🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 با بدنهادان دشمنی نمایید (تکهی یک از دو)
در شمارهی دیروز پرچم شرحی از حال آذربایجان نوشتیم و اینک میخواهیم باز در آن زمینه چند سخنی نویسیم :
چنانکه میشنویم ماجراجویانی که در تبریز و ارومی و دیگر جاها حزب میسازند و یا دسته بسته بآدمکشی میپردازند ، چنین وامینمایند که افسران سپاهی و کارکنان سیاسی شوروی پشتیبانی بآنان دارند و باین آوازهی دروغ کار خود را پیش میبرند.
در نتیجهی همین نسبت است که کارکنان دولت شوروی بارها بصدد تکذیب آمده و این نسبت را از خود رد کردهاند.
ما میخواهیم بکارکنان دولتی ایران در آذربایجان و همچنین بمردم آنجا بگوییم که گذشته از آنکه کارکنان دولت شوروی چنان نسبتی را تکذیب میکنند و این تکذیب دارای همه گونه اعتبار میباشد اساساً ما با دولت شوروی پیمانی داریم و آن پیمان باستواری خود برجاست.
در شهریور ماه که سپاهیان دو دولت بخاک ما درآمدند و آن حوادث رخ داد ، خود آنان در همه جا آگهی پراکندند که درآمدنشان بایران از روی دشمنی نیست و بیش از این مقصودی ندارند که از وضع جغرافیایی کشور ما استفادهی جنگی کنند و سپس خود آنان پیمانی پیشنهاد کردند که چند هفته در مجلس بگفتگو گزارده شد و پذیرفته گردیده و در آن پیمان تصریح گردیده که این بودن سپاه انگلیس و روس در ایران اشغال نظامی نیست و هیچ گونه مزاحمتی با قوای تأمینیه نخواهند داشت و هیچ گونه دخالتی در کارهای درونی ایران نخواهند نمود.
در نتیجهی آن اظهار دوستی که نمودند و این پیمانی که بستند ما نیز با آنان رفتار دوستانه مینماییم و در این هنگام که سراسر جهان در جوش و خروشست و هر تودهای از بزرگ و کوچک از سرنوشت آیندهی خود گفتگوها و جستجوها میکند ما با یک آرامش و خاموشی روز میگزاریم و بلکه بجلوگیری از احساسات جوانان و دیگران میکوشیم. و باطمینان اینکه همسایگان استقلال کشور ما را در پیمانی که بستهاند تصریح نموده و البته آن را محترم میشمارند از تشویش خودداری نموده یک جمله در روزنامههامان شکایت نمینویسیم.
تاکنون بارها رادیوهای محور سخن از دخالت کارکنان شوروی در آذربایجان راندند و رادیوها و روزنامههای روسی و انگلیسی بتکذیب پرداختند و در هر فرصتی از اشاره باستواری مواد پیمان خودداری ننمودند.
کوتاه مطلب : آنچه نباید ترتیب اثری کرد اینست که کارکنان دولت شوروی از اشرار و ماجراجویان پشتیبانی نمایند. این چیزیست که هیچگاه نباید پذیرفت و هیچگاه بِرو نباید آورد.
ما باید گناه را از خود آن اشرار و ماجراجویان بدانیم. باید آنها را به پستنهادی بشناسیم و از نفرت و بیزاری بازنایستیم. باید فراموش نکنیم که در چنین هنگامی که میبایست همه هوسها را کنار گزارند و همه کینهها از یاد برند و همگی از دور و نزدیک دست بهم داده امنیت و آرامش را نگاه دارند و همدستی و یگانگی نشان دهند ، یک دسته بدنهادانی فرصت یافتند و ببهانههائی دم از تفرقه زدند و با یک خیالهای خائنانهای حزبها ساختند و بدستاویز مسلک دستههای تاراجگری و آدمکشی بروستاها فرستادند.
باید فراموش نکنیم که در تودهی ما چنین بدنهادانی بسیارند. فراموش نکنیم که تاراجگران کرد همینکه فرصت یافتند از کشتار و یغما پرهیز نمیکنند. فراموش نکنیم که آسوریان در رضائیه همیشه مایهی دردسری برای ما فراهم میکنند. فراموش نکنیم که یک دسته هوسمندانی در تودهی ما یافت شدهاند که اگر یک رضاشاهی برخاست و مشتی گره کرد پستنهادانه خاموشی میگزینند و باین گوشه و بآن گوشه میخزند و اگر آزادی داده شد اینزمان در لجامگسیختگی اندازه نمیشناسند و بنام خودنمایی و هوسبازی پشت پا باستقلال کشور نیز میزنند.
.
🔸 با بدنهادان دشمنی نمایید (تکهی یک از دو)
در شمارهی دیروز پرچم شرحی از حال آذربایجان نوشتیم و اینک میخواهیم باز در آن زمینه چند سخنی نویسیم :
چنانکه میشنویم ماجراجویانی که در تبریز و ارومی و دیگر جاها حزب میسازند و یا دسته بسته بآدمکشی میپردازند ، چنین وامینمایند که افسران سپاهی و کارکنان سیاسی شوروی پشتیبانی بآنان دارند و باین آوازهی دروغ کار خود را پیش میبرند.
در نتیجهی همین نسبت است که کارکنان دولت شوروی بارها بصدد تکذیب آمده و این نسبت را از خود رد کردهاند.
ما میخواهیم بکارکنان دولتی ایران در آذربایجان و همچنین بمردم آنجا بگوییم که گذشته از آنکه کارکنان دولت شوروی چنان نسبتی را تکذیب میکنند و این تکذیب دارای همه گونه اعتبار میباشد اساساً ما با دولت شوروی پیمانی داریم و آن پیمان باستواری خود برجاست.
در شهریور ماه که سپاهیان دو دولت بخاک ما درآمدند و آن حوادث رخ داد ، خود آنان در همه جا آگهی پراکندند که درآمدنشان بایران از روی دشمنی نیست و بیش از این مقصودی ندارند که از وضع جغرافیایی کشور ما استفادهی جنگی کنند و سپس خود آنان پیمانی پیشنهاد کردند که چند هفته در مجلس بگفتگو گزارده شد و پذیرفته گردیده و در آن پیمان تصریح گردیده که این بودن سپاه انگلیس و روس در ایران اشغال نظامی نیست و هیچ گونه مزاحمتی با قوای تأمینیه نخواهند داشت و هیچ گونه دخالتی در کارهای درونی ایران نخواهند نمود.
در نتیجهی آن اظهار دوستی که نمودند و این پیمانی که بستند ما نیز با آنان رفتار دوستانه مینماییم و در این هنگام که سراسر جهان در جوش و خروشست و هر تودهای از بزرگ و کوچک از سرنوشت آیندهی خود گفتگوها و جستجوها میکند ما با یک آرامش و خاموشی روز میگزاریم و بلکه بجلوگیری از احساسات جوانان و دیگران میکوشیم. و باطمینان اینکه همسایگان استقلال کشور ما را در پیمانی که بستهاند تصریح نموده و البته آن را محترم میشمارند از تشویش خودداری نموده یک جمله در روزنامههامان شکایت نمینویسیم.
تاکنون بارها رادیوهای محور سخن از دخالت کارکنان شوروی در آذربایجان راندند و رادیوها و روزنامههای روسی و انگلیسی بتکذیب پرداختند و در هر فرصتی از اشاره باستواری مواد پیمان خودداری ننمودند.
کوتاه مطلب : آنچه نباید ترتیب اثری کرد اینست که کارکنان دولت شوروی از اشرار و ماجراجویان پشتیبانی نمایند. این چیزیست که هیچگاه نباید پذیرفت و هیچگاه بِرو نباید آورد.
ما باید گناه را از خود آن اشرار و ماجراجویان بدانیم. باید آنها را به پستنهادی بشناسیم و از نفرت و بیزاری بازنایستیم. باید فراموش نکنیم که در چنین هنگامی که میبایست همه هوسها را کنار گزارند و همه کینهها از یاد برند و همگی از دور و نزدیک دست بهم داده امنیت و آرامش را نگاه دارند و همدستی و یگانگی نشان دهند ، یک دسته بدنهادانی فرصت یافتند و ببهانههائی دم از تفرقه زدند و با یک خیالهای خائنانهای حزبها ساختند و بدستاویز مسلک دستههای تاراجگری و آدمکشی بروستاها فرستادند.
باید فراموش نکنیم که در تودهی ما چنین بدنهادانی بسیارند. فراموش نکنیم که تاراجگران کرد همینکه فرصت یافتند از کشتار و یغما پرهیز نمیکنند. فراموش نکنیم که آسوریان در رضائیه همیشه مایهی دردسری برای ما فراهم میکنند. فراموش نکنیم که یک دسته هوسمندانی در تودهی ما یافت شدهاند که اگر یک رضاشاهی برخاست و مشتی گره کرد پستنهادانه خاموشی میگزینند و باین گوشه و بآن گوشه میخزند و اگر آزادی داده شد اینزمان در لجامگسیختگی اندازه نمیشناسند و بنام خودنمایی و هوسبازی پشت پا باستقلال کشور نیز میزنند.
.
🔶 کتاب «پرسش و پاسخ» ـ رشتهی دوم
🔸 تکهی 1
روزی دو تن جوانی آمدند و با بودن كسانی دیگر پرسشهایی كردند و پاسخهایی داده شد كه چون یادداشت كردهام در اینجا بچاپ میرسانیم. برای آنكه نامها برده نشود یكی از پرسندگان را «الف» و دیگری را «ج» و خود را «د» نامیدهام. کسروی
الف ـ ما کتابهای شما را خواندهایم. حرفهای شما اساسیست. ولی اشکالهایی بنظر ما رسیده که میخواستیم از خودتان بپرسیم.
د ـ بپرسید.
الف ـ یکی از ایرادها که بشما میگیرند آنست که شما میگویید ایرانیها گرفتار اختلافاتند. آنها میگویند این هم اختلاف دیگری خواهد بود. بگفتهی خودتان در ایران چهارده مذهب هست. آنها میگویند این هم مذهب پانزدهم خواهد بود.
د ـ مقصودشان چیست؟.. از این ایراد چه نتیجه میخواهند؟.. گرفتم که سخنشان راستست و چنان خواهد بود که آنان میگویند ، چه کار باید کرد؟. آیا باید بخاموشی گرایید و بهیچ کوشش برنخاست؟!. آیا باید این اختلافها را بحال خود گزاشت و درپی چاره نبود چرا که آن هم اختلاف دیگری خواهد بود؟!.
آنگاه این ایراد بدیگران هم وارد است. مثلاً پیغمبر اسلام میبایست با بتپرستی نبرد نکند و اسلام را بنیاد نگزارد چرا که آن هم اختلاف تازهی دیگری بود. کارل مارکس با سرمایهداری بمعارضه برنخیزد چرا که آن هم کشاکش تازهای میشد. ما در ایران مشروطه را نخواهیم چرا که اختلاف دیگری پدید میآورد.
بدبختان چون درپی نیکی نیستند و نیک نمیتوانند شد این بهانهها را میآورند. سخنانی بآن روشنی و استواری ، ببینید در برابرش چه یاوهها میبافند.
تو گویی در بهشت برینند و ما آمدهایم بیرونشان میبریم که بدینسان ناز میکنند و بهانهها میآورند. در لجنزار نادانی و گمراهی فرورفتهاند و ما که حقایق را گفته میخواهیم رهاشان گردانیم چنین سخنانی را میشنویم. آیا اینان شایستهی نام آدمی هستند؟!.
آنگاه آنان اشتباه میکنند. این سخنان اختلاف دیگری نخواهد بود. مذهبی بمذهبها افزوده نخواهد شد. اینکه شما میبینید در ایران قرنهاست کیشهای گوناگون پدید آمده و همه با هم بازمانده و هیچ یکی نتوانسته دیگرها را از میان برد از آنجاست که همهی آنها در یک ردیف است ، یکی را بدیگری برتری نیست. هیچ کدام از روی دلیل نیست. همه از روی پندار است. شیعیگری با بهائیگری هر دو در یک ردیف است. اگر هزارها سال بگذرد هیچ یکی آن دیگری را از میان نتواند برد. آن دیگرها نیز بهمین حالست.
این چه ربط بآن دارد که ما مردمان را بحقایق میخوانیم و سخنانی میگوییم که در استواری همسنگ دانشهاست و در هر کجا داوری خرد را بمیان میکشیم؟!. آنها کجا و این کجاست؟!. کسی تا چه اندازه نافهم باشد که جدایی درمیانه نگزارد!.
شما امروز میبینید هزارها مردان و زنان ، همانکه کتابهای ما را خوانده و سخنان ما را شنیدهاند بیاختیار آن را پذیرفتهاند و در راهش پایداری مینمایند و روزبروز بشمارهشان میافزاید.
میبینید ما بهمهی کیشها و بهمهی بدآموزیها ایرادها گرفتهایم و بیپایی یکایک آنها را نشان دادهایم. پیروان آنها چون نمیتوانند پاسخی دهند یا آنان نیز ایرادی گیرند مردم عامی را بما میشورانند و دست بجنایت میگشایند ، و گاهی که ناچار شده میخواهند کتابی نویسند چندان سخنان پست و بیفرهنگانه در آن میگنجانند که مایهی نفرت خوانندگان میشود.
.
🔸 تکهی 1
روزی دو تن جوانی آمدند و با بودن كسانی دیگر پرسشهایی كردند و پاسخهایی داده شد كه چون یادداشت كردهام در اینجا بچاپ میرسانیم. برای آنكه نامها برده نشود یكی از پرسندگان را «الف» و دیگری را «ج» و خود را «د» نامیدهام. کسروی
الف ـ ما کتابهای شما را خواندهایم. حرفهای شما اساسیست. ولی اشکالهایی بنظر ما رسیده که میخواستیم از خودتان بپرسیم.
د ـ بپرسید.
الف ـ یکی از ایرادها که بشما میگیرند آنست که شما میگویید ایرانیها گرفتار اختلافاتند. آنها میگویند این هم اختلاف دیگری خواهد بود. بگفتهی خودتان در ایران چهارده مذهب هست. آنها میگویند این هم مذهب پانزدهم خواهد بود.
د ـ مقصودشان چیست؟.. از این ایراد چه نتیجه میخواهند؟.. گرفتم که سخنشان راستست و چنان خواهد بود که آنان میگویند ، چه کار باید کرد؟. آیا باید بخاموشی گرایید و بهیچ کوشش برنخاست؟!. آیا باید این اختلافها را بحال خود گزاشت و درپی چاره نبود چرا که آن هم اختلاف دیگری خواهد بود؟!.
آنگاه این ایراد بدیگران هم وارد است. مثلاً پیغمبر اسلام میبایست با بتپرستی نبرد نکند و اسلام را بنیاد نگزارد چرا که آن هم اختلاف تازهی دیگری بود. کارل مارکس با سرمایهداری بمعارضه برنخیزد چرا که آن هم کشاکش تازهای میشد. ما در ایران مشروطه را نخواهیم چرا که اختلاف دیگری پدید میآورد.
بدبختان چون درپی نیکی نیستند و نیک نمیتوانند شد این بهانهها را میآورند. سخنانی بآن روشنی و استواری ، ببینید در برابرش چه یاوهها میبافند.
تو گویی در بهشت برینند و ما آمدهایم بیرونشان میبریم که بدینسان ناز میکنند و بهانهها میآورند. در لجنزار نادانی و گمراهی فرورفتهاند و ما که حقایق را گفته میخواهیم رهاشان گردانیم چنین سخنانی را میشنویم. آیا اینان شایستهی نام آدمی هستند؟!.
آنگاه آنان اشتباه میکنند. این سخنان اختلاف دیگری نخواهد بود. مذهبی بمذهبها افزوده نخواهد شد. اینکه شما میبینید در ایران قرنهاست کیشهای گوناگون پدید آمده و همه با هم بازمانده و هیچ یکی نتوانسته دیگرها را از میان برد از آنجاست که همهی آنها در یک ردیف است ، یکی را بدیگری برتری نیست. هیچ کدام از روی دلیل نیست. همه از روی پندار است. شیعیگری با بهائیگری هر دو در یک ردیف است. اگر هزارها سال بگذرد هیچ یکی آن دیگری را از میان نتواند برد. آن دیگرها نیز بهمین حالست.
این چه ربط بآن دارد که ما مردمان را بحقایق میخوانیم و سخنانی میگوییم که در استواری همسنگ دانشهاست و در هر کجا داوری خرد را بمیان میکشیم؟!. آنها کجا و این کجاست؟!. کسی تا چه اندازه نافهم باشد که جدایی درمیانه نگزارد!.
شما امروز میبینید هزارها مردان و زنان ، همانکه کتابهای ما را خوانده و سخنان ما را شنیدهاند بیاختیار آن را پذیرفتهاند و در راهش پایداری مینمایند و روزبروز بشمارهشان میافزاید.
میبینید ما بهمهی کیشها و بهمهی بدآموزیها ایرادها گرفتهایم و بیپایی یکایک آنها را نشان دادهایم. پیروان آنها چون نمیتوانند پاسخی دهند یا آنان نیز ایرادی گیرند مردم عامی را بما میشورانند و دست بجنایت میگشایند ، و گاهی که ناچار شده میخواهند کتابی نویسند چندان سخنان پست و بیفرهنگانه در آن میگنجانند که مایهی نفرت خوانندگان میشود.
.
🔶 گفت و شنید (4)
🔸 تکهی چهار از پنج
اما در زمینهی دوم ، ما میگوییم : آدمیان باید از روی خرد زندگی کنند. امروز زندگانی از روی خرد نیست. شما یک نگاهی بجهان کنید. این کشتارها و این ویرانیها برای چیست؟!.. در راه چه خواست بزرگی اینهمه جوانان را بکشتن میدهند؟!.. چرا اینهمه شهرها را ویران میگردانند؟!.. این آرمانها که هر یکی از دولتهای بزرگ برای خود گرفتهاند و در راه آن این آسیبها را بخودشان و بدیگران میرسانند چه ارزش دارد؟!.
جنگ و خونریزی بماند. خود آن آرمانها دور از خرد است. مگر روی زمین گنجایش همه را نمیدارد که باهم پیکار میکنند؟!.. چرا هر یکی در سرزمین خود بآباد گردانیدن جهان و بزندگی از روی آرامش و خوشی نمیپردازند.
شما زمانی نیک اندیشید و آن نتیجهای که اینان از این کشاکشها میخواهند با آن رنجها و زیانهایی که در این راه بخود هموار میسازند به ترازو گزارید تا بدانید چه اندازه از خرد دورند. سالیان دراز شب و روز کوشیده ، سرباز پرورده ، افزار بسیج کرده ، هیاهوها راه انداخته ، نیرنگها بکار زده ، دروغها گفتهاند ، و سرانجام نیز بجنگ و خونریزی پرداختهاند ـ در راه چه؟!.. در راه آنکه بیکدیگر چیرگی نمایند. آیا این خوی جانوران نیست؟!.. آیا چه جدایی با رفتار پلنگ و شیر دارد؟!.. اگر نتیجهی زندگی این خواهد بود پس آن لاف پیشرفت چیست؟!.. پس آن دانشها چه سودی دارد؟!.. در جایی که آدمیان رفتار گرگ و پلنگ خواهند داشت و آرمانشان جز چیرگی بهمدیگر نخواهد بود دیگر بدانشها چه نیاز است؟!.. کوشش در راه پیشرفت چه معنایی میدارد؟!.
اینها بیش از همه نتیجهی ندانستن معنی زندگانی و گوهر آدمیگریست. شما امروز اگر با یکی از سران دولتها گفتگو کنید و این را ایراد گیرید خواهد گفت : «زندگانی نبرد است». در جایی که چنین نیست. ما این را نیک نشان دادهایم که آدمی را نیازی به نبرد نیست. بلکه آدمی از سرشت روانی خود از نبرد بیزار است.
از آنسوی اینان از ناآگاهی ، جهان را ازآنِ خود میشمارند و اینست بدلخواه در آن میزیند و از روی هوس و خوی جانی برفتار میپردازند. اینان اگر زمانی میاندیشیدند که هر یکی بیدلخواه و ناگزیر باینجهان میآیند و یک روزی هم بیدلخواه و ناچار میروند ، از این ناآگاهی بیرون میآمدند و رفتار خود را دیگر میگردانیدند.
اینهاست که ما دین میخوانیم. اینهاست که دنبال میکنیم. اینهاست که میگوییم گرانمایهترین چیزی در جهانست. کنون اگر شما ایرادی میدارید بگویید بشنویم.
گفت : من باید نوشتههاتان بخوانم ، اگر ایرادی داشتم بگویم. در اینجا تنها یک ایرادی بخاطرم میرسد. میخواهم بدانم اینها به چه نحو پیش خواهد رفت؟!.
گفتم : در جهان نیکیها و راستیها چگونه پیش رود؟!.. چهارصد سال پیش اگر کسی گفتی : «زمین بگرد خورشید میچرخد» بیدینش شمردندی و آزار دریغ نگفتندی. ولی امروز اگر کسی جز آن گوید نادانش شمارند. روزی بوده که مشروطه یا سررشتهداری توده در اندیشهی کسی نبوده. ولی امروز در بیشتر کشورها روانست. اینها از چه راه پیش رفته.
در ایران هرچه را بگویی پاسخ دهند : «زور باید تا پیش رود». ولی چنین نیست. راستیها را باید گفت و برویش ایستادگی نمود و در راه پیشرفتش کوشید. آن خود نیرو پدید خواهد آورد.
راستیپرستی یکی از گهریترین[اصلی] خویهای آدمیست و همان پایَندای[ضامن] پیشرفت راستیهاست. ما نیز باید بکوشیم و این گفتههای خود را در جهان پراکنده گردانیم تا راه برای خود باز کند.
.
🔸 تکهی چهار از پنج
اما در زمینهی دوم ، ما میگوییم : آدمیان باید از روی خرد زندگی کنند. امروز زندگانی از روی خرد نیست. شما یک نگاهی بجهان کنید. این کشتارها و این ویرانیها برای چیست؟!.. در راه چه خواست بزرگی اینهمه جوانان را بکشتن میدهند؟!.. چرا اینهمه شهرها را ویران میگردانند؟!.. این آرمانها که هر یکی از دولتهای بزرگ برای خود گرفتهاند و در راه آن این آسیبها را بخودشان و بدیگران میرسانند چه ارزش دارد؟!.
جنگ و خونریزی بماند. خود آن آرمانها دور از خرد است. مگر روی زمین گنجایش همه را نمیدارد که باهم پیکار میکنند؟!.. چرا هر یکی در سرزمین خود بآباد گردانیدن جهان و بزندگی از روی آرامش و خوشی نمیپردازند.
شما زمانی نیک اندیشید و آن نتیجهای که اینان از این کشاکشها میخواهند با آن رنجها و زیانهایی که در این راه بخود هموار میسازند به ترازو گزارید تا بدانید چه اندازه از خرد دورند. سالیان دراز شب و روز کوشیده ، سرباز پرورده ، افزار بسیج کرده ، هیاهوها راه انداخته ، نیرنگها بکار زده ، دروغها گفتهاند ، و سرانجام نیز بجنگ و خونریزی پرداختهاند ـ در راه چه؟!.. در راه آنکه بیکدیگر چیرگی نمایند. آیا این خوی جانوران نیست؟!.. آیا چه جدایی با رفتار پلنگ و شیر دارد؟!.. اگر نتیجهی زندگی این خواهد بود پس آن لاف پیشرفت چیست؟!.. پس آن دانشها چه سودی دارد؟!.. در جایی که آدمیان رفتار گرگ و پلنگ خواهند داشت و آرمانشان جز چیرگی بهمدیگر نخواهد بود دیگر بدانشها چه نیاز است؟!.. کوشش در راه پیشرفت چه معنایی میدارد؟!.
اینها بیش از همه نتیجهی ندانستن معنی زندگانی و گوهر آدمیگریست. شما امروز اگر با یکی از سران دولتها گفتگو کنید و این را ایراد گیرید خواهد گفت : «زندگانی نبرد است». در جایی که چنین نیست. ما این را نیک نشان دادهایم که آدمی را نیازی به نبرد نیست. بلکه آدمی از سرشت روانی خود از نبرد بیزار است.
از آنسوی اینان از ناآگاهی ، جهان را ازآنِ خود میشمارند و اینست بدلخواه در آن میزیند و از روی هوس و خوی جانی برفتار میپردازند. اینان اگر زمانی میاندیشیدند که هر یکی بیدلخواه و ناگزیر باینجهان میآیند و یک روزی هم بیدلخواه و ناچار میروند ، از این ناآگاهی بیرون میآمدند و رفتار خود را دیگر میگردانیدند.
اینهاست که ما دین میخوانیم. اینهاست که دنبال میکنیم. اینهاست که میگوییم گرانمایهترین چیزی در جهانست. کنون اگر شما ایرادی میدارید بگویید بشنویم.
گفت : من باید نوشتههاتان بخوانم ، اگر ایرادی داشتم بگویم. در اینجا تنها یک ایرادی بخاطرم میرسد. میخواهم بدانم اینها به چه نحو پیش خواهد رفت؟!.
گفتم : در جهان نیکیها و راستیها چگونه پیش رود؟!.. چهارصد سال پیش اگر کسی گفتی : «زمین بگرد خورشید میچرخد» بیدینش شمردندی و آزار دریغ نگفتندی. ولی امروز اگر کسی جز آن گوید نادانش شمارند. روزی بوده که مشروطه یا سررشتهداری توده در اندیشهی کسی نبوده. ولی امروز در بیشتر کشورها روانست. اینها از چه راه پیش رفته.
در ایران هرچه را بگویی پاسخ دهند : «زور باید تا پیش رود». ولی چنین نیست. راستیها را باید گفت و برویش ایستادگی نمود و در راه پیشرفتش کوشید. آن خود نیرو پدید خواهد آورد.
راستیپرستی یکی از گهریترین[اصلی] خویهای آدمیست و همان پایَندای[ضامن] پیشرفت راستیهاست. ما نیز باید بکوشیم و این گفتههای خود را در جهان پراکنده گردانیم تا راه برای خود باز کند.
.
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 با بدنهادان دشمنی نمایید (تکهی دو از دو)
اینها از آلودگیهای خود توده است. ما باید در اندیشهی چاره باین آلودگیها باشیم. باید این نامردان را دشمنان خود دانسته سزای خائنان بایشان دهیم. باید نگوییم از ما هستند. نگوییم خویشان یا دوستان ما میباشند. نگوییم نام ایرانیگری برای خود دارند. باید فریب آزادیخواهی و مسلکداری که از خود مینمایند نخوریم.
بیشرمی نگرید : اشرار را برمیانگیزند که بروستاها روند و مردان و زنان بیگناه را بکشند ، و چون نیروی نظامی از چگونگی آگاه میگردد و بسراغشان میرود و دستگیرشان میسازد اینزمان بدادخواهی میپردازند و تلگراف میفرستند که قوای دولت «چون فاشیستهای خونخوار» بفلان دیه ریختند و چنین کردند و چنان کردند. با این جمله میخواهند خود را آزادیخواه بجلوه دهند و در ضمن دعوی انتساب بدولت شوروی نمایند. اینست شیوهی کاری که برای بدنهادیهای خود اندیشیدهاند.
بدنهادان بنام هواداری از رنجبران ریشهی رنجبران را میکنند. آدمکشان و تاراجگران را هوادار رنجبران میخوانند و سپاهیان دولتی را که برای نشر امنیت رفتهاند ، «فاشیستهای خونخوار» نام میدهند. اینست نمونهی وارونهگوییهای آنان.
دوباره میگویم باید اینان را دشمن گرفت. باید از نفرت و بیزاری بازنایستاد. این نتیجهی سستگیری مردم است که یکمشت هوسمندان خیانتکار گستاخ گردیدهاند.
ما میشنویم دستههایی از تبریز و دیگر جاها میکوچند. این کار بسیار غلط است. کوچیدن برای چیست؟!.. مگر میخواهید از سرزمین خود دست بردارید؟!. مگر میخواهید آن را باشرار واگزارید؟!.. و آنگاه بکجا میکوچید؟!.. مگر در شهرهای دیگر از آن بدنهادان نیستند؟!.. مگر گمان آشفتگی بهمه جا نمیرود؟!..
این جز نتیجهی سستنهادی و ناشایستگی نیست. هرگز نباید کوچید. هرگز نباید از شهر خود چشم پوشید. چرا آن نمیکنید که مردانه دست بهم دهید و یک دستهی نیرومندی باشید و در برابر اشرار ایستادگی نشان دهید؟!.. چرا آن نمیکنید که یک تودهای گردیده و از کارکنان دولت که بکندن ریشهی اشرار میکوشند پشتیبانی بنمایید.
بدانید ای آذربایجانیان : وظیفهناشناسی و خیانت بکشور راههای بسیاری دارد و در این هنگام یکی از آنها کوچیدن و شهر را به اشرار و ماجراجویان بازگزاردنست.
میدانم خواهید گفت : از دست ما کاری برنمیآید. میگویم : تا بدینسان پراکندهاید البته هیچ کاری از دستتان نخواهد آمد. ولی اگر آزادگی نمایید و مردانه بیک راه درآیید و یک دستهی آبرومندی باشید در آنحال خواهید توانست باشرار فیروز درآیید و هر آرزویی که دارید بانجام رسانید.
(پرچم روزانه شمارهی 52 آدینه 7 فروردین ماه 1321)
.
🔸 با بدنهادان دشمنی نمایید (تکهی دو از دو)
اینها از آلودگیهای خود توده است. ما باید در اندیشهی چاره باین آلودگیها باشیم. باید این نامردان را دشمنان خود دانسته سزای خائنان بایشان دهیم. باید نگوییم از ما هستند. نگوییم خویشان یا دوستان ما میباشند. نگوییم نام ایرانیگری برای خود دارند. باید فریب آزادیخواهی و مسلکداری که از خود مینمایند نخوریم.
بیشرمی نگرید : اشرار را برمیانگیزند که بروستاها روند و مردان و زنان بیگناه را بکشند ، و چون نیروی نظامی از چگونگی آگاه میگردد و بسراغشان میرود و دستگیرشان میسازد اینزمان بدادخواهی میپردازند و تلگراف میفرستند که قوای دولت «چون فاشیستهای خونخوار» بفلان دیه ریختند و چنین کردند و چنان کردند. با این جمله میخواهند خود را آزادیخواه بجلوه دهند و در ضمن دعوی انتساب بدولت شوروی نمایند. اینست شیوهی کاری که برای بدنهادیهای خود اندیشیدهاند.
بدنهادان بنام هواداری از رنجبران ریشهی رنجبران را میکنند. آدمکشان و تاراجگران را هوادار رنجبران میخوانند و سپاهیان دولتی را که برای نشر امنیت رفتهاند ، «فاشیستهای خونخوار» نام میدهند. اینست نمونهی وارونهگوییهای آنان.
دوباره میگویم باید اینان را دشمن گرفت. باید از نفرت و بیزاری بازنایستاد. این نتیجهی سستگیری مردم است که یکمشت هوسمندان خیانتکار گستاخ گردیدهاند.
ما میشنویم دستههایی از تبریز و دیگر جاها میکوچند. این کار بسیار غلط است. کوچیدن برای چیست؟!.. مگر میخواهید از سرزمین خود دست بردارید؟!. مگر میخواهید آن را باشرار واگزارید؟!.. و آنگاه بکجا میکوچید؟!.. مگر در شهرهای دیگر از آن بدنهادان نیستند؟!.. مگر گمان آشفتگی بهمه جا نمیرود؟!..
این جز نتیجهی سستنهادی و ناشایستگی نیست. هرگز نباید کوچید. هرگز نباید از شهر خود چشم پوشید. چرا آن نمیکنید که مردانه دست بهم دهید و یک دستهی نیرومندی باشید و در برابر اشرار ایستادگی نشان دهید؟!.. چرا آن نمیکنید که یک تودهای گردیده و از کارکنان دولت که بکندن ریشهی اشرار میکوشند پشتیبانی بنمایید.
بدانید ای آذربایجانیان : وظیفهناشناسی و خیانت بکشور راههای بسیاری دارد و در این هنگام یکی از آنها کوچیدن و شهر را به اشرار و ماجراجویان بازگزاردنست.
میدانم خواهید گفت : از دست ما کاری برنمیآید. میگویم : تا بدینسان پراکندهاید البته هیچ کاری از دستتان نخواهد آمد. ولی اگر آزادگی نمایید و مردانه بیک راه درآیید و یک دستهی آبرومندی باشید در آنحال خواهید توانست باشرار فیروز درآیید و هر آرزویی که دارید بانجام رسانید.
(پرچم روزانه شمارهی 52 آدینه 7 فروردین ماه 1321)
.
🔶 کتاب «پرسش و پاسخ» ـ رشتهی دوم
🔸 تکهی 2
چندی پیش داستانی رخ داده که بهتر است برایتان بگویم : دو ماه پیش هنگامی که من در بیمارستان بودم باهَماد[=جمعیت] ما نیاز به وام پیدا کرده بود. از تهران بشهرستانها تلگراف کردهاند که هرچه توانند بنام وام به تهران فرستند. در اهواز پولی گرد آورده میخواستهاند بفرستند. بازرگانی یکی از همراهان ما را خوانده و چنین گفته : «شنیدم از تهران پولی به وام خواستهاند. این بیستهزار ریال را هم من میدهم که بفرستید» گفته : «وام را از خود باهَماد خواستهاند. شما چون از ما نیستید نباید از شما پولی پذیریم». گفته : «من از شما هستم ، کتابهاتان خواندهام. اگر تاکنون بآشکار نینداختهام جهتی داشته».
سپس داستان خود را گفته و دانسته شده که آخوندی در تهران کتابی بزیان ما نوشته و بچاپ رسانیده که بهمه جا فرستاده ، و آن کتاب چندان پست و آخوندانه است که این بازرگان که آن را خوانده نفرتی درو تولیده شده ، و همان نفرت او را واداشته که از کتابهای ما بدست آورد و بخواند ، و چون خوانده و با حقایقِ روشن روبرو گردیده ناچار شده همه را بپذیرد.
این یک داستانست و صد مانند آن رخ داده. این بهترین دلیلست که حقایق بسیار نیرومند است و چون درمیان تودهای انتشار پیدا کرد گمراهیها و نادانیها در برابر آن ایستادگی نتوانند داشت. بهترین مثَل دین اسلامست که چون پدید آمد بتپرستی و نادانیهای دیگر را از عربستان بیرون گردانید.
میتوانیم این موضوع را با زبان علمی گفتگو کنیم : ما درمیان سخنان خود روشن گردانیدهایم که آدمی چون دارای دو جنبهی جانی و روانیست ، نیکیها و بدیها را در نهاد خود باهم دارد ، و یکی از نیکیهایی که در نهاد او نهاده شده راستیپرستی یا حقیقتپژوهیست. هر آدمی با نهاد پاک تشنهی حقایقست ، جویندهی آنهاست. اینست همانکه سخنانی را شنید و آنها را حقایق دانست تشنهوار میپذیرد و به هواداریش برمیخیزد و از هر چیزی که مخالف آنست نفرت پیدا میکند.
در جهان همیشه پیشرفتها از این راه پدید آمده. برای مثل میگویم : مشروطه در جهان چگونه رواج گرفته؟. آیا نه آنست که مردان نیکخواهی آن را اندیشیده و دریافته و بزبان آوردهاند و همانکه انتشار یافته غیرتمندانِ پاکدرون بهواداریش برخاسته در راه پیشرفت آن جانفشانیها نمودهاند و با کوششهای خود تاج و تختها را از میان بردهاند؟.
بهتر از آن داستان اسلام است. آن دین چگونه پیش رفت؟ نه آن بود که چون مرد بزرگواری برخاست و حقایقی را بزبان آورد پاکدلان و غیرتمندان از دور و نزدیک بتکان آمدند و به یاری او برخاستند و با جانفشانیهای خود دستگاه بتپرستی را از سراسر عربستان برچیدند؟..
.
🔸 تکهی 2
چندی پیش داستانی رخ داده که بهتر است برایتان بگویم : دو ماه پیش هنگامی که من در بیمارستان بودم باهَماد[=جمعیت] ما نیاز به وام پیدا کرده بود. از تهران بشهرستانها تلگراف کردهاند که هرچه توانند بنام وام به تهران فرستند. در اهواز پولی گرد آورده میخواستهاند بفرستند. بازرگانی یکی از همراهان ما را خوانده و چنین گفته : «شنیدم از تهران پولی به وام خواستهاند. این بیستهزار ریال را هم من میدهم که بفرستید» گفته : «وام را از خود باهَماد خواستهاند. شما چون از ما نیستید نباید از شما پولی پذیریم». گفته : «من از شما هستم ، کتابهاتان خواندهام. اگر تاکنون بآشکار نینداختهام جهتی داشته».
سپس داستان خود را گفته و دانسته شده که آخوندی در تهران کتابی بزیان ما نوشته و بچاپ رسانیده که بهمه جا فرستاده ، و آن کتاب چندان پست و آخوندانه است که این بازرگان که آن را خوانده نفرتی درو تولیده شده ، و همان نفرت او را واداشته که از کتابهای ما بدست آورد و بخواند ، و چون خوانده و با حقایقِ روشن روبرو گردیده ناچار شده همه را بپذیرد.
این یک داستانست و صد مانند آن رخ داده. این بهترین دلیلست که حقایق بسیار نیرومند است و چون درمیان تودهای انتشار پیدا کرد گمراهیها و نادانیها در برابر آن ایستادگی نتوانند داشت. بهترین مثَل دین اسلامست که چون پدید آمد بتپرستی و نادانیهای دیگر را از عربستان بیرون گردانید.
میتوانیم این موضوع را با زبان علمی گفتگو کنیم : ما درمیان سخنان خود روشن گردانیدهایم که آدمی چون دارای دو جنبهی جانی و روانیست ، نیکیها و بدیها را در نهاد خود باهم دارد ، و یکی از نیکیهایی که در نهاد او نهاده شده راستیپرستی یا حقیقتپژوهیست. هر آدمی با نهاد پاک تشنهی حقایقست ، جویندهی آنهاست. اینست همانکه سخنانی را شنید و آنها را حقایق دانست تشنهوار میپذیرد و به هواداریش برمیخیزد و از هر چیزی که مخالف آنست نفرت پیدا میکند.
در جهان همیشه پیشرفتها از این راه پدید آمده. برای مثل میگویم : مشروطه در جهان چگونه رواج گرفته؟. آیا نه آنست که مردان نیکخواهی آن را اندیشیده و دریافته و بزبان آوردهاند و همانکه انتشار یافته غیرتمندانِ پاکدرون بهواداریش برخاسته در راه پیشرفت آن جانفشانیها نمودهاند و با کوششهای خود تاج و تختها را از میان بردهاند؟.
بهتر از آن داستان اسلام است. آن دین چگونه پیش رفت؟ نه آن بود که چون مرد بزرگواری برخاست و حقایقی را بزبان آورد پاکدلان و غیرتمندان از دور و نزدیک بتکان آمدند و به یاری او برخاستند و با جانفشانیهای خود دستگاه بتپرستی را از سراسر عربستان برچیدند؟..
.
🔶 گفت و شنید (4)
🔸 تکهی پنج از پنج
آری ما از سه چیز ایستادگیهایی خواهیم دید :
1) کیشهای بیپایی که در شرق و غرب پراکنده است. ما تباهی اینها را روشن گردانیدهایم چنانکه هیچ پاسخی نتوانند و نخواهند توانست. چیزی که هست صدهزاران کسان از اینها نان میخورند و بهره میبرند. از آنسوی پیروان این کیشها مردان ناپاکیند و اینها را برای خود مایهی دلگرمی (یا بگفتهی خودشان نمکزاری (1)) گرفتهاند. از اینها گذشته دولتهای جهانگیر اروپا و آسیا (2) برای پیشرفت سیاستهای خود پایداری اینها را میخواهند. این چند چیز دست بهم داده و مایهای برای ایستادگی این کیشها در برابر ما میباشد.
2) مادّیگری که گفتگویش کردیم. ما بیبنیادی آن را با دلیلهای روشن نشان دادهایم. ولی چون با هوسها و لگامگسیختگیهای بسیاری سازگار است بزودی آن را رها نخواهند ساخت و آن نیز ایستادگیهایی خواهد داشت.
3) سیاستها و آرمانهایی که دولتهای جهانگیر برای خود میدارند و ما آنها را نخواهیم پذیرفت. اینها نیز سنگی در برابر ما میباشد.
ولی این ایستادگیها ما را از راه باز نخواهد داشت. زیرا نیروی راستیها بیشتر از اینست که پنداشته میشود. امروز ما را آن میباید که اینها را در جهان پراکنده گردانیم. آن میباید که دست بهم داده در این راه یک کوشش سختی کنیم. این کوشش نتیجهی خود را خواهد داد. بویژه با پشتیبانیای که خدا را با ماست.
از آنسوی پیشامدها همه بسود ماست. این جنگ و این خونریزی که امروز در جهانست از یکسو دولتهای بزرگ را با آرمانهای آزمندانه خواهد برانداخت و از یکسو مردمان را از گمراهیشان آگاه خواهد گردانید.
چنانکه گفتم : این خونریزیها بیش از همه نتیجهی آن لغزشیست که در فهمیدن زندگی دچار گردیده و آن را جز کشاکش و نبرد نپنداشتهاند. این جنگ نیک نشان خواهد داد که آن پندار بیهوده چه نتیجههای شومی را درپی داشته و همه را از آن بیزار خواهد گردانید. (3)
پابرگیها :
1ـ اشاره به اینست که گناه میکنند و سپس چنانکه هر چیزی در نمکزار پاک میگردد اینان نیز کیش خود را نمکزار گناهانشان گرفتهاند که با زیارت یا با نمایشهای کیشی بگمان خود از گناه پاک میگردند. ـ ویراینده
2ـ دولتهای جهانگیر اروپا شناخته میباشند ولی از آسیا تنها کشوری که این ویژگی را در آن زمان توانستی داشت ، شوروی بود. ـ ویراینده
3ـ چنانکه نوشته شده این گفتار نتیجهی گفت و شنیدیست که با یکی رفته است. ولی پیداست که در نوشتن اندکدیگرگونی رخ داده. نیز اندکی فزونتر از آن شده که در گفتگو بوده است.
.
🔸 تکهی پنج از پنج
آری ما از سه چیز ایستادگیهایی خواهیم دید :
1) کیشهای بیپایی که در شرق و غرب پراکنده است. ما تباهی اینها را روشن گردانیدهایم چنانکه هیچ پاسخی نتوانند و نخواهند توانست. چیزی که هست صدهزاران کسان از اینها نان میخورند و بهره میبرند. از آنسوی پیروان این کیشها مردان ناپاکیند و اینها را برای خود مایهی دلگرمی (یا بگفتهی خودشان نمکزاری (1)) گرفتهاند. از اینها گذشته دولتهای جهانگیر اروپا و آسیا (2) برای پیشرفت سیاستهای خود پایداری اینها را میخواهند. این چند چیز دست بهم داده و مایهای برای ایستادگی این کیشها در برابر ما میباشد.
2) مادّیگری که گفتگویش کردیم. ما بیبنیادی آن را با دلیلهای روشن نشان دادهایم. ولی چون با هوسها و لگامگسیختگیهای بسیاری سازگار است بزودی آن را رها نخواهند ساخت و آن نیز ایستادگیهایی خواهد داشت.
3) سیاستها و آرمانهایی که دولتهای جهانگیر برای خود میدارند و ما آنها را نخواهیم پذیرفت. اینها نیز سنگی در برابر ما میباشد.
ولی این ایستادگیها ما را از راه باز نخواهد داشت. زیرا نیروی راستیها بیشتر از اینست که پنداشته میشود. امروز ما را آن میباید که اینها را در جهان پراکنده گردانیم. آن میباید که دست بهم داده در این راه یک کوشش سختی کنیم. این کوشش نتیجهی خود را خواهد داد. بویژه با پشتیبانیای که خدا را با ماست.
از آنسوی پیشامدها همه بسود ماست. این جنگ و این خونریزی که امروز در جهانست از یکسو دولتهای بزرگ را با آرمانهای آزمندانه خواهد برانداخت و از یکسو مردمان را از گمراهیشان آگاه خواهد گردانید.
چنانکه گفتم : این خونریزیها بیش از همه نتیجهی آن لغزشیست که در فهمیدن زندگی دچار گردیده و آن را جز کشاکش و نبرد نپنداشتهاند. این جنگ نیک نشان خواهد داد که آن پندار بیهوده چه نتیجههای شومی را درپی داشته و همه را از آن بیزار خواهد گردانید. (3)
پابرگیها :
1ـ اشاره به اینست که گناه میکنند و سپس چنانکه هر چیزی در نمکزار پاک میگردد اینان نیز کیش خود را نمکزار گناهانشان گرفتهاند که با زیارت یا با نمایشهای کیشی بگمان خود از گناه پاک میگردند. ـ ویراینده
2ـ دولتهای جهانگیر اروپا شناخته میباشند ولی از آسیا تنها کشوری که این ویژگی را در آن زمان توانستی داشت ، شوروی بود. ـ ویراینده
3ـ چنانکه نوشته شده این گفتار نتیجهی گفت و شنیدیست که با یکی رفته است. ولی پیداست که در نوشتن اندکدیگرگونی رخ داده. نیز اندکی فزونتر از آن شده که در گفتگو بوده است.
.
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 باید اندیشهها یکرویه گردد (تکهی یک از دو)
در گفتارهای گذشته معنی «دارایی» را روشن گردانیدیم. دارایی این خاک و این آبها و این هوا و این تابش آفتابست ، این کانهاست که بفراوانی در سینههای کوهها خوابیده ، این جنگلهای انبوه است که از این سر کشور تا بآن سر کشیده ، این چشمههاست ، این رودهاست ، این چمنهاست ، این چراگاههاست ، این چهارپایانست که از هر گونه در دسترس ماست و در کارهای زندگانی بما یاری میکنند ، این مرغهای قشنگ است که در خانهها و در باغها با ما همسایگی میکنند.
اینهاست اساس دارایی. باید قدر اینها را دانست که از یکسو در اندیشهی نگهداری آن بود و از یکسو بآبادی و نیکیش کوشید.
در شهریور ماه گذشته که آن حوادث اندوهانگیز رخ داد در همان روزها یکی از نمایندگان در مجلس گفتگوی جواهرات کرد و این سخن بزبانها افتاد ، و من میدیدم مردم با یک علاقهی بسیاری باین گفتگوها میپردازند و از اینکه شاه گذشته آنها را با خود نبرده شادیها مینمایند.
این کار آنان بمن بسیار ناگوار میافتاد. زیرا میدیدم اینان به بیمهایی که از هر سو کشورشان را فراگرفته اهمیت نمیدهند ولی دربارهی جواهر آنهمه علاقه نشان میدهند.
میدیدم اینان از حقایق بسیار دورند و چنین میدانند که سرمایهی زندگیشان آن جواهرات و مانند آنهاست. میدیدم معنی درست دارایی را نمیدانند.
از نظر حقیقت ارزش جواهر بسیار کمست. فلان لعل یا زمرد جز یک سنگ سرخ یا سبزی نیست و خود بیش از این سودی ندارد که یک پادشاهی آنها را بتاج خود زند و یک زنی آنها را بخود آویزد. اگر با آب و خاک بسنجیم همهی آن جواهرات بهای یک کیلومتر زمین نمیباشد. زیرا این یک کیلومتر زمین سرچشمهی زندگانی گروهی تواند بود ولی آن سنگهای قشنگ در زندگی هیچ اثری نتواند داشت.
اینها با آن اهمیتی که در نظر مردم دارند از دیدهی حقیقت همسنگ دیگر سنگها هستند. اینها نه گرسنهای را سیر توانند کرد ، نه بدردی درمان توانند بود. نه به لُختی رخت توانند گردید. اگر روزی پایش افتاد و نیاز پیدا گردید باید در راه نگهداری کشور از اینها چشم پوشیم. نه تنها اینها ، باید از جانها در راه آن درگذریم. این سرزمین سرچشمهی زندگانی ما و فرزندان ماست. اینها خانه و آسایشگاه ماست. باید همهی ارزش را باین دهیم. باید همهی کوشش را در راه نگه داشتن و آباد گردانیدن این بکار بریم. این وظیفهی مردانگی هر کسی است.
در چندی پیش این را نوشتم که بمردم ایران هر سخنی را بگویید خواهند گفت : «میدانم». راستی هم آنست اینان از هر مطلبی یک چیزهای ناقص را شنیدهاند و بیآنکه نیک بفهمند و باور کنند به دل سپاردهاند. مثلاً نام میهنپرستی را شنیده و شاید چند گفتاری نیز در پیرامون آن خواندهاند. ولی از آنسوی مغزهاشان پر از اندیشههاییست که بضد میهنپرستی میباشد.
امروز در ایران این یکی از گرفتاریهاست. این یکی از گرفتاریهاست که اندیشههای درهم و ضد هم مغزها را پر گردانیده و خود نتیجهی آنهاست که ارادهها سست شده ، فهمها از کار افتاده ، مغزها تباه گردیده. یکی از بدبختیهای ایرانیان همین میباشد و در این باره در سی سال اخیر بیش از همه روزنامهها باعث بودهاند. اینها برای پر کردن ستونهای خود هرچه پیدا کرده بچاپ رسانیدهاند ، و آنچه امروز گفتهاند فردا بضدش نوشتهاند. (1)
پابرگی از ویراینده :
1ـ در چهل سال گذشته نیز حکومت ملایان به این آشفتهاندیشی بسیار افزوده. زیرا اینها که بجای کارِ راست و بنیادی ، بیش از همه کارشان را با «تبلیغ» و «نمایش» پیش بردهاند ، میکروفن بدست و دوربین بدوش به میان مردم رفته و از ایشان گزارشهای خبری دلخواه خود را فراهم آورده نشان دادهاند. بدآموزی آن کار این بوده که هر کسی گمان کرده میتواند و باید به هر جستاری درآید و دانسته و ندانسته ، اندیشیده و نیندیشیده به سخن بلکه به پندآموزی درآید. در سالهای نخست ، گزارشگران «صدا و سیما»شان همیشه میپرسیدند : اکنون چه «پیامی» برای مردم دارید؟ و مردم فریبخوار و سادهدل نیز آغاز میکردند به سخنبافی و «پیام دادن». کمکم زشتی این از میان برخاست و اکنون بسیار کسان هر یک خود را پیشوایی میپندارد که باید در هر زمینهای به سخن درآید و گفتار نویسد و راه چاره نشان دهد.
نمونهی آن سخنبافیهاییست که امروز بویژه در اینترنت و پیامرسانها بفراوانی دیده میشود. امروز ما بجای آنکه از متخصصان توده که تعدادشان هم محدود هست سخنان پرمغز بشنویم ، از کانالها و «گروهها» و «سایتها» صدها سخن کمژرفا و بیمایه میشنویم که نتیجهای جز آشفتهاندیشی و بیکارگی مغزها ندارد.
.
🔸 باید اندیشهها یکرویه گردد (تکهی یک از دو)
در گفتارهای گذشته معنی «دارایی» را روشن گردانیدیم. دارایی این خاک و این آبها و این هوا و این تابش آفتابست ، این کانهاست که بفراوانی در سینههای کوهها خوابیده ، این جنگلهای انبوه است که از این سر کشور تا بآن سر کشیده ، این چشمههاست ، این رودهاست ، این چمنهاست ، این چراگاههاست ، این چهارپایانست که از هر گونه در دسترس ماست و در کارهای زندگانی بما یاری میکنند ، این مرغهای قشنگ است که در خانهها و در باغها با ما همسایگی میکنند.
اینهاست اساس دارایی. باید قدر اینها را دانست که از یکسو در اندیشهی نگهداری آن بود و از یکسو بآبادی و نیکیش کوشید.
در شهریور ماه گذشته که آن حوادث اندوهانگیز رخ داد در همان روزها یکی از نمایندگان در مجلس گفتگوی جواهرات کرد و این سخن بزبانها افتاد ، و من میدیدم مردم با یک علاقهی بسیاری باین گفتگوها میپردازند و از اینکه شاه گذشته آنها را با خود نبرده شادیها مینمایند.
این کار آنان بمن بسیار ناگوار میافتاد. زیرا میدیدم اینان به بیمهایی که از هر سو کشورشان را فراگرفته اهمیت نمیدهند ولی دربارهی جواهر آنهمه علاقه نشان میدهند.
میدیدم اینان از حقایق بسیار دورند و چنین میدانند که سرمایهی زندگیشان آن جواهرات و مانند آنهاست. میدیدم معنی درست دارایی را نمیدانند.
از نظر حقیقت ارزش جواهر بسیار کمست. فلان لعل یا زمرد جز یک سنگ سرخ یا سبزی نیست و خود بیش از این سودی ندارد که یک پادشاهی آنها را بتاج خود زند و یک زنی آنها را بخود آویزد. اگر با آب و خاک بسنجیم همهی آن جواهرات بهای یک کیلومتر زمین نمیباشد. زیرا این یک کیلومتر زمین سرچشمهی زندگانی گروهی تواند بود ولی آن سنگهای قشنگ در زندگی هیچ اثری نتواند داشت.
اینها با آن اهمیتی که در نظر مردم دارند از دیدهی حقیقت همسنگ دیگر سنگها هستند. اینها نه گرسنهای را سیر توانند کرد ، نه بدردی درمان توانند بود. نه به لُختی رخت توانند گردید. اگر روزی پایش افتاد و نیاز پیدا گردید باید در راه نگهداری کشور از اینها چشم پوشیم. نه تنها اینها ، باید از جانها در راه آن درگذریم. این سرزمین سرچشمهی زندگانی ما و فرزندان ماست. اینها خانه و آسایشگاه ماست. باید همهی ارزش را باین دهیم. باید همهی کوشش را در راه نگه داشتن و آباد گردانیدن این بکار بریم. این وظیفهی مردانگی هر کسی است.
در چندی پیش این را نوشتم که بمردم ایران هر سخنی را بگویید خواهند گفت : «میدانم». راستی هم آنست اینان از هر مطلبی یک چیزهای ناقص را شنیدهاند و بیآنکه نیک بفهمند و باور کنند به دل سپاردهاند. مثلاً نام میهنپرستی را شنیده و شاید چند گفتاری نیز در پیرامون آن خواندهاند. ولی از آنسوی مغزهاشان پر از اندیشههاییست که بضد میهنپرستی میباشد.
امروز در ایران این یکی از گرفتاریهاست. این یکی از گرفتاریهاست که اندیشههای درهم و ضد هم مغزها را پر گردانیده و خود نتیجهی آنهاست که ارادهها سست شده ، فهمها از کار افتاده ، مغزها تباه گردیده. یکی از بدبختیهای ایرانیان همین میباشد و در این باره در سی سال اخیر بیش از همه روزنامهها باعث بودهاند. اینها برای پر کردن ستونهای خود هرچه پیدا کرده بچاپ رسانیدهاند ، و آنچه امروز گفتهاند فردا بضدش نوشتهاند. (1)
پابرگی از ویراینده :
1ـ در چهل سال گذشته نیز حکومت ملایان به این آشفتهاندیشی بسیار افزوده. زیرا اینها که بجای کارِ راست و بنیادی ، بیش از همه کارشان را با «تبلیغ» و «نمایش» پیش بردهاند ، میکروفن بدست و دوربین بدوش به میان مردم رفته و از ایشان گزارشهای خبری دلخواه خود را فراهم آورده نشان دادهاند. بدآموزی آن کار این بوده که هر کسی گمان کرده میتواند و باید به هر جستاری درآید و دانسته و ندانسته ، اندیشیده و نیندیشیده به سخن بلکه به پندآموزی درآید. در سالهای نخست ، گزارشگران «صدا و سیما»شان همیشه میپرسیدند : اکنون چه «پیامی» برای مردم دارید؟ و مردم فریبخوار و سادهدل نیز آغاز میکردند به سخنبافی و «پیام دادن». کمکم زشتی این از میان برخاست و اکنون بسیار کسان هر یک خود را پیشوایی میپندارد که باید در هر زمینهای به سخن درآید و گفتار نویسد و راه چاره نشان دهد.
نمونهی آن سخنبافیهاییست که امروز بویژه در اینترنت و پیامرسانها بفراوانی دیده میشود. امروز ما بجای آنکه از متخصصان توده که تعدادشان هم محدود هست سخنان پرمغز بشنویم ، از کانالها و «گروهها» و «سایتها» صدها سخن کمژرفا و بیمایه میشنویم که نتیجهای جز آشفتهاندیشی و بیکارگی مغزها ندارد.
.
🔶 کتاب «پرسش و پاسخ» ـ رشتهی دوم
🔸 تکهی 3
آری آدمیان همه یکی نیستند. هستند کسان بسیاری که روانهاشان بیمار است و نیروی راستیپژوهی در آنان ناتوان میباشد. اینست با حقایق نه تنها یاوری نمیکنند با آنها بدشمنی و کارشکنی برمیخیزند. اینست همیشه مردم در برابر حقایق به دو دستهاند. همیشه چنانکه ابوبکر و عمر و علی و سلمان هستند ، بوجهل و بوسفیان و بولهب و معاویه نیز میباشند. همیشه در برابر بهبهانی و طباطبایی و ثقةالاسلام ، حاجیسید محمد یزدی و میرهاشم شتربانی و مفاخرالملک پدید آیند.
نتیجهای که از این سخنان میگیریم آنست که گفتههای ما همه حقایق است. ما چیزی از خود نگفته همه حقایق را دنبال کردهایم. اینها را با کیشها و بدآموزیها که پایهای جز پندار ندارد به یک ترازو نتوان گزاشت.
این حقایق پیش خواهد رفت و بر همهی گمراهیهای گوناگون فیروز درآمده آنها را از پیش خواهد راند. شما خودتان میگویید : ما کتابهای شما را خواندهایم. حرفهاتان اساسیست. سخنانی که اساسیست چه جای نگرانی از پیشرفت آنهاست؟!.
من تاکنون صد بار آزمودهام : کسانی که به نزد من میآیند و بگفتگو میپردازند ، اگر خردهاشان آزاد است و درپی حقایقند نبوده است که ناخشنود بیرون روند. گفتگو کرده و ایرادها گرفته و پاسخهایی با دلیل شنیده و همه را پذیرفتهاند. آری گاهی هم کسانی آمده و شنیده و در هر کجا که درماندهاند سخن را پیچانیدهاند و چون با همهی آن بدرفتاری ، باز درمانده و سخنی برای گفتن نداشتهاند رفته و دیگر نیامدهاند.
برای آنکه سخن روشن گردد مثلی یاد میکنم : دو یا سه سال پیش روزی بوزارت فرهنگ رفتم. میخواستم وزیر را ببینم. چون نبود در اتاق کابینه نشستم. رئیس کابینه که دکترِ اروپادیدهایست بگفتگو پرداخته چنین گفت :
«من نوشتههای شما را خواندهام. کمتر کسی دیدهام باین شهامت چیز نویسد. با همهی گفتههای شما موافقم. تنها در موضوع ادبیّات مخالف هستم. زیرا نه آن جسارت میکنم که از شما خواهش کنم عقیدهی مرا بپذیرید و نه من خودم میتوانم عقیدهی شما را در آن باره قبول کنم. اینست اختلاف باقی خواهد ماند».
گفتم : «چرا باید اختلاف باقی بماند؟.. شما عقیدهای دارید و من هم عقیدهای دارم. باید خرد را درمیانه داور گردانیم و آنچه داوری خرد باشد هر دو بپذیریم. ما برآنیم اختلافات بزرگتر از این را با داوری خرد از میان برداریم ...».
با شتاب گفت : «اشکال در همینجاست که شما میخواهید شعرا را تابع عقل گردانید. در حالی که شاعر تابع احساس است.»
گفتم ما منکر احساس و یا سَهِش نیستیم و نمیگوییم باید سهشها را کنار گزاشت. لیکن سَهِشها یا احساسات نیک و بدش توأم است. از اینرو باید تابع خرد باشد. یگانه نیرویی که خدا بآدمی برای شناختن نیک از بد داده خرد است. همه چیز باید در زیر نگهبانی آن باشد.
اگر چنین باشد که مردم در احساسات آزاد باشند باید همهی قانونها را کنار گزاشت و درهای دادگاهها را بست. زیرا جرمهایی که در جهان رخ میدهد اگر [همهی] آنها نباشد باری نود درصدش نتیجهی احساسات است. چنگیزخان آنهمه مردم را از روی احساسات میکشت. مگر خشم یکی از احساسات نیست!؟.. اصغر بروجردی (1) که بچهها را میکشت آیا عنوانش جز احساسات بود؟!. فلان جوان که دنبال زنی را میگیرد آیا جز احساسات او را باین کار وامیدارد؟!..
اگر مقصود شما آنست که تنها شعرا در احساسات آزاد باشند که هرچه خواستند ـ از سودمند و زیانمند و از مغزدار و بیمغز ـ برشتهی شعر بکشند ، باید پرسید : چرا؟!.. چه شده که شعرا جز دیگران باشند؟!... شعرا چه برتری دارند؟!.. چه هنر بزرگی از خود نشان دادهاند؟!..
چون باین پرسشها پاسخی نداشت خاموش ایستاد. من نیز برخاستم.
پابرگی :
1ـ همانست که در تهران بچهها را میگرفت و میکشت و گرفتند و دارش زدند.
.
🔸 تکهی 3
آری آدمیان همه یکی نیستند. هستند کسان بسیاری که روانهاشان بیمار است و نیروی راستیپژوهی در آنان ناتوان میباشد. اینست با حقایق نه تنها یاوری نمیکنند با آنها بدشمنی و کارشکنی برمیخیزند. اینست همیشه مردم در برابر حقایق به دو دستهاند. همیشه چنانکه ابوبکر و عمر و علی و سلمان هستند ، بوجهل و بوسفیان و بولهب و معاویه نیز میباشند. همیشه در برابر بهبهانی و طباطبایی و ثقةالاسلام ، حاجیسید محمد یزدی و میرهاشم شتربانی و مفاخرالملک پدید آیند.
نتیجهای که از این سخنان میگیریم آنست که گفتههای ما همه حقایق است. ما چیزی از خود نگفته همه حقایق را دنبال کردهایم. اینها را با کیشها و بدآموزیها که پایهای جز پندار ندارد به یک ترازو نتوان گزاشت.
این حقایق پیش خواهد رفت و بر همهی گمراهیهای گوناگون فیروز درآمده آنها را از پیش خواهد راند. شما خودتان میگویید : ما کتابهای شما را خواندهایم. حرفهاتان اساسیست. سخنانی که اساسیست چه جای نگرانی از پیشرفت آنهاست؟!.
من تاکنون صد بار آزمودهام : کسانی که به نزد من میآیند و بگفتگو میپردازند ، اگر خردهاشان آزاد است و درپی حقایقند نبوده است که ناخشنود بیرون روند. گفتگو کرده و ایرادها گرفته و پاسخهایی با دلیل شنیده و همه را پذیرفتهاند. آری گاهی هم کسانی آمده و شنیده و در هر کجا که درماندهاند سخن را پیچانیدهاند و چون با همهی آن بدرفتاری ، باز درمانده و سخنی برای گفتن نداشتهاند رفته و دیگر نیامدهاند.
برای آنکه سخن روشن گردد مثلی یاد میکنم : دو یا سه سال پیش روزی بوزارت فرهنگ رفتم. میخواستم وزیر را ببینم. چون نبود در اتاق کابینه نشستم. رئیس کابینه که دکترِ اروپادیدهایست بگفتگو پرداخته چنین گفت :
«من نوشتههای شما را خواندهام. کمتر کسی دیدهام باین شهامت چیز نویسد. با همهی گفتههای شما موافقم. تنها در موضوع ادبیّات مخالف هستم. زیرا نه آن جسارت میکنم که از شما خواهش کنم عقیدهی مرا بپذیرید و نه من خودم میتوانم عقیدهی شما را در آن باره قبول کنم. اینست اختلاف باقی خواهد ماند».
گفتم : «چرا باید اختلاف باقی بماند؟.. شما عقیدهای دارید و من هم عقیدهای دارم. باید خرد را درمیانه داور گردانیم و آنچه داوری خرد باشد هر دو بپذیریم. ما برآنیم اختلافات بزرگتر از این را با داوری خرد از میان برداریم ...».
با شتاب گفت : «اشکال در همینجاست که شما میخواهید شعرا را تابع عقل گردانید. در حالی که شاعر تابع احساس است.»
گفتم ما منکر احساس و یا سَهِش نیستیم و نمیگوییم باید سهشها را کنار گزاشت. لیکن سَهِشها یا احساسات نیک و بدش توأم است. از اینرو باید تابع خرد باشد. یگانه نیرویی که خدا بآدمی برای شناختن نیک از بد داده خرد است. همه چیز باید در زیر نگهبانی آن باشد.
اگر چنین باشد که مردم در احساسات آزاد باشند باید همهی قانونها را کنار گزاشت و درهای دادگاهها را بست. زیرا جرمهایی که در جهان رخ میدهد اگر [همهی] آنها نباشد باری نود درصدش نتیجهی احساسات است. چنگیزخان آنهمه مردم را از روی احساسات میکشت. مگر خشم یکی از احساسات نیست!؟.. اصغر بروجردی (1) که بچهها را میکشت آیا عنوانش جز احساسات بود؟!. فلان جوان که دنبال زنی را میگیرد آیا جز احساسات او را باین کار وامیدارد؟!..
اگر مقصود شما آنست که تنها شعرا در احساسات آزاد باشند که هرچه خواستند ـ از سودمند و زیانمند و از مغزدار و بیمغز ـ برشتهی شعر بکشند ، باید پرسید : چرا؟!.. چه شده که شعرا جز دیگران باشند؟!... شعرا چه برتری دارند؟!.. چه هنر بزرگی از خود نشان دادهاند؟!..
چون باین پرسشها پاسخی نداشت خاموش ایستاد. من نیز برخاستم.
پابرگی :
1ـ همانست که در تهران بچهها را میگرفت و میکشت و گرفتند و دارش زدند.
.
🔶 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری» (1)
🔸 (تکهی 1)
از مقالهای که دربارهی شعر در شمارهی هفدهم پیمان نوشتیم برخی دوستان گله نوشتهاند. یکی از ایشان که از شعراست چنین مینویسد : «شایسته نبود که شما شعرا را برنجانید بخصوص که اول کار شماست و بمساعدت شعرا احتیاج دارید».
میگوییم : امروز هیچ کس باندازهی ما بدوستی مردم نیازمند نیست و ما سخت پرهیز داریم که کسانی را رنجانیده با خود دشمن گردانیم. لیکن ما این هم نمیتوانیم که از گفتن عیبها ـ عیبهایی که زیان آن بهمهی توده میرسد ـ زبان بازداریم.
در زمینهی شعر هم عیبهای گفتنی بسیار است. شعر در ایران در قرنهای زبونی ایرانیان پیدا شده و اینست که آلودگیهای بیشمار دارد که اگر امروز هم از آن آلودگیها پاک نشود بیپرده باید گفت که جز کندن ریشهی هوش و دانش ایرانیان میوهی دیگری نخواهد داد.
تنها «شعرا» نیست. هر گروهی تا نیک از بد جدا نسازند و همیشه به نیکی نکوشند جز راه تباهی نخواهند پیمود.
شعرا اگر میگویند هرچه شعر است نیک است و هر که شاعر است نیکوکار میباشد و هرگز نباید ایرادی بر آنان گرفت بیپرده باید گفت سخت بخطا میروند و این راه آنان جز بسوی تباهی نیست.
ما میبینیم که برخی شعرا که جز بیهودهگویی کاری نداشته بلکه زشتگوییهای بسیاری هم کردهاند چون کسی از جلو ایشان درنیامده و عیب ایشان بازننموده کمکم مغرور شده خودشان را در جهان دیگری دیده و بدعواهای بیجایی برخاستهاند. یکی از اینان انوری است که تنها هنری که داشته بهم بافتن معنیهای سرسامآمیز بوده و بس :
گر ثور چو عقرب نشدی ناقص و بیچشم
در قبضهی شمشیر نشاندی دَبَران را
از ناصیهی کاهربا گرچه طبیعی است
سعی تو فروشوید رنگ یرقان را
انصاف بده تا در انصاف تو باز است
غمخوارتر از گرگ شبان نیست غنم را
هزار سال بقا باد شاه عالم را
که هست گردش گردون ملک را محور
به تیغ کین تو آن را که کشته کرد اجل
خدای زنده نگرداندش بنفخهی صور
آب [و] آتش را اگر در مجلسش حاضر کنند
از میان هر دو بردارد شکوهش داوری
شما اگر بشنوید که فلان تاریخنگار چینی در کتاب خود چنین نوشته که در زمان فلان پادشاه چین چندان ایمنی و آرامش در چین پدید آمد که گرگها دیگر آزار گوسفند نمیکردند و چهبسا که گرگ و میش باهم از یک چشمه آب میخوردند آیا دربارهی آن تاریخنگار چه عقیده پیدا میکنید؟ جز اینست که او را دیوانهی نادان یا دروغگوی بیشرم میشمارید؟!
یا اگر در انجمنی نشسته باشید کسی چنین گفتگو آغاز کند که دیروز از بیابانی میگذشتم برهای را دیدم از رمه دور افتاده و در بیابان سرگردان مانده در این میان ناگهان گرگی را دیدم که دوان دوان خود را بآن بره برسانید و آن را بدوش کشیده دوان دوان تا نزد رمه بردش و بدست شبان سپردش آیا چه پاسخی بآن کس میدهید؟.. جز اینکه او را دیوانهی پریشان مغز میشمارید و بر حالش افسوس میخورید؟
پس چه خواهند گفت و چه خواهند اندیشید اگر چینیان یا مردمان دیگری این شعرهای شعرای ما را بشنوند و معنی آنها را بفهمند؟! آیا تنها گفتن اینکه اینها «مبالغه» است و حقیقت نیست چارهی درد را خواهد کرد؟ آیا نخواهند پرسید که سود این مبالغهها چه بوده؟! اگر چنین پرسشی کردند آیا چه پاسخی برای آن داریم؟!
.
🔸 (تکهی 1)
از مقالهای که دربارهی شعر در شمارهی هفدهم پیمان نوشتیم برخی دوستان گله نوشتهاند. یکی از ایشان که از شعراست چنین مینویسد : «شایسته نبود که شما شعرا را برنجانید بخصوص که اول کار شماست و بمساعدت شعرا احتیاج دارید».
میگوییم : امروز هیچ کس باندازهی ما بدوستی مردم نیازمند نیست و ما سخت پرهیز داریم که کسانی را رنجانیده با خود دشمن گردانیم. لیکن ما این هم نمیتوانیم که از گفتن عیبها ـ عیبهایی که زیان آن بهمهی توده میرسد ـ زبان بازداریم.
در زمینهی شعر هم عیبهای گفتنی بسیار است. شعر در ایران در قرنهای زبونی ایرانیان پیدا شده و اینست که آلودگیهای بیشمار دارد که اگر امروز هم از آن آلودگیها پاک نشود بیپرده باید گفت که جز کندن ریشهی هوش و دانش ایرانیان میوهی دیگری نخواهد داد.
تنها «شعرا» نیست. هر گروهی تا نیک از بد جدا نسازند و همیشه به نیکی نکوشند جز راه تباهی نخواهند پیمود.
شعرا اگر میگویند هرچه شعر است نیک است و هر که شاعر است نیکوکار میباشد و هرگز نباید ایرادی بر آنان گرفت بیپرده باید گفت سخت بخطا میروند و این راه آنان جز بسوی تباهی نیست.
ما میبینیم که برخی شعرا که جز بیهودهگویی کاری نداشته بلکه زشتگوییهای بسیاری هم کردهاند چون کسی از جلو ایشان درنیامده و عیب ایشان بازننموده کمکم مغرور شده خودشان را در جهان دیگری دیده و بدعواهای بیجایی برخاستهاند. یکی از اینان انوری است که تنها هنری که داشته بهم بافتن معنیهای سرسامآمیز بوده و بس :
گر ثور چو عقرب نشدی ناقص و بیچشم
در قبضهی شمشیر نشاندی دَبَران را
از ناصیهی کاهربا گرچه طبیعی است
سعی تو فروشوید رنگ یرقان را
انصاف بده تا در انصاف تو باز است
غمخوارتر از گرگ شبان نیست غنم را
هزار سال بقا باد شاه عالم را
که هست گردش گردون ملک را محور
به تیغ کین تو آن را که کشته کرد اجل
خدای زنده نگرداندش بنفخهی صور
آب [و] آتش را اگر در مجلسش حاضر کنند
از میان هر دو بردارد شکوهش داوری
شما اگر بشنوید که فلان تاریخنگار چینی در کتاب خود چنین نوشته که در زمان فلان پادشاه چین چندان ایمنی و آرامش در چین پدید آمد که گرگها دیگر آزار گوسفند نمیکردند و چهبسا که گرگ و میش باهم از یک چشمه آب میخوردند آیا دربارهی آن تاریخنگار چه عقیده پیدا میکنید؟ جز اینست که او را دیوانهی نادان یا دروغگوی بیشرم میشمارید؟!
یا اگر در انجمنی نشسته باشید کسی چنین گفتگو آغاز کند که دیروز از بیابانی میگذشتم برهای را دیدم از رمه دور افتاده و در بیابان سرگردان مانده در این میان ناگهان گرگی را دیدم که دوان دوان خود را بآن بره برسانید و آن را بدوش کشیده دوان دوان تا نزد رمه بردش و بدست شبان سپردش آیا چه پاسخی بآن کس میدهید؟.. جز اینکه او را دیوانهی پریشان مغز میشمارید و بر حالش افسوس میخورید؟
پس چه خواهند گفت و چه خواهند اندیشید اگر چینیان یا مردمان دیگری این شعرهای شعرای ما را بشنوند و معنی آنها را بفهمند؟! آیا تنها گفتن اینکه اینها «مبالغه» است و حقیقت نیست چارهی درد را خواهد کرد؟ آیا نخواهند پرسید که سود این مبالغهها چه بوده؟! اگر چنین پرسشی کردند آیا چه پاسخی برای آن داریم؟!
.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
دفاع در دیوان کیفر.pdf
5.2 MB
🔶 دفاع در دیوان کیفر
🖌 احمد کسروی
🔍 متن دفاعیات کسروی در دیوان کیفر ، یک جستار حقوقی و تاریخی ، کارنامهی شیخ خزعل
📊 شمار ساتها : ۱۳۶
بازپسین پراکنش : فروردین ۱۴۰۰
🔷 کتابخانهی پاکدینی
🔸 این کتاب از سوی «باهَماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
🖌 احمد کسروی
🔍 متن دفاعیات کسروی در دیوان کیفر ، یک جستار حقوقی و تاریخی ، کارنامهی شیخ خزعل
📊 شمار ساتها : ۱۳۶
بازپسین پراکنش : فروردین ۱۴۰۰
🔷 کتابخانهی پاکدینی
🔸 این کتاب از سوی «باهَماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 باید اندیشهها یکرویه گردد (تکهی دو از دو)
امروز شما اگر پیش کسی از میهنپرستی گفتگو کنید و این سخنانی را که نوشتیم برایش بگویید همه را گوش دهد و چنین وانماید که خودش هم میدانسته ، بلکه چهبسا ایراد گرفته میگوید : «ما مگر اینها را نمیدانستیم؟!..». سپس اگر سخن از مادّیگری برانید و چنین بگویید : «آدم باید زیرک باشد و پول دربیاورد و اعتنا بهیچ چیزی نکند» ، یا اگر از شعرهای خیام و حافظ برایش بخوانید : «اینجهان هیچست و پوچست ، باید دم را غنیمت دانست و در فکر گذشته یا آینده نبود» ، یا اگر گفتگو از صوفیگری کنید که : «آدم باید دنیا را ترک کند و تنها در اندیشهی تصفیهی نفس باشد» ، بهمهی اینها نیز گوش دهد و هیچ نگوید : «اینها کجا و میهنپرستی کجا؟!» ، هیچ ایراد نگیرد که اینها با زندگانی سازش ندارد ، هیچ نپرسد : «آخر این سخنان ضد هم برای چیست؟!..» زیرا از بس سخنان درهم و متضاد شنیده که از یکسو عادت گرفته و از سوی دیگر مغزش از کار افتاده و اساساً معنی درست اینها را نمیفهمد تا متضاد بودنش را بداند.
از سخن خود دور نیفتم : بسیاری از ایرانیان این سخنانی را که ما دربارهی «دارایی» و آب و خاک و میهنپرستی نوشتیم خوانده چنین خواهند گفت : «ما اینها را میدانستیم». اینان «دانستن» را همان شنیدن و بیاد سپردن میشمارند. ولی این دانستن نیست. «دانستن» آنست که یکی یک موضوعی را نیک بفهمد و با دلیل آن را تصدیق کند و بروی آن پافشاری نماید و اگر سخنی را بضد آن شنید با دلیل رد کند و پس از همه آن را بکار بندد و رفتارش از روی آن باشد. دانستن این را میگویند ، و ما نیز اینگونه دانستن را میخواهیم.
ما میخواهیم ایرانیان این سخنان را نیک بفهمند و نیک بیندیشند و باور کنند و هر گونه اندیشههای ضد آن که در دل دارند بیرون کنند.
میخواهیم این را باور کنند که این سرزمین که خدا بایشان داده سرچشمهی زندگانی خودشان و فرزندانشان میباشد و اینست باید آن را گرامی شمارند و قدرش دانند و بنگهداریش کوشند.
میخواهیم این را باور کنند که اگر نکوشند این سرزمین از دستشان خواهد رفت و همگی بزیردستی و بندگی خواهند افتاد و پراکنده و خوار و بیچاره خواهند گردید.
میخواهیم اینها را نیک بفهمند و باور کنند و بکار بندند ، آن وقت آن سخنان بیهودهای را که از بدآموزیهای مادّیگران یا از گفتههای بیپای شاعران یا از فریبکاریهای ملایان و دیگران شنیدهاند و با این اندیشهها نمیسازد از دل بیرون کنند.
(پرچم روزانه شمارهی 56)
.
🔸 باید اندیشهها یکرویه گردد (تکهی دو از دو)
امروز شما اگر پیش کسی از میهنپرستی گفتگو کنید و این سخنانی را که نوشتیم برایش بگویید همه را گوش دهد و چنین وانماید که خودش هم میدانسته ، بلکه چهبسا ایراد گرفته میگوید : «ما مگر اینها را نمیدانستیم؟!..». سپس اگر سخن از مادّیگری برانید و چنین بگویید : «آدم باید زیرک باشد و پول دربیاورد و اعتنا بهیچ چیزی نکند» ، یا اگر از شعرهای خیام و حافظ برایش بخوانید : «اینجهان هیچست و پوچست ، باید دم را غنیمت دانست و در فکر گذشته یا آینده نبود» ، یا اگر گفتگو از صوفیگری کنید که : «آدم باید دنیا را ترک کند و تنها در اندیشهی تصفیهی نفس باشد» ، بهمهی اینها نیز گوش دهد و هیچ نگوید : «اینها کجا و میهنپرستی کجا؟!» ، هیچ ایراد نگیرد که اینها با زندگانی سازش ندارد ، هیچ نپرسد : «آخر این سخنان ضد هم برای چیست؟!..» زیرا از بس سخنان درهم و متضاد شنیده که از یکسو عادت گرفته و از سوی دیگر مغزش از کار افتاده و اساساً معنی درست اینها را نمیفهمد تا متضاد بودنش را بداند.
از سخن خود دور نیفتم : بسیاری از ایرانیان این سخنانی را که ما دربارهی «دارایی» و آب و خاک و میهنپرستی نوشتیم خوانده چنین خواهند گفت : «ما اینها را میدانستیم». اینان «دانستن» را همان شنیدن و بیاد سپردن میشمارند. ولی این دانستن نیست. «دانستن» آنست که یکی یک موضوعی را نیک بفهمد و با دلیل آن را تصدیق کند و بروی آن پافشاری نماید و اگر سخنی را بضد آن شنید با دلیل رد کند و پس از همه آن را بکار بندد و رفتارش از روی آن باشد. دانستن این را میگویند ، و ما نیز اینگونه دانستن را میخواهیم.
ما میخواهیم ایرانیان این سخنان را نیک بفهمند و نیک بیندیشند و باور کنند و هر گونه اندیشههای ضد آن که در دل دارند بیرون کنند.
میخواهیم این را باور کنند که این سرزمین که خدا بایشان داده سرچشمهی زندگانی خودشان و فرزندانشان میباشد و اینست باید آن را گرامی شمارند و قدرش دانند و بنگهداریش کوشند.
میخواهیم این را باور کنند که اگر نکوشند این سرزمین از دستشان خواهد رفت و همگی بزیردستی و بندگی خواهند افتاد و پراکنده و خوار و بیچاره خواهند گردید.
میخواهیم اینها را نیک بفهمند و باور کنند و بکار بندند ، آن وقت آن سخنان بیهودهای را که از بدآموزیهای مادّیگران یا از گفتههای بیپای شاعران یا از فریبکاریهای ملایان و دیگران شنیدهاند و با این اندیشهها نمیسازد از دل بیرون کنند.
(پرچم روزانه شمارهی 56)
.
🔶 کتاب «پرسش و پاسخ» ـ رشتهی دوم
🔸 تکهی 4
اکنون گفتگو در آنست که این یک حقیقتی بوده با دلیل بیان کرده شد ، و هر کس که این را بشنود و بفهمد اگر پاکدل و بیغرض است ناچار است که آن را بپذیرد و گردن بگزارد ، و ما تاکنون هرچه آزمودهایم جز این نتیجه ندیدهایم. بارها دیده شده که کسی آمده و از سخنان ما دربارهی شعر و شاعری گله بسیار داشته. ولی چون نشسته و سر گفتگو باز شده و این سخن یا مانند آن را شنیده رام گردیده و با خشنودی برخاسته و رفته.
چندی پیش یکی از شعرای شیراز که مرد بنامیست به تهران آمده بود. با یکی از همراهان ما گفتگو کرده گلهی بسیار اظهار کرده بود. روزهایی بود که من ناتندرست بودم. آن همراه گفته بود بهتر است برویم عیادتی کنیم و شما نیز سخنان خود را بگویید. آمدند و نشستند و آن شاعر گلههای خود را بازنمود. من سخنانی که دربارهی شعر و شاعری داریم و همه حقایق است باو گفتم. چون غرض نداشت همه را پذیرفت و چون بشیراز رفت در آنجا در پیش همراهان ما خشنودی نموده پیام سپاسگزاری برای من فرستاده بود.
همه میدانند دوازده سال پیش هنگامی که ما بسخن از شعر پرداختیم و ایرادها گرفتیم تو گویی به لانهی زنبور آتش زده بودیم. در تهران و دیگر شهرها هایهو برخاست و از هر سو آوازها بگله و پرخاش بلند گردید. ولی در سایهی تأثیر حقایق اکنون آن هایهوی خوابیده و انبوهی از کسانی که آن روز ایراد میگرفتند و پرخاش میکردند امروز خودشان سخنان ما را بر زبان دارند. میگویند ، مینویسند ، بشعرا خرده میگیرند. این نمونهای از تأثیر حقایقست.
از آنسو همهی مردم پاکدل و بیغرض نیستند. هستند کسان بسیاری که خردهاشان ناتوان و یا در زنجیر اغراض است ، و این کسان حقایق را نمیپذیرند و ناچارند دستهای در برابر دیگران باشند و ایستادگی نمایند. مثلاً همان دکتر وزارت فرهنگ یکی از این کسانست. زیرا آن حقیقت را که شنید باآنکه پاسخی نتوانست داد چون شاعر است و یگانه هنرش شعر گفتن و قافیه بافتن میباشد و بهمین عنوانست که در وزارت فرهنگ جا برای خود باز کرده و ماهانه چند هزار ریال حقوق مفت میبرد ، از اینرو نتوانسته حقیقت را بپذیرد. دیده شد در اینجا و آنجا تکههایی میگوید و مینویسد که بحساب خود میخواهد بسخنان ما پاسخ دهد ، و این گفتههایش چندان سست و بیپاست که اگر خودش فهم آزاد داشت خندهاش میگرفت. (1)
مثلاً بنام ایراد بگفتههای من در یک جا چنین گفته : او هنوز نمیداند اندیشههای فلسفی و دینی جز اندیشههای شاعرانه است.
ببینید این سخن تا چه اندازه سست و بیپاست. مگر در جهان حقایق چند رشته است؟!. مگر نیک و بد و راست و دروغ از نظر هر کسی جداست؟!..
در آن صورت ما باید بهیچ گروهی در برابر کارهای بدشان ایراد نگیریم. مثلاً سیاستمداران اروپا که در نتیجهی هوسبازیهای خود جهان را بخاک و خون میکشند و ملیونها جوانان را بکشتن میدهند ما نباید ایراد گیریم و یا کارشان را بد شماریم. زیرا اگر ایراد گیریم آنها نیز توانند گفت : اندیشههای فلسفی و اجتماعی جز اندیشههای سیاسیست.
یا خیر ، این ایلهای راهزن کُرد و شاهسون که در ایران هستند ما نباید بآنها نکوهش کنیم و کارشان را بد شماریم. زیرا آنان نیز خواهند توانست همچون آقای دکتر وزارت فرهنگ استدلال کرده بگویند : این چیزها که شما میگویید اندیشههای دینی یا اجتماعی است. اندیشههای شاهسونانه یا کردانه جز آنهاست.
ببینید جوانی که باروپا رفته و درس خوانده و لقب دکتری گرفته ، چون نمیتواند جلو هوس پست قافیهبافی را بگیرد ، نمیتواند از چند صد تومان حقوق مفت ماهانه چشم پوشد ، بدینسان فهم و خرد را در زیر پا میگزارد و بچنین سخن بیپایی میپردازد.
ولی آیا اینها حقایق را از میان میبَرَد؟.. آیا اینها اثری تواند داشت؟.. بیگمان اینها حقایق را از میان نمیبرد. بیگمان اثری نتواند داشت. در این مدت ده دوازده سال وزارت فرهنگ با همهی نیروی خود بهواداری از شعر (بآن معنی ناستوده که در ایران رواج داشته) کوشیده است و فروغیها و قزوینیها و دکتر غنیها و دیگران نیروهای خود را در آن راه بکار بردهاند و با همهی اینها نتوانستهاند جلو تأثیر حقایق را بگیرند.
پابرگی :
1ـ دربارهی این شاعر دکتر نک. «در پیرامون ادبیّات» ، نشر دوم اینترنتی ، ص 133
.
🔸 تکهی 4
اکنون گفتگو در آنست که این یک حقیقتی بوده با دلیل بیان کرده شد ، و هر کس که این را بشنود و بفهمد اگر پاکدل و بیغرض است ناچار است که آن را بپذیرد و گردن بگزارد ، و ما تاکنون هرچه آزمودهایم جز این نتیجه ندیدهایم. بارها دیده شده که کسی آمده و از سخنان ما دربارهی شعر و شاعری گله بسیار داشته. ولی چون نشسته و سر گفتگو باز شده و این سخن یا مانند آن را شنیده رام گردیده و با خشنودی برخاسته و رفته.
چندی پیش یکی از شعرای شیراز که مرد بنامیست به تهران آمده بود. با یکی از همراهان ما گفتگو کرده گلهی بسیار اظهار کرده بود. روزهایی بود که من ناتندرست بودم. آن همراه گفته بود بهتر است برویم عیادتی کنیم و شما نیز سخنان خود را بگویید. آمدند و نشستند و آن شاعر گلههای خود را بازنمود. من سخنانی که دربارهی شعر و شاعری داریم و همه حقایق است باو گفتم. چون غرض نداشت همه را پذیرفت و چون بشیراز رفت در آنجا در پیش همراهان ما خشنودی نموده پیام سپاسگزاری برای من فرستاده بود.
همه میدانند دوازده سال پیش هنگامی که ما بسخن از شعر پرداختیم و ایرادها گرفتیم تو گویی به لانهی زنبور آتش زده بودیم. در تهران و دیگر شهرها هایهو برخاست و از هر سو آوازها بگله و پرخاش بلند گردید. ولی در سایهی تأثیر حقایق اکنون آن هایهوی خوابیده و انبوهی از کسانی که آن روز ایراد میگرفتند و پرخاش میکردند امروز خودشان سخنان ما را بر زبان دارند. میگویند ، مینویسند ، بشعرا خرده میگیرند. این نمونهای از تأثیر حقایقست.
از آنسو همهی مردم پاکدل و بیغرض نیستند. هستند کسان بسیاری که خردهاشان ناتوان و یا در زنجیر اغراض است ، و این کسان حقایق را نمیپذیرند و ناچارند دستهای در برابر دیگران باشند و ایستادگی نمایند. مثلاً همان دکتر وزارت فرهنگ یکی از این کسانست. زیرا آن حقیقت را که شنید باآنکه پاسخی نتوانست داد چون شاعر است و یگانه هنرش شعر گفتن و قافیه بافتن میباشد و بهمین عنوانست که در وزارت فرهنگ جا برای خود باز کرده و ماهانه چند هزار ریال حقوق مفت میبرد ، از اینرو نتوانسته حقیقت را بپذیرد. دیده شد در اینجا و آنجا تکههایی میگوید و مینویسد که بحساب خود میخواهد بسخنان ما پاسخ دهد ، و این گفتههایش چندان سست و بیپاست که اگر خودش فهم آزاد داشت خندهاش میگرفت. (1)
مثلاً بنام ایراد بگفتههای من در یک جا چنین گفته : او هنوز نمیداند اندیشههای فلسفی و دینی جز اندیشههای شاعرانه است.
ببینید این سخن تا چه اندازه سست و بیپاست. مگر در جهان حقایق چند رشته است؟!. مگر نیک و بد و راست و دروغ از نظر هر کسی جداست؟!..
در آن صورت ما باید بهیچ گروهی در برابر کارهای بدشان ایراد نگیریم. مثلاً سیاستمداران اروپا که در نتیجهی هوسبازیهای خود جهان را بخاک و خون میکشند و ملیونها جوانان را بکشتن میدهند ما نباید ایراد گیریم و یا کارشان را بد شماریم. زیرا اگر ایراد گیریم آنها نیز توانند گفت : اندیشههای فلسفی و اجتماعی جز اندیشههای سیاسیست.
یا خیر ، این ایلهای راهزن کُرد و شاهسون که در ایران هستند ما نباید بآنها نکوهش کنیم و کارشان را بد شماریم. زیرا آنان نیز خواهند توانست همچون آقای دکتر وزارت فرهنگ استدلال کرده بگویند : این چیزها که شما میگویید اندیشههای دینی یا اجتماعی است. اندیشههای شاهسونانه یا کردانه جز آنهاست.
ببینید جوانی که باروپا رفته و درس خوانده و لقب دکتری گرفته ، چون نمیتواند جلو هوس پست قافیهبافی را بگیرد ، نمیتواند از چند صد تومان حقوق مفت ماهانه چشم پوشد ، بدینسان فهم و خرد را در زیر پا میگزارد و بچنین سخن بیپایی میپردازد.
ولی آیا اینها حقایق را از میان میبَرَد؟.. آیا اینها اثری تواند داشت؟.. بیگمان اینها حقایق را از میان نمیبرد. بیگمان اثری نتواند داشت. در این مدت ده دوازده سال وزارت فرهنگ با همهی نیروی خود بهواداری از شعر (بآن معنی ناستوده که در ایران رواج داشته) کوشیده است و فروغیها و قزوینیها و دکتر غنیها و دیگران نیروهای خود را در آن راه بکار بردهاند و با همهی اینها نتوانستهاند جلو تأثیر حقایق را بگیرند.
پابرگی :
1ـ دربارهی این شاعر دکتر نک. «در پیرامون ادبیّات» ، نشر دوم اینترنتی ، ص 133
.
Telegram
کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
🔶 در پیرامون «ادبیات»
🖌 احمد کسروی
🔍 جستار : معنی «ادب» ، «ادبیات» و شعر. سود و زیان شعر در ایران
📊 شمار ساتها : ۱۵۶
بازپسین پراکنش : نیمهی دوم خرداد ۱۳۹۸
🔷 کتابخانهی پاکدینی
🔸 این کتاب از سوی «باهَمادِ پاکدینان» و بدست «کوشادِ تلگرام» پراکنده…
🖌 احمد کسروی
🔍 جستار : معنی «ادب» ، «ادبیات» و شعر. سود و زیان شعر در ایران
📊 شمار ساتها : ۱۵۶
بازپسین پراکنش : نیمهی دوم خرداد ۱۳۹۸
🔷 کتابخانهی پاکدینی
🔸 این کتاب از سوی «باهَمادِ پاکدینان» و بدست «کوشادِ تلگرام» پراکنده…
🔶 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری» (1)
🔸 (تکهی 2)
نخست باید دانست که «مبالغه» یا بعبارت پارسی گزافگویی دور از خرد است و آدمی خردمند هرگز گرد آن نمیگردد ، دوم باید دانست که گزافگویی هم اندازهای دارد و گفتن اینکه :
گرگ از مهابت تو به ره مانده میش را
بردارد از زمین و بدوش شبان دهد
یا گفتن اینکه :
چنان بعهد تو میزان عدل شد طیار
که میل سوی کبوتر نمیکند شاهین
گزافه هم نیست و انصاف را جز کلمهی «سرسام» شایستهی نام دیگری نمیباشد.
اگرچه خود آن سرایندگان را غرور برداشته و چنین میپنداشتهاند که از این «آسمان و ریسمان»بافی هنر بزرگی مینمایند بلکه گاهی بیشرمی نموده دم از دعواهای دیگر میزدهاند چنانکه همان انوری میگوید :
من نمیدانم که این جنس سخن را نام چیست
نه نبوت میتوانم خواندش نه ساحری!
ولی ما آنان را از اسب غرور پایین آورده دوباره میگوییم که این جنس سخن جز بیهودهگویی نبوده و جز نام «سرسام» نداشته است.
ما نه تنها شعرا را که بافندهی این مضمونها میباشند نکوهش مینماییم بلکه پادشاهانی را که این بیهودهگوییها را شنیده و تکان نخوردهاند نیز درخور نکوهش میدانیم. از آنسوی هم میاندیشیم که آن پادشاهان جز یکمشت مردم بیارجی نبودهاند و کارهای دیگر ایشان نیز از اینگونه و جنس بوده.
مثلاً سلطان سنجر که انوری این بیهودهبافیها را در ستایش او کرده خود مرد روسیاه و نابکاری بیش نبوده. (1) دریغا ایران که بدست اینگونه کسان افتاده بوده! صد دریغا !
دوباره میگوییم که آن زمانها دورهی زبونی و بدبختی ایران بوده و ما هرگز نمیتوانیم که امروز بکارهای آن زمان با دیدهی رضایت نگریسته پیروی از آنها بنماییم. همان انوری را ببینید که چه آلودگیها داشته و به چه سیاهکاریها دچار بوده. (2) آن شعرهای بیشرمانه دربارهی شراب خواستن که بیخردانه در بیشتر تذکرهها آوردهاند و آن بیتی که در هجو مادر خود از او معروفست بهترین نمونه از پستی و نابکاری او میباشد. آیا چنین کسی درخور آنست که امروز شعرای ایران پیروی از سبک شعرسرایی او نمایند؟! آیا انصاف است که کسانی ازو هواداری کنند؟!
این یک نمونه از زشتیهای شعرای پیشین میباشد. ما اگر نکوهش میکنیم از این زشتیهاست و منظور ما اینست که شعرای امروز از هیچ باره پیروی از شعرای گذشته ننمایند بلکه خویشتن بنیاد نوینی بگزارند و از سخنان سنجیده و آراستهی خود سود به ایران و ایرانیان برسانند.
پابرگیها :
1ـ شاید خوانندگان نخواهند دانست که ما برای چه سلطان سنجر را که آنهمه ستایشها ازو در کتابها نوشتهاند روسیاه و نابکار میخوانیم. شرح نابکاریهای او را در تاریخ عماد اصفهانی بخوانند که چگونه پسران زیبارو را برگزیده و با آنان عشقبازیها میکرده و آنان را بر وزرا و امرا چیرگی میداده تا آنجا که یکی از آنان روز روشن سر وزیر سنجر را برید. چنین کسانی چه شاه و چه گدا پستترین آدمی میباشند و همیشه باید نامهای آنان را بزشتی برد.
2ـ همان سیاهکاریهایی که پادشاهش سنجر گرفتار بوده.
.
🔸 (تکهی 2)
نخست باید دانست که «مبالغه» یا بعبارت پارسی گزافگویی دور از خرد است و آدمی خردمند هرگز گرد آن نمیگردد ، دوم باید دانست که گزافگویی هم اندازهای دارد و گفتن اینکه :
گرگ از مهابت تو به ره مانده میش را
بردارد از زمین و بدوش شبان دهد
یا گفتن اینکه :
چنان بعهد تو میزان عدل شد طیار
که میل سوی کبوتر نمیکند شاهین
گزافه هم نیست و انصاف را جز کلمهی «سرسام» شایستهی نام دیگری نمیباشد.
اگرچه خود آن سرایندگان را غرور برداشته و چنین میپنداشتهاند که از این «آسمان و ریسمان»بافی هنر بزرگی مینمایند بلکه گاهی بیشرمی نموده دم از دعواهای دیگر میزدهاند چنانکه همان انوری میگوید :
من نمیدانم که این جنس سخن را نام چیست
نه نبوت میتوانم خواندش نه ساحری!
ولی ما آنان را از اسب غرور پایین آورده دوباره میگوییم که این جنس سخن جز بیهودهگویی نبوده و جز نام «سرسام» نداشته است.
ما نه تنها شعرا را که بافندهی این مضمونها میباشند نکوهش مینماییم بلکه پادشاهانی را که این بیهودهگوییها را شنیده و تکان نخوردهاند نیز درخور نکوهش میدانیم. از آنسوی هم میاندیشیم که آن پادشاهان جز یکمشت مردم بیارجی نبودهاند و کارهای دیگر ایشان نیز از اینگونه و جنس بوده.
مثلاً سلطان سنجر که انوری این بیهودهبافیها را در ستایش او کرده خود مرد روسیاه و نابکاری بیش نبوده. (1) دریغا ایران که بدست اینگونه کسان افتاده بوده! صد دریغا !
دوباره میگوییم که آن زمانها دورهی زبونی و بدبختی ایران بوده و ما هرگز نمیتوانیم که امروز بکارهای آن زمان با دیدهی رضایت نگریسته پیروی از آنها بنماییم. همان انوری را ببینید که چه آلودگیها داشته و به چه سیاهکاریها دچار بوده. (2) آن شعرهای بیشرمانه دربارهی شراب خواستن که بیخردانه در بیشتر تذکرهها آوردهاند و آن بیتی که در هجو مادر خود از او معروفست بهترین نمونه از پستی و نابکاری او میباشد. آیا چنین کسی درخور آنست که امروز شعرای ایران پیروی از سبک شعرسرایی او نمایند؟! آیا انصاف است که کسانی ازو هواداری کنند؟!
این یک نمونه از زشتیهای شعرای پیشین میباشد. ما اگر نکوهش میکنیم از این زشتیهاست و منظور ما اینست که شعرای امروز از هیچ باره پیروی از شعرای گذشته ننمایند بلکه خویشتن بنیاد نوینی بگزارند و از سخنان سنجیده و آراستهی خود سود به ایران و ایرانیان برسانند.
پابرگیها :
1ـ شاید خوانندگان نخواهند دانست که ما برای چه سلطان سنجر را که آنهمه ستایشها ازو در کتابها نوشتهاند روسیاه و نابکار میخوانیم. شرح نابکاریهای او را در تاریخ عماد اصفهانی بخوانند که چگونه پسران زیبارو را برگزیده و با آنان عشقبازیها میکرده و آنان را بر وزرا و امرا چیرگی میداده تا آنجا که یکی از آنان روز روشن سر وزیر سنجر را برید. چنین کسانی چه شاه و چه گدا پستترین آدمی میباشند و همیشه باید نامهای آنان را بزشتی برد.
2ـ همان سیاهکاریهایی که پادشاهش سنجر گرفتار بوده.
.
گفت و شنید 4.pdf
250.8 KB
🔸 گفت و شنید ۴
🖌 احمد کسروی
💡 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
🖌 احمد کسروی
💡 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 دربارهی استقلال (تکهی یک از چهار)
در شمارهی 57 پرچم گفتاری از آقای دادپرور دربارهی آذربایجان بچاپ رسانیدیم که در آن چنین میگوید : «در آذربایجان پرچم مانند دسته گلی دست بدست میگردد ... هر کس میخواهد ببیند نسبت به آذربایجان تازه چه نوشته شده ... اما افسوس ... کمتر در پرچم خبر مسرتبخشی نسبت به آذربایجان خوانده میشود». (1)
میگویم : چه آذربایجان و چه دیگر جاها «خبر شادیآور» بسته بکوششهای خود ماست. ما را از این گرفتاریها جز کوششهای خودمان رها نخواهد گردانید. باید بکوشیم و فیروز گردیم و به نتیجههای شادیآور رسیم.
بدانید ای آقای دادپرور : در جهان هیچ کاری بیانگیزه نتواند بود. همان ناموسهایی که در فیزیک و شیمی و دیگر علوم خواندهاید در سراسر کارهای جهان حکمفرماست. این گرفتاریها و سختیهای ما بیعلت نیست. یک کار تصادفی نبوده. نتیجهی اوضاع کواکب نمیباشد. اینها نتیجهی آلودگیهای هزارساله است. آلودگیهای هزارساله این توده را ناتوان گردانیده و از پا انداخته و اینست همیشه صدمه میخورد ، همیشه گزند میبیند.
از اینسوی امروز هم اگر از راهش بکار درآییم و بکوششهای دلسوزانه پردازیم ، این کوششها بینتیجه نخواهد ماند و هرآینه فیروزمند خواهیم گردید.
آذربایجان یک رشته نیازمندیهایی دارد که باید دولت توجه کند. دربارهی آنها گفتگو شده است و ما نیز فشار توانیم آورد. ولی اساس چیزهای دیگریست. یک رشته موضوعهای بسیار مهمتری درمیان است که مربوط بخود توده است.
امروز در گام نخست ما نیاز بنگهداری کشور خود داریم. امروز این جنگها و خونریزیها که در جهان برخاسته همه برای آب و خاکست. ما نیز باید در اندیشه باشیم. نباید بیپروا نشینیم و چشم براه حوادث دوزیم.
امروز جنگ است و دولتها در برابر یکدیگر میدانها باز کردهاند. شاید فردا نیز گفتگوی آشتی و تقسیم غنایم جنگ بمیان آید. در همهی این حالها بکشور ما خطرهایی متوجه است و ما باید خود را برای مقاومت با حوادث آماده گردانیم.
پابرگی از ویراینده :
1ـ اندکزمانی پس از پیشامدهای شهریور 1320 در آذربایجان آواز جداییخواهی و آشوبگری برخاست. اینها جز از جداییخواهیِ رسمیتر «فرقهی دمکرات آذربایجان» در سال 1324 بود. بیگفتگو آنچه در آن زمان در آذربایجان روی میداد جز کار یکمشت بیگانهپرست نبود که به شیوهی شاهسونان راه میزدند و روستاها را تاراج کرده سراسر آذربایجان را میدان تاخت و تاز خود گردانیده بودند. این سیاهکاریها را در چنان هنگامهی بیمناکی که افتادن رضاشاه و درآمدن سپاهیان روس و انگلیس به ایران پدید آورده بود میکردند ـ هنگامهای که کشور در هرج و مرج سراسری بود. دستاویزی که برای جدایی نشان میدادند زبان ترکی بود که آن را بهانهی دشمنی با دولت و مردم دیگر استانها گرفته بودند. روزنامهی پرچم از نخستین شمارهاش به آن آشوبها پرداخت و با گفتارهای خردمندانهی خود ، مردم آذربایجان را از دستهای پشت پرده و بهانهجوییهای آشوبگران آگاه ساخت و نقاب از چهرهشان برکشید. شمارههای بسیاری از پرچم بیرون نیامده بود که آشوبگران نقشههای خود را بر باد رفته یافتند. مردم آنجا آنان را بهتر شناختند و از گِردشان پراکنده شدند. آشوب از آن بیمناکی آغازی بیرون آمد ولی این گوشه و آن گوشه هنوز ادامه داشت زیرا دستهایی در کار بود که دولت ناتوان باشد و همه با نابسامانیها سرگرم باشند. از آنسو هم آرتشی که آن را «درهم شکسته» میشماردند هنوز راهبر درستی نداشت تا سرکشان را در کوتاه زمانی سر بکوبد.
مغز سخن در این گفتار «انتظارات و مطالباتِ» مردم برای سامان گرفتن کارها و اینکه «چه باید کرد» میباشد. با آنکه نزدیک به هشتاد سال درمیانه میگذرد چه مانندگیهایی با حال امروز کشور دارد!
.
🔸 دربارهی استقلال (تکهی یک از چهار)
در شمارهی 57 پرچم گفتاری از آقای دادپرور دربارهی آذربایجان بچاپ رسانیدیم که در آن چنین میگوید : «در آذربایجان پرچم مانند دسته گلی دست بدست میگردد ... هر کس میخواهد ببیند نسبت به آذربایجان تازه چه نوشته شده ... اما افسوس ... کمتر در پرچم خبر مسرتبخشی نسبت به آذربایجان خوانده میشود». (1)
میگویم : چه آذربایجان و چه دیگر جاها «خبر شادیآور» بسته بکوششهای خود ماست. ما را از این گرفتاریها جز کوششهای خودمان رها نخواهد گردانید. باید بکوشیم و فیروز گردیم و به نتیجههای شادیآور رسیم.
بدانید ای آقای دادپرور : در جهان هیچ کاری بیانگیزه نتواند بود. همان ناموسهایی که در فیزیک و شیمی و دیگر علوم خواندهاید در سراسر کارهای جهان حکمفرماست. این گرفتاریها و سختیهای ما بیعلت نیست. یک کار تصادفی نبوده. نتیجهی اوضاع کواکب نمیباشد. اینها نتیجهی آلودگیهای هزارساله است. آلودگیهای هزارساله این توده را ناتوان گردانیده و از پا انداخته و اینست همیشه صدمه میخورد ، همیشه گزند میبیند.
از اینسوی امروز هم اگر از راهش بکار درآییم و بکوششهای دلسوزانه پردازیم ، این کوششها بینتیجه نخواهد ماند و هرآینه فیروزمند خواهیم گردید.
آذربایجان یک رشته نیازمندیهایی دارد که باید دولت توجه کند. دربارهی آنها گفتگو شده است و ما نیز فشار توانیم آورد. ولی اساس چیزهای دیگریست. یک رشته موضوعهای بسیار مهمتری درمیان است که مربوط بخود توده است.
امروز در گام نخست ما نیاز بنگهداری کشور خود داریم. امروز این جنگها و خونریزیها که در جهان برخاسته همه برای آب و خاکست. ما نیز باید در اندیشه باشیم. نباید بیپروا نشینیم و چشم براه حوادث دوزیم.
امروز جنگ است و دولتها در برابر یکدیگر میدانها باز کردهاند. شاید فردا نیز گفتگوی آشتی و تقسیم غنایم جنگ بمیان آید. در همهی این حالها بکشور ما خطرهایی متوجه است و ما باید خود را برای مقاومت با حوادث آماده گردانیم.
پابرگی از ویراینده :
1ـ اندکزمانی پس از پیشامدهای شهریور 1320 در آذربایجان آواز جداییخواهی و آشوبگری برخاست. اینها جز از جداییخواهیِ رسمیتر «فرقهی دمکرات آذربایجان» در سال 1324 بود. بیگفتگو آنچه در آن زمان در آذربایجان روی میداد جز کار یکمشت بیگانهپرست نبود که به شیوهی شاهسونان راه میزدند و روستاها را تاراج کرده سراسر آذربایجان را میدان تاخت و تاز خود گردانیده بودند. این سیاهکاریها را در چنان هنگامهی بیمناکی که افتادن رضاشاه و درآمدن سپاهیان روس و انگلیس به ایران پدید آورده بود میکردند ـ هنگامهای که کشور در هرج و مرج سراسری بود. دستاویزی که برای جدایی نشان میدادند زبان ترکی بود که آن را بهانهی دشمنی با دولت و مردم دیگر استانها گرفته بودند. روزنامهی پرچم از نخستین شمارهاش به آن آشوبها پرداخت و با گفتارهای خردمندانهی خود ، مردم آذربایجان را از دستهای پشت پرده و بهانهجوییهای آشوبگران آگاه ساخت و نقاب از چهرهشان برکشید. شمارههای بسیاری از پرچم بیرون نیامده بود که آشوبگران نقشههای خود را بر باد رفته یافتند. مردم آنجا آنان را بهتر شناختند و از گِردشان پراکنده شدند. آشوب از آن بیمناکی آغازی بیرون آمد ولی این گوشه و آن گوشه هنوز ادامه داشت زیرا دستهایی در کار بود که دولت ناتوان باشد و همه با نابسامانیها سرگرم باشند. از آنسو هم آرتشی که آن را «درهم شکسته» میشماردند هنوز راهبر درستی نداشت تا سرکشان را در کوتاه زمانی سر بکوبد.
مغز سخن در این گفتار «انتظارات و مطالباتِ» مردم برای سامان گرفتن کارها و اینکه «چه باید کرد» میباشد. با آنکه نزدیک به هشتاد سال درمیانه میگذرد چه مانندگیهایی با حال امروز کشور دارد!
.