاییده شده ، و تا اینها هست هرگز چارهی آن نخواهد بود و آنان اگرهم شماره‌ی خود را بملیونها و صد ملیونها رسانند بهیچ كاری دست نخواهند یافت؟!. چرا ندانستند كه بیدینان كسان بیگانه‌ای نیستند و در جای دور نمی‌باشند ، بلكه فرزندان و برادران و خویشان خود آنان هستند و آنان را با زور و فشار به دین نتوان آورد و از دسته‌بندی و فزودن بر شماره‌ی خود هیچ سودی نتوانند برد؟!. چرا ندانستند كه آن چندتیرگی كه درمیان خود ایشانست و هر دسته‌ای دیگران را بیدین و دوزخی می‌شمارند بُرنده‌ترین افزار در دست بیدینان تواند بود؟! چرا ندانستند كه گروهی كه خود با یكدیگر همداستان نیستند و این نمی‌توانند فراهم نشسته با دلیل جدایی را از میان بردارند چنان كسانی اگر براهنمایی دیگران كوشند همه‌كس بر نادانی آنان خواهند خندید؟!.. چرا آنهمه كسان راه كوشش را نشناختند؟!.. اگر بچنین كاری بی‌خواست خدا و بی‌راهنمایی او راه توان برد چرا آنان نتوانستند برد؟!.
بهتر است دلیل دیگری یاد كنم : چندی پیش یكی نزد من آمده چنین می‌گوید : «شما می‌گویید همه‌ی دینها یكی شود. این را پیش از شما مولای ما فرموده است ...» گفتم : من نمی‌گویم همه‌ی دینها یكی شود. بلكه میگویم در جهان یك دین ـ یك دین راستین ـ باشد و این جز از آنست كه شما می‌سرایید. وآنگاه مولای شما در كجا چنان سخنی را گفته است؟!. پاسخ داد : در آنجا كه می‌فرماید : با همه‌ی دینها بنیكی آمیزش كنید و همه را به یك دیده ببینید. گفتم : این كجا و یكی شدن دینها كجاست؟!. وآنگاه كار مگر تنها گفتن است؟!. اگر یك كسی گفت باید همه‌ی دینها یكی باشد از همین یك سخن نتیجه تواند بود؟!. مگر این كیشهای گوناگون و این پراكندگیها خود بخود پیدا شده است كه همینكه كسی گفت : نباشند و یكی شوند ، خود بخود از میان رود؟!. آیا كار باین آسانیست؟!.
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
11) كراسوس ـ تکه‌ی 10
🔸 در اين هنگام يك خبر دروغي به سورنا رسيد باين مضمون كه كراسوس با سركردگان خود بدر رفته‌اند و آنان كه در كارهاي مانده‌اند جز يك مشت سپاهيان درهم و بيچاره‌اي نمي‌باشند كه درخور دنبال كردن نيستند. سورنا از اين خبر به تشويش افتاد زيرا كه فيروزمندي خود را ناانجام مي‌ديد. براي آنكه چگونگي را درست دريافته بداند كه آيا كارهاي را بمحاصره بگيرد يا از دنبال كراسوس بشتابد يكي از ترجمان خود را بنزديك ديوار شهر فرستاده دستور داد كه بزبان لاتين كراسوس يا كاسيوس را آواز داده بگويد كه سورنا سردار ايراني مي‌خواهد با آنان گفتگو نمايد. كراسوس چون اين خبر را شنيد بيدرنگ آن را پذيرفت. در اين هنگام يك دسته از عرب كه پيش از آن بلشكرگاه روم آمدوشد كرده و كراسوس و كاسيوس را خوب مي‌شناختند نزديك آمده از بيخ ديوار با كاسيوس سخن گفتند كه سورنا سردار ايران مي‌خواهد بشما راه بدهد تا آسوده كوچ كنيد باين شرط كه شما با پادشاه ايران آشتي كرده پيمان ببنديد كه هرچه سپاه در بين‌النهرين داريد از آنجا برداريد و اين خود بصرفه‌ی هر دو سوي مي‌باشد كه بيكبار آسوده شوند. كاسيوس پيشنهاد را پذيرفته خواهش كرد كه هنگامي قرار داده شود تا سورنا با كراسوس در يكجا با هم نشسته گفتگو را بپايان برسانند. تازيان با اين پيام نزد سورنا برگشتند و او از دانستن اينكه كراسوس در آن شهر است شاد گرديده دل بمحاصره‌ی آنجا بست.
فردا سورنا بنزديك ديوارها آمده و به روميان دشنام داده مي‌گفت اگر مي‌خواهيد من بر شما ببخشم بايد كراسوس و كاسيوس را دست بسته بمن بسپاريد. روميان چون دانستند كه مقصود ريشخند و طعنه بود سخت غمناك گرديدند و با كراسوس گفتگو كرده از او خواستار شدند كه از اميد بيجايي كه بياري اينان دارد چشم بپوشد و تصميم بكوچيدن و گريختن بگيرد. اين تصميم كه بايستي در پرده بماند و كسي پيش از حركت آن را نداند كراسوس اندروماخوس1 نامي را كه مرد خيانتكاري بود از آن خبردار ساخته بجاي خويش كه هم او را براي خود راهنما برگزيد. اشكانيان تا مي‌توانستند روميان را مي‌پاييدند ولي اين مخالف رسم ايشان بود كه شب جنگ نمايند و شبانه جنگ نمي‌توانستند بهمين جهت بود كراسوس شب را براي كوچيدن برگزيد. ولي اندروماخوس چون با روميان بيرون آمد همه مي‌كوشيد آنان را دور نبرد و از اشكانيان بسيار دور نسازد و اينبود آنان را مي‌گردانيد و به اينسو و آنسو مي‌پيچانيد تا بميان لجنزاري رسانيده در آنجا گرفتار سختي و زحمت گردانيد. برخي از ايشان كه آن آواره‌گرداني اندروماخوس را ديدند نادرستي او را دريافته از پيروي بازايستادند. از جمله كاسيوس از راه به كارهاي بازگشته راهنماياني از عرب باو گفتند بايد منتظر شد تا ماه از برج كژدم (عقرب) بيرون رود. كاسيوس گفت من از كمان (قوس) بيشتر مي‌ترسم.2 اين گفته با پانصد سوار راه سوريا را پيش گرفته خود را رها كرد. نيز كساني راهنمايان درستكاري پيدا كرده خود را به كوه سيناكا3 رسانيده پناهگاهي براي خود بدست آوردند و اينان پنجهزار تن بسركردگي او كتاويوس بودند كه مرد دلير و جوانمردي بود. اما كراسوس بيچاره تا هنگام روشني راه رفته و باز در ميان سختيها گرفتار مانده و هنوز فريب اندروماخوس را مي‌خورد. اينزمان بر سر او چهار دسته‌ی پياده و اندكي سواره و چهار سرهنگ بازمانده بود. بهرحال با سختي خود را براه رسانيده و با آنكه از اوكتاويوس تنها باندازه‌ی يك ميل و نيم دور بود بنزد او نرفته خود را به پشته‌ی ديگري رسانيد كه پناهگاه خوبي نبود و جلو سوارگان دشمن را نمي‌گرفت. اوكتاويوس از دور چگونگي را مي‌ديد و چون سردار خود را در خطر يافت با آنكه خود او را دنبال مي‌كردند از ياري بازنايستاده نزد او شتافت. هم از پشت سر سپاهيان سستي و بيعاري را بر خود نپسنديده از پناهگاه خويش فرود آمدند و با اشكانيان به زد و خورد برخاسته و آنان را از آن پشته پايين راندند و پيرامون كراسوس را گرفته و با سپرهاي خود ديواري گرد او كشيدند و با آواز بلند همي‌گفتند : تا يكي از روميان زنده است هرگز تيري به تن سردارمان نخواهد رسيد.
1ـ Andromachus
2ـ اين عادت از باستان‌زمان بوده كه در زمان «قمر در عقرب» سفر نمي‌كردند و همان است كه منجمان در تقويمها مي‌نگارند. و چون پس از عقرب برج قوس (كمان) مي‌آيد كاسيوس گفته «من از كمان بيشتر ترس دارم.»
3ـ Sinnaca
11) كراسوس ـ تکه‌ی 10
🔸 در اين هنگام يك خبر دروغي به سورنا رسيد باين مضمون كه كراسوس با سركردگان خود بدر رفته‌اند و آنان كه در كارهاي مانده‌اند جز يك مشت سپاهيان درهم و بيچاره‌اي نمي‌باشند كه درخور دنبال كردن نيستند. سورنا از اين خبر به تشويش افتاد زيرا كه فيروزمندي خود را ناانجام مي‌ديد. براي آنكه چگونگي را درست دريافته بداند كه آيا كارهاي را بمحاصره بگيرد يا از دنبال كراسوس بشتابد يكي از ترجمان خود را بنزديك ديوار شهر فرستاده دستور داد كه بزبان لاتين كراسوس يا كاسيوس را آواز داده بگويد كه سورنا سردار ايراني مي‌خواهد با آنان گفتگو نمايد. كراسوس چون اين خبر را شنيد بيدرنگ آن را پذيرفت. در اين هنگام يك دسته از عرب كه پيش از آن بلشكرگاه روم آمدوشد كرده و كراسوس و كاسيوس را خوب مي‌شناختند نزديك آمده از بيخ ديوار با كاسيوس سخن گفتند كه سورنا سردار ايران مي‌خواهد بشما راه بدهد تا آسوده كوچ كنيد باين شرط كه شما با پادشاه ايران آشتي كرده پيمان ببنديد كه هرچه سپاه در بين‌النهرين داريد از آنجا برداريد و اين خود بصرفه‌ی هر دو سوي مي‌باشد كه بيكبار آسوده شوند. كاسيوس پيشنهاد را پذيرفته خواهش كرد كه هنگامي قرار داده شود تا سورنا با كراسوس در يكجا با هم نشسته گفتگو را بپايان برسانند. تازيان با اين پيام نزد سورنا برگشتند و او از دانستن اينكه كراسوس در آن شهر است شاد گرديده دل بمحاصره‌ی آنجا بست.
فردا سورنا بنزديك ديوارها آمده و به روميان دشنام داده مي‌گفت اگر مي‌خواهيد من بر شما ببخشم بايد كراسوس و كاسيوس را دست بسته بمن بسپاريد. روميان چون دانستند كه مقصود ريشخند و طعنه بود سخت غمناك گرديدند و با كراسوس گفتگو كرده از او خواستار شدند كه از اميد بيجايي كه بياري اينان دارد چشم بپوشد و تصميم بكوچيدن و گريختن بگيرد. اين تصميم كه بايستي در پرده بماند و كسي پيش از حركت آن را نداند كراسوس اندروماخوس1 نامي را كه مرد خيانتكاري بود از آن خبردار ساخته بجاي خويش كه هم او را براي خود راهنما برگزيد. اشكانيان تا مي‌توانستند روميان را مي‌پاييدند ولي اين مخالف رسم ايشان بود كه شب جنگ نمايند و شبانه جنگ نمي‌توانستند بهمين جهت بود كراسوس شب را براي كوچيدن برگزيد. ولي اندروماخوس چون با روميان بيرون آمد همه مي‌كوشيد آنان را دور نبرد و از اشكانيان بسيار دور نسازد و اينبود آنان را مي‌گردانيد و به اينسو و آنسو مي‌پيچانيد تا بميان لجنزاري رسانيده در آنجا گرفتار سختي و زحمت گردانيد. برخي از ايشان كه آن آواره‌گرداني اندروماخوس را ديدند نادرستي او را دريافته از پيروي بازايستادند. از جمله كاسيوس از راه به كارهاي بازگشته راهنماياني از عرب باو گفتند بايد منتظر شد تا ماه از برج كژدم (عقرب) بيرون رود. كاسيوس گفت من از كمان (قوس) بيشتر مي‌ترسم.2 اين گفته با پانصد سوار راه سوريا را پيش گرفته خود را رها كرد. نيز كساني راهنمايان درستكاري پيدا كرده خود را به كوه سيناكا3 رسانيده پناهگاهي براي خود بدست آوردند و اينان پنجهزار تن بسركردگي او كتاويوس بودند كه مرد دلير و جوانمردي بود. اما كراسوس بيچاره تا هنگام روشني راه رفته و باز در ميان سختيها گرفتار مانده و هنوز فريب اندروماخوس را مي‌خورد. اينزمان بر سر او چهار دسته‌ی پياده و اندكي سواره و چهار سرهنگ بازمانده بود. بهرحال با سختي خود را براه رسانيده و با آنكه از اوكتاويوس تنها باندازه‌ی يك ميل و نيم دور بود بنزد او نرفته خود را به پشته‌ی ديگري رسانيد كه پناهگاه خوبي نبود و جلو سوارگان دشمن را نمي‌گرفت. اوكتاويوس از دور چگونگي را مي‌ديد و چون سردار خود را در خطر يافت با آنكه خود او را دنبال مي‌كردند از ياري بازنايستاده نزد او شتافت. هم از پشت سر سپاهيان سستي و بيعاري را بر خود نپسنديده از پناهگاه خويش فرود آمدند و با اشكانيان به زد و خورد برخاسته و آنان را از آن پشته پايين راندند و پيرامون كراسوس را گرفته و با سپرهاي خود ديواري گرد او كشيدند و با آواز بلند همي‌گفتند : تا يكي از روميان زنده است هرگز تيري به تن سردارمان نخواهد رسيد.
1ـ Andromachus
2ـ اين عادت از باستان‌زمان بوده كه در زمان «قمر در عقرب» سفر نمي‌كردند و همان است كه منجمان در تقويمها مي‌نگارند. و چون پس از عقرب برج قوس (كمان) مي‌آيد كاسيوس گفته «من از كمان بيشتر ترس دارم.»
3ـ Sinnaca