تا هشتاد سال پیش زمانی که پدران این کسان (و همچنین ماها) در هیئتها و تکیهها سینهزنی میکردند و یا پای سخنان ملاها مینشستند (دکان آنها را گرم نگاه میداشتند) ، کسروی در نوشتههایش که با دلیری بیمانندی چاپ و بدست مردم میرسانید ، به روشنی اندیشهها میکوشید. لیکن امروز او اینها را فراموششده وانموده دمادم میکوشد این را القا کند که این نوشتهها چون ازآنِ هشتاد سال پیش است و «غولهایی» در این رشته و آن رشته «متولد» شدهاند دیگر ما نباید سخن از کسروی بمیان بیاوریم.
باید ازو خواست از پژوهشهای همان «غولها» یک نمونه بیاورد تا دریابیم در این هشتاد سال سخنان آن کتاب را غولهای روانشناسی هم دریافتهاند.
در پایان به این نتیجه میرسم چنانکه کسروی خود به درستی میگوید : اینها از دور ایستادهاند و تنها نام کتابسوزان را شنیدهاند و چون بارها دیده شده کسانی از این نام رمیدهاند که کمترین آگاهی در آن باره ندارند ، بهتر آنست که دربارهی کتابسوزان با آنکه در کانال گفتار بسیار گزاردهاید ولی بیشتر از اینها بنویسید و بگزارید.
همچنین دری باز کنید که در اینباره گفتارهای خوانندگان نیز در کانال بیاید و به آنها پاسخ داده شود.
یک ایرانخواه .
باید ازو خواست از پژوهشهای همان «غولها» یک نمونه بیاورد تا دریابیم در این هشتاد سال سخنان آن کتاب را غولهای روانشناسی هم دریافتهاند.
در پایان به این نتیجه میرسم چنانکه کسروی خود به درستی میگوید : اینها از دور ایستادهاند و تنها نام کتابسوزان را شنیدهاند و چون بارها دیده شده کسانی از این نام رمیدهاند که کمترین آگاهی در آن باره ندارند ، بهتر آنست که دربارهی کتابسوزان با آنکه در کانال گفتار بسیار گزاردهاید ولی بیشتر از اینها بنویسید و بگزارید.
همچنین دری باز کنید که در اینباره گفتارهای خوانندگان نیز در کانال بیاید و به آنها پاسخ داده شود.
یک ایرانخواه .
🔶 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری»
🔸 در پیرامون شعر و صوفیگری ـ 3 (تکهی یک)
اینکه در شمارهی دوم گفتگو از شعر را بانجام رسانیدیم چون از نگارشها و نامهها که میرسد چنین پیداست که خوانندگان خواستار دنبال کردن این موضوع میباشند و از آنسوی پوشیده نباید داشت که شعر امروز آلودگی و گرفتاری بزرگی برای ایرانیان شده و همچون تب مالاریا که چون در جایی پیدا گردید انبوه مردم را گرفتار میسازد و چارهی آن بآسانی دست نمیدهد و ریشهی همت و مردانگی را بر میاندازد شعر نیز در ایران ریشه دوانیده و انبوه مردم را گرفتار ساخته و چون براه بدی افتاده از این جهت ریشهی هوش و خرد را برمیاندازد و زیان آن بیاندازه گردیده از این جهت بهتر میشماریم که رشتهی این گفتگو را از دست ندهیم و هر آنچه نگارش از دیگران در این زمینه میرسد بچاپ برسانیم تا چارهی کار کرده شود و شعر در ایران زبان حکمت و خرد گردد.
اینک نگارشهایی که رسیده یکایک میآوریم :
ـ1ـ
در پیرامون شعر و زبان پارسی
آنچه بنظر کوتاه نگارنده میرسد شعر و سخنوری ناشی از ملکاتی است که در انسان موجود است و شعرها باختلاف ملکات مختلف میشود کسی که ملکهی خداشناسی را دارد در آن زمینه سخنوری مینماید :
برگ درختان سبز در نظر هوشیار
هر ورقش دفتری است معرفت کردگار
کسی که طینت ساده و بادهپرستی دارد درپی سرودن شعرهای شرمانگیز که جز از مایهی رسوایی برای ایرانیان نیست برمیخیزد. کسانی که مقصود ایشان سود باشد زبان بتملق از این و آن باز میکنند و این دو رشته شعر بیاندازه زیانخیز و وظیفهی راهنمایان (نویسندگان) است که این زیانها را از میان مردمان بردارند.
لیکن باید دانسته شود که برداشتن این زیانها با برداشتن و کندن بنیاد شر است که در نهاد کسانی هست و آن را طینت ناپاک یا ملکهی خبیثه خوانند زیرا که اشعار زیانخیز زمانی از میان میرود که طینتها پاک شود وگرنه این کوشش و جدیت مانند نقش بر آب است. گیرم که شعر برداشته شود اگر طینتها پاک نشود سودی ندارد زیرا که طینتهای ناپاک این زمان خود را بعنوان مقاله در ستونهای روزنامه ابراز میدارند. ...
قم حائری
پیمان : گفتار آقای حایری دربارهی شعر بسیار بجاست. شعر که سخنی است سنجیده نمیتوان آن را گناهکار گرفت. ما هم این دشمنیها را با خود شعر نمینماییم. بلکه آشکار میگوییم : چه بسا شعر که از بهترین سخنانش باید شمرد و چه بسا نثر که زبان گویندهاش را باید برید.
چیزی که هست شعر در ایران راه بدی پیدا کرده که جز در زمینههای پست و ناستوده کمتر بکار میرود. شعر در ایران در قرنهای زبونی ایرانیان پیشرفت کرده و زمانی بوده که خردها روی بپایین آمدن داشته و اینست که چاپلوسی و بیهودهگویی و بادهپرستی و عشقبازی و اینگونه نارواییها رایج بوده و شعرا نود و نه درصد جربزهی خود را در این راههای پست بکار بردهاند. ولی در نثر چنین پیشامدی روی نداده.
امروز هم با آنکه نثرنویسی رواج بیشتر دارد باز زیان شعر کمتر نیست. هنوز هم بیشتر شعرا چون زبان باز میکنند تو گویی جز چاپلوسی و یاوهبافی و ستایش یار پنداری و پستی و نادانی راه دیگری برای سخنرانی نمیشناسند. این از روی عادتی است که دارند و چه بسا کسان پاکطینت که آلودهی این نادانی هستند و چون کسی زبان بعیب کار ایشان نگشوده آن را عیب نمیشمارند. بعبارت دیگر کسانی میپندارند شاعر باید یاوه ببافد و هر روز غزل نوینی بیرون بدهد و ستایش این و آن بکند و همیشه دم از رندی و دیوانگی و تردامنی بزند و اینگونه کارها عیب او نیست. این بیچارگان افتادهی نادانی خود هستند وگرنه کمتر یکی از ایشان طینت ناپاکی دارد.
.
🔸 در پیرامون شعر و صوفیگری ـ 3 (تکهی یک)
اینکه در شمارهی دوم گفتگو از شعر را بانجام رسانیدیم چون از نگارشها و نامهها که میرسد چنین پیداست که خوانندگان خواستار دنبال کردن این موضوع میباشند و از آنسوی پوشیده نباید داشت که شعر امروز آلودگی و گرفتاری بزرگی برای ایرانیان شده و همچون تب مالاریا که چون در جایی پیدا گردید انبوه مردم را گرفتار میسازد و چارهی آن بآسانی دست نمیدهد و ریشهی همت و مردانگی را بر میاندازد شعر نیز در ایران ریشه دوانیده و انبوه مردم را گرفتار ساخته و چون براه بدی افتاده از این جهت ریشهی هوش و خرد را برمیاندازد و زیان آن بیاندازه گردیده از این جهت بهتر میشماریم که رشتهی این گفتگو را از دست ندهیم و هر آنچه نگارش از دیگران در این زمینه میرسد بچاپ برسانیم تا چارهی کار کرده شود و شعر در ایران زبان حکمت و خرد گردد.
اینک نگارشهایی که رسیده یکایک میآوریم :
ـ1ـ
در پیرامون شعر و زبان پارسی
آنچه بنظر کوتاه نگارنده میرسد شعر و سخنوری ناشی از ملکاتی است که در انسان موجود است و شعرها باختلاف ملکات مختلف میشود کسی که ملکهی خداشناسی را دارد در آن زمینه سخنوری مینماید :
برگ درختان سبز در نظر هوشیار
هر ورقش دفتری است معرفت کردگار
کسی که طینت ساده و بادهپرستی دارد درپی سرودن شعرهای شرمانگیز که جز از مایهی رسوایی برای ایرانیان نیست برمیخیزد. کسانی که مقصود ایشان سود باشد زبان بتملق از این و آن باز میکنند و این دو رشته شعر بیاندازه زیانخیز و وظیفهی راهنمایان (نویسندگان) است که این زیانها را از میان مردمان بردارند.
لیکن باید دانسته شود که برداشتن این زیانها با برداشتن و کندن بنیاد شر است که در نهاد کسانی هست و آن را طینت ناپاک یا ملکهی خبیثه خوانند زیرا که اشعار زیانخیز زمانی از میان میرود که طینتها پاک شود وگرنه این کوشش و جدیت مانند نقش بر آب است. گیرم که شعر برداشته شود اگر طینتها پاک نشود سودی ندارد زیرا که طینتهای ناپاک این زمان خود را بعنوان مقاله در ستونهای روزنامه ابراز میدارند. ...
قم حائری
پیمان : گفتار آقای حایری دربارهی شعر بسیار بجاست. شعر که سخنی است سنجیده نمیتوان آن را گناهکار گرفت. ما هم این دشمنیها را با خود شعر نمینماییم. بلکه آشکار میگوییم : چه بسا شعر که از بهترین سخنانش باید شمرد و چه بسا نثر که زبان گویندهاش را باید برید.
چیزی که هست شعر در ایران راه بدی پیدا کرده که جز در زمینههای پست و ناستوده کمتر بکار میرود. شعر در ایران در قرنهای زبونی ایرانیان پیشرفت کرده و زمانی بوده که خردها روی بپایین آمدن داشته و اینست که چاپلوسی و بیهودهگویی و بادهپرستی و عشقبازی و اینگونه نارواییها رایج بوده و شعرا نود و نه درصد جربزهی خود را در این راههای پست بکار بردهاند. ولی در نثر چنین پیشامدی روی نداده.
امروز هم با آنکه نثرنویسی رواج بیشتر دارد باز زیان شعر کمتر نیست. هنوز هم بیشتر شعرا چون زبان باز میکنند تو گویی جز چاپلوسی و یاوهبافی و ستایش یار پنداری و پستی و نادانی راه دیگری برای سخنرانی نمیشناسند. این از روی عادتی است که دارند و چه بسا کسان پاکطینت که آلودهی این نادانی هستند و چون کسی زبان بعیب کار ایشان نگشوده آن را عیب نمیشمارند. بعبارت دیگر کسانی میپندارند شاعر باید یاوه ببافد و هر روز غزل نوینی بیرون بدهد و ستایش این و آن بکند و همیشه دم از رندی و دیوانگی و تردامنی بزند و اینگونه کارها عیب او نیست. این بیچارگان افتادهی نادانی خود هستند وگرنه کمتر یکی از ایشان طینت ناپاکی دارد.
.
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 یکی از گمراهیها صوفیگریست (تکهی دو از سه)
از اینها بگذریم و بکتابهایشان نظر افکنیم. بقول آقایان «معارف عرفان» از قبیل اسرارالتوحید ، تذکراةالعرفان ، بستانالسیاحه را مطالعه کنیم جز یکمشت قصص و حکایات عجیب و غریب خِرَدناپذیر که مرشدان برای هنرنمایی و نکتهسنجی ، خود آنها را بافته و مقصودی غیر از ترسانیدن مریدان و تهی کردن کیسههایشان نداشتهاند بچیز دیگری برنخواهیم خورد. این را هم پوشیده نگزارم صوفیان از باطنیگری و جبریگری و خراباتیگری هم بهرهبرداری کردهاند مولوی میگوید :
هر لحظه بشکل آن بت عیار برآمد
بر دیده عیان شد
هر دم بلباس دیگر آن یار برآمد
دل برد و نهان شد
این عقیدهی باطنیانست که خدا هر زمان در صورت دیگری در این جهان ظهور کرده.
محمود شبستری که از شیوخ برجستهی صوفیان میباشد در کتاب خود موسوم بگلشن راز راجع بجبریگری میگوید :
هر آن کس را که مذهب غیر جبر است
نبی فرموده کو مانند گبر است
نبودی تو که فعلت آفریدند
تو را از بهر کاری برگزیدند
همو در کتاب خود دربارهی خال و جمال و زلف و کمال یار اشعاری سروده که حاکی از خراباتیگری است.
با این وصف نمیدانم این بیانصافان از روی چه مأخذ و مدرکی پیمانیان را بعدم اطلاع و استحضار از عرفان متهم میکنند در صورتی که پیمانیان نه تنها از صوفیگری بلکه از تمام کیشها بهتر از دیگران آگاهی دارند و معایب و زیان آن را تشخیص داده و بیهوده بودن آنها را درک کرده و بدینجهت دست از آنها کشیده و براه خردپذیر پیمان گرویدهاند.
در پایان از آقای کسروی خواهش دارم چون صوفیان برای نگهداری و توسعهی دستگاه خود اخیراً کتابهایی بچاپ رسانیدهاند مبنی بر اینکه صوفیان در زمان صفویه رشیدانه بجنگ برخاسته و از کشور دفاع کرده و در قلع و قمع دشمنان میهن فداکاری نمودهاند چون من از چنین چیزی آگاهی ندارم شما پاسخ آن را داده و از دغکاری این قبیل مردمان که میخواهند نان را بنرخ روز بخورند جلوگیری نمایید.
محمدباقر رحیمی
.
🔸 یکی از گمراهیها صوفیگریست (تکهی دو از سه)
از اینها بگذریم و بکتابهایشان نظر افکنیم. بقول آقایان «معارف عرفان» از قبیل اسرارالتوحید ، تذکراةالعرفان ، بستانالسیاحه را مطالعه کنیم جز یکمشت قصص و حکایات عجیب و غریب خِرَدناپذیر که مرشدان برای هنرنمایی و نکتهسنجی ، خود آنها را بافته و مقصودی غیر از ترسانیدن مریدان و تهی کردن کیسههایشان نداشتهاند بچیز دیگری برنخواهیم خورد. این را هم پوشیده نگزارم صوفیان از باطنیگری و جبریگری و خراباتیگری هم بهرهبرداری کردهاند مولوی میگوید :
هر لحظه بشکل آن بت عیار برآمد
بر دیده عیان شد
هر دم بلباس دیگر آن یار برآمد
دل برد و نهان شد
این عقیدهی باطنیانست که خدا هر زمان در صورت دیگری در این جهان ظهور کرده.
محمود شبستری که از شیوخ برجستهی صوفیان میباشد در کتاب خود موسوم بگلشن راز راجع بجبریگری میگوید :
هر آن کس را که مذهب غیر جبر است
نبی فرموده کو مانند گبر است
نبودی تو که فعلت آفریدند
تو را از بهر کاری برگزیدند
همو در کتاب خود دربارهی خال و جمال و زلف و کمال یار اشعاری سروده که حاکی از خراباتیگری است.
با این وصف نمیدانم این بیانصافان از روی چه مأخذ و مدرکی پیمانیان را بعدم اطلاع و استحضار از عرفان متهم میکنند در صورتی که پیمانیان نه تنها از صوفیگری بلکه از تمام کیشها بهتر از دیگران آگاهی دارند و معایب و زیان آن را تشخیص داده و بیهوده بودن آنها را درک کرده و بدینجهت دست از آنها کشیده و براه خردپذیر پیمان گرویدهاند.
در پایان از آقای کسروی خواهش دارم چون صوفیان برای نگهداری و توسعهی دستگاه خود اخیراً کتابهایی بچاپ رسانیدهاند مبنی بر اینکه صوفیان در زمان صفویه رشیدانه بجنگ برخاسته و از کشور دفاع کرده و در قلع و قمع دشمنان میهن فداکاری نمودهاند چون من از چنین چیزی آگاهی ندارم شما پاسخ آن را داده و از دغکاری این قبیل مردمان که میخواهند نان را بنرخ روز بخورند جلوگیری نمایید.
محمدباقر رحیمی
.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
🔶 عید قربان
🔸 بخشی از کتاب «در پیرامون جانوران» (تکهی 3 از 3)
اما اینكه كسانی بدستاویز اسلام دست از قربانی بریدن برنمیدارند از نافهمی خود آنهاست. اسلام بنیادش برافتاده و تنها این چیزهایش بازمانده. اسلام امروز افزاری برای هوسبازیهای مردمست. فلان انباردار از گرانفروشیها و خانهبراندازیها پولها گرد آورده به مكه رفته و چون بازمیگردد باید برای «تشریفات» گوسفندهای بیزبان را بخوابانند و زیر پای او سر ببرند. فلان دختر عروس شده بخانهی دامادش میبرند باید در زیر پای او گوسفندی خونش ریخته گردد. این كارها را میكنند و نسبتش را هم بخدا میدهند. اینها همه از نافهمیست.
رفتار اسلام دربارهی گوشتخواری مانندهی رفتارش در زمینهی بردهداری بوده. جای گفتگو نیست كه بردهداری ستم ناسزا بوده. یك آدمی را گرفتن و زیردست خود گردانیدن و او را همچون كالا به خرید و فروش گزاردن چیزی نیست كه كسی زشتی آن را درنیابد. با این حال شما میبینید اسلام آن را پذیرفته و تنها این كرده كه از بدیهایش كاسته است. آیا كسانی توانند گفت : بردهداری كاری نیك بوده؟!.. آیا توانند بدستاویز اسلام امروز برده خرند و نگه دارند؟!..
مانندهی همین بوده داستان سررشتهداری یا حكومت.
🔸هر كسی میداند استبداد یا فرمانروایی یك تن بیك توده كاری ناسزاست. یك تن چرا بدیگران فرمان راند؟!.. چرا رشتهی زندگانی ملیونها مردم در دست یك تن باشد؟!. ما هنگامی كه استبداد را با مشروطه یا سررشتهداری خود توده ، پهلوی همدیگر گزاریم جای گفتگو نیست كه استبداد بسیار پست است. با این حال شما میبینید اسلام فرمانروایی استبدادی را پذیرفته. چون زمان آماده نمیبوده نتوانسته مشروطه یا دمكراسی بنیاد گزارد. تنها كاری كه كرده استبداد را با قانون (یا شریعت) پابسته گردانیده و از بدیهای آن كاسته است. در اینجا هم آیا كسانی توانند گفت : «استبداد نیك بوده؟!.» توانند گفت : «خدا استبداد یا فرمانروایی یك تن را بیك توده جایز گردانیده؟!.» تنها اینها نیست و مانندهایش بسیار است.
همان داستان حج و قربانگزاریهای مِنا چیز كوچكی نیست. ما اگر گوشتخواری را بد ندانیم باز آنها جای ایراد است. برای چه یك ملیون گوسفند را تباه گردانند؟!. آیا توان پنداشت كه خدا از آن خوشش آید و خشنود گردد و آیا چنین گمانی توان برد؟!. امروز دستههای انبوهی به دین ریشخند میكنند و آن را از یادگارهای دورههای وحشیگری میشمارند. این دستاویزی در دست آنها خواهد بود.
ما از حج در جای دیگری سخن راندهایم. آن از «عبادتهای سیاسی» اسلام بوده. همه میدانند نه خدا را خانهای هست و نه خدا از گردیدن مردم بگرد خانهای خشنود خواهد بود. اینها چیزهایی نیست كه خرد پذیرد. چیزهایی نیست كه مرد بزرگی همچون پیغمبر اسلام ندانسته باشد.
داستان حج و كعبه روشنست. اسلام چون برای خود كشور بزرگی پدید آورده بود میخواست مكه را كانون آن گردانیده مردمان را دلبستهی آنجا سازد ، روزی كه كشور بزرگ اسلامی از اسپانیا گرفته تا مرزهای چین كشیده میشد و تودههای گوناگون بسیار ، از عرب و ایرانی و سودانی و مصری و هندی و ترك و جاوهای و بسیار مانند اینها ، در زیر بیرق خلافت بسر میبردند بسیار بجا میبود كه كسانی كه توانایی میداشتند به مكه روند و سالی یك بار در آن كانون اسلام نژادهای گوناگون باهم گرد آیند و همدیگر را بشناسند و همبستگی پیدا كنند. در چنان زمانی چنین كاری بسیار سودمند میافتاد.
ولی امروز كه خلافت از ریشه برافتاده و كشور بزرگ اسلامی بهم خورده و تودههای اسلام بیشترشان بزیردست بیگانگان افتادهاند و آنهایی كه آزادند هر یكی بنام نژاد خود كشوری جداگانه پدید آورده و در بیشتر جاها از شریعت اسلام نیز چشمپوشی شده و قانونهای اروپایی جای آن را گرفته با چنین حالی دیگر جایی برای حجگزاری بازنمانده. چنانكه جهاد بیكبار از میان رفته و جا برایش بازنمانده حج نیز به همان حالست.
🔸شما نیك اندیشید كه امروز مسلمانان از حج چه نتیجهای برمیدارند؟.. این ایرانیها كه همه ساله چند هزار تن میروند و برمیگردند چه راهآوردی میآورند؟!.
سرگذشت ابوطالب یزدی در دو سال پیش فراموش نشده. شما همان را بداوری گزارید. جوانی بیست ساله از ایران برخاسته و با زن و خویشان خود بآهنگ حج به مكه رفته. در آنجا چند تن گواهی داده كه ناپاكیها با خود میداشته و ناپاك گردانیدن كعبه را میخواسته و بهمین گواهی حكم دادند و گردنش را زدند. اكنون از دو حال بیرون نیست : اگر گواهان راست گفتهاند آن نمونهای از بیباوری جوانان دربارهی كعبه و حج است. اگر دروغ گفتهاند آن نشان كینههاییست كه مسلمانان در دلهای خود با هم میدارند.
.👇
🔸 بخشی از کتاب «در پیرامون جانوران» (تکهی 3 از 3)
اما اینكه كسانی بدستاویز اسلام دست از قربانی بریدن برنمیدارند از نافهمی خود آنهاست. اسلام بنیادش برافتاده و تنها این چیزهایش بازمانده. اسلام امروز افزاری برای هوسبازیهای مردمست. فلان انباردار از گرانفروشیها و خانهبراندازیها پولها گرد آورده به مكه رفته و چون بازمیگردد باید برای «تشریفات» گوسفندهای بیزبان را بخوابانند و زیر پای او سر ببرند. فلان دختر عروس شده بخانهی دامادش میبرند باید در زیر پای او گوسفندی خونش ریخته گردد. این كارها را میكنند و نسبتش را هم بخدا میدهند. اینها همه از نافهمیست.
رفتار اسلام دربارهی گوشتخواری مانندهی رفتارش در زمینهی بردهداری بوده. جای گفتگو نیست كه بردهداری ستم ناسزا بوده. یك آدمی را گرفتن و زیردست خود گردانیدن و او را همچون كالا به خرید و فروش گزاردن چیزی نیست كه كسی زشتی آن را درنیابد. با این حال شما میبینید اسلام آن را پذیرفته و تنها این كرده كه از بدیهایش كاسته است. آیا كسانی توانند گفت : بردهداری كاری نیك بوده؟!.. آیا توانند بدستاویز اسلام امروز برده خرند و نگه دارند؟!..
مانندهی همین بوده داستان سررشتهداری یا حكومت.
🔸هر كسی میداند استبداد یا فرمانروایی یك تن بیك توده كاری ناسزاست. یك تن چرا بدیگران فرمان راند؟!.. چرا رشتهی زندگانی ملیونها مردم در دست یك تن باشد؟!. ما هنگامی كه استبداد را با مشروطه یا سررشتهداری خود توده ، پهلوی همدیگر گزاریم جای گفتگو نیست كه استبداد بسیار پست است. با این حال شما میبینید اسلام فرمانروایی استبدادی را پذیرفته. چون زمان آماده نمیبوده نتوانسته مشروطه یا دمكراسی بنیاد گزارد. تنها كاری كه كرده استبداد را با قانون (یا شریعت) پابسته گردانیده و از بدیهای آن كاسته است. در اینجا هم آیا كسانی توانند گفت : «استبداد نیك بوده؟!.» توانند گفت : «خدا استبداد یا فرمانروایی یك تن را بیك توده جایز گردانیده؟!.» تنها اینها نیست و مانندهایش بسیار است.
همان داستان حج و قربانگزاریهای مِنا چیز كوچكی نیست. ما اگر گوشتخواری را بد ندانیم باز آنها جای ایراد است. برای چه یك ملیون گوسفند را تباه گردانند؟!. آیا توان پنداشت كه خدا از آن خوشش آید و خشنود گردد و آیا چنین گمانی توان برد؟!. امروز دستههای انبوهی به دین ریشخند میكنند و آن را از یادگارهای دورههای وحشیگری میشمارند. این دستاویزی در دست آنها خواهد بود.
ما از حج در جای دیگری سخن راندهایم. آن از «عبادتهای سیاسی» اسلام بوده. همه میدانند نه خدا را خانهای هست و نه خدا از گردیدن مردم بگرد خانهای خشنود خواهد بود. اینها چیزهایی نیست كه خرد پذیرد. چیزهایی نیست كه مرد بزرگی همچون پیغمبر اسلام ندانسته باشد.
داستان حج و كعبه روشنست. اسلام چون برای خود كشور بزرگی پدید آورده بود میخواست مكه را كانون آن گردانیده مردمان را دلبستهی آنجا سازد ، روزی كه كشور بزرگ اسلامی از اسپانیا گرفته تا مرزهای چین كشیده میشد و تودههای گوناگون بسیار ، از عرب و ایرانی و سودانی و مصری و هندی و ترك و جاوهای و بسیار مانند اینها ، در زیر بیرق خلافت بسر میبردند بسیار بجا میبود كه كسانی كه توانایی میداشتند به مكه روند و سالی یك بار در آن كانون اسلام نژادهای گوناگون باهم گرد آیند و همدیگر را بشناسند و همبستگی پیدا كنند. در چنان زمانی چنین كاری بسیار سودمند میافتاد.
ولی امروز كه خلافت از ریشه برافتاده و كشور بزرگ اسلامی بهم خورده و تودههای اسلام بیشترشان بزیردست بیگانگان افتادهاند و آنهایی كه آزادند هر یكی بنام نژاد خود كشوری جداگانه پدید آورده و در بیشتر جاها از شریعت اسلام نیز چشمپوشی شده و قانونهای اروپایی جای آن را گرفته با چنین حالی دیگر جایی برای حجگزاری بازنمانده. چنانكه جهاد بیكبار از میان رفته و جا برایش بازنمانده حج نیز به همان حالست.
🔸شما نیك اندیشید كه امروز مسلمانان از حج چه نتیجهای برمیدارند؟.. این ایرانیها كه همه ساله چند هزار تن میروند و برمیگردند چه راهآوردی میآورند؟!.
سرگذشت ابوطالب یزدی در دو سال پیش فراموش نشده. شما همان را بداوری گزارید. جوانی بیست ساله از ایران برخاسته و با زن و خویشان خود بآهنگ حج به مكه رفته. در آنجا چند تن گواهی داده كه ناپاكیها با خود میداشته و ناپاك گردانیدن كعبه را میخواسته و بهمین گواهی حكم دادند و گردنش را زدند. اكنون از دو حال بیرون نیست : اگر گواهان راست گفتهاند آن نمونهای از بیباوری جوانان دربارهی كعبه و حج است. اگر دروغ گفتهاند آن نشان كینههاییست كه مسلمانان در دلهای خود با هم میدارند.
.👇
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
🔸 حجگزاریهای امروزی بیش از همه برای هوسبازیست ، برای خودنماییست. برای آنست كه بروند و بگردند و تماشا كنند و كام گزارند و پس از بازگشتن هم «حاجی» باشند و بدیگران برتری فروشند.
مردك انبارداری میكند و پول میاندوزد و بحج میرود ، با رشوه دادن گذرنامه بدست میآورد ، از مرز كشور قاچاقی میگذرد ، در راه یك حجگزاری چند بِزه[=جرم] زشت بانجام میرساند. آیا این دلیل روشن بگفتههای ما نیست؟!.
این در هر دینی هست كه چون سست شد مردم دستورهای آن را دستاویزهایی برای دلخواههای خود گیرند و هوسهاشان را در رخت دین بكار بندند.
ما فراموش نكردهایم داستان شتر قربانی را كه در ایران میبود. بدستاویز آنكه دهم ذیحجه عید قربانی است و دولت هم باید در آن روز قربانی گزارد یك بازیچه و تماشای بسیار وحشیانه برای خود درست كرده بودند. از چند روز پیش شتری را میآراستند و منگولهها و زنگولهها باو میآویختند و با دهل و سرنا در بازارها میگردانیدند ، و چون روزش فرامیرسید با یك شیوهی وحشیانه او را قربانی میكردند. بیچاره شتر هنوز جانش درنرفته هر تكهاش بدست دیگری میافتاد. بر سرش كشاكش راه میانداختند كه به شاه یا ولیعهد برده «خلعت و انعام» گیرند. چنین بازی خنكی را «عبادت» نام نهاده بحساب خدا بانجام میرسانیدهاند.
🔸یكی از نیكیهای جنبش مشروطه این بود كه این وحشیگری را از ایران برانداخت.
🔸مسلمانان اگر نخواهند باین سخنان ما گوش دهند و ما نتوانیم از آنها جلو گیریم روزی خواهد رسید كه بیگانگان از اروپا و آمریكا بزبان آمده ، چنانكه در جلوگیری از بردهداری و بردهفروشی كردند ، از حج و گوسفندكشیهای بیهودهی آن با زور جلو گیرند.
كسانی عادت كردهاند كه باین چیزها از اسلام فلسفه درست كنند. ولی سودی نخواهد داشت و راستی آنست كه بازنمودیم.
🔸اسلام هرچه گرامی بوده رستگاری جهانیان و نیكی زندگانی آدمیان گرامیتر از آنست. نه هرچه در آن دین بوده همیشه باید بود.
...
.
مردك انبارداری میكند و پول میاندوزد و بحج میرود ، با رشوه دادن گذرنامه بدست میآورد ، از مرز كشور قاچاقی میگذرد ، در راه یك حجگزاری چند بِزه[=جرم] زشت بانجام میرساند. آیا این دلیل روشن بگفتههای ما نیست؟!.
این در هر دینی هست كه چون سست شد مردم دستورهای آن را دستاویزهایی برای دلخواههای خود گیرند و هوسهاشان را در رخت دین بكار بندند.
ما فراموش نكردهایم داستان شتر قربانی را كه در ایران میبود. بدستاویز آنكه دهم ذیحجه عید قربانی است و دولت هم باید در آن روز قربانی گزارد یك بازیچه و تماشای بسیار وحشیانه برای خود درست كرده بودند. از چند روز پیش شتری را میآراستند و منگولهها و زنگولهها باو میآویختند و با دهل و سرنا در بازارها میگردانیدند ، و چون روزش فرامیرسید با یك شیوهی وحشیانه او را قربانی میكردند. بیچاره شتر هنوز جانش درنرفته هر تكهاش بدست دیگری میافتاد. بر سرش كشاكش راه میانداختند كه به شاه یا ولیعهد برده «خلعت و انعام» گیرند. چنین بازی خنكی را «عبادت» نام نهاده بحساب خدا بانجام میرسانیدهاند.
🔸یكی از نیكیهای جنبش مشروطه این بود كه این وحشیگری را از ایران برانداخت.
🔸مسلمانان اگر نخواهند باین سخنان ما گوش دهند و ما نتوانیم از آنها جلو گیریم روزی خواهد رسید كه بیگانگان از اروپا و آمریكا بزبان آمده ، چنانكه در جلوگیری از بردهداری و بردهفروشی كردند ، از حج و گوسفندكشیهای بیهودهی آن با زور جلو گیرند.
كسانی عادت كردهاند كه باین چیزها از اسلام فلسفه درست كنند. ولی سودی نخواهد داشت و راستی آنست كه بازنمودیم.
🔸اسلام هرچه گرامی بوده رستگاری جهانیان و نیكی زندگانی آدمیان گرامیتر از آنست. نه هرچه در آن دین بوده همیشه باید بود.
...
.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش یکم : زبونیهای گذشتگان)
🔸 4ـ ایرانیان بكوششْ بیشتر نیاز دارند تا بخودستایی (تکهی دو)
ولی دوباره میگویم این خود را فریفتنست. باین اندیشه ایرادهای بسیاری وارد است كه من یكایك شرح خواهم داد. نخست میخواهم از «تمدن ایران» كه اینهمه بآن مینازند و پشتگرمی نشان میدهند گفتگو كنم :
تمدن چیست؟.. تمدن یا بزبان فارسی «شهریگری» پیشرفت آدمیان در شیوهی زندگانیست. آدمی یك روز در غارها و جنگلها میزیسته كه نه رختی میپوشیده ، و نه كاچالی (اثاث البیت) داشته ، و نه صنعتی میشناخته. از بام تا شام روز میگزارده و تنها كارش آن میبوده كه از میوههای جنگل بچیند و بخورد و شكم خود را سیر گرداند و بآسایش و خوشی پردازد. ولی كمكم آغاز كرده كه كاچال و افزارهایی از سنگ یا از استخوان بسازد و خانهای برای خود بنیاد گزارد و پوشاكی از برگ درختان یا از پوست جانوران آماده گرداند ، سپس دست بآهن و مس و دیگر فلزات یافته و افزارهای فلزی برای خود ساخته ، كشاورزی آغاز كرده ، صنعت یاد گرفته ، چهارپایانی را برای كمك خود خانگی گردانیده و بدینسان روزبروز در پیشرفت بوده تا بآنجا رسیده كه بمعنی حكومت پی برده و حكومت و قانون بنیاد نهاده و از این راه منتقل بشهرنشینی گردیده است. این پیشرفت پی هم كه آدمیان از آغاز زندگی داشتهاند و هنوز دارند شهریگری یا تمدن نامیده میشود.
معنی درست تمدن این است و باید دانست كه این نه چیزیست كه ایرانی و ناایرانی داشته باشد. من نمیدانم اینهایی كه میگویند : «تمدن ایرانی» چه معنایی میخواهند؟! ... از سوی دیگر تمدن یا پیشرفت آدمیان ـ چنانكه گفتیم ـ از صدها هزار سال پیش آغاز یافته است و خود چیزی كه مایهی بخود بالیدن باشد نیست. برای بخود بالیدن باید چیزهای دیگری پیدا كرد.
این چه چیز است كه كسانی بگویند ما اگرچه در برابر فلان بیگانگان شكست خوردیم و زبون گردیدیم و صدها هزار جوانان و مردان خود را بكشتن دادیم ، و صدها هزار دختران و زنان باسارت فرستادیم ، و سالیان دراز توسریخور بودیم ولی خوشبختانه تمدنمان از میان نرفت و همان بیگانگان كمكم از ما گردیدند و عادتهای ما را پذیرفتند؟!.. این چه نازیدن است؟!. این چه بخود بالیدن است؟!..
یك مثلی بیادم میافتد كه باید بنویسم : یك سالی كه در زنجان بودم میشنیدم یك مردی سالیان دراز در راه كیمیا رنج برده و یك دارایی بزرگی را در آن راه هدر گردانیده است كه اكنون با سختی زندگی میكند. روزی با خود او مصادف گردیدم. درمیان صحبت داستان خود را شرح داد كه چه رنجهایی كشیده و چه زیانی برده. میگفت : ولی یك نتیجهی خوبی بدست آمد و آن اینكه در ضمن آزمایشهای شیمیایی ساختن سلفات دُ سود[بزبان امروز : سدیم سولفات] را یاد گرفتم كه حالا اگر گاهی بیماری در خانه اتفاق افتد و نیاز بسلفات دُ سود باشد خودم میسازم و احتیاج بدواخانه نداریم. در برابر آنهمه زیانهای بزرگ باین نتیجهی بسیار كوچك خوشدلی مینمود.
.
🔸 4ـ ایرانیان بكوششْ بیشتر نیاز دارند تا بخودستایی (تکهی دو)
ولی دوباره میگویم این خود را فریفتنست. باین اندیشه ایرادهای بسیاری وارد است كه من یكایك شرح خواهم داد. نخست میخواهم از «تمدن ایران» كه اینهمه بآن مینازند و پشتگرمی نشان میدهند گفتگو كنم :
تمدن چیست؟.. تمدن یا بزبان فارسی «شهریگری» پیشرفت آدمیان در شیوهی زندگانیست. آدمی یك روز در غارها و جنگلها میزیسته كه نه رختی میپوشیده ، و نه كاچالی (اثاث البیت) داشته ، و نه صنعتی میشناخته. از بام تا شام روز میگزارده و تنها كارش آن میبوده كه از میوههای جنگل بچیند و بخورد و شكم خود را سیر گرداند و بآسایش و خوشی پردازد. ولی كمكم آغاز كرده كه كاچال و افزارهایی از سنگ یا از استخوان بسازد و خانهای برای خود بنیاد گزارد و پوشاكی از برگ درختان یا از پوست جانوران آماده گرداند ، سپس دست بآهن و مس و دیگر فلزات یافته و افزارهای فلزی برای خود ساخته ، كشاورزی آغاز كرده ، صنعت یاد گرفته ، چهارپایانی را برای كمك خود خانگی گردانیده و بدینسان روزبروز در پیشرفت بوده تا بآنجا رسیده كه بمعنی حكومت پی برده و حكومت و قانون بنیاد نهاده و از این راه منتقل بشهرنشینی گردیده است. این پیشرفت پی هم كه آدمیان از آغاز زندگی داشتهاند و هنوز دارند شهریگری یا تمدن نامیده میشود.
معنی درست تمدن این است و باید دانست كه این نه چیزیست كه ایرانی و ناایرانی داشته باشد. من نمیدانم اینهایی كه میگویند : «تمدن ایرانی» چه معنایی میخواهند؟! ... از سوی دیگر تمدن یا پیشرفت آدمیان ـ چنانكه گفتیم ـ از صدها هزار سال پیش آغاز یافته است و خود چیزی كه مایهی بخود بالیدن باشد نیست. برای بخود بالیدن باید چیزهای دیگری پیدا كرد.
این چه چیز است كه كسانی بگویند ما اگرچه در برابر فلان بیگانگان شكست خوردیم و زبون گردیدیم و صدها هزار جوانان و مردان خود را بكشتن دادیم ، و صدها هزار دختران و زنان باسارت فرستادیم ، و سالیان دراز توسریخور بودیم ولی خوشبختانه تمدنمان از میان نرفت و همان بیگانگان كمكم از ما گردیدند و عادتهای ما را پذیرفتند؟!.. این چه نازیدن است؟!. این چه بخود بالیدن است؟!..
یك مثلی بیادم میافتد كه باید بنویسم : یك سالی كه در زنجان بودم میشنیدم یك مردی سالیان دراز در راه كیمیا رنج برده و یك دارایی بزرگی را در آن راه هدر گردانیده است كه اكنون با سختی زندگی میكند. روزی با خود او مصادف گردیدم. درمیان صحبت داستان خود را شرح داد كه چه رنجهایی كشیده و چه زیانی برده. میگفت : ولی یك نتیجهی خوبی بدست آمد و آن اینكه در ضمن آزمایشهای شیمیایی ساختن سلفات دُ سود[بزبان امروز : سدیم سولفات] را یاد گرفتم كه حالا اگر گاهی بیماری در خانه اتفاق افتد و نیاز بسلفات دُ سود باشد خودم میسازم و احتیاج بدواخانه نداریم. در برابر آنهمه زیانهای بزرگ باین نتیجهی بسیار كوچك خوشدلی مینمود.
.
🔶 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری»
🔸 در پیرامون شعر و صوفیگری ـ 3 (تکهی دو)
آخرین یادآوری من
دیگر بار ناچارم سطری بنگارم : مگر خود داوری فرمایی و بانصاف گرایی. گیرم سرایندگان همگان راه پستی پیمایند. و همه به نادرستی گرایند. دانشمند نباید آنگونه درشتگوییها روا دارد و سخن خویشتن بتندی گزارد! در حالتی که مجادله بالتی هی احسن زیباتر است و سخن حق را با همدستی او اثر دیگر است. مگر ندانی انسان سخن درستی را هم چون بدرشتی شنود بر انکار و اصرار خود خواهد افزود و سخن بجا هم بیسود خواهد بود؟ من نیز تا اندازهای اندیشهی شما را پسندیدهام و رستگاری اندر آن دیدهام!! آری عمر عزیر خویش را نباید تنها بژاژخایی و یاوه سرایی گذراند و همه اندر اهاجی و فکاهی سخن راند.
...
سید محمدعلی مرتضوی (صفیر)
این نگارش آقای صفیر را از آن جهت چاپ کردیم که ایشان که از نگارش پیمان دربارهی شعر دل آزرده بودند اینک اعتراف مینمایند که آن نگارشها بیجا نبوده و آدمی نباید عمر عزیز خویش را بژاژخایی [و] یاوه سرایی بگذراند.
و اینکه مینویسند که چرا پیمان درشتی میکند و پند را بزبان نرم نمیگوید ما پاسخ ایشان را بشعر آقای واقف حواله میکنیم :
ز پند دوست مرنج ار چه تند باشد و سخت
که دشمنی است ز اندرز دوست رنجیدن
این ایراد را دوستان همیشه بر ما دارند که چرا تندی میکنیم. باید دانست که نگارندهی پیمان یک مرد آلمانی یا انگلیسی نیست که در برابر پیشامدهای ایران خونسردی نماید. این نگارشها از یک ایرانی است و یک ایرانی چگونه میتواند در برابر این ناسزاییها خونسردی کند و خروش از دل برنیآورد یا زبان به نفرین و نکوهش باز نکند؟
شعر در ایران با حالی که داشته مایهی بدبختی بوده و شعرا بمردم جز درس چاپلوسی و هرزهگردی و هرزهگویی و بادهپرستی و بیعاری ندادهاند. این پیش ما روشنتر از آفتاب است که آن داستان ننگین مغول که در ایران روی داد یکی از جهتهای آن رواج شعر در این سرزمین بوده. با اینحال چگونه ما میتوانیم با شعرای یاوهگو خونسردی کنیم و تندی ننماییم؟! اگر کسی خانهاش را در برابر چشمش ویران کنند آیا میتواند نرمی نموده و تنها به پند و اندرز بسنده کند. خروش و فریاد از دل برنیارد؟!
.
🔸 در پیرامون شعر و صوفیگری ـ 3 (تکهی دو)
آخرین یادآوری من
دیگر بار ناچارم سطری بنگارم : مگر خود داوری فرمایی و بانصاف گرایی. گیرم سرایندگان همگان راه پستی پیمایند. و همه به نادرستی گرایند. دانشمند نباید آنگونه درشتگوییها روا دارد و سخن خویشتن بتندی گزارد! در حالتی که مجادله بالتی هی احسن زیباتر است و سخن حق را با همدستی او اثر دیگر است. مگر ندانی انسان سخن درستی را هم چون بدرشتی شنود بر انکار و اصرار خود خواهد افزود و سخن بجا هم بیسود خواهد بود؟ من نیز تا اندازهای اندیشهی شما را پسندیدهام و رستگاری اندر آن دیدهام!! آری عمر عزیر خویش را نباید تنها بژاژخایی و یاوه سرایی گذراند و همه اندر اهاجی و فکاهی سخن راند.
...
سید محمدعلی مرتضوی (صفیر)
این نگارش آقای صفیر را از آن جهت چاپ کردیم که ایشان که از نگارش پیمان دربارهی شعر دل آزرده بودند اینک اعتراف مینمایند که آن نگارشها بیجا نبوده و آدمی نباید عمر عزیز خویش را بژاژخایی [و] یاوه سرایی بگذراند.
و اینکه مینویسند که چرا پیمان درشتی میکند و پند را بزبان نرم نمیگوید ما پاسخ ایشان را بشعر آقای واقف حواله میکنیم :
ز پند دوست مرنج ار چه تند باشد و سخت
که دشمنی است ز اندرز دوست رنجیدن
این ایراد را دوستان همیشه بر ما دارند که چرا تندی میکنیم. باید دانست که نگارندهی پیمان یک مرد آلمانی یا انگلیسی نیست که در برابر پیشامدهای ایران خونسردی نماید. این نگارشها از یک ایرانی است و یک ایرانی چگونه میتواند در برابر این ناسزاییها خونسردی کند و خروش از دل برنیآورد یا زبان به نفرین و نکوهش باز نکند؟
شعر در ایران با حالی که داشته مایهی بدبختی بوده و شعرا بمردم جز درس چاپلوسی و هرزهگردی و هرزهگویی و بادهپرستی و بیعاری ندادهاند. این پیش ما روشنتر از آفتاب است که آن داستان ننگین مغول که در ایران روی داد یکی از جهتهای آن رواج شعر در این سرزمین بوده. با اینحال چگونه ما میتوانیم با شعرای یاوهگو خونسردی کنیم و تندی ننماییم؟! اگر کسی خانهاش را در برابر چشمش ویران کنند آیا میتواند نرمی نموده و تنها به پند و اندرز بسنده کند. خروش و فریاد از دل برنیارد؟!
.
عید قربان؟!..pdf
309.6 KB
🔸 عید قربان؟!.
🔹 بخشی از کتاب «در پیرامون جانوران»
🖌 احمد کسروی
💡 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
🔹 بخشی از کتاب «در پیرامون جانوران»
🖌 احمد کسروی
💡 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
در پیرامون جانوران.pdf
2.1 MB
📘 در پیرامون جانوران
🖌 احمد کسروی
📖 88 سات
🔍 جستار : گمراهیهایی که در زمینه جانوران هست ، حق زندگی ایشان در اینجهان ، همبستگی و رفتار ما با آنها
🖌 احمد کسروی
📖 88 سات
🔍 جستار : گمراهیهایی که در زمینه جانوران هست ، حق زندگی ایشان در اینجهان ، همبستگی و رفتار ما با آنها
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 یکی از گمراهیها صوفیگریست (تکهی سه از سه)
پرچم : دربارهی صوفیگری بیک رشته گفتارهایی خواهیم برخاست. اما پرسشی که آقای رحیمی دربارهی جنگجویی صوفیان در زمان صفویان نمودهاند باید دانست که شیخصفی اردبیلی از خردمندان صوفیه بوده و اینست اصلاحاتی در سلسلهی خود پدید آورده.
صوفیان پی کاری رفتن را بد دانسته مفتخواری و بیکاری را شرط تصوف میشماردند و گدایی یک گونه ریاضتی در نزد ایشان بوده شیخصفی آن را برداشت و پیروان او بیشترشان از پیشهوران و برزگران بودند. صوفیان زن نمیگرفتند و آن را بد میشماردند. این پیروانش را بزن گرفتن واداشت. باید گفت صوفیان این شیخ ، جداییهایی با صوفیان دیگر داشتند. سپس در زمان جانشینان او که بر شمارهی پیروان بسیار افزوده چند ایل بزرگ از ایلهای ترک خود را بآن خاندان بستند اینها از صوفیگری تنها نامش را داشتند وگرنه ریاضت نمیکشیدند ، ذکر خفی یا جلی نمیگفتند ، به چله نمینشستند ، از باورهای صوفیگری از وحدت وجود و مانند آن بکلی ناآگاه بودند. راستیرا باید گفت اینها بستگان خاندان صفوی بودند نه صوفی ، آن جنگها که میگویند در زمان پادشاهان صفوی در راه ایران کرده شده این ایلهای ترک کردهاند نه صوفیان.
ما از باورها و حال صوفیان نیک آگاهیم و میدانیم که یک صوفی آن همتی که بکوشد و نانی برای شکم خود پیدا کند ندارد چه رسد بجنگ و جانبازی. از سوی دیگر ما میدانیم که صوفیان باین جهان با دیدهی تحقیر مینگرند. در نظر آنها این جهان درخور سر فروآوردن نیست چه رسد بآنکه در راهش از جان درگذرند.
صوفیان در زمان مغول بفراوانی بودند و شما یکی را پیدا نخواهید کرد که بجنگ یا کوشش پرداخته باشد. یکی از مشایخ معروف آن زمان ابوبکر رازی بوده که بگفتهی خودش چون آمدن مغولان را شنیده شبانه با چند تن درویش گریخته و زنان و فرزندان خود را بدشمن بازگزارده که میگوید خبر رسید که همه را از تیغ گذرانیدهاند.
اما کسانی که میگویند ما معنی صوفیگری را نمیدانیم بهتر است ایشان معنی آن را بما بفهمانند ما آنچه میدانستیم نوشتهایم. آنان اگر جز اینها میدانند بنویسند. ما بسیار میخواهیم که پیروان صوفیگری و دیگر دستهبندیها بگفتههای ما پاسخ دهند و با دلیل ایرادهای ما را رد کنند. ما خود این را میخواهیم و چشم براهیم.
(پرچم روزانه شمارهی 188)
.
🔸 یکی از گمراهیها صوفیگریست (تکهی سه از سه)
پرچم : دربارهی صوفیگری بیک رشته گفتارهایی خواهیم برخاست. اما پرسشی که آقای رحیمی دربارهی جنگجویی صوفیان در زمان صفویان نمودهاند باید دانست که شیخصفی اردبیلی از خردمندان صوفیه بوده و اینست اصلاحاتی در سلسلهی خود پدید آورده.
صوفیان پی کاری رفتن را بد دانسته مفتخواری و بیکاری را شرط تصوف میشماردند و گدایی یک گونه ریاضتی در نزد ایشان بوده شیخصفی آن را برداشت و پیروان او بیشترشان از پیشهوران و برزگران بودند. صوفیان زن نمیگرفتند و آن را بد میشماردند. این پیروانش را بزن گرفتن واداشت. باید گفت صوفیان این شیخ ، جداییهایی با صوفیان دیگر داشتند. سپس در زمان جانشینان او که بر شمارهی پیروان بسیار افزوده چند ایل بزرگ از ایلهای ترک خود را بآن خاندان بستند اینها از صوفیگری تنها نامش را داشتند وگرنه ریاضت نمیکشیدند ، ذکر خفی یا جلی نمیگفتند ، به چله نمینشستند ، از باورهای صوفیگری از وحدت وجود و مانند آن بکلی ناآگاه بودند. راستیرا باید گفت اینها بستگان خاندان صفوی بودند نه صوفی ، آن جنگها که میگویند در زمان پادشاهان صفوی در راه ایران کرده شده این ایلهای ترک کردهاند نه صوفیان.
ما از باورها و حال صوفیان نیک آگاهیم و میدانیم که یک صوفی آن همتی که بکوشد و نانی برای شکم خود پیدا کند ندارد چه رسد بجنگ و جانبازی. از سوی دیگر ما میدانیم که صوفیان باین جهان با دیدهی تحقیر مینگرند. در نظر آنها این جهان درخور سر فروآوردن نیست چه رسد بآنکه در راهش از جان درگذرند.
صوفیان در زمان مغول بفراوانی بودند و شما یکی را پیدا نخواهید کرد که بجنگ یا کوشش پرداخته باشد. یکی از مشایخ معروف آن زمان ابوبکر رازی بوده که بگفتهی خودش چون آمدن مغولان را شنیده شبانه با چند تن درویش گریخته و زنان و فرزندان خود را بدشمن بازگزارده که میگوید خبر رسید که همه را از تیغ گذرانیدهاند.
اما کسانی که میگویند ما معنی صوفیگری را نمیدانیم بهتر است ایشان معنی آن را بما بفهمانند ما آنچه میدانستیم نوشتهایم. آنان اگر جز اینها میدانند بنویسند. ما بسیار میخواهیم که پیروان صوفیگری و دیگر دستهبندیها بگفتههای ما پاسخ دهند و با دلیل ایرادهای ما را رد کنند. ما خود این را میخواهیم و چشم براهیم.
(پرچم روزانه شمارهی 188)
.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش یکم : زبونیهای گذشتگان)
🔸 4ـ ایرانیان بكوششْ بیشتر نیاز دارند تا بخودستایی (تکهی سه)
من اگر بخواهم از یكایك شكستهای تاریخی ایران گفتگو كنم سخن بدرازی میانجامد. تنها از داستان مغول بگفتگو میپردازم. این داستان چندان دردآور است كه ایرانیان باید جز بافسوس و دریغ یاد ننمایند. اگر وزارت فرهنگ دانشور میپرورانید تاكنون بایستی ده كتاب بیشتر در رازهای آن حادثه و علت زبونی ایران نوشته شود. ایران آنروزی از هر باره بسیار بزرگتر از ایران امروزی بوده. از حیث خاك ، مرز شرقی از كنارسیحون (میگویم سیحون ، نمیگویم جیحون) آغاز شده تا بهمدان میرسید و این قسمت در زیر دست خوارزمشاهیان بود ، و از همدان ، قلمرو خلیفهی بغداد آغاز یافته تا شام ممتد میگردید ، و اینها همه بهم بسته میبود. از حیث انبوهی نفوس بیگمان انبوهی آنروزی سه برابر امروز بوده است (1) . آن روز شهرهای ری ، نیشابور و مرو و هرات و خوارزم و بخارا هر كدام بیش از دوملیون و سهملیون مردم داشته.
پس چه شد كه یك چنین كشور پهناوری با آن مردم انبوه ، زبون چند صدهزار مغول گردید؟.. میدانم خواهند گفت سلطانمحمد خوارزمشاه ناشایستی نشان داد و او باعث شد. ولی این سخن پذیرفتنی نیست. مردم اگر حس مردانگی داشتند همینكه میدیدند خوارزمشاه جنگ نكرد خود بمیان میافتادند و دستهها میبستند و با دشمن بجنگ و آویز میپرداختند. در هر شهری بزرگان آنجا پیش افتاده و جوانان را شورانیده شهر خود را نگاه میداشتند.
برای اینكه موضوع نیك روشن گردد باید فراموش نكرد كه چنگیزخان چون بر سر ایران آمد خود او با انبوه مغولان در ماوراءالنهر نشست و بقصابی پرداخت. ولی دو تن از سرداران خود را بنام یمه و سوتای با سیهزار تن دنبال خوارزمشاه فرستاد و این سیهزار تن از رود جیحون گذشته از خراسان گرفته بكشتار و تاراج پرداختند و چون بسمنان رسیدند بدو دسته گردیده یكی از راه مازندران و دیگری از راه خوار كشتاركنان پیش آمده در ری بهم رسیدند و شهری باین بزرگی را كه بیش از دوملیون مردم داشت كشتار كردند و از آنجا روانهی همدان گردیده از آنجا از راه زنجان بآذربایجان رفته و زمستان را در آنجا گذرانیدند و بهار دوباره كشتاركنان از راه قفقاز و شمال دریای خزر بلشگرگاه مغول پیوستند و از این همه شهرهای بزرگ تنها تبریز بود كه ایستادگی نمود و در سایهی مردانگی و غیرت شمسالدین طُغرایی از كشتار و تاراج آسوده ماند.
این یك داستان بسیار حیرتآوری است كه ایرانیان در آن روز تا باین اندازه زبون و پست بودند. ولی ما علت آن را میدانیم. علت آن همان بدآموزیهای صوفیان و باطنیان و خراباتیان و شاعران بوده كه غیرت و مردانگی را در تنهای مردان افسرده گردانیده بودند. در جایی كه یك مردمی همه چیز را از خدا بدانند و كوشش را وظیفهی خود نشمارند ، در جایی كه مردم ، جهان را هیچ و پوچ شناخته و تنها دم را غنیمت دانند ، در جایی كه در یك كشوری صد دستهبندی باشد پیداست كه اینگونه زبون و خوار خواهند بود. شاعر آن زمان سعدی است كه بهممیهنان خود دستور بیغیرتی داده میگوید :
چون زهرهی شیران بدرد نعرهی كوس
زینهار مده جان گرامی بـفسوس
با هر كه خصومت نتوان كرد بساز
دستی كه بدندان نتوان برد ببوس (2)
یكی از بزرگان صوفیان آن زمان ابوبكر رازیست (3) كه از مشایخ سلسله شمرده میشود و یكی از
«اقطاب» بوده. این مرد در دیباچهی كتاب خود شرح میدهد كه چون آمدن مغول را به ری شنیده با چند تن درویش لخت و پخت جان خود را برداشته گریخته است و زنان و فرزندان خود را بازگزارده كه میگوید مغولان همه را از تیغ گذرانیدند. ببینید چنین بیغیرتی در كجا بوده است؟!.
پابرگیها :
1ـ هنگام نوشته شدن این گفتار انبوهی ایران نزدیک به پانزدهملیون تن بوده.
2ـ بیخردی شاعر از این دیدگاه نیز درخور بررسی است که خونریزیهای بیمانند مغول را بچشم دیده و بگوش شنیده ولی هنوز درنیافته بوده که ایمنی جز در سایهی یگانگی ، مردانگی ، جانفشانی و غیرتمندی بدست نمیآید و چنین سخنانی مردمان را از جوش و خروش و غیرت انداختن و آب بآسیابِ دشمنِ خونخواری همچون مغول ریختن است.
3ـ نجمالدین ابوبکر عبدالله بن محمد بن شاهور دایهی رازی که بیشتر به نجمالدین رازی شناخته شده.
.
🔸 4ـ ایرانیان بكوششْ بیشتر نیاز دارند تا بخودستایی (تکهی سه)
من اگر بخواهم از یكایك شكستهای تاریخی ایران گفتگو كنم سخن بدرازی میانجامد. تنها از داستان مغول بگفتگو میپردازم. این داستان چندان دردآور است كه ایرانیان باید جز بافسوس و دریغ یاد ننمایند. اگر وزارت فرهنگ دانشور میپرورانید تاكنون بایستی ده كتاب بیشتر در رازهای آن حادثه و علت زبونی ایران نوشته شود. ایران آنروزی از هر باره بسیار بزرگتر از ایران امروزی بوده. از حیث خاك ، مرز شرقی از كنارسیحون (میگویم سیحون ، نمیگویم جیحون) آغاز شده تا بهمدان میرسید و این قسمت در زیر دست خوارزمشاهیان بود ، و از همدان ، قلمرو خلیفهی بغداد آغاز یافته تا شام ممتد میگردید ، و اینها همه بهم بسته میبود. از حیث انبوهی نفوس بیگمان انبوهی آنروزی سه برابر امروز بوده است (1) . آن روز شهرهای ری ، نیشابور و مرو و هرات و خوارزم و بخارا هر كدام بیش از دوملیون و سهملیون مردم داشته.
پس چه شد كه یك چنین كشور پهناوری با آن مردم انبوه ، زبون چند صدهزار مغول گردید؟.. میدانم خواهند گفت سلطانمحمد خوارزمشاه ناشایستی نشان داد و او باعث شد. ولی این سخن پذیرفتنی نیست. مردم اگر حس مردانگی داشتند همینكه میدیدند خوارزمشاه جنگ نكرد خود بمیان میافتادند و دستهها میبستند و با دشمن بجنگ و آویز میپرداختند. در هر شهری بزرگان آنجا پیش افتاده و جوانان را شورانیده شهر خود را نگاه میداشتند.
برای اینكه موضوع نیك روشن گردد باید فراموش نكرد كه چنگیزخان چون بر سر ایران آمد خود او با انبوه مغولان در ماوراءالنهر نشست و بقصابی پرداخت. ولی دو تن از سرداران خود را بنام یمه و سوتای با سیهزار تن دنبال خوارزمشاه فرستاد و این سیهزار تن از رود جیحون گذشته از خراسان گرفته بكشتار و تاراج پرداختند و چون بسمنان رسیدند بدو دسته گردیده یكی از راه مازندران و دیگری از راه خوار كشتاركنان پیش آمده در ری بهم رسیدند و شهری باین بزرگی را كه بیش از دوملیون مردم داشت كشتار كردند و از آنجا روانهی همدان گردیده از آنجا از راه زنجان بآذربایجان رفته و زمستان را در آنجا گذرانیدند و بهار دوباره كشتاركنان از راه قفقاز و شمال دریای خزر بلشگرگاه مغول پیوستند و از این همه شهرهای بزرگ تنها تبریز بود كه ایستادگی نمود و در سایهی مردانگی و غیرت شمسالدین طُغرایی از كشتار و تاراج آسوده ماند.
این یك داستان بسیار حیرتآوری است كه ایرانیان در آن روز تا باین اندازه زبون و پست بودند. ولی ما علت آن را میدانیم. علت آن همان بدآموزیهای صوفیان و باطنیان و خراباتیان و شاعران بوده كه غیرت و مردانگی را در تنهای مردان افسرده گردانیده بودند. در جایی كه یك مردمی همه چیز را از خدا بدانند و كوشش را وظیفهی خود نشمارند ، در جایی كه مردم ، جهان را هیچ و پوچ شناخته و تنها دم را غنیمت دانند ، در جایی كه در یك كشوری صد دستهبندی باشد پیداست كه اینگونه زبون و خوار خواهند بود. شاعر آن زمان سعدی است كه بهممیهنان خود دستور بیغیرتی داده میگوید :
چون زهرهی شیران بدرد نعرهی كوس
زینهار مده جان گرامی بـفسوس
با هر كه خصومت نتوان كرد بساز
دستی كه بدندان نتوان برد ببوس (2)
یكی از بزرگان صوفیان آن زمان ابوبكر رازیست (3) كه از مشایخ سلسله شمرده میشود و یكی از
«اقطاب» بوده. این مرد در دیباچهی كتاب خود شرح میدهد كه چون آمدن مغول را به ری شنیده با چند تن درویش لخت و پخت جان خود را برداشته گریخته است و زنان و فرزندان خود را بازگزارده كه میگوید مغولان همه را از تیغ گذرانیدند. ببینید چنین بیغیرتی در كجا بوده است؟!.
پابرگیها :
1ـ هنگام نوشته شدن این گفتار انبوهی ایران نزدیک به پانزدهملیون تن بوده.
2ـ بیخردی شاعر از این دیدگاه نیز درخور بررسی است که خونریزیهای بیمانند مغول را بچشم دیده و بگوش شنیده ولی هنوز درنیافته بوده که ایمنی جز در سایهی یگانگی ، مردانگی ، جانفشانی و غیرتمندی بدست نمیآید و چنین سخنانی مردمان را از جوش و خروش و غیرت انداختن و آب بآسیابِ دشمنِ خونخواری همچون مغول ریختن است.
3ـ نجمالدین ابوبکر عبدالله بن محمد بن شاهور دایهی رازی که بیشتر به نجمالدین رازی شناخته شده.
.
🔶 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری»
🔸 در پیرامون شعر و صوفیگری ـ 3 (تکهی سه)
خیام و مولوی و عطار
من اگر طرفدار پیمان نباشم در دوستی با شما پایدارم و بنام این دوستی است که مجبورم پارهای اعتراضات بر شما بنویسم : خیام با شهرت عالمگیر خود یکی از بزرگان ایران محسوب است و البته روا نیست که شما بدگویی از او بکنید یا شعر شهاب را که ندانستم کدام شهاب است در رد او چاپ کنید. در موضوع مولوی و شیخ عطار و صوفیه هم من رفتار شما را نمیپسندم. هر ملتی باید قدر بزرگان خود را بدانند.
نبوی
میگویم : چون نویسنده عنوان دوستی را پیش آورده ما هم دوستانه با ایشان گفتگو میداریم. ولی این حال بر ما ناگوار است که برادران ایرانی ما پشت پا بمنطق زدهاند و تو گویی ناگزیر میباشند که همیشه دور از منطق گفتگو نمایند.
ما را با خیام و مولوی و مانند ایشان چه دشمنی درمیان است که بیجهت تعرضی بایشان بنماییم؟! ما همیشه یک رشته سخنان روشن و منطقی مینگاریم و به هر گفتهی خود چندین گواه و مثال یاد میکنیم. ولی کسانی که با ما بگفتگو بر میخیزند بهمین یک جمله بسنده میکنند که فلان و بهمان از بزرگان است و نباید تعرضی بایشان نمود.
خدا خرد را بآدمیان بخشیده که بدستیاری آن نیک را از بد بازشناسند. بزرگا زیانکاری کسانی که خرد را پامال هوس و تعصب میسازند.
خوب دوست گرامی! ما از شما میپرسیم : میزانی که شما برای شناختن بزرگی کسانی دارید چیست؟.. بعبارت دیگر مایهی بزرگی چیست و آیا چگونه کسانی بزرگ شمرده میشوند؟..
آنچه ما میدانیم بزرگ آن کسی را میتوان گفت که نیکیهایی بتودهی مردم کرده و سودهایی رسانیده باشد : مثلاً اگر کشوری آشفته و نابسامان است دست مردی از آستین برآورده چارهی آن آشفتگی را نماید. یا اگر دشمن بیگانهای رو نموده خواب و آسایش بر خود حرام ساخته جلوگیری از دشمن بکند. یا اگر ستمگری بر یک توده چیره گردیده قد مردانگی برافراشته سر آن ستمگر را بکوبد. یا اگر مردم بگمراهی افتادهاند براهنمایی برخاسته گمراهان را براه رستگاری بیاورد. یکایک چه بشمارم اینگونه کارهاست که کسی را به بزرگی میرساند.
ولی آن کسانی که شما نام میبرید از هیچیکی چنین کارهایی سرنزده. بلکه هر یکی از آنان چندان درمانده و بیچاره بودهاند که نان از دست دیگران میخوردهاند.
در گوشهای تنها نشستن و پیاپی شعر سرودن یا چیزهایی نوشتن چه سودی بمردم دارد تا کسی از این راه به بزرگی برسد؟!..
اگر بگویید : اینان راه بمردم نشان دادهاند و پند و اندرز سرودهاند. میگوییم از پندها و اندرزهای آنان ایرانیان جز زیان نتیجهی دیگری نبردهاند.
وانگاه شیخ عطار و مولوی چنانکه خود دوست ما هم مینویسند از پیشوایان صوفیان میباشند. پس ما حق داریم از ایشان بپرسیم که از کی صوفی شدهاند؟! یا اگر صوفی نیستند پس چگونه از پیشوایان صوفیگری هواداری مینمایند؟! نیز حق داریم بپرسیم که چگونه هم خیام را میپسندند و هم از مولوی و شیخ عطار هواداری میکنند؟! آری «بیرنگی و همه رنگی» در ایران شیوع یافته است. شاید دوست ما نیز از پیروان این راه باشند ولی آیا ما میتوانیم ایشان را معذور داشته زبان از نکوهش بازداریم؟!
بهر حال از این دو تن پند و اندرزی که سود بمردم داشته باشد باز نمانده. گفتگوی وحدت وجود و دم از عشق خدا زدن و آسمان و ریسمان بهم بافتن چیزهایی نیست که مردم بهرهای از آنها دریابند.
مولوی و شیخ عطار هر دو راه زندگیشان این بود که در کنج خانقاهی بنشینند و جز مثنوی بافی و غزلسرایی کاری نداشته باشند و روزی را از دست مردم بخورند و چه بسا که پیروان را بدریوزه گردی و گدایی بمحلهها و بازارها میفرستادند.
ما اگر اینان را از بزرگان بشماریم و مردم را به پیروی ایشان برانگیزیم نتیجه جز آن نخواهد بود که سراسر ایران پر از گدا و دریوزهگرد بشود چنانکه تا چند سال پیش بود!
آن درویشها و گلمولاها و قلندرها که بازارهای ایران را پر ساخته و مایهی ننگ و عار برای ایرانیان بود جز نتیجهی پندها و اندرزهای مولوی و شیخ عطار و مانندگان ایشان نبود و این شگفت که دولت که ایران را از این ننگها رها گردانیده تو گویی کسانی خرسندی از آن ندارند و اینست که پیاپی کتابهای شیخ عطار و مولوی و دیگران را چاپ کرده بدست مردم میدهند که دوباره از آن گدایان گردنکلفت پدیدار شود! در اینجاست که باید نفرین و نکوهش از این پستنهادان دریغ نداشت. اما خیام : اگر مقصود خیام ریاضیدان و ستارهشناس معروفست ما او را از دانشمندان ایران میشناسیم و هرگز نامش را ببدی نبردهایم. و اگر مقصود آن خیام پنداری است که صدها رباعی بنام وی شهرت یافته شگفت از شما که از یکسوی نام مسلمانی بروی خود دارید و از سوی دیگر او را از بزرگان میشمارید.
👇
🔸 در پیرامون شعر و صوفیگری ـ 3 (تکهی سه)
خیام و مولوی و عطار
من اگر طرفدار پیمان نباشم در دوستی با شما پایدارم و بنام این دوستی است که مجبورم پارهای اعتراضات بر شما بنویسم : خیام با شهرت عالمگیر خود یکی از بزرگان ایران محسوب است و البته روا نیست که شما بدگویی از او بکنید یا شعر شهاب را که ندانستم کدام شهاب است در رد او چاپ کنید. در موضوع مولوی و شیخ عطار و صوفیه هم من رفتار شما را نمیپسندم. هر ملتی باید قدر بزرگان خود را بدانند.
نبوی
میگویم : چون نویسنده عنوان دوستی را پیش آورده ما هم دوستانه با ایشان گفتگو میداریم. ولی این حال بر ما ناگوار است که برادران ایرانی ما پشت پا بمنطق زدهاند و تو گویی ناگزیر میباشند که همیشه دور از منطق گفتگو نمایند.
ما را با خیام و مولوی و مانند ایشان چه دشمنی درمیان است که بیجهت تعرضی بایشان بنماییم؟! ما همیشه یک رشته سخنان روشن و منطقی مینگاریم و به هر گفتهی خود چندین گواه و مثال یاد میکنیم. ولی کسانی که با ما بگفتگو بر میخیزند بهمین یک جمله بسنده میکنند که فلان و بهمان از بزرگان است و نباید تعرضی بایشان نمود.
خدا خرد را بآدمیان بخشیده که بدستیاری آن نیک را از بد بازشناسند. بزرگا زیانکاری کسانی که خرد را پامال هوس و تعصب میسازند.
خوب دوست گرامی! ما از شما میپرسیم : میزانی که شما برای شناختن بزرگی کسانی دارید چیست؟.. بعبارت دیگر مایهی بزرگی چیست و آیا چگونه کسانی بزرگ شمرده میشوند؟..
آنچه ما میدانیم بزرگ آن کسی را میتوان گفت که نیکیهایی بتودهی مردم کرده و سودهایی رسانیده باشد : مثلاً اگر کشوری آشفته و نابسامان است دست مردی از آستین برآورده چارهی آن آشفتگی را نماید. یا اگر دشمن بیگانهای رو نموده خواب و آسایش بر خود حرام ساخته جلوگیری از دشمن بکند. یا اگر ستمگری بر یک توده چیره گردیده قد مردانگی برافراشته سر آن ستمگر را بکوبد. یا اگر مردم بگمراهی افتادهاند براهنمایی برخاسته گمراهان را براه رستگاری بیاورد. یکایک چه بشمارم اینگونه کارهاست که کسی را به بزرگی میرساند.
ولی آن کسانی که شما نام میبرید از هیچیکی چنین کارهایی سرنزده. بلکه هر یکی از آنان چندان درمانده و بیچاره بودهاند که نان از دست دیگران میخوردهاند.
در گوشهای تنها نشستن و پیاپی شعر سرودن یا چیزهایی نوشتن چه سودی بمردم دارد تا کسی از این راه به بزرگی برسد؟!..
اگر بگویید : اینان راه بمردم نشان دادهاند و پند و اندرز سرودهاند. میگوییم از پندها و اندرزهای آنان ایرانیان جز زیان نتیجهی دیگری نبردهاند.
وانگاه شیخ عطار و مولوی چنانکه خود دوست ما هم مینویسند از پیشوایان صوفیان میباشند. پس ما حق داریم از ایشان بپرسیم که از کی صوفی شدهاند؟! یا اگر صوفی نیستند پس چگونه از پیشوایان صوفیگری هواداری مینمایند؟! نیز حق داریم بپرسیم که چگونه هم خیام را میپسندند و هم از مولوی و شیخ عطار هواداری میکنند؟! آری «بیرنگی و همه رنگی» در ایران شیوع یافته است. شاید دوست ما نیز از پیروان این راه باشند ولی آیا ما میتوانیم ایشان را معذور داشته زبان از نکوهش بازداریم؟!
بهر حال از این دو تن پند و اندرزی که سود بمردم داشته باشد باز نمانده. گفتگوی وحدت وجود و دم از عشق خدا زدن و آسمان و ریسمان بهم بافتن چیزهایی نیست که مردم بهرهای از آنها دریابند.
مولوی و شیخ عطار هر دو راه زندگیشان این بود که در کنج خانقاهی بنشینند و جز مثنوی بافی و غزلسرایی کاری نداشته باشند و روزی را از دست مردم بخورند و چه بسا که پیروان را بدریوزه گردی و گدایی بمحلهها و بازارها میفرستادند.
ما اگر اینان را از بزرگان بشماریم و مردم را به پیروی ایشان برانگیزیم نتیجه جز آن نخواهد بود که سراسر ایران پر از گدا و دریوزهگرد بشود چنانکه تا چند سال پیش بود!
آن درویشها و گلمولاها و قلندرها که بازارهای ایران را پر ساخته و مایهی ننگ و عار برای ایرانیان بود جز نتیجهی پندها و اندرزهای مولوی و شیخ عطار و مانندگان ایشان نبود و این شگفت که دولت که ایران را از این ننگها رها گردانیده تو گویی کسانی خرسندی از آن ندارند و اینست که پیاپی کتابهای شیخ عطار و مولوی و دیگران را چاپ کرده بدست مردم میدهند که دوباره از آن گدایان گردنکلفت پدیدار شود! در اینجاست که باید نفرین و نکوهش از این پستنهادان دریغ نداشت. اما خیام : اگر مقصود خیام ریاضیدان و ستارهشناس معروفست ما او را از دانشمندان ایران میشناسیم و هرگز نامش را ببدی نبردهایم. و اگر مقصود آن خیام پنداری است که صدها رباعی بنام وی شهرت یافته شگفت از شما که از یکسوی نام مسلمانی بروی خود دارید و از سوی دیگر او را از بزرگان میشمارید.
👇
من از مسلمانی میگذرم : آیا با راهی که این مرد برای زندگی نشان میدهد مردمان میتوانند زندگی نمود؟.. شب و روز مست بودن و دم غنیمت شمرده اندیشهی آینده و گذشته را نکردن از خدا بیخبر و بهمه چیز بیباور بودن ـ با چنین آیینی چگونه میتوان راه زندگی پیمود؟!
اگر مرد یک خاندانی این راه را پیش بگیرد جز نابودی آن خاندان چه نتیجهی دیگری بدست میآید؟! اگر یک مردمی پیروی از این آیین شوم بکنند جز بدبختی و سیاهروزی چه بهره میتوانند یافت؟! با اینحال چگونه میتوانیم گویندهی این رباعیها را از بزرگان ایران بشماریم؟! اینکه کسانی از اروپاییان هیاهو دربارهی این شاعر و رباعیهای او بلند کردهاند من چنین میپندارم که آن کسان مقصد سیاسی داشتهاند و مقصودشان از پا انداختن ایرانیان بوده است. وگرنه هیچ خردمندی آن سرسامها را فلسفه نخواهد نامید.
.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
🔸سرچشمهی گرفتاریها و ناتوانی ایران چیست؟!.. راز درماندگی مردم چنین کشور توانگر و برخورداری چیست؟!..
ما برآنیم که احمد کسروی این چیستان را گشوده و باین پرسشها پاسخ بجا و درخور داده و راه «پاکدینی» که او گشاده به یک شورش یا رستاخیز بزرگ خواهد رسید که سرنوشت ایران و شرق را تغییر خواهد داد.
🔸ما برآنیم که سرچشمهی گرفتاریهای ایران ، ندانستن حقایق زندگیست. مردمی که حقایق زندگی را ندانست و سود و زیان خود را نشناخت ، ناگزیر بکارهای بیهوده و زیانمند پردازد ، بهرهجویی از ثروتهای خداداد کشور نتواند ، بزیر دست بیگانگان افتد و درمانده و گرفتار گردد.
🔸زیان دیگر دانسته نبودن حقایق زندگی ، پراکندگیست. چون حقایق زندگی دانسته نیست ، هر دسته و گروهی راهی جدا (گمراهی) پیش گرفتهاند و اینست برای آسانترین کارها نیروهاشان روی هم نمیآید و کاری نمیتوانند.
🔸ما برآنیم که درماندگی و گرفتاری کشور نتیجهی همین کیشها و مسلکها و نادانیها و اندیشههای پراکندهی مردم است. هیچ بهبودی هم رخ نخواهد داد مگر اینکه اندیشهی مردم و راه زندگی ایشان تغییر یابد.
🔸ما برآنیم که چاره جز این نمیباشد که بکوشیم مردم را از گمراهیها بیرون آوریم و با حقایق زندگی آشنا سازیم.
در نشر حقایق ، کوشندگان را سود مادی نیست. اینست رهایی ایران از بدبختیها و گمراهیها تنها بدست پاکدلان و نیکخواهان انجامپذیرست. ایشان باید در این راه دست یاری به هم دهند و کشور را از بدبختیهایی که دچارش میباشد برهانند.
.
ما برآنیم که احمد کسروی این چیستان را گشوده و باین پرسشها پاسخ بجا و درخور داده و راه «پاکدینی» که او گشاده به یک شورش یا رستاخیز بزرگ خواهد رسید که سرنوشت ایران و شرق را تغییر خواهد داد.
🔸ما برآنیم که سرچشمهی گرفتاریهای ایران ، ندانستن حقایق زندگیست. مردمی که حقایق زندگی را ندانست و سود و زیان خود را نشناخت ، ناگزیر بکارهای بیهوده و زیانمند پردازد ، بهرهجویی از ثروتهای خداداد کشور نتواند ، بزیر دست بیگانگان افتد و درمانده و گرفتار گردد.
🔸زیان دیگر دانسته نبودن حقایق زندگی ، پراکندگیست. چون حقایق زندگی دانسته نیست ، هر دسته و گروهی راهی جدا (گمراهی) پیش گرفتهاند و اینست برای آسانترین کارها نیروهاشان روی هم نمیآید و کاری نمیتوانند.
🔸ما برآنیم که درماندگی و گرفتاری کشور نتیجهی همین کیشها و مسلکها و نادانیها و اندیشههای پراکندهی مردم است. هیچ بهبودی هم رخ نخواهد داد مگر اینکه اندیشهی مردم و راه زندگی ایشان تغییر یابد.
🔸ما برآنیم که چاره جز این نمیباشد که بکوشیم مردم را از گمراهیها بیرون آوریم و با حقایق زندگی آشنا سازیم.
در نشر حقایق ، کوشندگان را سود مادی نیست. اینست رهایی ایران از بدبختیها و گمراهیها تنها بدست پاکدلان و نیکخواهان انجامپذیرست. ایشان باید در این راه دست یاری به هم دهند و کشور را از بدبختیهایی که دچارش میباشد برهانند.
.
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 خود نمیکوشند و بکوشش دیگران نیز رشک میبرند (تکهی یک از دو)
در ایران کسان بسیاری هستند که هیچ کوششی در راه توده و کشور نمیکنند و از علاقهمندی بکشور و توده تنها بآن بس میکنند که در این مجلس و آن مجلس گله کنند ، و از حال مردم بد گویند و از کمی خواروبار و گرانی نرخها و نزدیک شدن جنگ و مانند اینها سخن رانده تأسف نمایند و بهمین کار اکتفا کنند. دستهی انبوهی از مردم این حال را دارند و با این غفلت و نادانی روزگار بسر میدهند ، و این نمیدانند که وظایفی در گردن دارند و یک مردی چنانکه باید مقید بخاندان خود باشد و آسایش زن و فرزندان خود را فراهم گرداند باید مقید بکشور و تودهی خود نیز باشد و آزادی و آبادی کشور و آسایش و خرسندی توده را آرزوی خود شناخته در راه آن کوششهایی کند. بخصوص هنگامی که روزهای سختی برای کشور پیش میآید ، و بخصوص هنگامی که یک دستهای بکوششهایی پرداختهاند که باید با آنان همدستی نماید. این نمیدانند که یک چنین واجبی نیز بگردن ایشانست که اگر انجام ندهند در اینجهان پست و بدنام و در آنجهان نزد خدای بزرگ شرمنده و گرفتار خواهند بود.
آری دستهی انبوهی از مردم گرفتار این غفلت و نادانی هستند و بسیار شگفت است که گمان هیچ تقصیری بخود نمیبرند و با یک پیشانی باز با آدم روبرو میشوند. بلکه در دلهای خود ما را که بچنین کوششی برخاستهایم مورد نکوهش میسازند. این یک نمونهی دیگریست که اینان معنی زندگی را نمیدانند و در چهل سالگی و پنجاه سالگی فهم و مایهی کودکان را دارند ، بلکه اگر پردهپوشی ننماییم اینان ارزش آدمیگری را از دست داده خود را همپایهی چهارپایان گردانیدهاند. این شیوهی زندگانی چهارپایانست که سر پایین انداخته میخورند و مینوشند و میخوابند و کام میگزارند و در اندیشهی هیچی نبوده سرنوشت خود را حواله بحوادث مینمایند.
جای بسیار افسوسست که چنین انحطاطی رخ داده ، و افسوسآورتر از این آنست که کسانی باین اندازه هم بس نکرده نه تنها خود بکوششی نمیپردازند و بکوششهای ما همراهی نمینمایند باین تلاشهای ما نیز رشک میبرند و کینهی ما را در دل جا میدهند ، و برخی از آنان از آزار و کارشکنی هم بازنمیایستند و هر کجا کسی را از همراهان ما پیدا کردند خنجر زبان را تیز کرده همچون کژدم که از نیش زدن لذت میبرد زخمهای پیاپی میزنند. گاهی نیز سالوسانه بنزد من میآیند و بنام دلسوزی زبان بشماتت باز میکنند و با این رفتار پست دلهای خود را از رشک و کینه تهی میگردانند.
چند روز پیش یکی بنزد من آمده میگوید : «بسیار لاغر شدهاید» میگویم : من از نخست لاغر بودم و این چند روزه هم بیخوابیها لاغرترم گردانیده. میگوید : «نه! ... اصلاً شما زحمت بیهوده میکشید. این مردم که نخواهند شد ..» از این جمله مقصودش را دریافتم و جلوش را گرفته گفتم : شما با مردم چه کار دارید؟!.. از خودتان گفتگو کنید .. خودتان آیا میشوید یا نه؟!.. ما راه اصلاح را آن میدانیم که هر کسی نخست بخود پردازد. آیا تو خودت میخواهی نیک شوی یا نه؟! ما اکنون در مرحلهی پیراستن اندیشهها میباشیم و میخواهیم نخست باین پراکندگیها چاره کنیم و اینست یک رشته حقایقی را با دلیلهای روشن انتشار میدهیم که در دلها جای گیرد و جانشین آن پندارهای پوچ و پراکنده گردد ـ بگو ببینم تو خودت این حقایق را پذیرفتهای یا نه؟!.. از خودت گفتگو کن ... از آنسوی تو از کجا میگویی این مردم نمیشوند؟!.. چه دلیلی باین گفتهی خود داری؟!.. تاکنون که آزمود که دید نشد؟!.. از هزار سال باین طرف در ایران کدام دستهای برای اصلاح برخاستهاند؟!.. کدام کوششهایی در این باره بکار بردهاند؟!..
نگزاشت سخن من بپایان رسد و گفت : «خود شما نُه سالست میکوشید ، چه نتیجه بردهاید؟!..» گفتم : چه نتیجهای میخواستی ببریم؟!.. شما نتیجه را معنی کنید. ما نُه سالست میکوشیم و از کوششهای خود هم نتیجه برداشتهایم. ما با سوزن کوه میکنیم. ما درمیان چهارده کیش و چند مسلک و چند بدآموزی ایستاده میگوییم : باید همهی اینها از دلها بیرون رود و حقایق جای آنها را گیرد و تاکنون آن توانستهایم که آواز خود را بگوش دهها هزار و صدها هزار کسان برسانیم و هزارها کسان را با خود همراه گردانیم. آیا این نتیجه نیست؟!.. اینکه چنین کوششی در برابر صدها فشار و کارشکنی و دشمنی پایداری نموده و از میان نرفته خود یک فیروزی بزرگی میباشد. شما اگر یک مرد بافهمی هستید و غرضی در دل ندارید ، ببینید دیگران در راه پیشرفت مقاصد خود (مقاصدی که در برابر اندیشههای ما بسیار بیارزش است) چه تلاشها بکار میبرند و چه جانفشانیها مینمایند. بیست و سی سال میکوشند و ملیونها جوان را بکشتن میدهند و باز نومید نمیگردند.
👇
🔸 خود نمیکوشند و بکوشش دیگران نیز رشک میبرند (تکهی یک از دو)
در ایران کسان بسیاری هستند که هیچ کوششی در راه توده و کشور نمیکنند و از علاقهمندی بکشور و توده تنها بآن بس میکنند که در این مجلس و آن مجلس گله کنند ، و از حال مردم بد گویند و از کمی خواروبار و گرانی نرخها و نزدیک شدن جنگ و مانند اینها سخن رانده تأسف نمایند و بهمین کار اکتفا کنند. دستهی انبوهی از مردم این حال را دارند و با این غفلت و نادانی روزگار بسر میدهند ، و این نمیدانند که وظایفی در گردن دارند و یک مردی چنانکه باید مقید بخاندان خود باشد و آسایش زن و فرزندان خود را فراهم گرداند باید مقید بکشور و تودهی خود نیز باشد و آزادی و آبادی کشور و آسایش و خرسندی توده را آرزوی خود شناخته در راه آن کوششهایی کند. بخصوص هنگامی که روزهای سختی برای کشور پیش میآید ، و بخصوص هنگامی که یک دستهای بکوششهایی پرداختهاند که باید با آنان همدستی نماید. این نمیدانند که یک چنین واجبی نیز بگردن ایشانست که اگر انجام ندهند در اینجهان پست و بدنام و در آنجهان نزد خدای بزرگ شرمنده و گرفتار خواهند بود.
آری دستهی انبوهی از مردم گرفتار این غفلت و نادانی هستند و بسیار شگفت است که گمان هیچ تقصیری بخود نمیبرند و با یک پیشانی باز با آدم روبرو میشوند. بلکه در دلهای خود ما را که بچنین کوششی برخاستهایم مورد نکوهش میسازند. این یک نمونهی دیگریست که اینان معنی زندگی را نمیدانند و در چهل سالگی و پنجاه سالگی فهم و مایهی کودکان را دارند ، بلکه اگر پردهپوشی ننماییم اینان ارزش آدمیگری را از دست داده خود را همپایهی چهارپایان گردانیدهاند. این شیوهی زندگانی چهارپایانست که سر پایین انداخته میخورند و مینوشند و میخوابند و کام میگزارند و در اندیشهی هیچی نبوده سرنوشت خود را حواله بحوادث مینمایند.
جای بسیار افسوسست که چنین انحطاطی رخ داده ، و افسوسآورتر از این آنست که کسانی باین اندازه هم بس نکرده نه تنها خود بکوششی نمیپردازند و بکوششهای ما همراهی نمینمایند باین تلاشهای ما نیز رشک میبرند و کینهی ما را در دل جا میدهند ، و برخی از آنان از آزار و کارشکنی هم بازنمیایستند و هر کجا کسی را از همراهان ما پیدا کردند خنجر زبان را تیز کرده همچون کژدم که از نیش زدن لذت میبرد زخمهای پیاپی میزنند. گاهی نیز سالوسانه بنزد من میآیند و بنام دلسوزی زبان بشماتت باز میکنند و با این رفتار پست دلهای خود را از رشک و کینه تهی میگردانند.
چند روز پیش یکی بنزد من آمده میگوید : «بسیار لاغر شدهاید» میگویم : من از نخست لاغر بودم و این چند روزه هم بیخوابیها لاغرترم گردانیده. میگوید : «نه! ... اصلاً شما زحمت بیهوده میکشید. این مردم که نخواهند شد ..» از این جمله مقصودش را دریافتم و جلوش را گرفته گفتم : شما با مردم چه کار دارید؟!.. از خودتان گفتگو کنید .. خودتان آیا میشوید یا نه؟!.. ما راه اصلاح را آن میدانیم که هر کسی نخست بخود پردازد. آیا تو خودت میخواهی نیک شوی یا نه؟! ما اکنون در مرحلهی پیراستن اندیشهها میباشیم و میخواهیم نخست باین پراکندگیها چاره کنیم و اینست یک رشته حقایقی را با دلیلهای روشن انتشار میدهیم که در دلها جای گیرد و جانشین آن پندارهای پوچ و پراکنده گردد ـ بگو ببینم تو خودت این حقایق را پذیرفتهای یا نه؟!.. از خودت گفتگو کن ... از آنسوی تو از کجا میگویی این مردم نمیشوند؟!.. چه دلیلی باین گفتهی خود داری؟!.. تاکنون که آزمود که دید نشد؟!.. از هزار سال باین طرف در ایران کدام دستهای برای اصلاح برخاستهاند؟!.. کدام کوششهایی در این باره بکار بردهاند؟!..
نگزاشت سخن من بپایان رسد و گفت : «خود شما نُه سالست میکوشید ، چه نتیجه بردهاید؟!..» گفتم : چه نتیجهای میخواستی ببریم؟!.. شما نتیجه را معنی کنید. ما نُه سالست میکوشیم و از کوششهای خود هم نتیجه برداشتهایم. ما با سوزن کوه میکنیم. ما درمیان چهارده کیش و چند مسلک و چند بدآموزی ایستاده میگوییم : باید همهی اینها از دلها بیرون رود و حقایق جای آنها را گیرد و تاکنون آن توانستهایم که آواز خود را بگوش دهها هزار و صدها هزار کسان برسانیم و هزارها کسان را با خود همراه گردانیم. آیا این نتیجه نیست؟!.. اینکه چنین کوششی در برابر صدها فشار و کارشکنی و دشمنی پایداری نموده و از میان نرفته خود یک فیروزی بزرگی میباشد. شما اگر یک مرد بافهمی هستید و غرضی در دل ندارید ، ببینید دیگران در راه پیشرفت مقاصد خود (مقاصدی که در برابر اندیشههای ما بسیار بیارزش است) چه تلاشها بکار میبرند و چه جانفشانیها مینمایند. بیست و سی سال میکوشند و ملیونها جوان را بکشتن میدهند و باز نومید نمیگردند.
👇
شما میگویید ما چون در نُه سال بهمهی مقاصد خود دست نیافتهایم این را دلیل نافیروزی شماریم و با شما همآواز گردیده بگوییم : «این مردم نمیشوند!». ولی این یک چشمداشت بسیار بیخردانهایست که از ما میکنید. بخصوص که ما نیک میدانیم این سخنان از دلهای پاک برنمیخیزد و آنچه شما و دیگران را باین گفته و مانندش وامیدارد جز رشک پلید و خودخواهی و نادانی نیست. اینها را گفته با تحقیر از پیش خود دورش راندم.
.
.