پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.28K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
بالاخره اگر شما بگویید در آن محاكمه دخالت نداشته‌اید این انكار محسوسات است. و اگر بگویید مجبور بودید یك دروغ بیشرمانه‌ایست. كسان بسیاری شما را می‌شناسند كه یك مرد ستمگری هستید و در زمان آن شاه از فرصت استفاده جسته خوی ستمگرانه‌ی خود را بكار می‌بردید و كسی هم شما را ناگزیر نمی‌گردانید. اساساً دعوی ناگزیری در این هنگام از كسی پذیرفته نیست و نباید بود. شما اگر از آن كار كناره می‌جستید مانعی در جلو نداشتید. من كه نویسنده‌ی این گفتارم یك روزی برای گفتگو درباره‌ی یك بدبختی كه بچنگال شما افتاده بود بدیوان حرب آمدم و هنوز فراموش نكرده‌ام كه یك افسر ریشداری (كه سپس دانسته‌ام شما آقای سرتیپ قریب بوده‌اید) با یك تشر و تحكمی بمن پاسخ داد : «حكم مدعی‌العمومِ دیوان حرب حكم اعلیحضرتست باید اجرا شود». [5] هنوز تلخی آن پاسخ بی‌ادبانه و سیاهدلانه‌ی شما از یاد من نرفته. با اینحال هیچگاه درپی كینه‌جویی از شما نبودم و آنچه مرا بنوشتن این سخن واداشته گفتارنویسی شماست. من درشگفتم كه شما با چه رویی اینها را می‌نویسید؟! نمی‌دانم مردم را تا چه ‌اندازه بیچاره و نافهم پنداشته‌اید كه می‌خواهید پس از آنهمه سیاهكاریها از در فریبكاری درآیید و خود را محبوب گردانید؟!..
(پرچم روزانه شماره‌های 129 و 130)

[1] : ركن‌الدین مختاری پس از سرتیپ محمدحسین آیرم تا سال 1320 رئیس شهربانی بود.
[2] : حسن مشارالملک در کودتای سوم اسفند 1299 با سیدضیاء و رضاخان میرپنج همراهی کرد و در کابینه‌ی سیدضیاء وزیر دربار احمدشاه شد.
سه بار وزیر خارجه ، پنج بار وزیر دارایی ، یک بار وزیر دربار و یک بار وزیر راه بود. زیر بار بستن قرارداد نفت نرفت. (از ویکی پدیا) در سال ۱۳۱۶ به اروپا رفت و تا پایان عمر آنجا ماند.
[3] : دنباله‌ی سخن شاه چنین بوده : «من گفتم تحقیق كنید نگفتم حكم اعدام دهید». نك. دفتر «دفاع در دیوان کیفر».
[4] : برای آگاهیهای بیشتر از آن جوان نك. بدفتر «دفاع در دیوان کیفر»
[5] : بیگمان دیكتاتوری یك‌روزه پدید نمی‌آید. آن هم پس از جنبش و خیزش ریشه‌داری همچون مشروطه. این نمونه‌ایست از رفتارهایی كه نشان می‌دهد دیكتاتوری چگونه پدید می‌آید. در زمان رضاشاه «خرده‌دیكتاتور»‌ها با عنوانهایی مانند «حكم اعلیحضرتست» یا «حسب‌الامر همایونی» با قانونشكنیها و زورورزیها خواستهای ناپاك خود را پیش می‌برده و آنگاه یك «مطابق فرمایشات ملوكانه» و مانند آن را پیش می‌كشیدند و هر جا كه از آنها نیز كاری برنمی‌آمد از دروغ بستن و «بلشویك» خواندن طرف باكی نداشتند. بدینسان از یكسو سنگ براه آزادی و آزادگی می‌غلتاندند و از سویی با چاپلوسیهای خود (چه فرمان شاه ، چه فرمان یزدان و ...) امر را بر «شخص اول مملكت» مشتبه كرده رفته رفته ازو یك دیكتاتور بزرگ می‌پروردند. در دوره‌ی محمدرضاشاه نیز پس از زمان كوتاهی از آغاز پادشاهیش باز همین مسیر پیموده شد. كسانی پیرامون او را گرفتند كه به «نوكری» و «دستبوسی» او افتخار می‌كردند (برای مثال : دو نخست‌وزیر كشور ، اقبال و علم). این «بله قربان گویان» با ساختن و بكار بردن عنوانهایی چون «آریامهر» و مانندهای آن به پادشاه «دمكرات‌مآب» میدان خودكامگی گشادند و امر را بر او نیز مشتبه ساخته از پلكان دیكتاتوری گام بگام بالا بردند. ... روزگار پادشاهان گذشت و ملایان سر كار آمدند ولی رفتارها دیگر نشد و این بار «پیروی از خط امام» ، «ذوب شدن در ولایت فقیه» و مانندهای آنها ، حكم همان «حسب‌الامر»‌ها و «بله قربان»‌ها را یافت و خرده‌دیكتاتورها برای آنكه مانعی بر سر راهشان بازنماند ، هر كه را سخنی جز آنها می‌راند با چماق «ضد ولایت فقیه» و «ضد انقلاب» و «لیبرال» و با فریادهای «مرگ بر ...» از میدان بیرون راندند. این نامردیها هنوز هم ادامه دارد. امروز بر سر هر گفتگوی خُرد و کم‌بهایی می‌بینید سران کشور سخنانی همچون «چنانکه حضرت آقا فرمودند ...» یا‌ «به فرموده‌ی مقام معظم رهبری ...» بر زبان دارند. بدینسان راه خفه كردن آزادی و پروردن دیكتاتور را بار دیگر از نو پیموده و می‌پیماییم.
آیا ما خود مقصر نیستیم؟!..
سرپاس رکن‌الدین مختاری
✴️ ما چه می‌خواهیم؟..

🖌 احمد کسروی

📖 مهنامه‌ی پیمان

تکه‌ی 12 از بخش پنجم

🔸گمراهیها با همه‌ی کهنگی از زیانمندی نمی‌افتند

ما بیشتر سخن از گمراهیهای شیعیان و صوفیان و مسیحیان و این دسته‌های بنام می‌رانیم ، ولی می‌باید در یاد داشت كه تنها اینها نیستند. می‌باید بیاد آورد علی‌اللهیان و اسماعیلیان و زردشتیان و بهائیان و جهودان و دیگران را كه هر یكی دسته‌ی دیگری می‌باشند و برای خود كارهای بیهوده‌ی دیگری می‌دارند. علی‌اللهیان كه بنام گوران یا اهل حق نامیده شوند در آذربایجان و كردستان بسیار فراوانند و كیش خود را نهان دارند. در این كشور می‌زیند و همیشه خود را كنار می‌گیرند. اسماعیلیان در خراسان و محلات و دیگر جاها هستند و آنان نیز كیش خود را پوشیده دارند. آنان هم در این كشور می‌زیند و دل با دیگران می‌دارند. شیخیان در كرمان و دیگر جاها فراوانند و خود را یك دسته‌ی جدایی گردانیده‌اند و جز پیشوای خود را نمی‌شناسند.

گرفتاری نگرید : یك روز بوده مردم بیكار بوده‌اند و پی سخنان مفت می‌گردیده‌اند و ملایان برای گرمی بازار خود سخنانی بمیان انداخته‌اند ، یكی گفته معراج پیغمبر اسلام با این تن بوده و دیگری گفته با آن نبوده ، یكی گفته امامان آفرنده و روزی‌دهنده‌ی مردم هستند و دیگری گفته نیستند. از اینگونه سخنانِ مفتی بمیان انداخته و مردم را دو دسته كرده و بریختن خون یكدیگر برانگیخته‌اند و بس نشده كه امروز كه یك‌نیم بیشتر جهان بیدینند و بهستی خدا هم باور نمی‌دارند و به هر حال این سخنان از ریشه برافتاده ، باز آن دسته‌بندی بجای خود پایدار است و خاندانهایی از این دوتیرگی نان می‌خورند و از مردم بینوا «زكات» گرفته اتومبیل و دستگاه برای خود درست می‌كنند.

زردشتیان و یهودیان پس از هزار سال هنوز ایستادگی می‌نمایند و خود را از مردم كنار می‌كشند. بهائیان یك میدان كوچكی برای خود باز كرده و زن و مرد و بزرگ و كوچك نیروی خود را در آن بكار می‌برند. اینان نیز در این كشور می‌زیند و دلهاشان در جای دیگر می‌باشد.

یك روز بوده مردم چشم براه ناپیدایی دوخته بوده‌اند ، و یكی برخاسته و گفته آن ناپیدا منم و یك «خدا خواهد پدید آوردی» [1] هم خواهد بود. یكی هم برخاسته و گفته آن «خدا خواهد پدید آورد» منم ، و این را عنوان ساخته و سخنانی گفته. ما كه اكنون می‌دانیم آن داستان از ریشه درست نبوده باز كسانی پی آن سخنان را می‌دارند و خود را از توده بكنار می‌كشند.

از كارهای شگفت اینانست كه بایرادهایی كه می‌شود هیچگاه پاسخ نمی‌دهند و بروی خود نمی‌آورند وآنگاه با یكدیگر نشسته چنین می‌گویند : «مردم چشم حق‌بین ندارند».

[1] : همان «من یظهره الله».
سید علی‌محمد باب شیرازی
حسینعلی بهاء
کتاب «ما چه می‌خواهیم؟»
✴️ داوریهای توده درباره‌ی شعر در ایران

🔸 گفتار چهارم

تکه‌ی هشتم

🔶 چرا بدلیل گردن نگزاریم؟!

آقای عدل در قسمت دیگر گفتار خود پس از طرفداری از سعدی و شرح دو سه شعر از او می‌گویند : اگر غلط كرده نفرینش نكنیم و آن غلط را معدوم سازیم.

ایشان باید بدانند اگر آزادگان نام سعدی و دیگر بدآموزان مانند او را می‌برند دشمنی با آنان ندارند زیرا همگی مرده‌اند ، و اگر بطرفداران این مفاخر ملی برنخورد ، تن آنها پوسیده و سالهاست كه بعناصر اصلی تجزیه گردیده است و سر و كار روانشان نیز با خداست. پس دشمنی ما بآنان علتی ندارد لیكن ما می‌گوییم گفته‌های زشت اینان را با هیاهو چاپ كردن ، و در كتب درسی بدست نوآموزان دادن بزیان این مردم است. می‌گوییم كه از كسانی باین پستی و آلودگی و گفته‌هایی باین زشتی پیشوا برای این ملت تراشیدن و بزرگ ساختن از ناپاكدلی است زیرا پرداختن باین بزرگان مصنوعی آنهم با هیاهویی كه در پیرامون هر یك كه بدآموزتر است برانگیختن ، توده را از پرداختن بكار زندگی امروز بازمی‌دارد. وگرنه آقای كسروی یا دیگری از یاران ایشان با سعدیها و حافظها چه برادركشتگی توانند داشت؟!

آقای عدل می‌گویند در گفته‌های اینان پندهای خوبی هم هست.

ما می‌گوییم گذشته از اینكه پندآموزی خشك تأثیری در اخلاق ندارد ، از گفته‌ی كسی پند توان گرفت كه سراسر گفته‌هایش خردپذیر و سنجیده باشد ، تازه شرط اساسی پندپذیرفتگی خود اوست. زیرا اگر در پندآموزی شرط نیست كه همگی سخنان پندآموز راست و درست باشد و اگر كسی هر آلودگی دارا باشد [و] درمیان صدها سخنان پوچ یك سخن آراسته گفت ما باید بنام دستور اخلاقی آن را نگاهداریم بلكه دُر و گوهرش شماریم ، مطربانی كه برای تفریح گاهی بخانه می‌آوریم یا فلان درویش مارگیر در وسط معركه‌ی ماربازی یا جانشینان لوطی غلامحسین درمیانه‌ی نمایشهای حقه‌بازی ، گاهی سخنان پندآمیزی هم می‌گویند پس بر طبق این قاعده آنان نیز از پیشوایان كشورند و از مفاخر ملی بشمار می‌آیند و برای جدا كردن نیك و بد گفته‌هایشان باید پیاپی كمیسیون برپا كرد. آیا كاری احمقانه‌تر از این می‌توان پنداشت؟.

آقای عدل قدری پایین‌تر باز می‌گویند باشخاص باذوق و حساس نمی‌توان گفت از ادبیات لذت نبرید. در پاسخ می‌گویم آزمایش ثابت كرده است مردمی كه در اثر آلودگی ، خردهاشان به پستی گراییده‌اند اگر معناهای عالی از دیگران بگیرند چون آلودگی مانع از آنست كه هوششان بپایه‌ی آن معنی برسد ناچار آن معنی عالی را تنزل می‌دهند و همسطح اندیشه‌ی خود می‌سازند. برای مثال در سخنان معمولی مردم دقت كنید و ببینید حتا كسان باسواد از كلمه‌ی آزادی چگونه معنایی پیش خود تصور می‌كنند؟. همین حال را دارد سایر معناهای مانند آن.

در مورد كلمه‌ی باطمطراق ادبیات نیز عین این حكم وارد است چنانكه آن را در ظاهر نیز ترجمه‌ی «لیتراتور» می‌گیرند و در ستایشِ آن گزافه‌سراییها می‌كنند اما عملاً مدلول آن را بمعنی این رشته یاوه‌بافیها و سخن‌بازیها می‌گیرند.

آقای عدل اگر می‌خواهید بر این غلط آشكار یا بهتر گویم فریبكاری بدرستی آگاه شوید بسخنرانی 1314 آقای كسروی كه در بالا بآن اشاره شد مراجعه فرمایید. كلمه‌ی ادبیات با معنی آنچنانیش حتا بر فنون ادب كه تازیان پس از اسلام پدید آورده‌اند نیز قابل صدق نیست.

اما اینكه می‌گویید باشخاص باذوق و حساس نمی‌توان گفت ادبیات را دوست ندارند ، ما بآن كسان كاری نداریم و به كودك كه از راه هوس گِل‌بازی را دوست دارد نمی‌گوییم گل‌بازی مكن و هیچگاه بدیوانه‌ای كه رخت خود را تكه‌تكه می‌كند ایراد نمی‌گیریم. روی سخن ما با خردمندان است و در نبرد با پراكندگیها كه آغاز كرده‌ایم و بیاری خدا فیروزمند خواهیم بود تنها از خردمندان یاوری می‌طلبیم.
✴️ ریشه‌ی بدبختیها (تکه‌ی سی‌‌ونهم)

🔶 چرا خردها از كار افتاده (بخش یک از دو)

روزنامه‌ی كوشش كتابی از فرانسه زیر عنوان «سه سال در ایران» ترجمه می‌كند كه نویسنده‌ی آن كُنت گوبینو در آغاز پادشاهی ناصرالدین‌شاه بعنوان سفارت فرانسه بایران آمده سه سال در اینجا مانده ، و چون مرد دانشمندی بوده كتابهایی درباره‌ی ایران نوشته كه یكی از آنها همینست. كنت گوبینو درباره‌ی ایران چنین می‌نویسد :

«اصول استدلال و روش تنقید اروپایی بهیچ‌وجه در ایران مورد توجه نیست و هواخواه ندارد.
شما اگر با یك نفر صوفی ایرانی صحبت كنید و بنیروی استدلال و روش علمی اروپاییان بطلان عقیده‌ی او را ثابت نمایید و نیز با یك نفر علی‌اللهی صحبت نمایید و بقوه‌ی منطق باو بفهمانید كه عقیده‌اش غلط است و دلایل مخالف او را یكی بعد از دیگری رد نمایید بطوری كه دیگر در جواب شما دربماند و قادر بایراد یك كلمه نباشد ... آیا بعد از این موفقیت تصور میكنید كه مطیع عقیده‌ی شما شده و حرف شما را باور كرده است؟
من كه مدتی با این ملت آمیزش كرده و بافكار درونی آنها پی برده می‌دانم كه طرف شما ممكن است سكوت نماید و دیگر ایرادی نگیرد ولی باطناً خود را مغلوب نمی‌داند و فرضاً بشما حرفی نزند ولی در قلب خویش شما را یك كودك نفهم می‌پندارد زیرا وی عقیده و مذهب را چیزی می‌داند كه دلیل و منطق در آن بدون تأثیر است.

🔸ما اروپاییها معتقدیم كه در ماورای عقل و دلیل چیزی نیست و همینكه قدم از سرحد عقل و استدلال بیرون گذاریم هرچه هست نیستی است.
🔸ولی ایرانیها و بطور كلی ملل خاورزمین معتقدند دنیای حقیقی از آنجایی شروع می‌شود كه عقل را در آن راه نیست و بهمین جهت است كه حتا اختراعات و اكتشافات ما اروپاییان نیز در نظر آنها ناچیز است».

تا اینجاست نوشته‌ی كنت گوبینو. باید گفت راست نوشته. ایرانیان پس از صد سال امروز نیز به همان درد گرفتارند. ما هر روز این درد و درماندگی را در یك دسته‌ی بزرگی از ایشان می‌بینیم. همین هیاهوی شعر و شاعری كه برخی روزنامه‌ها برانگیخته‌اند یك نمونه‌ی نیكی از آن درد می‌باشد.

چنانكه خوانندگان می‌دانند ما در پرچم یك بحثی را آغاز كردیم در این زمینه كه ایرانیان چرا درمانده شده‌اند؟ چرا بدینسان گرفتار بدبختی هستند؟.. باین پرسش پاسخ داده گفتیم : سرچشمه‌ی همه‌ی این درماندگیها و بدبختی‌ها بدآموزیهای گوناگون و اندیشه‌های پراكنده و گمراهست كه از هزار سال باینسو در این كشور رواج داشته و اینها عزمها را سست و فهمها و خردها را ناتوان گردانیده.

این یك بحثی بود كه در پیرامونش بیست گفتار بیشتر نوشتیم و دلیلهای دانشمندانه‌ی استوار آوردیم. با اینحال می‌بینیم یك دسته همه‌ی آن گفته‌ها را نادیده و ناشنیده انگاشته و بهیاهو می‌پردازند كه پرچم بشعرا توهین كرده.

جای بسیار شگفت است : پس آن سخنان بكجا رفت؟!. پس آن دلیلها چه شد؟!.. چگونه است كه شما همه‌ی آنها را ناشنیده می‌انگارید و بچنین هیاهو می‌پردازید؟!..

شما اگر آن سخنان را نمی‌پذیرید باید بگویید من فلان جمله‌ها را نمی‌پذیرم و ایرادی كه دارید بگویید ، و اگر می‌پذیرید باید با ما همراهی كنید تا این بدآموزیها را از مغزها بیرون گردانیم. این معنی آدمیگریست ، این شرط خردمندیست. یك آدمی نمی‌تواند از دلیل گردن پیچد. بگفته‌ی كنت گوبینو در آنسوی عقل و دلیل چیزی نیست.

ما می‌گوییم : بسیاری از شاعران (و همچنین از دیگر مؤلفان) مردم را به جبریگری و خراباتیگری دعوت كرده‌اند و شعرها و گفته‌های آنها را می‌آوریم : «مِی خور كه ندانی زكجا آمده‌ای خوش باش ندانی بكجا خواهی رفت» و «گر زمین را بآسمان دوزی ندهندت زیاده از روزی» و «اگر تیغ عالم بجنبد ز جای نبرّد رگی تا نخواهد خدای» ، «ترید و ارید و مایكون الا ماارید».[1] می‌گوییم : جبریگری و خراباتیگری هر دو بسیار غلطست و مردمی كه باینها بگروند جز نابودی سرگذشتی نخواهند داشت.

این سخنیست كه ما می‌گوییم.
🔸 كنون یك آدمی باخرد كه اینها را می‌خواند یا باید هر دو مقدمه را بپذیرد و با ما همراهی و همدستی كند و یا بگوید فلان مقدمه را نمی‌پذیرم و یا بفلان مقدمه ایراد دارم. و آنچه می‌فهمد با دلیل بگوید تا ما نیز با دلیل پاسخ دهیم. اینست آنچه كه از یك آدمی‌ای باخرد انتظار توان داشت. اما اینكه كسی همه‌ی آنها را بكنار گزارد و پس از آنهمه دلیلها باز بر سر نادانی خود ایستادگی نشان دهد و آنگاه به هیاهو پردازد كه بشعرا توهین شده ، این همان درماندگی خرد و فهم است كه كنت گوبینو اشاره كرده است.

[1] : معنی : (از زبان خدا) تو مى‌خواهى ، من هم مى‌خواهم ، ولى جز آنچه من مى‌خواهم نشود.
آرتور دو گوبینو
✴️ ما چه می‌خواهیم؟..

🖌 احمد کسروی

📖 مهنامه‌ی پیمان

تکه‌ی 13 از بخش پنجم

🔸یک نمونه از زیانهایی که از دانسته نبودن معنی دین برخاسته

بارها رو داده كسانی از آنان نزد من آمده و بگفتگو پرداخته‌اند و من برای آنكه جلو چَخِش[=مجادله] را گیرم پرسشهایی كرده‌ام و آنان چنین گفته‌اند كه بروند و پاسخ بیاورند و رفته‌اند و بازنگشته‌اند. این پارسال رخ داد كه دو جوانی (1) از آشنایان با یك تن دیگری آمدند و نشستند و آن دو جوان چنین گفتند : «این آقا مُبلغ بهائیست. چون می‌خواست با شما گفتگو كند باهم آمدیم.» این را گفتند و آن مرد بسخن آغاز كرد.

گفتم : شیوه‌ی شما چخیدن و از این سخن بآن سخن رفتن است كه هیچ نتیجه ندهد. بجای آن من سه پرسش از شما می‌كنم. اگر بآنها پاسخ گفتید هرچه گویید پذیرم. (تنها یكی از آن پرسشها را در اینجا می‌نویسم) :

گفتم : یك برانگیخته‌ای كه برخاسته و دینی بنیاد نهاده دیگر برای چه دیگری پس از وی برخیزد؟!. آیا انگیزه‌ی این را می‌دانید؟!. گفت : «چون مقتضیات زمان تغییر می‌كند ناگزیر باید دین و شریعت تجدید شود.» گفتم : یكی از انگیزه‌های پیدایش برانگیختگان اینست و من گفته‌ی شما را می‌پذیرم. ولی بگویید كه سید باب چون برخاست و كتاب و آیین نوینی آورد سیزده سال بیشتر از زمان او نگذشت كه بهاءالله برخاست و كتاب و آیین نوین دیگری آورد ـ در سیزده سال چگونه درخواستهای زمان دیگر شد؟!. اگر بهاءالله ، سید باب را نشناختی و او را براست نداشتی ایرادی باو نبودی.

ولی در جایی كه این بنیاد كار خود را بگفته‌های او گزارده و او را براست داشته باین ایراد چه پاسخ می‌دهید؟!. در آن سیزده سال در جهان چه پیش آمد كه درخواستهای زمان دیگر شد؟!.

پس از یك رشته سخنان پرتی كه بمیان آورد چنین گفت : «نقطه‌ی اُولا [2] كه ادعای نبوت نكرد. او مهدی بود».

گفتم این سخن شما چون بسیار عامیانه است من ناگزیرم در پاسخ آن مثلی عامیانه یاد كنم : یكی از آشنایانم كه تبریزیست می‌گوید بتهران می‌آمدیم درمیان راه در یك جا اتومبیل گیر كرد و ناگزیر شد پس رود. من نگاه می‌كردم دیدم در پشت سر یك تیر تلگراف آهنی هست و اتومبیل كه پس می‌رود بآن خواهد برخورد ، و گفتم : «در پشت سر تیر تلگراف هست» ، و چون دیدم راننده پروا ننمود دوباره بآواز بلندتر گفتم : «پشت سر تیر تلگراف هست» ولی باز پروا ننمود و همچنان پس راند تا اتومبیل سخت بآن تیر خورد. من نكوهش كردم كه آخر بتو آگاهی دادم و دو بار گفتم پشت سر تیر تلگراف هست. گفت : «شما كه نگفتید هوپ!» می‌گوید همگی از این سخن خندیدیم و دستاویزی برای ریشخند بدست همراهان افتاد.

شما نیز همان را می‌گویید : مردی كه برخاسته و خود را برانگیخته از خدا خوانده و كتابها برای مردم نوشته و آیینی پدید آورده و مردم را تكان داده شما می‌گویید او كه دعوای نبوت نكرد. مگر تنها با كلمه یا نام كارها درست گردد؟!. ما می‌پرسیم اگر آن كتاب و آیین راست بوده دیگر این یكی برای چیست؟!. چگونه در سیزده سال بكتاب و آیین نوین نیاز افتاد؟!

پس از یك رشته گفته‌های درهم نوید داد كه پاسخ مرا از جاهایی كه باید پرسید بپرسد و برای من بیاورد و یك سال گذشته كه دیگر بازنیامده ، و چنانكه گفتم این نخستین بار نیست.

كسانی كه خود نمی‌دانند چه می‌گویند و چه می‌خواهند و بدینسان در برابر پرسشها درمی‌مانند ، خود را از توده بكنار كشیده‌اند و در همه جا خود را جدا می‌گیرند. ما را با هیچ یكی از این كیشها دشمنی نیست و همه را به یك دیده می‌بینیم و به برانداختن همگی آنها می‌كوشیم. ما با سخنان بسیاری كه در پیرامون دین و زندگی رانده‌ایم همه چیز را نیك روشن گردانیده و جای ایستادگی برای كسی نگزارده‌ایم. اینست می‌باید بكوشیم و آن گفته‌ها را بهمگی برسانیم و این بیگمانست كه هر پاكدل و غیرتمندی آنها را خواهد پذیرفت و بدینسان كیشها و دسته‌بندیها از میان خواهد رفت.

می‌دانم كسانی از نماز و نیایش خواهند پرسید. می‌گویم : نماز و نیایش بیهوده نیست و خود بایاست. كسی كه آفریدگار را شناخته و بزرگیش را دریافته ناگزیر رو باو گرداند و سپاس گزارد و نیایش و پرستش نماید. این كار باید بود.

پرستش خدا پیش از همه شناختن او ، و گردن گزاردن بخواستش و پابندی بنیكیهاست. ولی نیایش هم درباید. نیایش نشان پاكی دلست و خود سودها می‌دارد ، و ما از این سخن خواهیم راند.

(1) : یكی از ایشان سروان مشایخِ شادروان بود كه دو سه ماه پیش بدرود زندگی گفت.
[2] : پاینامی که بهائیان به سید باب داده‌اند.
کتاب « ما چه می‌خواهیم؟»
✴️ داوریهای توده درباره‌ی شعر در ایران

🔸 گفتار چهارم

تکه‌ی نهم (پایانی)

🔶 چرا بدلیل گردن نگزاریم؟!

آقای عدل در پایان گفتار سخن شگفتی را دلیل بزرگی شعرا می‌گیرند و نتیجه‌ای شگفت‌تر از خود دلیل می‌خواهند از آن بردارند. خلاصه‌ی آن سخن اینست كه چون سرود «آلمان برتر از همه» ممكن بود بار دیگر آلمانها را نیرومند سازد بموجب عهدنامه‌ی ورسای خواندن آن سرود برای آلمانها قدغن شد! از این سخن شگفت نتیجه می‌گیرند كه شعر می‌تواند ملت شكست خورده را هم نیرومند سازد!!

در پاسخ این سخن (نه دلیل) باید گفت هم مقدمه غلط است و هم نتیجه. زیرا اگر متفقین در جنگ گذشته پس از احراز پیروزی خواندن سرود (آلمان برتر از همه) را منع كردند از آنجا بود كه عنوان و مضمون سرود بتوده‌های دیگر بویژه ملتهای فاتح برخورندگی داشت ، نه از ترس این بود كه مبادا آلمانها بوسیله‌ی خواندن این سرود بار دیگر نیرومند گردند و در صدد تلافی گذشته برآیند!

برای آنكه بدانید كه شعر كوچكترین تأثیری در نیرومندی ملتها ندارد ببینید بی‌خواندن این سرود بار دیگر آلمانها نیرو گرفتند و این جنگ جهانسوز[1] برپا شد.

آقای عدل ، سرنوشت توده‌ها هیچگاه با سخن تغییر نكند چه اگر با سخن می‌توان سرنوشت ملتی را عوض كرد از همه چیز گذشته چرا ما معطل هستیم؟ با گذرانیدن یك قانون شامل سه ماده‌ی زیر :

1ـ ایران نیرومندترین كشورهاست.
2ـ ایران خوشبخت‌ترین ملت‌هاست.
3ـ ایران برتر از همه.
یا با ساختن یك سرود نزدیك باین معناها خود را خداوند جهان نسازیم!!

آقای عدل! چون چنانكه در بالا هم گفتم از گفتار شما آثار راستی‌پژوهی هویداست و از نامه‌ای كه بآقای كسروی نوشته بودید نیز این معنی را ممكن بود استنباط كرد در پایان برادرانه بشما می‌گویم : آقای ارجمند ، بیچارگی كنونی ما از سخنبازی شاعر ، خرافه بافی آخوند ، امام‌زاده‌بازی متولی ، سرسام‌بافی قطب ، بیهوده‌گویی خراباتی ، گزارش‌سازی باطنی ، عبارت‌بافی شیخی ، درهم‌نویسی روزنامه‌نویس ، مناجات‌خوانی ولی امرالله و مانند اینها پدید آمده و ما را باین روز زبونی و گرسنگی انداخته و تا همگی اینها از میان نرود و مغزها از رنگ این آلودگیها پاك نشود و برای زندگی آدمیانه راه خردپذیری در پیش روی توده باز نگردد بیگمان هرروز بدتر از اینیم كه هستیم.

بخواست خدا ما آزادگان باین كار بزرگ برخاسته‌ایم و در راه رستگاری برهنمایی رهبر ارجمندمان گامهای بزرگی بجلو رفته‌ایم. بدانید هریك از ما دارای شغل و كاری هستیم و از كار خود هرچه هم كوچك باشد ناراضی نیستیم. تنها آرمان ما سرافرازی توده‌های شرق بویژه ایرانی است ما مطمئن هستیم كه خواست خدای آفریدگار موافق با راه ماست. شما مرد دلسوزی هستید چه بهتر از اینكه با ما همراه و همگام گردید. زیرا هرچه پشتیبانی خردمندان باغیرت بیشتر گردد رسیدن بمقصود نزدیكتر خواهد شد.

پرچم : آقای عدل پس از آن گفتار نامه‌ای نیز نوشته‌اند كه آقای امام آن نامه را هم دیدند. بنوشته‌ی خودشان برخی مانعها كه برای پیوستن بآزادگان داشته‌اند رو بكاهیدن و از میان رفتنست و امیدمندیم چنانكه آرزوی آقای امام نیز بوده آقای عدل پیوستن خود را بآزادگان آگهی دهند و چون درمیان این پاسخها ، پاسخی بگفتار آقای اقتداری[2] نیز داده شده دیگر نیازی بپاسخ جداگانه نیست بویژه كه آقای اقتداری خود از پیمانیان دیرین بوده‌اند و جدایی درمیان نبوده.[3]

[1] : خواست جنگ جهانی دوم است.
[2] : پرچم درباره‌ی گفتار آقای اقتداری در شماره‌ی 199 چنین می‌نویسد : پیام به آقای اقتداری در لار. اینکه گفتار شما را درباره‌ی ادبیات نگه داشته‌ایم برای آنست که فرصتی باشد و چون آن را بچاپ رسانیدیم یک رشته گفتگوهایی در پیرامون ادبیات بنماییم. یرای این نگه داشته شده و بتازگی گفتار دیگری در همان زمینه از آقای منوچهر عدل از خوی رسیده که باید پی هم بچاپ رسانیم. از ایشان نیز خواستاریم از دیر کردن چاپ گفتارشان دلگیر نگردند. دفتر پرچم.
[3] : پرچم شماره‌های 231 ، 233 ، 234 ، 237 ، 238 و 239
✴️ ریشه‌ی بدبختیها (تکه‌ی چهلم)

🔶 چرا خردها از كار افتاده (بخش دو از دو)

بسیار شگفت است : یكی می‌آید بنزد من و می‌گوید : شما به بزرگان توهین می‌كنید.
می‌گویم : بزرگی چیست و با چه كارهایی یك آدمی بزرگ تواند گردید؟.. از پاسخ درمی‌ماند و خاموش می‌نشیند. من خودم پاسخ داده می‌گویم :

🔸بزرگی آنست كسی یك كار سودمند و بزرگی را برای توده انجام دهد. مثلاً اگر دشمنان بكشور رو آورده‌اند یك كسی از جان بگذرد و جلو بیفتد و مردم را بتكان آورد و بجلو دشمن شتابد و آنها را برگرداند ، یا اگر خشكسالی و كمیابی روی داده و فقرا دچار گرسنگی گردیده‌اند یك كسی خود از داراییش بگذرد و دیگران را نیز بپول دادن وادارد و بینوایان را از مرگ و نابودی نجات دهد ، و یا اگر گمراهی و نادانی بتوده چیره گردیده ، كسی بنبرد و كوشش برخیزد و رنج و آسیب بخود هموار گرداند و توده را از گمراهی و نادانی ، برهایی رساند.

با این كارها و مانند اینهاست كه كسی بزرگ تواند بود. آن كسان چه كرده‌اند كه بزرگ شده‌اند؟!

🔸آیا كسی با سخنان پریشان و پراكنده و ضد هم بزرگ می‌شود؟!

آیا كسی كه در زمان مغول زیسته و در آن روزگار اندوه و شیون خاندانها ، كمترین تأثری از خود نشان نداده بلكه همه دم از خوشی و یارپرستی زده و بالاخره زبان بستایش آباقاخان (ایلخانی) گشاده بزرگ تواند بود؟!.. از اینگونه پرسشها که می‌كنم درمانده می‌گوید : اگر اینها بزرگ نیستند پس چرا شرقشناسان اینهمه تجلیل آنها را می‌نمایند؟! می‌گویم :‌

🔸شرقشناسان می‌خواهند شما را اغفال كنند و نگزارند از آلودگیهای زمان مغول بیرون آیید.

شما باید خودتان بیندیشید و بفهمید كه سود و زیانتان چیست. این پاسخها را كه می‌دهم بیكبار خاموش می‌گردد و دیگر هیچ سخنی برای گفتن پیدا نمی‌كند. ولی با اینحال از نادانیهای خود برنگشته میرود و در بیرون چنین می‌گوید : «خیر نمی‌شود. صحبت فایده‌ای ندارد. این با مفاخر ایران دشمنست». اینست آن درماندگی كه كنت گوبینو شرح می‌دهد.

گفته‌ی كنت گوبینو راست است. ما هم امروز كسان بسیاری را می‌بینیم كه چون موضوعی را با ایشان بگفتگو می‌گزاریم و دلیلها می‌آوریم و بیكایك پرسشهاشان پاسخ می‌دهیم بیكبار درمی‌مانند و خاموش میگردند و پنداشته می‌شود قانع گردیدند و حقایق را پذیرفتند. ولیكن سپس می‌بینیم اندك ‌اعتنایی بآن حقایق و دلیلها نكرده‌اند و باز بر سر عقیده‌ی بیپای خود پایدار می‌باشند.

اینگونه كسان بسیارند. ولی همگی نیستند. كنت گوبینو چنین فهمیده كه همه‌ی ایرانیان بلكه همه‌ی شرقیان بچنین دردی گرفتارند. ولی این اشتباهی از آن دانشمند می‌باشد ، زیرا چنانكه بارها گفته‌ایم ایرانیان یا شرقیان ، نه در ساختمان تنی و نه در نیروهای روانی از اروپاییان كمتر نمی‌باشند ، و این درماندگی فهم و خرد كه كنت گوبینو از كسانی دیده طبیعی آنها نبوده. روشنتر گویم : اینگونه كسان كه كنت گوبینو دیده و ما نیز امروز می‌بینیم از طبیعت چنین نبوده‌اند. بلكه سپس در نتیجه‌ی آنكه ‌اندیشه‌های پراكنده‌ی گوناگون را فراگرفته و در مغزهای خود آكنده‌اند ، ناگزیر فهمها و خردهاشان از كار افتاده. به هر حال این یقین است كه این درماندگی در ایرانیان طبیعی نیست تا همگانی باشد.

از این گذشته ما امروز صدها كسان را ـ از میان آشنایان خود ـ می‌شناسیم كه هر یكی خود جویای حقیقت می‌باشد و همچون تشنه‌ای كه درپی آب باشد درپی حقایق است. ما در این نُه سال نیك آزموده‌ایم كه كسانی چگونه می‌آیند و نخست با گفته‌های ما مخالفت نشان می‌دهند. ولی سپس چون دلیل می‌شنوند رام گردیده آنها را می‌پذیرند و این بار بهمدستی و یاوری می‌كوشند. ما از اینگونه كسان صدها داریم.

همین امروز كه یك دسته بنام هواداری از شاعران بهیاهو پرداخته‌اند و چنانكه دیروز گفتیم بدلایل و مطالبی كه بشرح دراز نوشته‌ایم كمترین اعتنایی نمی‌كنند در قبال آنها پیاپی نامه‌ها می‌رسد از پاكدلانی كه از دور و نزدیك نوشته‌های ما را خوانده‌اند و بنام حقشناسی و گواهی چیزهایی نوشته می‌فرستند ، برخی از این نوشته‌ها را در پرچم بچاپ خواهیم رسانید و در اینجا برای آنكه سخنم بیكبار بیدلیل نباشد یكی از آنها را كه مختصر است در پایان گفتار می‌آورم :


👇
آقای چهره‌نگار از اهواز نامه‌ای درباره‌ی پرچم نوشته و در آن چنین می‌گوید : «این روزنامه توسط یكی از دوستان ، آقای محمدعلی جزایری بمن معرفی شد. خود آقای جزایری را كه بعد از یك ماه و نیم دیدم ، بسیار درشگفت شدم. زیرا این جوان برای خواندن رمان تقریباً پانصد تومان خرج كرده و بیش از هزار كتاب فراهم كرده بود. لیكن دیدم كه همه‌ی آنها را بگوشه‌ای گزاشته و خاك روی آنها را گرفته و شگفتتر اینكه بنام دوستی ، از رمان خواندن من هم جلو گرفت. چون انگیزه‌ی این را پرسیدم گفتارهای پرچم و پیمان را برایم بیان كرد. نه تنها درباره‌ی رمان بلكه هرچه خوانده بود برای من بازگفت ، و من گرچه زاییده‌ی شیراز و پرورش‌یافته‌ی آنجا بودم لیكن چاره جز پذیرفتن بدی شعر و سایر چیزها ندیدم ...» اینست نمونه‌ای از حقیقت‌پرستی ایرانیان. كنت گوبینو اینها را نشناخته است.
(پرچم روزانه شماره‌های 126 و 127)