🌑 خطاب به دولت
دیری بود از هر سو میشنیدیم دولت آمار دچار شدگان به بیماری کرونا و همچنین جان باختگان آن را پنهان میکند ولی جز در برخی موارد بیگمان نبودیم. ما برآن اندیشه بودیم ستادی که برای نبرد با این بیماری (ستاد مبارزه با کرونا) پدید آمده و به آن اختیاراتی دادهاند سود مردم را بدیده دارد. اختیاراتی که گذشته از کلاسهای درس و ورزشگاهها و اینگونه جاها که مردم انبوه میشوند ، بارگاههای امامزادگان و نمازهای آدینه و جماعت را نیز تعطیل کرده و جلو گرفته.
چون این چارهها با آنچه در کشورهای دیگر برای جلوگیری از همهگیری کرونا انجام میشد سازگاری دارد ، اینست ما خشنود بودیم که این ستاد سود مردم و کشور را بدیده دارد. لیکن اکنون از گوشه و کنار شنیده میشود که آمار این ستاد راست نیست. از راستی بس دور است. علت مرگ هزاران کسان را که به این بیماری مردهاند ، بیماری حاد تنفسی و ریوی و مانند اینها نوشتهاند و فشار سانسور و خفقانی هم روی کسانی است که راستی را میدانند.
اگر راستی شنیدههامان دانسته شود ، این شیوهی رفتار را پنهان ساختن کوتاهیها و فساد حکومت در گذشته و حال خواهیم دانست. اگر دانسته شود علت این دروغ و دغلها ناتوانی دولت در تعطیلی شمار بیشتری از کارها و ادارههاست و علت آن هم هزینههای هنگفتی است که برای او دارد و میخواهد به بهای جان مردم از آنها سر باززند ، این رسوایی بزرگی است.
زیرا همه دانستهاند کشوری که چهل سال بدست ملایان راه برده شده چرا امروز بیپول است. میدانند چرا دولت چنین درمانده است. میدانند چهل سال چه دروغها دربارهی پیشرفتهای «محیر العقول» کشور به مردم گفتهاند. میدانند بودجهی کشور برای چه کارهایی صرف میشود. اینها نه چیزهاییست که در چنین روزگاری پنهان بماند.
اکنون اگر یک دولتی میخواهد جلو این بلای ناگهانی را بگیرد باید راستکاری در پیش گیرد نه اینکه در اینجا هم همان دروغسازیها و دغلیها را دنبال کند. باید از توانمند وانمودن خود بازایستد و راستیها را به مردم بگوید. بگوید که در این سالهای دراز بودجهها سراسر بزیان مردم بسته شده و پولهایی را که باید بسود مردم بکار برود نمیتواند برای جلوگیری از مرگ مظلومانهشان خرج کند.
نباید کاری کند که مردم همان اندک اعتمادی که از رهگذر این ستاد بازیافتهاند از دست دهند. بیچاره کشوری که مردم به دولتش اعتماد نداشته باشند.
ما هیچگاه نخواستهایم با سخنانی مردم را بر دولت تحریک کنیم. چه ، هرج و مرجی که از این رهگذر پدید آید خشک و تر را باهم خواهد سوزانید و این در جایی که میان مردم کمترین یگانگیای (اتحاد) نیست بیگمان بزیان کشور است. لیکن اگر دانسته شود که دولت جان مردم را به هیچ گرفته و گروه گروه از مردم به علت آنکه دولت همان شیوهی دورویانهی گذشته را ادامه میدهد ، بیپناه و بیگناه جان میدهند ، خاموش نخواهیم بود.
دیری بود از هر سو میشنیدیم دولت آمار دچار شدگان به بیماری کرونا و همچنین جان باختگان آن را پنهان میکند ولی جز در برخی موارد بیگمان نبودیم. ما برآن اندیشه بودیم ستادی که برای نبرد با این بیماری (ستاد مبارزه با کرونا) پدید آمده و به آن اختیاراتی دادهاند سود مردم را بدیده دارد. اختیاراتی که گذشته از کلاسهای درس و ورزشگاهها و اینگونه جاها که مردم انبوه میشوند ، بارگاههای امامزادگان و نمازهای آدینه و جماعت را نیز تعطیل کرده و جلو گرفته.
چون این چارهها با آنچه در کشورهای دیگر برای جلوگیری از همهگیری کرونا انجام میشد سازگاری دارد ، اینست ما خشنود بودیم که این ستاد سود مردم و کشور را بدیده دارد. لیکن اکنون از گوشه و کنار شنیده میشود که آمار این ستاد راست نیست. از راستی بس دور است. علت مرگ هزاران کسان را که به این بیماری مردهاند ، بیماری حاد تنفسی و ریوی و مانند اینها نوشتهاند و فشار سانسور و خفقانی هم روی کسانی است که راستی را میدانند.
اگر راستی شنیدههامان دانسته شود ، این شیوهی رفتار را پنهان ساختن کوتاهیها و فساد حکومت در گذشته و حال خواهیم دانست. اگر دانسته شود علت این دروغ و دغلها ناتوانی دولت در تعطیلی شمار بیشتری از کارها و ادارههاست و علت آن هم هزینههای هنگفتی است که برای او دارد و میخواهد به بهای جان مردم از آنها سر باززند ، این رسوایی بزرگی است.
زیرا همه دانستهاند کشوری که چهل سال بدست ملایان راه برده شده چرا امروز بیپول است. میدانند چرا دولت چنین درمانده است. میدانند چهل سال چه دروغها دربارهی پیشرفتهای «محیر العقول» کشور به مردم گفتهاند. میدانند بودجهی کشور برای چه کارهایی صرف میشود. اینها نه چیزهاییست که در چنین روزگاری پنهان بماند.
اکنون اگر یک دولتی میخواهد جلو این بلای ناگهانی را بگیرد باید راستکاری در پیش گیرد نه اینکه در اینجا هم همان دروغسازیها و دغلیها را دنبال کند. باید از توانمند وانمودن خود بازایستد و راستیها را به مردم بگوید. بگوید که در این سالهای دراز بودجهها سراسر بزیان مردم بسته شده و پولهایی را که باید بسود مردم بکار برود نمیتواند برای جلوگیری از مرگ مظلومانهشان خرج کند.
نباید کاری کند که مردم همان اندک اعتمادی که از رهگذر این ستاد بازیافتهاند از دست دهند. بیچاره کشوری که مردم به دولتش اعتماد نداشته باشند.
ما هیچگاه نخواستهایم با سخنانی مردم را بر دولت تحریک کنیم. چه ، هرج و مرجی که از این رهگذر پدید آید خشک و تر را باهم خواهد سوزانید و این در جایی که میان مردم کمترین یگانگیای (اتحاد) نیست بیگمان بزیان کشور است. لیکن اگر دانسته شود که دولت جان مردم را به هیچ گرفته و گروه گروه از مردم به علت آنکه دولت همان شیوهی دورویانهی گذشته را ادامه میدهد ، بیپناه و بیگناه جان میدهند ، خاموش نخواهیم بود.
🔶 گفت و شنید - (بخش دوم)
🔸 تکهی 44
آ ـ اجازه فرمایید چند جمله هم من بگویم. چنانكه چند بار گفته شد این مطالب همهاش راستست. ولی مطالب تازهایست. مطالبیست كه تاكنون گفته نشده. مردم حق دارند كه اینها را بآسانی نمیپذیرند. حقیقت آنست كه نمیتوانند پذیرفت. چه میفرمایید آقا؟. ما از بچگی گوشمان پر شده از معجزات ائمه. شما میفرمایید حتا پیغمبر هم معجزه نداشت. ما پیغمبر سهلست ، ائمه سهلست كه بغلام و كنیز آنها نیز معجزه قائل هستیم. آن معجزهی فِضّه است كه رفته و شیر را آورده كه جنازههای شهدا را حفظ كند. من یادم نرفته است كه بیست و سی سال پیش در تبریز هیاهویی برپا شد كه «مقام صاحبالامر» معجزه كرده. رفتیم دیدیم ازدحام غریبیست. گاوی را در اتاقی نگه داشتهاند و زن و مرد بزیارت آن میروند. قصابی میخواسته در میدانگاه جلو آنجا ، گاو را بكشد و آن حیوان گریخته و به مقام صاحبالامر رفته. یكدفعه مردم فریاد كشیدهاند كه معجزه دیده شد. من خودم دیدم دست بسر و روی گاو میكشیدند. خودم دیدم كه ازو حاجت خواسته میگفتند : «ای حیوان زبانبسته ترا بحق صاحب این مقام دربارهی من دعا كن».
ما كه باین چیزها عادت كردهایم چطور میتوانیم یكدفعه همه را دور بریزیم و مطالب شما را بیگفتگو بپذیریم؟.
همان موضوع امام عصر مگر چیز كوچكیست؟. مردم چندان عقیده بآن دارند كه چون نامش بمیان میآید بلند میشوند ، همیشه منتظرند كه امروز ظهور كند و فردا ظهور كند. در تبریز یك وقت دستهای تشكیل شده بود كه هر یكی از ایشان شمشیر و سپر و زره تهیه كرده بود و یقین داشتند با این علامتها كه آشكار شده ظهور نزدیكست. گاهی نیمهشب به بیابانها میرفتند ، به قبرستانها میرفتند كه بلكه امام را پیدا كنند.
ج ـ چند كلمه هم من صحبت كنم : اساس مطلب همانست كه آیا مردم برای دین هستند یا دین برای مردمست. ما تاكنون تصور كرده بودیم مردم برای دین میباشند. آن عقاید ما همهاش مبتنی بر این اساسست. گفته میشود كه علما جواب باین مطالب دهند. بعقیدهی من از علما باید همین را پرسید. اگر ایشان هم قبول كنند كه مردم برای دین نیستند بلكه دین برای هدایت مردم و تأمین زندگانی ایشانست در آن صورت ما میتوانیم بپرسیم : آیا این دین كه شما بما یاد میدهید ما را برستگاری میرساند؟!. زندگانی ما را تأمین میكند؟!. میتوانیم بپرسیم كربلا رفتن برای چیست؟!. چه نفعی بزندگانی ما تواند رسانید؟!. نشستن و گریه كردن چه فلسفه دارد؟!. مردهها را چرا باید به كربلا برد؟!.
🔸 تکهی 44
آ ـ اجازه فرمایید چند جمله هم من بگویم. چنانكه چند بار گفته شد این مطالب همهاش راستست. ولی مطالب تازهایست. مطالبیست كه تاكنون گفته نشده. مردم حق دارند كه اینها را بآسانی نمیپذیرند. حقیقت آنست كه نمیتوانند پذیرفت. چه میفرمایید آقا؟. ما از بچگی گوشمان پر شده از معجزات ائمه. شما میفرمایید حتا پیغمبر هم معجزه نداشت. ما پیغمبر سهلست ، ائمه سهلست كه بغلام و كنیز آنها نیز معجزه قائل هستیم. آن معجزهی فِضّه است كه رفته و شیر را آورده كه جنازههای شهدا را حفظ كند. من یادم نرفته است كه بیست و سی سال پیش در تبریز هیاهویی برپا شد كه «مقام صاحبالامر» معجزه كرده. رفتیم دیدیم ازدحام غریبیست. گاوی را در اتاقی نگه داشتهاند و زن و مرد بزیارت آن میروند. قصابی میخواسته در میدانگاه جلو آنجا ، گاو را بكشد و آن حیوان گریخته و به مقام صاحبالامر رفته. یكدفعه مردم فریاد كشیدهاند كه معجزه دیده شد. من خودم دیدم دست بسر و روی گاو میكشیدند. خودم دیدم كه ازو حاجت خواسته میگفتند : «ای حیوان زبانبسته ترا بحق صاحب این مقام دربارهی من دعا كن».
ما كه باین چیزها عادت كردهایم چطور میتوانیم یكدفعه همه را دور بریزیم و مطالب شما را بیگفتگو بپذیریم؟.
همان موضوع امام عصر مگر چیز كوچكیست؟. مردم چندان عقیده بآن دارند كه چون نامش بمیان میآید بلند میشوند ، همیشه منتظرند كه امروز ظهور كند و فردا ظهور كند. در تبریز یك وقت دستهای تشكیل شده بود كه هر یكی از ایشان شمشیر و سپر و زره تهیه كرده بود و یقین داشتند با این علامتها كه آشكار شده ظهور نزدیكست. گاهی نیمهشب به بیابانها میرفتند ، به قبرستانها میرفتند كه بلكه امام را پیدا كنند.
ج ـ چند كلمه هم من صحبت كنم : اساس مطلب همانست كه آیا مردم برای دین هستند یا دین برای مردمست. ما تاكنون تصور كرده بودیم مردم برای دین میباشند. آن عقاید ما همهاش مبتنی بر این اساسست. گفته میشود كه علما جواب باین مطالب دهند. بعقیدهی من از علما باید همین را پرسید. اگر ایشان هم قبول كنند كه مردم برای دین نیستند بلكه دین برای هدایت مردم و تأمین زندگانی ایشانست در آن صورت ما میتوانیم بپرسیم : آیا این دین كه شما بما یاد میدهید ما را برستگاری میرساند؟!. زندگانی ما را تأمین میكند؟!. میتوانیم بپرسیم كربلا رفتن برای چیست؟!. چه نفعی بزندگانی ما تواند رسانید؟!. نشستن و گریه كردن چه فلسفه دارد؟!. مردهها را چرا باید به كربلا برد؟!.
Forwarded from اقتصادنیوز
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔻افزایش ۳۰درصدی مراجعات بیمارستانی در تهران
▫️رئیس ستاد مقابله با کرونای تهران:میزان مراجعات بیمارستانی در ۲ روز گذشته در سطح تهران ۳۰درصد افزایش داشته است.از مردم تهران درخواست دارم همچنان در خانه بمانند./فارس
@EghtesadNews_com
▫️رئیس ستاد مقابله با کرونای تهران:میزان مراجعات بیمارستانی در ۲ روز گذشته در سطح تهران ۳۰درصد افزایش داشته است.از مردم تهران درخواست دارم همچنان در خانه بمانند./فارس
@EghtesadNews_com
🔶 زبان ایرانی (سال پنجم) - 164
🔸 در پیرامون زبان
3ـ گذشتهي همارگي : نوشتي. اين را در جايي گويند كه كسي همواره مينوشته يا زمان درازي بآن پرداخته. «فلان مرد با پدر من دوست بود و بارها نامه نوشتي».
4ـ گذشتهي همانزماني : مينوشت. اين را در جايي آورند كه كسي در همان هنگامي كه گفتگو از آن ميشود مينوشته. «زماني كه ميرسيدم كاغذ مينوشت».
5ـ گذشتهي پيوستگي : همينوشت. اين گذشتهي همانزماني است كه معني پيوستگي يا پي درهمي را نيز فهماند. اين را در جايي گويند كه كسي در آن هنگامي كه گفتگو از آن است يك كاري را پيوسته يا پي درپي ميكرده است. «شب را هميناليد» (پيوسته ميناليد) «خدا را هميخواند» (پياپي ميگفت خدايا).
اين سه گونهي واپسين بهم نزديك است و براي آنكه جدايي آنها از يكديگر نيك شناخته شود مثالهاي پايين را ميآوريم.
همارگي : نماز گزاشتي ـ هميشه نماز گزاشتي (در همهي عمرش يا در همهي يك زماني) مرد نمازگزار بودي.
همانزماني : نماز ميگزاشت ـ در آن هنگام نماز ميگزاشت ، در حال نماز گزاردن بود.
پيوستگي : نماز هميگزاشت ـ در آن هنگام پياپي نماز ميگزاشت.
🔸 در پیرامون زبان
3ـ گذشتهي همارگي : نوشتي. اين را در جايي گويند كه كسي همواره مينوشته يا زمان درازي بآن پرداخته. «فلان مرد با پدر من دوست بود و بارها نامه نوشتي».
4ـ گذشتهي همانزماني : مينوشت. اين را در جايي آورند كه كسي در همان هنگامي كه گفتگو از آن ميشود مينوشته. «زماني كه ميرسيدم كاغذ مينوشت».
5ـ گذشتهي پيوستگي : همينوشت. اين گذشتهي همانزماني است كه معني پيوستگي يا پي درهمي را نيز فهماند. اين را در جايي گويند كه كسي در آن هنگامي كه گفتگو از آن است يك كاري را پيوسته يا پي درپي ميكرده است. «شب را هميناليد» (پيوسته ميناليد) «خدا را هميخواند» (پياپي ميگفت خدايا).
اين سه گونهي واپسين بهم نزديك است و براي آنكه جدايي آنها از يكديگر نيك شناخته شود مثالهاي پايين را ميآوريم.
همارگي : نماز گزاشتي ـ هميشه نماز گزاشتي (در همهي عمرش يا در همهي يك زماني) مرد نمازگزار بودي.
همانزماني : نماز ميگزاشت ـ در آن هنگام نماز ميگزاشت ، در حال نماز گزاردن بود.
پيوستگي : نماز هميگزاشت ـ در آن هنگام پياپي نماز ميگزاشت.
✴️ ریشهی بدبختیها (تکهی پنجاهوسوم)
🔶 خود نمیكوشند و بكوشش دیگران نیز رشك میبرند (بخش دو از دو)
كسانی از آنان از مجادله لذت میبرند و پافشاری دارند كه بر سر هر گفتگویی بحث و جدل پیش آورند. تاكنون بارها گفتهایم ، خدا بآدمی خرد داده تا هر سخنی كه شنید بداوری آن سپارد و اگر براست یافت بیدرنگ بپذیرد ،
🔸بارها گفتهایم : این پراكندگی اندیشهها كه شما گرفتارش هستید چارهای جز این ندارد كه حقایقی بیرون آید و این پندارهای پراكنده از میان رود و شما اگر رستگاری میخواهید باید از پذیرفتن حقایق سر بازنزنید ، بارها گفتهایم مجادله و پیكار هیچ نتیجهای ندارد و جز نشان نادانی یك كسی نتواند بود.
با این حال گروهی بجای آنكه سخنان ما را نیك بیندیشند و داوری كنند و اگر پرسشی پیدا كردند بنویسند و اگر ایرادی یافتند بپرسند تنها درپی آنند كه یكی را از یاران ما بدست آورند و بمجادله و هیاهو پردازند و بلكه گفتگو را بزباندرازیها و عیبجوییهای شخصی بكشانند.
یكی از یاران میگوید : بمجلسی رفتم دیدم گفتگو از نوشتههای شماست و بدگوییهایی میكنند. این یكی خاموش نگردیده آن دیگری بسخن میپردازد. من خود را ناآشنا نموده گفتم مطلب بر سر چیست؟.. این بدگویی به چه عنوانست؟.. گفتند او میگوید : شاعر نباشد ، صوفی نباشد ، فلسفه نباشد ، مذهب نباشد. گفتم : بهمین عبارتها نوشته است؟!.. یكی از ایشان كه زباندارتر بود گفت : بهمین عبارتها ننوشته مطالب مفصلی نوشته كه نتیجهاش این عبارتها میشود. گفتم خواهش میكنم یكی از نوشتههای او را بمن نشان دهید. نخست گوش نمیدادند ولی چون ایستادگی نمودم رفتند و یك جلد كتاب «راه رستگاری» آوردند. من آن را گرفتم و قدری ورق زدم و گفتم : راست میگویید. این با صوفیگری و فلسفه و شعرای خراباتی و بسیار چیزهای دیگر مخالف است. ولی من میبینم برای هر مطلبی دلیلها میآورد پس بهتر است از این دلیلها گفتگو كنید كه آیا راست است یا نه؟.. این را گفته آغاز كردم گفتار پانزدهم را كه دربارهی صوفیگری است خواندن ، و چون چند جملهای میخواندم میگفتم خوب باین چه باید گفت؟!.. اینكه دلیل میآورد؟.. بدینسان یك صفحه بیشتر را خواندم و بسیاری از حاضران نرم گردیدند و بخاموشی گراییدند. ولی یك تن بهیاهو برخاسته چنین گفت : این دلیلها برای خود او خوبست ما مجبور نیستیم كه دلیلهای او را بپذیریم. گفتم عجب سخنی میشنوم. چطور مجبور نیستید دلیلها را بپذیرید؟!. مگر دلیل هندوانه یا خربزهی دكان بقالست كه شما مختار باشید بخرید یا نخرید؟!..
🔸آن مردمی كه خود را در پذیرفتن و نپذیرفتن دلیل آزاد شمارند و در برابر حقایق بهیاهوی پردازند سرنوشتشان همین باشد كه درمیان بیستملیون ، ده تن با یك اندیشه و باور پیدا نشود و در سختترین روزی نیز همدستی نتوانند ، و اینست همیشه در برابر حوادث شكست خورند و لگدمال دیگران گردند.
دیدم با این سخن نیز رام نشد و این بار عنوانهای دیگری پیش آورد و اینبود رشتهی سخن را بریدیم و از مجلس برخاستم.
این نمونهای از نادانیهای ایشانست. ببینید برای خودخواهی و كینهورزی تا چه اندازه از فهم و خرد دور میافتند : «ما مجبور نیستیم دلیلهای او را بپذیریم» بیهوده نیست كه یك توده بدینسان خوار و بیارج گردیده. بیهوده نیست كه همچون حشرات لگدمال و نابود میگردد. این سزای آن پستیها و نادانیهاییست كه ما یك نمونهاش را شرح میدهیم.
من بارها یادآوری كردهام و بار دیگر یادآوری میكنم كه با اینگونه كسان بگفتگو نباید پرداخت. همینكه كسی را دیدیم درپی فهمیدن حقایق نیست و گوش بدلیل نمیدهد باید بیكبار ازو چشم پوشید و رشتهی گفتگو را برید. یكی از چیزهایی كه در آیین ما نارواست چَخِش (مجادله) میباشد كه باید سخت پرهیز داشت بخصوص با نادانانی كه ببدگوییها و عیبجوییهای شخصی میپردازند. این نادانان پستتر از آنند كه ما با ایشان سخنی رانیم. آری ما باید بنشر حقایق كوشیم و این را یك وظیفهی خدایی شناسیم. ولی این وظیفه در جاییست كه كسی را شایستهی حقایق یابیم ، و اینگونه كسان كم نیستند. اگر تیرهدرونان دلیلناپذیر فراوانند پاكدرونان راستیپژوه نیز كم نمیباشند. اینست باید از آن تیرهدرونان درگذریم و باین راستیپژوهان پردازیم.
(پرچم روزانه شمارههای 191 و 192)
🔶 خود نمیكوشند و بكوشش دیگران نیز رشك میبرند (بخش دو از دو)
كسانی از آنان از مجادله لذت میبرند و پافشاری دارند كه بر سر هر گفتگویی بحث و جدل پیش آورند. تاكنون بارها گفتهایم ، خدا بآدمی خرد داده تا هر سخنی كه شنید بداوری آن سپارد و اگر براست یافت بیدرنگ بپذیرد ،
🔸بارها گفتهایم : این پراكندگی اندیشهها كه شما گرفتارش هستید چارهای جز این ندارد كه حقایقی بیرون آید و این پندارهای پراكنده از میان رود و شما اگر رستگاری میخواهید باید از پذیرفتن حقایق سر بازنزنید ، بارها گفتهایم مجادله و پیكار هیچ نتیجهای ندارد و جز نشان نادانی یك كسی نتواند بود.
با این حال گروهی بجای آنكه سخنان ما را نیك بیندیشند و داوری كنند و اگر پرسشی پیدا كردند بنویسند و اگر ایرادی یافتند بپرسند تنها درپی آنند كه یكی را از یاران ما بدست آورند و بمجادله و هیاهو پردازند و بلكه گفتگو را بزباندرازیها و عیبجوییهای شخصی بكشانند.
یكی از یاران میگوید : بمجلسی رفتم دیدم گفتگو از نوشتههای شماست و بدگوییهایی میكنند. این یكی خاموش نگردیده آن دیگری بسخن میپردازد. من خود را ناآشنا نموده گفتم مطلب بر سر چیست؟.. این بدگویی به چه عنوانست؟.. گفتند او میگوید : شاعر نباشد ، صوفی نباشد ، فلسفه نباشد ، مذهب نباشد. گفتم : بهمین عبارتها نوشته است؟!.. یكی از ایشان كه زباندارتر بود گفت : بهمین عبارتها ننوشته مطالب مفصلی نوشته كه نتیجهاش این عبارتها میشود. گفتم خواهش میكنم یكی از نوشتههای او را بمن نشان دهید. نخست گوش نمیدادند ولی چون ایستادگی نمودم رفتند و یك جلد كتاب «راه رستگاری» آوردند. من آن را گرفتم و قدری ورق زدم و گفتم : راست میگویید. این با صوفیگری و فلسفه و شعرای خراباتی و بسیار چیزهای دیگر مخالف است. ولی من میبینم برای هر مطلبی دلیلها میآورد پس بهتر است از این دلیلها گفتگو كنید كه آیا راست است یا نه؟.. این را گفته آغاز كردم گفتار پانزدهم را كه دربارهی صوفیگری است خواندن ، و چون چند جملهای میخواندم میگفتم خوب باین چه باید گفت؟!.. اینكه دلیل میآورد؟.. بدینسان یك صفحه بیشتر را خواندم و بسیاری از حاضران نرم گردیدند و بخاموشی گراییدند. ولی یك تن بهیاهو برخاسته چنین گفت : این دلیلها برای خود او خوبست ما مجبور نیستیم كه دلیلهای او را بپذیریم. گفتم عجب سخنی میشنوم. چطور مجبور نیستید دلیلها را بپذیرید؟!. مگر دلیل هندوانه یا خربزهی دكان بقالست كه شما مختار باشید بخرید یا نخرید؟!..
🔸آن مردمی كه خود را در پذیرفتن و نپذیرفتن دلیل آزاد شمارند و در برابر حقایق بهیاهوی پردازند سرنوشتشان همین باشد كه درمیان بیستملیون ، ده تن با یك اندیشه و باور پیدا نشود و در سختترین روزی نیز همدستی نتوانند ، و اینست همیشه در برابر حوادث شكست خورند و لگدمال دیگران گردند.
دیدم با این سخن نیز رام نشد و این بار عنوانهای دیگری پیش آورد و اینبود رشتهی سخن را بریدیم و از مجلس برخاستم.
این نمونهای از نادانیهای ایشانست. ببینید برای خودخواهی و كینهورزی تا چه اندازه از فهم و خرد دور میافتند : «ما مجبور نیستیم دلیلهای او را بپذیریم» بیهوده نیست كه یك توده بدینسان خوار و بیارج گردیده. بیهوده نیست كه همچون حشرات لگدمال و نابود میگردد. این سزای آن پستیها و نادانیهاییست كه ما یك نمونهاش را شرح میدهیم.
من بارها یادآوری كردهام و بار دیگر یادآوری میكنم كه با اینگونه كسان بگفتگو نباید پرداخت. همینكه كسی را دیدیم درپی فهمیدن حقایق نیست و گوش بدلیل نمیدهد باید بیكبار ازو چشم پوشید و رشتهی گفتگو را برید. یكی از چیزهایی كه در آیین ما نارواست چَخِش (مجادله) میباشد كه باید سخت پرهیز داشت بخصوص با نادانانی كه ببدگوییها و عیبجوییهای شخصی میپردازند. این نادانان پستتر از آنند كه ما با ایشان سخنی رانیم. آری ما باید بنشر حقایق كوشیم و این را یك وظیفهی خدایی شناسیم. ولی این وظیفه در جاییست كه كسی را شایستهی حقایق یابیم ، و اینگونه كسان كم نیستند. اگر تیرهدرونان دلیلناپذیر فراوانند پاكدرونان راستیپژوه نیز كم نمیباشند. اینست باید از آن تیرهدرونان درگذریم و باین راستیپژوهان پردازیم.
(پرچم روزانه شمارههای 191 و 192)
✴️ روزبههای (عید) ایرانیان
« ... روزبه یا عید آنست که در کشوری پیشامد بزرگ تاریخی بسود آن کشور رخ دهد و مردم برای ارج شناختن از آن پیشامد و از پدیدآورندگانش و تازه گردانیدن یاد آنان ، روز رخ دادنش را روزبه گردانند که همه ساله در آن روز جشنی گیرند. چنین روزبه سودهایی تواند داشت. گذشته از آنکه خود بیداری و هوشیاری توده را رساند هزارها کسان را وادارد که از جانفشانی در راه کشور و پدید آوردن مانندهای آن پیشامد بازنایستند. ...
افسوس که در ایران این نیز معنی خود را از دست داده. در این کشور یکی از بدیها عیدهاییست که گرفته میشود. من میپرسم : هجدهم ذیحجه چه عیدیست؟. میگویند : در آن روز پیغمبر اسلام علی را بخلافت برگزیده. میگویم : نخست این داستان دروغست. چنین چیزی نبوده. دوم بتاریخ ایران چه همبستگی داشته؟!. امروز چه سودی از آن توان برداشت؟!. خلافت که میوهاش را عربها و ترکها خورده و سپس هم پوسیده شده و از ریشه برافتاده ، ایرانیان بنام آغاز آن جشن میگیرند. آیا این نمونهی نادانی یک توده نیست؟!.
روز پانزدهم شعبان را جشن میگیرند و میگویند : «روز ولادت امام زمانست». ما بارها پرسیدیم و بازهم میپرسیم : آیا این داستان امام زمان راستست؟. آیا چنان کسی هست و بدانسان که میگویند خواهد آمد؟. اگر چنان چیزی هست و خواهد آمد و خرد و دانش آن را براست میدارد همهمان بپذیریم و چشم براه آمدنش باشیم. اگر چنان چیزی هست و خواهد آمد و جهان را با یک نیرویی «فوقالعاده» به نیکی خواهد آورد ما دیگر نکوشیم و رنج بیهوده بخود ندهیم. بارها این را پرسیدیم و پاسخی نشنیدیم.
آنچه ما میدانیم این اندیشه از ریشه دروغ است. چنان کسی نه بوده است و نه خواهد آمد. چنان چیزی را نه دانشها میپذیرد و نه خرد براست میدارد و نه تاریخ از آن آگاهست. چنین افسانهی بیپایی را دستاویز کردهاند و جشن میگیرند آیا چنین تودهای را بهرهمند از فهم و خرد توان پنداشت؟!. آیا از چنین عیدی مردم چه سودی توانند برد؟!. آیا جز آنست که هر ساله یاد این «خرافه» تازه شود؟!. جز آنست که مردم نادان به بودن چنان امامی باور بیشتر کنند و بآمدنش امید بیشتر بندند و به همان باور و امید بدبختیهای خود را فراموش کنند و درپی چاره نباشند؟!.»
(«یکم آذر 1323» ، س 3-2) (دنبالهی گفتار در زیر آمده)
« ... روزبه یا عید آنست که در کشوری پیشامد بزرگ تاریخی بسود آن کشور رخ دهد و مردم برای ارج شناختن از آن پیشامد و از پدیدآورندگانش و تازه گردانیدن یاد آنان ، روز رخ دادنش را روزبه گردانند که همه ساله در آن روز جشنی گیرند. چنین روزبه سودهایی تواند داشت. گذشته از آنکه خود بیداری و هوشیاری توده را رساند هزارها کسان را وادارد که از جانفشانی در راه کشور و پدید آوردن مانندهای آن پیشامد بازنایستند. ...
افسوس که در ایران این نیز معنی خود را از دست داده. در این کشور یکی از بدیها عیدهاییست که گرفته میشود. من میپرسم : هجدهم ذیحجه چه عیدیست؟. میگویند : در آن روز پیغمبر اسلام علی را بخلافت برگزیده. میگویم : نخست این داستان دروغست. چنین چیزی نبوده. دوم بتاریخ ایران چه همبستگی داشته؟!. امروز چه سودی از آن توان برداشت؟!. خلافت که میوهاش را عربها و ترکها خورده و سپس هم پوسیده شده و از ریشه برافتاده ، ایرانیان بنام آغاز آن جشن میگیرند. آیا این نمونهی نادانی یک توده نیست؟!.
روز پانزدهم شعبان را جشن میگیرند و میگویند : «روز ولادت امام زمانست». ما بارها پرسیدیم و بازهم میپرسیم : آیا این داستان امام زمان راستست؟. آیا چنان کسی هست و بدانسان که میگویند خواهد آمد؟. اگر چنان چیزی هست و خواهد آمد و خرد و دانش آن را براست میدارد همهمان بپذیریم و چشم براه آمدنش باشیم. اگر چنان چیزی هست و خواهد آمد و جهان را با یک نیرویی «فوقالعاده» به نیکی خواهد آورد ما دیگر نکوشیم و رنج بیهوده بخود ندهیم. بارها این را پرسیدیم و پاسخی نشنیدیم.
آنچه ما میدانیم این اندیشه از ریشه دروغ است. چنان کسی نه بوده است و نه خواهد آمد. چنان چیزی را نه دانشها میپذیرد و نه خرد براست میدارد و نه تاریخ از آن آگاهست. چنین افسانهی بیپایی را دستاویز کردهاند و جشن میگیرند آیا چنین تودهای را بهرهمند از فهم و خرد توان پنداشت؟!. آیا از چنین عیدی مردم چه سودی توانند برد؟!. آیا جز آنست که هر ساله یاد این «خرافه» تازه شود؟!. جز آنست که مردم نادان به بودن چنان امامی باور بیشتر کنند و بآمدنش امید بیشتر بندند و به همان باور و امید بدبختیهای خود را فراموش کنند و درپی چاره نباشند؟!.»
(«یکم آذر 1323» ، س 3-2) (دنبالهی گفتار در زیر آمده)
«یک دلیل روشن بآنکه این عیدها بزیان توده میباشد آنست که ما دیدیم در این سه سال [1] وزیران که بیگمان دشمن این تودهاند و ببدبختی آن میکوشند همین عیدها را که کمتر شده بود بحال نخست بازگردانیدند.
شنیدنیست که بیشتر این عیدها را ناصرالدینشاه گزارده. همان پانزده شعبان تا سال 1274 نمیبوده. در آن سال ناصرالدینشاه عیدش گردانیده دستور جشن و چراغان داده. یک پادشاه نافهم و فریبکار برای فریب مردم و خاموش نگه داشتن آنان باین نمایشها پرداخته و اکنون ما باید پیروی از کارهای سراپا زیان او نماییم.
ما اینها را روزبه (عید) نمیشناسیم. باید اینها از میان رود ...»
[1] : خواست نویسنده ، سالهای 1320 تا زمان این گفتار میباشد. در شهریور 1320 انگلیس و شوروی بکشور ایران تجاوز کرده و رضاشاه را برانداختند. دولتهایی که در سایهی سپاهیان اشغالگر بیگانه پس از شهریور 1320 در ایران بر سر کار آمدند ، سیاست هواداری از ملایان و ارتجاع را در پیش گرفتند که کسروی بزرگ در برابر این سیاست خائنانه و زیانمند بالای مردانگی افراشت و با آن به نبرد پرداخت. در این زمینه خوانندگان توانند کتابهای «دادگاه» ، «دولت بما پاسخ دهد» و «افسران ما» را بخوانند.
شنیدنیست که بیشتر این عیدها را ناصرالدینشاه گزارده. همان پانزده شعبان تا سال 1274 نمیبوده. در آن سال ناصرالدینشاه عیدش گردانیده دستور جشن و چراغان داده. یک پادشاه نافهم و فریبکار برای فریب مردم و خاموش نگه داشتن آنان باین نمایشها پرداخته و اکنون ما باید پیروی از کارهای سراپا زیان او نماییم.
ما اینها را روزبه (عید) نمیشناسیم. باید اینها از میان رود ...»
[1] : خواست نویسنده ، سالهای 1320 تا زمان این گفتار میباشد. در شهریور 1320 انگلیس و شوروی بکشور ایران تجاوز کرده و رضاشاه را برانداختند. دولتهایی که در سایهی سپاهیان اشغالگر بیگانه پس از شهریور 1320 در ایران بر سر کار آمدند ، سیاست هواداری از ملایان و ارتجاع را در پیش گرفتند که کسروی بزرگ در برابر این سیاست خائنانه و زیانمند بالای مردانگی افراشت و با آن به نبرد پرداخت. در این زمینه خوانندگان توانند کتابهای «دادگاه» ، «دولت بما پاسخ دهد» و «افسران ما» را بخوانند.
🔶 گفت و شنید - (بخش دوم)
🔸 تکهی 45
آ ـ بعقیدهی من در این موضوع به علما مراجعه نباید كرد. زیرا مطلب كه باینجا رسیده اگر علما اینها را بپذیرند باید دست از دستگاه و شئونات خود بردارند.
علما خود را نایب امام میدانند و به همان عنوان بر مردم حكومت میكنند. بگفتهی آقای كسروی بیتاج و تخت پادشاهی میكنند. اكنون اگر بخواهند این مطالب را قبول كنند باید از آن حكومت درگذرند و همچون من و شما بیایند در بازار مشغول كسب شوند. آیا این توقع را از ایشان توان داشت؟! ما در مشروطه به محمدعلیمیرزا میگفتیم باید اختیارات تو محدود باشد ، تنها بر سر آن خونها ریخت و خانهها برانداخت. الان این تكلیف به علما صد برابر از آن شاقتر است.
من یقین میدانم كه همینكه برویم و در خصوص امام عصر سر گفتگو را باز كنیم فوری تكفیر خواهند كرد و با پرخاش بیرونمان خواهند گردانید. آن وقت هم مگر علما این مطالب را نشنیدهاند؟! سالهاست آقای كسروی این مطالب را میگوید. علما یا سكوت اختیار كرده خود را بناشنیدن میزنند و یا عوام را تحریك به غوغا میكنند. من زمستان گذشته در تبریز بودم. میرزا كاظم شبستری و میرزا حسین واعظ و چند نفر دیگر دست بهم دادند و به بهانهی آنكه اینها قرآن سوزانیدهاند عوام را تحریك كردند و آن وحشیگریها اتفاق افتاد.
روزی در مجلسی بودم. به یكی از آقایان گفتم بهتر است در رد ایشان كتابی بنویسید. گفت : جواب كفر را با مشت باید داد.
آمدیم كه جواب بدهند تازه جوابشان چه خواهد بود. من در تبریز دو سه جوابی دیدم ، یا مطالب رذلی بود یا گفتگوهای بیاساس. مثلاً آقای كسروی ایراد میگیرد كه علما میگویند حكومت حق ماست و این دولت غاصب است ، آنها در جوابش انكار كرده بودند. در حالی كه من و شما صد بار همین موضوع را از زبان علما شنیدهایم.
اساساً اگر علما این ادعا را ندارند پس این پولها را از مردم به چه عنوان میگیرند؟!. در نوشتههای آقای كسروی دیدم كه خمس و زكات و مال امام ، مالیاتی بوده كه مسلمانان بخلیفه یا بحكومت وقت میدادهاند. اگر علما ادعای حكومت نمیكنند پس آن وجوهات را به چه عنوان میگیرند؟!.
من پنهان نمیكنم كه هنوز نتوانستهام تمام این مطالب كه گفته شد در عقیدهی خود تحلیل دهم. اشكالات زیاد دارم. ولی ما دیدیم هر مطلبی كه گفته شد دلیل هم برایش ذكر كردند. حالا دیگر با علما كاری نداریم.
ج ـ باز من یادآوری میكنم كه این مطالب نوشته شود و بچاپ رسد. زیرا اولاً خود ما آنها را دو بار و سه بار خوانده غور میكنیم و اگر اشكالی پیدا كردیم با اندیشه رفع میكنیم. ثانیاً میتوانیم آن نوشته را بدیگران هم بدهیم كه بخوانند و آنها نیز بدانند. ثالثاً آن وقت خواهیم توانست كه همان جزوه را بدست علما دهیم و بگوییم آقا شما باینها چه میگویید؟!.
د ـ بطوری كه وعده دادم همهی گفتگو را (با اندكتغییرهایی كه قهراً روی خواهد داد) بچاپ میرسانیم.
ب ـ خواهشمندیم نامهای ما را تصریح ننمایید. ما نمیترسیم ولی بازار وضعش دیگر است و باید محتاط باشیم.
پایان
🔸 تکهی 45
آ ـ بعقیدهی من در این موضوع به علما مراجعه نباید كرد. زیرا مطلب كه باینجا رسیده اگر علما اینها را بپذیرند باید دست از دستگاه و شئونات خود بردارند.
علما خود را نایب امام میدانند و به همان عنوان بر مردم حكومت میكنند. بگفتهی آقای كسروی بیتاج و تخت پادشاهی میكنند. اكنون اگر بخواهند این مطالب را قبول كنند باید از آن حكومت درگذرند و همچون من و شما بیایند در بازار مشغول كسب شوند. آیا این توقع را از ایشان توان داشت؟! ما در مشروطه به محمدعلیمیرزا میگفتیم باید اختیارات تو محدود باشد ، تنها بر سر آن خونها ریخت و خانهها برانداخت. الان این تكلیف به علما صد برابر از آن شاقتر است.
من یقین میدانم كه همینكه برویم و در خصوص امام عصر سر گفتگو را باز كنیم فوری تكفیر خواهند كرد و با پرخاش بیرونمان خواهند گردانید. آن وقت هم مگر علما این مطالب را نشنیدهاند؟! سالهاست آقای كسروی این مطالب را میگوید. علما یا سكوت اختیار كرده خود را بناشنیدن میزنند و یا عوام را تحریك به غوغا میكنند. من زمستان گذشته در تبریز بودم. میرزا كاظم شبستری و میرزا حسین واعظ و چند نفر دیگر دست بهم دادند و به بهانهی آنكه اینها قرآن سوزانیدهاند عوام را تحریك كردند و آن وحشیگریها اتفاق افتاد.
روزی در مجلسی بودم. به یكی از آقایان گفتم بهتر است در رد ایشان كتابی بنویسید. گفت : جواب كفر را با مشت باید داد.
آمدیم كه جواب بدهند تازه جوابشان چه خواهد بود. من در تبریز دو سه جوابی دیدم ، یا مطالب رذلی بود یا گفتگوهای بیاساس. مثلاً آقای كسروی ایراد میگیرد كه علما میگویند حكومت حق ماست و این دولت غاصب است ، آنها در جوابش انكار كرده بودند. در حالی كه من و شما صد بار همین موضوع را از زبان علما شنیدهایم.
اساساً اگر علما این ادعا را ندارند پس این پولها را از مردم به چه عنوان میگیرند؟!. در نوشتههای آقای كسروی دیدم كه خمس و زكات و مال امام ، مالیاتی بوده كه مسلمانان بخلیفه یا بحكومت وقت میدادهاند. اگر علما ادعای حكومت نمیكنند پس آن وجوهات را به چه عنوان میگیرند؟!.
من پنهان نمیكنم كه هنوز نتوانستهام تمام این مطالب كه گفته شد در عقیدهی خود تحلیل دهم. اشكالات زیاد دارم. ولی ما دیدیم هر مطلبی كه گفته شد دلیل هم برایش ذكر كردند. حالا دیگر با علما كاری نداریم.
ج ـ باز من یادآوری میكنم كه این مطالب نوشته شود و بچاپ رسد. زیرا اولاً خود ما آنها را دو بار و سه بار خوانده غور میكنیم و اگر اشكالی پیدا كردیم با اندیشه رفع میكنیم. ثانیاً میتوانیم آن نوشته را بدیگران هم بدهیم كه بخوانند و آنها نیز بدانند. ثالثاً آن وقت خواهیم توانست كه همان جزوه را بدست علما دهیم و بگوییم آقا شما باینها چه میگویید؟!.
د ـ بطوری كه وعده دادم همهی گفتگو را (با اندكتغییرهایی كه قهراً روی خواهد داد) بچاپ میرسانیم.
ب ـ خواهشمندیم نامهای ما را تصریح ننمایید. ما نمیترسیم ولی بازار وضعش دیگر است و باید محتاط باشیم.
پایان
🔶 زبان ایرانی (سال پنجم) - 165
🔸 در پیرامون زبان
6ـ گذشتهي آيندگي : خواستي رفت. اين را در جايي گويند كه بهنگام كاري كار ديگري در آيندهي نزديك رو دادني ميبوده : «در آن سال كه فلان خواستي مرد من يك ماه پيش از مرگش او را ديدم». «آن روز كه بامداد سلطان بفتح خليج بيرون خواستي شده دههزار مرد بمزد گرفتند .... (سفرنامهی ناصرخسرو)
7ـ گذشتهي گذشته : نوشته بود. اين را هنگامي گويند كه يك كاري پيش از يك كار گذشتهي ديگري رخ داده باشد. «من چون رسيدم او رفته بود».
سپس معني اين گونه را روشنتر خواهيم ساخت.
اين هفت گونهي ردهی نخست است و از هر يكي يك معني بيشتر خواسته نشود. شش گونهي ديگر نيز هست كه هر يكي از بهم پيوستن دو گونه (از گونهي هفتگانهي ردهی نخست) پديد آيد و از هر كدام دو معني يا بيشتر خواسته شود و اينست ما آنها را ردهی دوم ميشماريم و اينك يكايك ميآوريم :
8ـ گذشتهي همانزماني ناديده : مينوشته. اين همان گذشتهي همانزماني است كه نشانهي ناديدگي (هاء) برآن افزوده شده و اين است دو معني را ميرساند ، و جدايي ميانهي اين با همانزماني همان ديدگي و ناديدگيست. اگر خود او ديده خواهد گفت : «مينوشت» و اگر نديده خواهد گفت : «مينوشته».
9ـ گذشتهي پيوستگي ناديده : همينوشته. اين نيز همان پيوستگيست كه نشانهي ناديدگي افزوده شده و اينست دو معني را ميرساند ، و جدايي ميانهي اين با گذشتهي پيوستگي ديدگي و ناديدگيست.
🔸 در پیرامون زبان
6ـ گذشتهي آيندگي : خواستي رفت. اين را در جايي گويند كه بهنگام كاري كار ديگري در آيندهي نزديك رو دادني ميبوده : «در آن سال كه فلان خواستي مرد من يك ماه پيش از مرگش او را ديدم». «آن روز كه بامداد سلطان بفتح خليج بيرون خواستي شده دههزار مرد بمزد گرفتند .... (سفرنامهی ناصرخسرو)
7ـ گذشتهي گذشته : نوشته بود. اين را هنگامي گويند كه يك كاري پيش از يك كار گذشتهي ديگري رخ داده باشد. «من چون رسيدم او رفته بود».
سپس معني اين گونه را روشنتر خواهيم ساخت.
اين هفت گونهي ردهی نخست است و از هر يكي يك معني بيشتر خواسته نشود. شش گونهي ديگر نيز هست كه هر يكي از بهم پيوستن دو گونه (از گونهي هفتگانهي ردهی نخست) پديد آيد و از هر كدام دو معني يا بيشتر خواسته شود و اينست ما آنها را ردهی دوم ميشماريم و اينك يكايك ميآوريم :
8ـ گذشتهي همانزماني ناديده : مينوشته. اين همان گذشتهي همانزماني است كه نشانهي ناديدگي (هاء) برآن افزوده شده و اين است دو معني را ميرساند ، و جدايي ميانهي اين با همانزماني همان ديدگي و ناديدگيست. اگر خود او ديده خواهد گفت : «مينوشت» و اگر نديده خواهد گفت : «مينوشته».
9ـ گذشتهي پيوستگي ناديده : همينوشته. اين نيز همان پيوستگيست كه نشانهي ناديدگي افزوده شده و اينست دو معني را ميرساند ، و جدايي ميانهي اين با گذشتهي پيوستگي ديدگي و ناديدگيست.