پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.28K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
🔶 «بدبختی توده و ریشه‌ی آن»

🔸 چرا خردها از کار افتاده (تکه‌ی دو از سه)


این سخنیست که ما می‌گوییم. کنون یک آدمی باخرد که اینها را می‌خواند یا باید هر دو مقدمه را بپذیرد و با ما همراهی و همدستی کند و یا بگوید فلان مقدمه را نمی‌پذیرم و یا بفلان مقدمه ایراد دارم. و آنچه می‌فهمد با دلیل بگوید تا ما نیز با دلیل پاسخ دهیم. اینست آنچه که از یک آدمی‌ای باخرد انتظار توان داشت. اما اینکه کسی همه‌ی آنها را بکنار گزارد و پس از آنهمه دلیلها باز بر سر نادانی خود ایستادگی نشان دهد و آنگاه به هیاهو پردازد که بشعرا توهین شده ، این همان درماندگی خرد و فهم است که کنت گوبینو اشاره کرده است.

بسیار شگفت است : یکی می‌آید بنزد من و می‌گوید : شما به بزرگان توهین می‌کنید. می‌گویم : بزرگی چیست و با چه کارهایی یک آدمی بزرگ تواند گردید؟.. از پاسخ درمی‌ماند و خاموش می‌نشیند. من خودم پاسخ داده می‌گویم : بزرگی آنست کسی یک کار سودمند و بزرگی را برای توده انجام دهد. مثلاً اگر دشمنان بکشور رو آورده‌اند یک کسی از جان بگذرد و جلو بیفتد و مردم را بتکان آورد و بجلو دشمن شتابد و آنها را برگرداند ، یا اگر خشکسالی و کمیابی روی داده و فقرا دچار گرسنگی گردیده‌اند یک کسی خود از داراییش بگذرد و دیگران را نیز بپول دادن وادارد و بینوایان را از مرگ و نابودی نجات دهد ، و یا اگر گمراهی و نادانی بتوده چیره گردیده ، کسی بنبرد و کوشش برخیزد و رنج و آسیب بخود هموار گرداند و توده را از گمراهی و نادانی ، برهایی رساند.

با این کارها و مانند اینهاست که کسی بزرگ تواند بود. آن کسان چه کرده‌اند که بزرگ شده‌اند؟! آیا کسی با سخنان پریشان و پراکنده و ضد هم بزرگ می‌شود؟! آیا کسی که در زمان مغول زیسته و در آن روزگار اندوه و شیون خاندانها ، کمترین تأثری از خود نشان نداده بلکه همه دم از خوشی و یارپرستی زده و بالاخره زبان بستایش آباقاخان (ایلخانی) گشاده بزرگ تواند بود؟!.. از اینگونه پرسشها که می‌کنم درمانده می‌گوید : اگر اینها بزرگ نیستند پس چرا شرقشناسان اینهمه تجلیل آنها را می‌نمایند؟! می‌گویم :‌ شرقشناسان می‌خواهند شما را اغفال کنند و نگزارند از آلودگیهای زمان مغول بیرون آیید. شما باید خودتان بیندیشید و بفهمید که سود و زیانتان چیست. این پاسخها را که می‌دهم بیکبار خاموش می‌گردد و دیگر هیچ سخنی برای گفتن پیدا نمی‌کند. ولی با اینحال از نادانیهای خود برنگشته میرود و در بیرون چنین می‌گوید : «خیر نمی‌شود. صحبت فایده‌ای ندارد. این با مفاخر ایران دشمنست». اینست آن درماندگی که کنت گوبینو شرح می‌دهد.


.
🔸 سخنان بیاد سپردنی

🖌 احمد کسروی

🔅 بزرگی چیست؟.
✴️ سیاست زور و نیرنگ و مرزهای شرقی پشته ایران


✴️ 📖 🖌 احمد کسروی ،
پیمان

🔸 ... ایران و افغان همسایه‌اند و یکرشته روابط تاریخی با هم دارند و هر زیانی که بافغانیان برسد ایرانیان باندوه آن شریک خواهند بود ...

✴️ 📖 🖌 احمد کسروی ،
در پیرامون اسلام

🔸 زیان دیگر این دستگاه اسلام نام آنست که دولتهای بزرگ که در آرزوی جهانگیری می‌باشند و بتوده‌های ناتوان و درمانده‌ی اسلامی چشم دوخته‌اند ، این دستگاه را افزاری برای پیشرفت کار خود ساخته‌اند.

🔸 راستی را این دستگاه اسلام نام از هر باره بسود دولتهای آزمند و جهانگیر می‌باشد.

🔸 امروز این دستگاه به دو کار بسیار می‌خورد : یکی به کار مفتخواری که بدینسان ملیونها دکان باز کرده‌اند. دیگری به کار سیاست که دولتهای آزمند این را افزاری برای چیرگی به توده‌های شرقی گرفته‌اند.

✴️ 📖 🖌 احمد کسروی ،
آیین

🔸 سوداگری که غرب دارد جز حرامیگری نیست و کارهایی که امروز اروپا و آمریکا بنام چاره بحران می‌کنند، جز اندیشه‌های حرامیانه نیست. ...

.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش یکم : زبونیهای گذشتگان)

🔸 1ـ خردها امروز سستی گرفته (تکه‌ی یک از دو)


یكی از فرقهای آدمیان با جانوران و چهارپایان خرد[=عقل] است كه آدمیان دارند و جانوران ندارند. بنیاد آدمیگری «روان» است و یكی از نشانه‌های روان «خرد» می‌باشد.

خرد چراغی است كه آفریدگار فراراه زندگانی آدمیان داشته تا در روشنایی آن راه آسوده بپیمایند. خرد چشم دل است و جانوران كه آن را ندارند چون كورانند.

ما در اینجا بستایش خرد نمی‌پردازیم. آنچه باید گفت اینست كه خرد گاهی سستی می‌گیرد و به پستی می‌گراید. استاد خرد آن مردان خدایی و آن آموزگاران آسمانی است كه خدا برمی‌انگیزد. اینست كه در هر زمان كه مرد خدایی میانه‌ی آدمیان بوده خردها نیرو گرفته و بلندی یافته و جهان حال دیگری پیدا كرده است. سپس هرچه مردم از آن زمان دورتر شده‌اند از نیروی خردهای ایشان كاسته است.

ما برای این موضوع مثالهای بسیار از زمان خود داریم. ولی چون نیك و بد كارهای هر زمان را مردمان آن زمان بآسانی درنمی‌یابند و این پس از گذشتن هر دوره‌ایست كه عیبهای آن آفتابی می‌شود از این جهت بهتر می‌دانیم كه نخست مثالی از زمانهای گذشته آورده سپس بزمان خود برگردیم :

هفتصدونود[و]شش سال از تاریخ هجرت می‌گذرد سالهاست كه تیمور لنگ معروف در نتیجه‌ی لشکركشیهای بسیار و تاراجها و كشتارهای بیشمار ، فرمانروایان بومی ‌ایران را كه بهر سو پراكنده بودند برانداخته و بسراسر این سرزمین دست یافته است. در هر كجا نام «حضرت صاحبقران» است كه بر زبانها می‌رود و بهر كجا كه صوفی‌ای یا فقیهی یا شاعری است «مكاشفه»ای ساخته یا حدیثی از اینجا و آنجا بدست آورده یا قصیده‌ای بافته بنزد او می‌شتابد و بدان دستاویز نزدیكی باو می‌جوید.

در این سال تیمور تازه بغداد را بگشاده و در نزدیكیهای ماردین آهنگ تاختن بشام را دارد كه آن سرزمینها را هم از گزند و آسیب بی‌بهره نگزارد و چون یكی از پسران او بنام «عمرشیخ» در فارس است كسانی بطلب او فرستاده كه بیاید و درباره‌ی تاختن بشام با او نیز شور كرده شود.

عمرشیخ با دسته‌ای از سپاه و امیران از شیراز روانه شده با دبدبه و شكوه از راه عراق عرب راه می‌سپارد. خدا می‌داند كه او و همراهانش مردم را با چه دیده دیده و چه رفتاری با آنان می‌نموده‌اند مردمی ‌را كه بارها ده‌هزار یكجا هفتادهزار یكجا سر بریده و آهی نیز نمی‌كشیده‌اند.

منزل منزل راه می‌برند. «حضرت صاحبقران بدیدار فرزند دلبند خود مشتاق است و او را طلب فرموده» او باید برود و هرچه زودتر به «اردوی كیوان پوی» برسد. باو چه كه در هر منزلی صد گزند بمردم بیچاره می‌رسد باو چه كه كسانش در هر فرودگاهی آتش بدارایی مردم می‌زنند.

در چهار منزلی بغداد به برابر دیهی [dih] بنام «خُرماتو» می‌رسند. در آن زمان همه‌ی آبادیها از كوچک و بزرگ بارویی گرد خود داشت این دیه برگشته‌بخت نیز بارویی دارد. كسان عمرشیخ بطلب كاه و جو و نان نزدیك بارو می‌روند. روستاییان كه نمی‌شناسند آنان كیستند و سرپرست كاردانی هم ندارند كه چاره‌ی كار كند سر از فرمان پیچیده دست رد بر سینه‌ی آن كسان می‌گزارند.

خبر به پسر تیمور رسیده سخت برآشفته خویشتن بآبادی نزدیك می‌شود.

چند تن از روستاییان كه پشت بامی ‌رفته و تیر و كمان در دست داشته‌اند چون كسان نادان و بی‌سر و پایی بودند و او را نمی‌شناختند تیر بسوی او می‌اندازند. او بیشتر برآشفته سپر بِرو كشیده هرچه نزدیکتر می‌رود و ناگهان تیری بر شكم او رسیده شریانها را پاره می‌كند و همان دم افتاده جان می‌سپارد.

دیگر نپرس كه چه رو می‌دهد و چه هنگامه‌ای برپا می‌شود : سپاهیان از هر سو بجنبش آمده روی بآن دهكده‌ی‌ تیره‌بخت می‌آورند و در اندك‌زمانی سراسر آن را زیر و رو كرده زنده‌ای در آن بازنمی‌گزارند.


.
🔶 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری»

🔸 دلبر پنداری (تکه‌ی 4)


در کتابهای عربی یک رشته خبرهایی هست بنام خبرهای « آخرالزمان» در آنجا از جمله عبارتی هست که « یرتع الذئب مع الغنم» (گرگ با گوسفند در یکجا خواهد چرید). مقصود آنست که زمانی می‌آید و کینه و دشمنی از آدمیان و ددان باز گرفته می‌شود و اینست که گرگ هم مثل گوسفند گردیده و گوشتخواری را ترک گفته همراه گوسفند علف می‌چرد. من نمی‌گویم چنین چیزی در جهان خواهد بود بلکه اگر از من بپرسند این خبرها دروغی بیش نیست. بهر حال مقصود گوینده همان است که گفتم. بعبارت دیگر مقصود او معنی راستین جمله است نه اینکه گزافه‌گویی می‌نماید.

لیکن سپس این عبارت بزبانها افتاده که اگر خواسته‌اند ایمنی و آسایش را بستایند گفته‌اند :

« گرگ با میش بآبشخور می‌آید» و بی‌شک مقصود آن بوده که دزدان و راهزنان که دیروز آدمیان را می‌کشتند و لخت می‌نمودند امروز آن خوی ددی را رها کرده ، و با‌ آدمیان در یکجا زندگانی می‌نمایند چنانکه همین حال امروز در کشور ما ایران برپاست که راهزنان دیروزی از گردنه‌ها و کوهستانها بشهر آمده زندگانی آدمیانه پیش گرفته‌اند.

همین عبارت را فردوسی نیز بکار برده که درباره‌ی محمود غزنوی می‌گوید :

جهاندار محمود شاه سترگ بآبشخور آرد همی میش و گرگ

ولی شعرای دیگر پنداشته‌اند مگر براستی باید میش و گرگ در یکجا باشند بلکه بهمچشمی یکدیگر مطلب را هرچه دامنه‌دارتر ساخته‌اند :

گرگ از مهابت تو به ره مانده میش را بر دارد از زمین و بدوش شبان دهد
  
انصاف بده تا در انصاف تو باز است غمخوارتر از گرگ شبان نیست غنم را

سپس هم بصدها زمینه دیگر پرداخته‌اند که در اینجا شمردن همه‌ی آنها بیجاست.

از ناصیه‌ی کاهربا گرچه طبیعی است سعی تو فرو شوید رنگ یرقان را
  
چنان بعهد تو میزان عدل شد طیار که میل سوی کبوتر نمی‌کند شاهین.



.
✴️🖌 باید شکیبنده باشیم


🔸 در این راه که ماییم باید شکیبنده باشیم. بیماریهای گوناگون هزارساله بآسانی درمان نپذیرد و ملیونها مردم بیکبار براه نیایند.

🔸 این راه که پیش گرفته‌ایم بیگمان بسوی رستگاریست و با این گامهای فیروزانه که پیش میرویم هرآیینه آنرا بپایان خواهیم رساند. ولی باید برنجها و سختیها شکیبنده باشیم.


🔸 شما اگر میخواهید رنجتان کم باشد ببدنهادانی که سرمایه‌شان جز کولیگری و بیفرهنگی نیست، و به تیره‌درونانی که در پی راستیها نیستند، و بیدردانی که خواهان پیشرفت و سرافرازی نمیباشند نپردازید.


.
🔶 «بدبختی توده و ریشه‌ی آن»

🔸 چرا خردها از کار افتاده (تکه‌ی سه از سه)


گفته‌ی کنت گوبینو راست است. ما هم امروز کسان بسیاری را می‌بینیم که چون موضوعی را با ایشان بگفتگو می‌گزاریم و دلیلها می‌آوریم و بیکایک پرسشهاشان پاسخ می‌دهیم بیکبار درمی‌مانند و خاموش می‌گردند و پنداشته می‌شود قانع گردیدند و حقایق را پذیرفتند. ولیکن سپس می‌بینیم اندک ‌اعتنایی بآن حقایق و دلیلها نکرده‌اند و باز بر سر عقیده‌ی بیپای خود پایدار می‌باشند.

اینگونه کسان بسیارند. ولی همگی نیستند. کنت گوبینو چنین فهمیده که همه‌ی ایرانیان بلکه همه‌ی شرقیان بچنین دردی گرفتارند. ولی این اشتباهی از آن دانشمند می‌باشد ، زیرا چنانکه بارها گفته‌ایم ایرانیان یا شرقیان ، نه در ساختمان تنی و نه در نیروهای روانی از اروپاییان کمتر نمی‌باشند ، و این درماندگی فهم و خرد که کنت گوبینو از کسانی دیده طبیعی آنها نبوده. روشنتر گویم : اینگونه کسان که کنت گوبینو دیده و ما نیز امروز می‌بینیم از طبیعت چنین نبوده‌اند. بلکه سپس در نتیجه‌ی آنکه ‌اندیشه‌های پراکنده‌ی گوناگون را فراگرفته و در مغزهای خود آکنده‌اند ، ناگزیر فهمها و خردهاشان از کار افتاده. به هر حال این یقین است که این درماندگی در ایرانیان طبیعی نیست تا همگانی باشد.

از این گذشته ما امروز صدها کسان را ـ از میان آشنایان خود ـ می‌شناسیم که هر یکی خود جویای حقیقت می‌باشد و همچون تشنه‌ای که درپی آب باشد درپی حقایق است. ما در این نُه سال نیک آزموده‌ایم که کسانی چگونه می‌آیند و نخست با گفته‌های ما مخالفت نشان می‌دهند. ولی سپس چون دلیل می‌شنوند رام گردیده آنها را می‌پذیرند و این بار بهمدستی و یاوری می‌کوشند. ما از اینگونه کسان صدها داریم.

همین امروز که یک دسته بنام هواداری از شاعران بهیاهو پرداخته‌اند و چنانکه دیروز گفتیم بدلایل و مطالبی که بشرح دراز نوشته‌ایم کمترین اعتنایی نمی‌کنند در قبال آنها پیاپی نامه‌ها می‌رسد از پاکدلانی که از دور و نزدیک نوشته‌های ما را خوانده‌اند و بنام حقشناسی و گواهی چیزهایی نوشته می‌فرستند ، برخی از این نوشته‌ها را در پرچم بچاپ خواهیم رسانید و در اینجا برای آنکه سخنم بیکبار بیدلیل نباشد یکی از آنها را که مختصر است در پایان گفتار می‌آورم :

آقای چهره‌نگار از اهواز نامه‌ای درباره‌ی پرچم نوشته و در آن چنین می‌گوید : «این روزنامه توسط یکی از دوستان ، آقای محمدعلی جزایری بمن معرفی شد. خود آقای جزایری را که بعد از یک ماه و نیم دیدم ، بسیار درشگفت شدم. زیرا این جوان برای خواندن رمان تقریباً پانصد تومان خرج کرده و بیش از هزار کتاب فراهم کرده بود. لیکن دیدم که همه‌ی آنها را بگوشه‌ای گزاشته و خاک روی آنها را گرفته و شگفتتر اینکه بنام دوستی ، از رمان خواندن من هم جلو گرفت. چون انگیزه‌ی این را پرسیدم گفتارهای پرچم و پیمان را برایم بیان کرد. نه تنها درباره‌ی رمان بلکه هرچه خوانده بود برای من بازگفت ، و من گرچه زاییده‌ی شیراز و پرورش‌یافته‌ی آنجا بودم لیکن چاره جز پذیرفتن بدی شعر و سایر چیزها ندیدم ...» اینست نمونه‌ای از حقیقت‌پرستی ایرانیان. کنت گوبینو اینها را نشناخته است.

(پرچم روزانه شماره‌های 126 و 127)


.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش یکم : زبونیهای گذشتگان)

🔸 1ـ خردها امروز سستی گرفته (تکه‌ی دو از دو)


بیچاره روستایی كه با زن و فرزندان خود باتاق گرمی ‌خزیده و بیخبر از همه جا نشسته ناگهان شمشیرهای آخته بالای سر خود و فرزندانش می‌بیند كه بی‌آنكه مهلتی بدهند و سخنی بپرسند همه را بدم شمشیر می‌دهند.
بیچاره كودك شیرخوار كه در گهواره خوابیده در انتظار پستان مادر است كه بلبهای او ساییده شود ناگهان سوزش خنجر را درمی‌یابد كه بگلوی نازك او ساییده شده با یك تكانی سرش را از تن جدا می‌سازد.
بیچاره نوعروس كه بسامانِ خانه پرداخته چشم بسوی راه دارد كه شوهر جوانش از در درآمده دست بگردن او بیندازد ، ناگهان دُژخیمان را در برابر خود می‌یابد كه نخست پرده‌ی عفتش را دریده سپس با خنجر و نیزه شكمش را پاره می‌كنند.
اینها دریافتهای من و سوز دل من است. ببینیم مردم آن زمان چه درمی‌یافته‌اند و چه گفتاری درباره‌ی این حوادث جانگداز بر سر زبان داشته‌اند. اندكی از گفتارهای مورخ آن زمان را نقل نماییم :
«در چهار منزلی بغداد بكلاته‌ی خُرماتو نام رسیدند و در آنجا غله فراوان بود شاهزاده یك دو نوكر فرستاده فرمود كه لشکریان را تغار دهند[=میهمانی دهند] و اهل قلعه سر باززده و نوكران بازآمده صورت حال بازنمودند شاهزاده بی‌التفاتانه سوار شده برابر آن وحشت‌آباد آمد و آن قلعه چنان نبود كه یك ساعت از ده سوار محافظت توان نمود كردانِ كوتاه‌اندیشه تیری بطرف سواران انداختند و امیرزاده عمرشیخ را آتش قهر برافروخته و سپر پیش رو آورده نزدیك بارو رفت ناگاه تیر بلا از كمان قضا گشاد یافته بر شریان آن شیر ژیان رسید و همای زندگانی از قفس جسمانی خلاص گردید و در ساعت هلاك شد ع با تیر قضا دفع سپرها هیچست فریاد از نهاد بهادران برآمده فی‌الحال آن كلاته‌ی نامبارك را درهم كوفته مجموع آن اشرار را تا اطفال شیرخواره پاره پاره كردند و استخوان شاهزاده را در شیراز سردابه اختیار كرده پنهان نهادند چون آدمی ‌هرآینه ازین مرحله‌ی اندك بقا رفتنی است و متاع این كاشانه را بجاروب فنا رفتنی عاقل دل درو چرا بندد و كامل اگر بر خود نگرید باری چرا خندد عالمیان را اندوه این عزا گریبان جان گرفته دلها كباب و دیده‌ها پرآب گشت اما چاره جز صبر و تسلیم نداشتند.
چون نیست ز هرچه هست جز باد بدست چون هست ز هرچه هست نقصان و شكست
انگار كه هرچه هست در عالم نیست پندار كه هرچه نیست در عالم هست
حضرت صاحبقران منتظر امیرزاده عمرشیخ بود كه با او مشورت نموده عازم بلاد شام و مصر شود ناگاه امیر توكل بهادر به اردوی همایون آمده این قصه‌ی پرغصه‌ی امرا را شنوانید همه متحیر شدند نه روی گفتن و نه رای نهفتن ع آه ازین قصه كه دردیست كه نتوان گفتن عاقبت بر عقل و درایت آن حضرت اعتماد نموده صورت واقعه در خلوتی عرضه داشتند حضرت صاحبقران چون كوه گران سنگ ثبات قدم نمود و آن شربت تلخ مذاق نوشیده و لباس صبر پوشیده تحمل فرمود و دانست كه جزع و فزع فایده ندارد ع ای دل ناآزموده وقت جزع نیست بحكم الهی راضی شده صبر فرمود و ترویح روح او را صدقات بمستحقین رسانید ...» (1)


پابرگی :
1ـ (106009) ، مطلع‌السعدین سمرقندی حوادث سال 796 (پ = پیمان)


.
🔶 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری»

🔸 دلبر پنداری (تکه‌ی 5)


می‌گویند : مادری به بچه‌ی خود گفت : قربان چشمهای بادامی تو برم. بچه پا بزمین کوبید که : بادام می‌خواهم. این شعرا نیز همین که یک عبارتی را شنیده‌اند بمضمون‌بافی برخاسته‌اند و داد بیهوده‌گویی داده‌اند.

پس پیداست که آنکه علم ذیشأن بیان را نخوانده این دسته‌ی شعرای گزافه‌باف و یاوه‌گوست و آن کسی که ناسنجیده و نااندیشیده با عبارتهای ناتراشیده بهواداری آنان برمی‌خیزد.

من در چندی پیش در یکی از روزنامه‌ها خواندم که جوانی در زنجان بشاعری برخاسته و غزلهایی سروده و چون یک غزل او را خواندم مضمون یک بیت این بود : « ای دل اگر دلبر آمد که تو را ببرد با او مرو که آن قاتل من است». در شعر دیگری از غزل دیگر گفته بود : « دیشب من از شام تا صبح می‌گریستم و مردم از ناله‌ی من نخوابیدند. آری در شب بارانی مردم نمی‌خوابند» از خواندن این شعرها آه از دل برآوردم که چگونه هوش و جربزه‌ی جوانان ایران با این سرسامها هدر می‌گردد.

جوانی که از آغاز عمر باین گونه سرسامها آشنا شود و شب و روز خود را با آنها بسر دهد آیا چه سودی بخاندان خود و بکشور خود خواهد داشت؟!

ولی دیدم گناه او نیست. گناه آن کسانیست که پیش ازو این درها را بروی ایرانیان باز کرده‌اند. گناه این روزنامه‌هاییست که اینگونه اشعار را چاپ کرده گمراه را گمراهتر می‌سازند.

گناه آن خردمندانیست که زیان این بیهوده‌گوییها را می‌دانند ولی خود را بگوشه‌ای کشیده و خاموش نشسته‌اند. گناه آقای صفیر و مانندگان اوست که اگر کسی زبان بنکوهش این سفاهتها باز کرد با زبان درشت و زمخت همه بر وی می‌تازند. پس از همه گناه من است که برای جلوگیری برنمی‌خیزم و این بود که بنگارش این یک رشته مقاله‌ها پرداختم.

.
🔶 «بدبختی توده و ریشه‌ی آن»

🔸 درباره‌ی رضاشاه پهلوی و کارهای زمان آن شاه (تکه‌ی یک از سه)


یکی از کارهای نیکی که باید در ایران انجام گیرد آنست که کسی یا کسانی با یک نظر پاک و بیغرضی کارهای رضاشاه پهلوی را بگفتگو و جستجو گزارند و نیک و بد همه را روشن گردانند. مردم درباره‌ی او از حقیقت بسیار دورند و نیکیها و بدیهای او را نمی‌دانند. زیرا آنچه در زمان خودش بود هر کاری می‌کرد چه در روزنامه‌ها و چه در مجلس شورا و چه در جاهای دیگر مورد ستایش می‌گردید و کسی زبان بخرده‌گیری نمی‌توانست گشود و آنچه اکنونست بی‌انصافانه از نیکی او نیز چشم‌پوشی می‌نمایند و پیاپی بشکایت و بدگویی می‌پردازند. بخصوص کسانی که در زمان او بزندان افتاده یا آسیب دیگری دیده‌اند که خودداری نمی‌توانند و از شکایت باز‌نمی‌ایستند.

ولی ما آرزومندیم این کسان رنجش و احساسات خود را در موضوع دخالت ندهند و درباره‌ی شاه گذشته چنانکه بدیها را بدیده می‌گیرند از نیکیها هم چشم نپوشند. نویسنده خود از کسانی هستم که از دیکتاتوری رضاشاه آسیب دیده‌ام. آشنایانم داستان بیرون آمدن مرا از عدلیه می‌دانند (1) و جز خدا کسی نمی‌داند که آن داستان چه زیانهایی را بزندگانی من زد. گذشته از آنکه در زمان سرشهربانی بودن آیرُم (2) در نتیجه‌ی یک بدگمانی بیجا ، نُه روز مرا در شهربانی نگه داشتند و همه‌ی کتابها و نوشته‌هایم را باداره‌ی آگاهی آورده و صفحه بصفحه جستجو کردند که بسیاری از آنها از میان رفت. (3)

با اینحال من بخود حق نمی‌دهم در گفتگو از کارهای رضاشاه باین رنجش و آزردگی دخالت دهم. تاکنون چند بار گفته‌ام و در اینجا هم می‌گویم : رضاشاه بایران نیکیهای بسیار کرد. خانخانی را از میان برداشت ، بیست سال کشور را ایمن و آسوده راه برد ، بآبادی تهران و دیگر جاها کوشید ، بانک ملی بنیاد نهاد ، نظام وظیفه اجرا کرد ، بمردم رخت یکسان پوشانید ، زنان را از چادر و پیچه بیرون آورد. اینها هر یکی در حدود خود کارهای بزرگ و سودمندی است که باید بنام آن پادشاه در تاریخ بماند.

اگر کسانی سمتقو و اقبال‌السلطنه و شیخ‌خزعل و جهانشاه‌خان و امیرعشایر و بسیار امثال اینان را که بودند و هر یکی در یک گوشه‌ی مملکت فرمانروایی می‌کردند فراموش ننموده‌اند معنی این گفته‌ها را بهتر خواهند فهمید.

ولی از آنسوی رضاشاه مشروطه را از میان برد ، دارالشورا [=پارلمان] را بی‌آبرو گردانید ، در زمان او احساسات آزادیخواهی و ایراندوستی خفه گردید ، بداخلاقی رو بفزونی رفت ، رضاشاه هنگامی بکار برخاست که می‌توانست احساسات آزادیخواهی و ایراندوستی را در مردم نیرومند گرداند و یک دسته از هوچیان و سودجویان را که درمیان آزادیخواهان پیدا شده و باعث آشفتگی کشور بودند از میان بردارد ، مشروطه را از راه حقیقت بجریان اندازد. خلاصه آنکه توده را بتکان آورد و یک نیرویی از آنها تولید گردانیده پشتیبان خود سازد. آن اختیاری را که بدستش افتاد می‌توانست در این راه بکار برد. ولی رضاشاه چون از هوچیان و آزادیخواهانِ دروغی رنجیدگی داشت بکینه‌ی آنها کوشید و مشروطه را از پا انداخت ، و اینبود انتخابات را سفارشی گردانید و از دارالشورا اختیار را گرفته قانونها را تابع اراده‌ی خود ساخت. همچنین در همه‌ی ادارات زور و چیرگی را بکار انداخت. اینها نیز زیانهای کوچکی نیست و من نمی‌دانم این بدبینی و دشمنی با مشروطه و توده در دل آن پادشاه از کجا و به چه انگیزه پدید آمده بود.

این یک داوری‌ایست که من به اجمال درباره‌ی آن شاه می‌کنم و پیداست که باین کوتاهی نباید اکتفا کرد و باید بیک داوری بهتر و مفصلتر برخاست. از آنسوی یک رشته جریانهای سیاسی بوده که مردم از آنها آگاه نشده‌اند و تا آنها بیرون نیاید و دانسته نشود داوری صورت درستی نخواهد داشت.

نویسنده بیک رشته‌ی کمی از آنها آگاهم و نیک می‌دانم که چه اهمیتی را داراست و چگونه ‌اندیشه‌ها و نظرها را تغییر تواند داد. اینست بسیار آرزومندم که آن حقایق بیرون آید و مردم آگاه گردند. ایکاش رضاشاه آن حوصله را داشتند که در آن زیستگاه خود که دور از ایران روز می‌گزارند حقایق تاریخی بیست ساله‌ی زمان سررشته‌داری خود را یادداشت کنند و یا کسی را بیادداشت کردن وادارند و این کمک را بتاریخ ایران دریغ ندارند.


پابرگیها :
1ـ نک. «زندگانی من» (ده سال در عدلیه و داستان بیرون آمدن من از عدلیه)
2ـ سرتیپ محمدحسین آیرم رئیس شهربانی حکومت رضاشاه از سال 1312 تا 1314. رکن‌الدین مختاری همان جایگاه را تا 1320 داشت. برای آگاهی بیشتر نک. دفتر «دفاع در دیوان کیفر»
3ـ از جمله نوشته‌هایی که ناپدید شده بخش یکم و دوم (از سه بخش) «دفتر روزگار» یا «تقویم هزاروسیصدوبیست ساله» است.


.
🔸 سخنان بیاد سپردنی

🖌 احمد کسروی
✴️ لاخواننا العرب


✴️📖🖌 احمد الکسروی ، التشیع و الشیعة

🔸 الدین هو معرفة‌العالم الی حد مایمکن و معرفة حقائق العیش و اتباع العقل فی کل الامور.

🔸ان الاسلام اثنان : الاول مااسسه النبی‌العربی قبل‌الف وثلاثماة و خمسین عاما و دام قرونا. الثانی ما هو الیوم بین‌المسلمین و متلون عند کل طائفة بلون آخر. فکلا هذان یسمیان اسلاما و الحق ان هذا غیرذاک بل الحق ان هذا یناقض ذاک.

🔸 فان الاسلام الاول کان دینا طاهرا الهیا یدعوالناس الی توحید الله و ترک عبادة‌الاوثان و یحرض الناس علی التعقل و التفکر و معرفه سنة‌الله فی خلقه و هذاالاسلام (و ان‌شئت فقل: هذه المذاهب المتشتة) قد بعث الناس علی عبادة الموتی و زیارة القبب و اتباع الاوهام و الهیهم عن‌التعقل و التفکر و معرفة سنة‌الله. ان الاسلام الاول الف بین العرب و صیرهم امة واحدة و ابلغهم ذوی المجد و العلی ، و هذا‌الاسلام قدفرق الناس و اوجد بینهم العداوة و البغضاء و انزلهم الی درکات الذل و الهوان.

🔸... ان الناس کمایجب علیهم العلم بالله یجب علیهم‌العلم بسنته فی خلقه و اتباعها فی‌امورهم و اعمالهم و الانصراف عن کل ما یخالف سنة‌الله.

🔸 ... ان النحل الشائعة تعد من‌الدین ، و الحقیقة انها کفر و ضلالة ولم یکن الدین الا لیقی‌الناس من ضلالات کهذه.

🔸 ... ان هذه‌المذاهب قد حقرت الدین عند اصحاب العلم و جرأت المادیین علی‌انکار وجودالله و تکذیب الانبیاء و اعلان العداوة بالدین. فمن الواجب علینا ان نعادی هذه الضلالات و نکافح اصحابها.

🔸 یسرنا ان بین اخواننا الناطقین بالضاد لرجالا اولی‌النهی و شبانا ذوی‌العلم و نحن نرجو من کل وصل کتابنا هذا الی یده ان یمعن فیه النظر و یقضی فی‌المسائل المطروحة فیه بفهمه و عقله و یتبع الحق فان الحق احق ان یتبع.


✴️ برای برادران عرب ما


✴️📖🖌 احمد کسروی ، التشیع و الشیعة

🔸 دین شناختن جهانست تا جاییکه توان شناخت و دانستن آمیغ‌های زندگی و پیروی از خرد در همه کارهاست.

🔸 اسلام دو تاست: یکی اسلامی که پاکمرد عرب هزاروسیصد و پنجاه سال پیش بنیاد نهاد و تا قرنها بر پا میبود. و دیگری اسلامی که امروز میان مسلمانان هست و نزد هر دسته‌ای به رنگ‌های گوناگون نمودار گردیده. این دو را اسلام مینامند. ولی یکی نیستند و بیکباره از هم جدایند، و بلکه آخشیج یکدیگرند.

🔸 اسلام نخستین یک دین پاک خدایی بوده که مردم را بیکتاپرستی و رهاکردن بت‌پرستی می‌خوانده و آنان را به بکاربستن خرد و اندیشه و شناختن آیین آفرینش خدا وامیداشته و این اسلام (اگر می‌خواهید بگویید: این کیش‌های پراکنده) مردم را به پرستش مردگان و زیارت گنبدها و پیروی پندارها برمی‌انگیزد و آنان را از خرد و اندیشه و شناختن آیین جهان بازمی‌دارد. اسلام نخستین مردم عرب را بهمبسته و یک توده گردانیده و بشکوه و برتری رسانید، و این اسلام مردم را از هم پراکنده و میانشان دشمنی و کینه پدید می‌آورد و آنان را به پستی و خواری فروانداخته.

🔸 همچنانکه بر مردم بایاست که خدا را بشناسد، بایاست که آیین آفریدگار را شناخته و در همه چیز و همه کارهای خود از آن پیروی نموده و از هرآنچه ناسازگار با آیین خداست رویگرداند.

🔸 کیشهای کنونی دین شمرده می‌شوند، ولی براستی اینها بی‌دینی و گمراهی است و دین نیامده مگر برای بازداشتن مردم از چنین گمراهی‌هایی.

🔸 این کیش‌ها دین را نزد دانشمندان خوار گردانیده و پیروان مادیگری را در نپذیرفتن هستی خدا و دروغ شمردن برانگیختگان و دشمنی نمودن با دین، گستاخ گردانیده.

🔸مایه خشنودی است که در میان برادران ضادگوی (عرب‌زبان) ما مردان خردمند و جوانان دانشمند هستند و ما امیدمندیم هرآنکه این کتاب بدستش می‌رسد در آن ژرف بنگرد و درباره جستارهای آن با فهم و خرد خود داوری نماید و از حق پیروی نماید که هرآینه پیروی حق شاینده‌تر است.


.