«کسی اگر هوش و جربزه بیشتر دارد و از کوششهای خود بتوده سود بیشتر میرساند ، باید مزد بیشتر هم ببرد. نمیتوان گفت که یک پزشک که با دانش خود روزانه ده کسی را از بیماری نجات میدهد ، با یک باربر یکسان باشد. اگر یک پزشک روزانه چند برابر یک باربر عایدی داشت و چند برابر او از خوشیهای زندگی بهره یافت ، جای ایراد نیست. جای ایراد آنست که کار کسی کم سود یا بیهوده باشد و مزدهای گزاف گیرد و یا بعکس در برابر کار سودمند لازم ، مزد کم بدست آورد.

3) داد و ستد یا بازرگانی از کارهاییست که بآن نیازمندیم. کسی که کالایی را تهیه میکند (مثلاً کشاورزی که گندم میکارد و یا کارخانه‌ای که قند می‌سازد) ، چه بسا که خود نمیتواند یکسره با خانواده‌ها طرف شود و بآنها بفروشد و نیاز بمیانجی پیدا می‌شود. داد و ستد و بازرگانی باین معنی است. باز میگویم که در زندگانی توده‌ای بآن هم نیاز داریم. چیزی که هست باید سرمایه محدود باشد که یک کسی نتواند با راه‌انداختن سرمایه‌ی بسیار بزرگی بخش عمده‌ی خرید و فروش را ویژه‌ی خود گرداند و دست دیگران را بندد.
اکنون یک رشته از اجحافها نیز از این راهست. کسانی سرمایه‌های بزرگی راه ‌انداخته‌اند و روزانه چند برابر نیاز زندگانی خود سود می‌برند و دیگران چون مایه‌شان کمتر است ، باندازه‌ی نیاز هم سهم نمی‌یابند ، و چون از این ترتیب جلوگیری شود و سرمایه محدود گردیده زیر دیده‌بانی گرفته شود ، رشته‌ی دیگر اجحافات نیز از میان خواهد رفت».
(امروز چاره چیست؟ سات 59 و 60)

✴️«اگر در توده‌ای هیچکس نتواند بیکار باشد و مفت خورد ، هیچکس نتواند کاری بیهوده و بیسود پیش گیرد ، هر کسی باندازه‌ی ارزش کار خود مزد گیرد ، داد و ستد و بازرگانی محدود باشد بخریدن از تولید کنندگان و فروختن بمصرف کنندگان ، سرمایه‌ها محدود باشد که کسی نتواند بیش از اندازه بکار اندازد ، انبارداری[=احتکار] و گرانفروشی ممنوع باشد ـ در چنین توده‌ای آیا باز اجحافات خواهد بود؟!.. آیا زمینه گشاده نخواهد بود که هر کسی باندازه‌ی هوش و جربزه‌ی خدادادی و باندازه‌ی کوششی که بکار میبرد از لوازم زندگانی و خوشیهای آن سهم برد؟!..»
(امروز چاره چیست؟ سات 61)

‌✴️تاریخ پانصد ساله‌ی خوزستان
بخش نخست

1-2-10✴️ والیان عربستان
سید بركه
سید على مى‌نویسد او مرد بسیار دلیر و در سوارى بس ورزیده بود چنانكه به هنگام دویدن دو اسب از دوش یكى به دوش دیگرى مى‌جست ولى چون به حكمرانى رسید به كامگزارى پرداخته پرواى سامان كارها را نداشت و در زمان او گزند و آزار فراوان به مردم رسید. گویا در نتیجه¬ی این حال او بود كه در سال  ١٠۶٠  شاه او را برداشته سید علیخان پسر خلف را بجای او والی عربستان کرد.

👇

دو تن از صوفیان

✴️ خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت ✴️

سیزدهمین خرده (بخش پایانی) :
در داستان امام ناپیدا سخن فراوانی هست و ایرادهای بسیاری توان گرفت :

6 ـ چنانکه گفتیم شیعیان مهدیگری را که گرفته‌اند آن را در سادگی نگزارده چیزهایی از خود به آن افزوده‌اند : پیش از مهدی «دجّالی» بیرون خواهد آمد ، آفتاب از مغرب سر خواهد زد ، آوازی از آسمان شنیده خواهد شد ، یاران امام با «طی‌الارض» به نزد او خواهند شتافت ... اینها همه گزافه است ، همه بیرون از آیین خداست.

اینکه گفته‌اند : خون حسین را خواهد گرفت ، بنی‌امیه و بنی‌عباس را خواهد کشت ، اینها نشانست که جز سودجویی‌های سیاسی درمیان نبوده ، و به این نویدها میخواسته‌اند پیروان را از نومیدی بازدارند و از پراکنده شدن جلوگیرند.

اکنون که نه بنی‌امیه مانده و نه بنی‌عباس ، دانسته نیست مهدی چه کسانی را خواهد کُشت و آیا به این نویدها که آشکاره دروغ درآمده چه باید گفت؟!.

7ـ در کتابهای شیعه در پشت سر این گزافه‌ها یک گزافه‌ی شگفتتر دیگری دیده می‌شود :

مهدی چون کار خود را کرد و زمانش به پایان آمد ، با دست زن ریشداری کشته گردد ، پس ازو امامان یکایک به جهان بازگشته به فرمانروایی و کامرانی خواهند پرداخت ، و یاران و دشمنان هر یکی نیز زنده خواهند شد. هر امامی دشمنان خود را کشته و کینه جسته و با یاران خود آسوده روز خواهد گزاشت. ببینید در گزافه‌بافی تا کجا پیش رفته‌اند! ببینید با دستگاه آفرینش به چه ریشخندهایی برخاسته‌اند! ببینید با خدا چه گستاخیها کرده‌اند!.

امامان از جهان سیر نشده‌اند و آتش کینه در دلهاشان فروننشسته. بازخواهند گشت که به کام دل فرمان رانند و از دشمنان کینه جُسته آتش دلهای خود را فرونشانند.

رویتان سیاه بادا ای دروغگویان! یکی نپرسیده : اینها را از کجا میگویید؟!. آخر چه دلیلی میدارید؟!.

از همین افسانه‌ی مهدی تاکنون صد آشوب برپا گردیده و یک نمونه از آنها آشوب بابیگری بوده.

یک سید شیرازی به هوس مهدیگری افتاده و آوازی برآورده و مردم چون چشم به راه میبوده‌اند یک دسته گرد او را گرفته‌اند ، و آن بیمایه به عربی‌بافیهای خنَک و بیمعنایی پرداخته ، و پس از کشاکشها و خونریزیها که خود او یکی از کشته‌شدگان بوده ،

اکنون نتیجه آنست که گروهی بنام بهایی یا ازلی که در تیره‌مغزی و گمراهی بالاتر از شیعیانند پدید آمده‌اند و با صد بدی زندگی بسر میبرند. این یکی از میوه‌های تلخ آن درخت سیاست بوده.

(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 43 از 105)

‌📗 صوفیگری
💎 گفتار دوم

✅بدیهایی که از صوفیگری توان شمرد
(بخش سوم)

برای آنکه دانسته شود که این صوفیان روزهای خود را با چه کارهایی می‌گذرانیده‌اند و نیروهای مغزی خود را در چه راهی بکار می‌انداخته‌اند ، داستان پایین را از «اسرار التوحید» می‌آورم :
«شیخ ما گفت در آن وقت که به آمل بودیم یک روز پیش شیخ ابوالعباس نشسته بودیم. دو شخصی آمدند و پیش وی بنشستند و گفتند : یا شیخ ، ما را با یکدیگر سخنی رفته است ، یکی می‌گوید اندوه ازل و ابد تمامتر ، دیگری می‌گوید شادی ازل و ابد تمامتر. اکنون شیخ چه می‌گوید؟.. شیخ ابوالعباس دستی بروی خود فرود آورد و گفت الحمدالله که منزلگاه پسر قصاب نه اندوهست نه شادی. لیس عند ربکم صباح و لامساء».
ببینید با چه چیزهای پوچ و بیهوده‌ای خود را سرگرم می‌داشته‌اند. آن پرسش پرسندگان و این پاسخ شیخ ابوالعباس (یا بگفته‌ی خود پسر قصاب) ، هر یکی از دیگری بیهوده‌تر.
...

👇👇

‌📗 در راه سیاست
نشست یکم
(بخش پنجم)

💎 ٨ـ احزاب سياسي :
بسخن خود بازگرديم : گفتيم پيشگامان مشروطه كه دربار را از ميان برده سررشته‌داري دمكراسي را در اين كشور بنياد گزاردند ، خود سياست خامي را دنبال مي‌كردند و راه روشني در پيش رو نمي‌داشتند. جاي افسوس آن است كه اين اندازه نيز پايدار نبود. چند سال از آغاز مشروطه نگذشت كه آلودگيهاي توده وكارشكنيهاي بيگانگان ، از درون و بيرون ، آن مردان غيرتمند را از پا ...

💎 ٩ـ سه پايه‌ی سياست :
اينها مقدمه بود. چون سخن از سياستست خواستم بگذشته نيز نگاهي اندازيم.
گفتم كساني مي‌پندارند ما درمیان سياست نيستيم. مي‌بينند با دولت كشاكش نمي‌كنيم ، بروس و انگليس بد نمي‌گوييم ، درپي وزير شدن يا وكيل بودن نمي‌باشيم ، همه از آلودگيهاي توده سخن مي‌رانيم ، همه با نادانيها مي‌نبرديم. اينها در انديشه‌ی آنها سياست نيست و ما را «درمیان سياست» نمي‌توانند شمرد. ...

👇👇

‌✴️تاریخ پانصد ساله‌ی خوزستان
بخش نخست

1-2-11✴️ والیان عربستان
خاندان واخشتوخان در شوشتر
در اینجا باید اندكى از بخش شرقى خوزستان گفتگو نماییم. چنانكه گفتیم از زمان شاه -اسماعیل خوزستان به دو بخش گردیده. بخش غربى با هویزه عربستان نامیده شده بار دیگر بخاندان مشعشعى واگزارده شد. بخش شرقى با شهرهاى شوشتر و دزفول و رامهرمز به نام خوزستان خود صفویان در دست گرفتند كه حاكم براى آنجا از دربار مى‌فرستادند.

👇

صوفیان نه تنها گدایی را بد نمیدانند بلکه برای نیک بودنش فلسفه‌ها نیز می‌بافند.

✴️زیانهایی که از شیعیگری برمیخیزد✴️

(بخش یکم)

شیعیگری گذشته از آنکه با خرد ناسازگار است و از این راه ، ایرادهای بسیاری به آن توان گرفت ، به زندگانی نیز زیانهای فراوان میدارد ، و ما اینک برخی از آنها را در این گفتار یاد خواهیم کرد :

نخست : این کیش پیروان خود را به گمراهی انداخته و از دین دور میگرداند.

شیعیان خود را «فرقه‌ی ناجیه» نامیده دین را جز همان کیش خود نشناسند. ولی راستی را به آخشیج [=ضد] آن میباشد و اینان به یکباره از دین بیرونند.

دین چیست؟... مردم معنی دین را نمیدانند و آن را یک چیز بی‌ارجی وامینمایند ، ولی ما دین را به یک معنای بسیار والایی می‌شناسیم.

دین یک چیز است : «شناختن معنی جهان و زندگانی و زیستن به آیین خرد».

لیکن از آن ، دو رشته نتیجه بدست آید : یکی «خدا را شناختن و به خواست او پی‌بردن و آیین او را دانستن»

دیگری «آمیغهای زندگی را شناختن و آنها را بکار بستن و جهان را آباد گردانیدن و از آسایش و خرسندی بهره یافتن».

این دو رشته است هوده‌هایی[نتایج] که از دین بدست آید.

ولی شیعیگری به وارونه‌ی همه‌ی اینهاست.

آنچه شناختن خدا و آیین اوست ، ما نشان دادیم که سران این کیش خدا را نشناخته و او را بسیار خوار داشته‌اند.

نشان دادیم که چه گستاخیها با خدا کرده‌اند ، چه دروغهایی به او بسته‌اند ، چه ریشخندهایی سزا شمارده‌اند.

گاهی خدا را پادشاه مغولی پنداشته‌اند که به نزدش میانجی باید بُرد.

گاهی اسکندر مقدونی‌اش دانسته‌اند که بَهر چند تن کشته ، هزار سال سوگواری میخواهد.

گاهی خود را یاوران او گردانیده‌اند. گاهی آفرینش را به پاس هستی خود شمارده‌اند .از هرباره خدا و دستگاهش را افزاری برای پیشرفت کار خود گردانیده‌اند.

ببینید گستاخی را تا به کجا رسانیده‌اند :

«هرکه حسین را در کربلا زیارت کند مانند کسی است که خدا را در عرش زیارت کرده».

«با هستی امامست که زمین و آسمان پایدار میباشد و به پاس اوست که مردم روزی میخورند».

«هرکه بگرید و بگریاند و یا خود را گریان نماید بهشت به او بایا شود».

باید پرسید : چرا؟!. مگر گریستن به کشتگانی چه کاریست و چه سودی از آن تواند برخاست که خدا چنان مزدی دهد؟!. چنین گزافه‌دهی از خدا سزاست؟!.

«هرکه به زیارت رود همه‌ی گناهانش آمرزیده گردد» باید پرسید : پس دین چه می‌بایسته؟!. سخن از نیک و بد و حلال و حرام چه می‌سزیده؟!.

در جایی که با گریستن یا به زیارت رفتن هر گناهی آمرزیده شود و بهشت بایا گردد چرا کسی از گناه بازایستد؟!. چرا در بند نیک و بد و حلال و حرام باشد؟!.

(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 46 از 106)

‌📗 در راه سیاست

🔶 نشست دوم

✔️ (بخش یکم)

در نشست گذشته گفتيم بايد بنياد زندگاني ايرانيان بروي سه پايه گزارده شود كه يكي از آنها «كوشش به پيراستگي توده و رهايي از نادانيها و آلودگيها» را شمرديم. در اين نشست در آن زمينه سخن خواهم راند :
***
١٠ـ پيراستن توده كجا و سياست كجا؟..
در اين زمينه نخست چيزي كه بانديشه‌ها خواهد رسيد آنست كه پيراستن توده از آلودگيها چه همبستگي بسياست دارد؟!.. آن چيزي ديگر است و اين چيزي ديگر مي‌باشد. بارها اين ايراد را شنيده‌ام. با زبان خودشان مي‌گويند : «اصلاحات چه ربط بسياست دارد؟!.. سياست آنست كه ما خودمان را از زورآزمايي روس و انگليس نگه داريم و استقلال خود را از دست ندهيم. اين چه ارتباط به نيكي يا بدي توده دارد؟!..».

‌📗 صوفیگری

✔️ گفتار دوم

🔶 بدیهایی که از صوفیگری توان شمرد

🔅(بخش چهارم)

این کلمه‌ی عشق ازو (که دانسته نیست درست ترجمه شده یا نه) عنوان بدست صوفیان داده که با خدا عشقبازی کنند و بیاد او آواز خوانند ، و چنگ و نی نوازند ، پای کوبند و دست افشانند ، بچرخند و بجهند ، چندان که دهانشان کف کند و سرهاشان گیج خورده بزمین افتند. سراسر گفته‌هاشان پر از واژه‌ی عشق می‌باشد.
هرچه داری اگر به عشق دهی کافرم گر جوی زیان بینی
—-
از شبنم عشق خاک آدم گل شد صد فتنه و شور در جهان حاصل شد
سر نشتر عشق بر رگ روح رسید یک قطره فروچکید و نامش دل شد
پیداست که این جز از گفته‌ی پلوتینوس است. پلوتینوس اگرچه نام عشق برده ، همانا خواستش «خدا را در اندیشه داشتن ، و نام و یاد او را گرامی شمردن و بخواست او کار بستن» بوده ، نه این گونه کارهای سبُکِ هوسمندانه. این گونه عشقبازی با خدا چه سزد؟!.. آنگاه بگفته‌ی پلوتینوس نخست باید کسی خواهان نیکیها باشد و به نیکیها کوشد تا سپس بعشق رسد. چیزی که ما از صوفیان کمتر می‌شناسیم نیکیهاست. صوفیان کارهاشان همان بوده ...

📎

دراز بودن دست گدایی به سوی دیگران نتیجه‌ی پندار غلطیست که کار کردن را بخود نپسندیده‌اند.

✴️زیانهایی که از شیعیگری برمیخیزد✴️

(بخش دوم)
داستان مرگ اسماعیل [جانشین امام ششم شیعیان] فراموش نشدنیست : «خدا از گُزیر[=تصمیم] خود درباره‌ی اسماعیل بازگشت».

برای آنکه پرده به لغزش خود کِشند به خدا نام پشیمانی نهاده‌اند. گستاخی بالاتر از این چه تواند بود؟!...

چنانکه گفتیم داستان امام ناپیدا و هرچه درباره‌ی زندگانی هزارساله ، و درباره‌ی پیدایش او ، و درباره‌ی بازگشت امامان گفته‌اند سراپا بیرون از آیین خداست.

آمدیم به شناختن آمیغهای[حقایق] زندگانی و کوشیدن به آبادانی جهان که رشته‌ی دیگری از نتیجه‌های دینست ، شیعیگری به یکبار از آنها بیگانه است ، در این کیش نه سخن از نیکی زندگانی رود و نه پروائی به آبادی جهان شود.

آموزاکهای آن جز اینها نمیباشد : جهان به پاس هستی «چهارده معصوم» آفریده شده. هرکسی باید آنان را بشناسد ، و یاوران خداشان داند ، نامهاشان از زبان نیندازد ، به دشمنانشان نفرین و دشنام دریغ نگوید ، به کشتگانشان سوگواری کند ،

هر زمان که توانست به زیارت گنبدهاشان رود ، در آن جهان امیدمند به میانجیگریشان باشد.

اینهاست آموزاکهای شیعیگری. اینهاست دستورهای آن کیش ، و ما که در ایرانیم و درمیان شیعیان زندگی میکنیم هوده‌ی[نتیجه] این دستورها را در بیرون با دیده میبینیم.

یک شیعی که در کیش خود پایدار است او را آرزویی جز روضه‌خوانی برپا کردن و یا به زیارت رفتن نمیباشد. دیگر کارها در دیده‌ی او بی‌ارجست.

این را در جاهای دیگری نیز نوشته‌ام : در سال ١٣٣۶[ق] که جنگ جهانگیر درمیان میبود و گرانی نیز پیش آمد و میتوان گفت بیش از «سه یک» مردم را نابود گردانید ، در آن سال من در تبریز میبودم و آشکاره میدیدم که بیشتر توانگران دست بینوایان نمیگرفتند ، خویشان و همسایگانشان که از گرسنگی می‌مردند پروا نمیداشتند ، مردگان که از بی‌کفنی بروی زمین میماندند به روی خود نمی‌آوردند. بسیاری از آنان گندم یا خواروبار که میداشتند نهان کرده به بهای بسیار گرانی فروخته پول می‌اندوختند. در آن میان تنها کاری که رواج میداشت بزمهای روضه‌خوانی برپا کردن میبود. سپس نیز که بهار رسید و راه عراق که از سالها بسته میبود باز گردید آنان با یک شادمانی به تکان آمدند و به آهنگ زیارت به بسیج پرداختند و کاروانهای انبوه پدید آورده راه افتادند.

بدتر از آن دو سال پیش رخ داد. در سال١٣٢٠ (خورشیدی) که روس و انگلیس سپاه به ایران آوردند و رضاشاه برافتاده سختگیریهایی که او درباره‌ی رفتن به عراق میداشت از میان رفت ، شیعیان ایران همه چیز را فراموش کرده ، در چنان هنگامی که سپاه بیگانه به کشور آمده و سرزمین ایران به میدان جنگ نزدیکتر شده ( بلکه خود میدان جنگ گردیده ) و بیمها درمیان میبود ، با صد خرسندی و شادمانی ، از هرسو رو به تهران آوردند و بیست و یک هزار تن ، پاوندی ١۴٠٠ ریال ارز خریده روانه‌ی کربلا و نجف شدند.

همین امسال آزمایش دیگری در کار است : سالها در ایران گندم و جو کم‌بها میبود و کشاورزان سختی میکشیدند و زیان میبردند. پارسال به شُوَند[=سبب] جنگ و در سایه‌ی کمی غلّه بهای آن بسیار بالا رفت و امسال با همه‌ی فراوانی بالاست. اکنون کشاورزان که غلّه را به بیست برابر بهای سالهای پیش میفروشند ، بجای آنکه ارج این پیشامد را بدانند و از پولهایی که بدست آورده‌اند کشتزارهای خود را بیشتر و بهتر گردانند ، باغها پدید آورند ، چشمه‌هاشان پاک گردانیده به آب بیفزایند ، برای زنان و فرزندان خود رخت خرند ، به چشمهای تراخمی بچگان خود پرداخته به نزد پزشک برند ، همه‌ی اینها را فراموش کرده تنها زیارت را به یاد می‌آورند. از هر دیهی گروهی کاروان بسته و ملای خودشان را برداشته شادان و «صلوات» کشان راه می‌افتند.

همچنین بازاریان که در سایه‌ی بالا رفتن نرخها ، در این دو سال پولهایی اندوخته‌اند ، و بازرگانان که در سایه‌ی انبارداری و گرانفروشی ، به توانگری افزوده‌اند ، یگانه آرزوشان رفتن به کربلا و نجف (و یا به مکه) میباشد.

بسیاری از آنان از دادن مالیات به دولت سرپیچیده با نیرنگ و رشوه گریبان خود را رها گردانیده به راه می‌افتند.

اکنون خیابانهای تهران پُر از روستائیان خراسان و مازندران و دیگر جاهاست که به آهنگ کربلا به اینجا آمده‌اند ، و با آن رختهای پاره و چرک‌آلود دسته‌دسته در خیابانها میگردند. کار بجایی رسیده که دولت عراق که سالانه سود بزرگی از آمدن و رفتن این دسته‌ها بَرَد ، از دادن «ویزا» خودداری میکند. اینست بسیاری از ایشان بیگذرنامه براه می‌افتند و در مرز گرفتار می‌شوند و کسانی نیز«گذرنامه» می‌سازند که اکنون یک دسته‌شان در شهربانی در زیر بازپرسی‌اند.

اینست آرمان شیعیان. آنچه در آنان نتوان یافت به نیکی کشاورزی یا بازرگانی یا چیزهای دیگر کوشیدن ، و یا دلبستگی به توده و کشور داشتنست.

از اینجاست كه میگوییم : شیعیگری از هر باره بوارونه‌ی دینست.

یکی از آمیغهای ارجداری که دین یاد میدهد آنست که در جهانْ بیرون از «آیین سپهر»[=قانون طبیعت] کاری نتوان بود.

نتواند بود که کسی در این جهان باشد و هیچکس او را نبیند.

نتواند بود که کسی هزار سال زنده بماند.

نتواند بود که آفتاب از فرودگاه خود برآید.

نتواند بود که مردگان به جهان بازگردند ...

ولی دیدیم که شیعیگری پُر از اینگونه کارهای بیرون از آئینست.

دیگری از آمیغهای ارجدار آنست که به هر کاری باید از راهش کوشید : بیمار را باید به نزد پزشک بُرد و درمان خواست ، به توانگری باید از راه کوشش رسید ، ارجمندی درمیان مردم را باید به نیکوکاری یافت ... ولی شیعیگری همه به آخشیج[=ضد] این میگوید.

یک شیعی هر «مرادی» دارد از گنبدها تواند گرفت. از امامزاده‌ داوود ، از شاه عبدالعظیم ، از معصومه‌ی قم ، تواند گرفت.

چه رسد به گنبدهای امامان که والاتر و تواناتر می‌باشند.

‌(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 48 از 106)

‌در راه سیاست
نشست دوم
(بخش دوم)

اين چيزيست كه راديوها مي‌گويند. انديشه‌ايست راست و كاريست نيك. اين راستست كه انبوهي از مردمان ، از خوراكها و خوردنيها بآن اندازه كه مي‌بايد و مي‌سزد ، برخوردار نيستند. ما در توده‌ی خود مي‌بينيم : در همين تهران سال مي‌آيد و مي‌گذرد و بسياري از خاندانها از ميوه‌ها تنها نامهاي آنها را مي‌شنوند. در بيشتري از ديهها درخت ميوه نيست. ده‌نشينان ميوه را خوراك نمي‌شناسند. در تهران ما چه مي‌خوريم؟!.. جز روغن بدبو ، ماست ساختگي ، پنير كهنه ، نان بد ، به چه چيز دسترس مي‌داريم؟!..
اين بسيار نيكست كه بفزوني خوراكها و خوردنيها كوشيده شود. اين چيزيست كه ما خواهان آن بوده‌ايم و در نوشته‌هاي خود بارها نوشته‌ايم.
اكنون سخن در آنست كه در چنين كار نيكخواهانه كه دولتهاي همدست آغاز كرده‌اند ، توده‌ی ايراني كه از همدستان آنها شمرده مي‌شود چه ياوري تواند داشت؟.. با حال كنوني ، با اين گرفتاريها ، چه كاري از اين توده تواند برخاست؟..
اگر از من بپرسند خواهم گفت : «هيچ كاري». آري ما سرزمين پهناوري مي‌داريم كه از روي حسابي كه كرده‌ايم اگر كشاورزي از راهش باشد و زمينهاي خشك كشتزار گردد ، دست‌كم تواند بيست برابر امروز خواربار دهد. ولي آيا اين كار آسانست؟!.. آيا با حال كنوني ما خواهيم توانست تكاني بكشاورزي دهيم؟!..
...

‌صوفیگری
گفتار دوم
بدیهایی که از صوفیگری توان شمرد
(بخش پنجم)

در خانقاهها بیکار نشستن ، نان از دست دیگران خوردن ، در بازارها بگدایی برخاستن ، زن نگرفتن و فرزند نداشتن ، با ریش و پشم پای کوبیدن و دست افشاندن و بخود چرخیدن ، با خرد کمترین سازشی نمی‌داشته. گذشته از داستانهای بیخردانه‌ی دیگری كه از آنان سر می‌زده که من اینک یکی را برای نمونه یاد می‌کنم :
همان مولوی که می‌گوید : «عشق آمد عقل او آواره شد» در نَفَحات‌الانس داستان پایین را ازو و از پیرش شمس تبریزی می‌نویسد :
«مدت سه ماه در خلوتی لَیلا و نَهارا بصوم وصال نشستند که اصلاً بیرون نیامدند و کسی را زهره نبود که در خلوت ایشان درآید. روزی مولانا شمس‌الدین از مولانا شاهدی التماس کرد. مولانا حرم خود را دست گرفته درمیان آورد. فرمود او خواهر جانی منست. نازنین پسری می‌خواهم. فی‌الحال فرزند خود سلطان ولد را پیش آورد. فرمود او پسر جانی منست ، حالیا اگر قدری شراب دست می‌داد ذوق می‌کردیم. مولانا بیرون آمد و سبویی از محله‌ی جهودان پر کرده بیاورد. مولانا شمس‌الدین فرمود که قوت مطاوعت مولانا را امتحان می‌کردم. از هرچه گویند زیادتست».

یک تن صوفی و منتشایش. گدایی بزور منتشاء !

✴️زیانهایی که از شیعیگری برمیخیزد✴️
(بخش سوم)

👈 دوم : یک گمراهی بزرگی در شیعیگری آنست که پنداشته‌اند خدا جهان را به پاس هستی «چهارده معصوم» آفریده است.

این خود گزافه‌ی بی‌پاییست. خدا جهان را به پاس هستی کسی نیافریده. خدا بالاتر از آنست که با آفریدگان خود مهر ورزد.

بزرگتر از آنست که همچون پادشاهان هوسمند «گرامی‌داشتگانی» برگزیند.

چنین گفته‌ای از هر کسی سرزده بیدین و دروغگو میبوده و نزد خدا روسیاه خواهد بود.

بنیادگزار اسلام یک تن همچون دیگران میبود. خدایش برگزید و به راهنماییش برانگیخت. برتری‌ای که پیدا کرد از این راه بود و برتری دیگری نمیداشت.

این درباره‌ی آن پاکمرد است که برانگیخته‌ی خدا میبود ، چه رسد به نوادگانش که هیچکاره میبودند.

بهرحال این باور با همه‌ی بیپاییش پایه‌ای در كیش شیعی بوده است و از آن ، دو زیان بسیار بزرگی برخاسته :

یكی آنكه شیعیان «كسان‌پرست» بوده‌اند.

دیگری اینكه جز بزمان امامانشان و بداستانهای ایشان ارج ننهاده بزمان خود بیگانه شده‌اند.

آنچه کسان‌پرستیست یک شیعی باید دلش پر از مهر امامان خود باشد و به هیچ چیزی ارج نگزارد.

اگر شما نیک سنجید اینان به پیغمبر نیز آن ارج را نمیگزارند.

پیغمبر در چهل سالگی به پیغمبری رسیده آن هم بایستی پیاپی جبرائیل بیاید و برود و دستورها بیاورد.

ولی امامان از کودکی امام می‌بوده‌اند و بی‌آنکه نیازمند جبرائیل باشند همه چیز را میدانسته‌اند.

در یاوری به خدا و گردانیدن جهان نیز آن توانایی و کوشایی که از امامان و «حضرت عباس» نمایانست از پیغمبر نمایان نمیباشد.

در اندیشه‌ی یک شیعی گلهای باغ آفرش دوازده امام بوده‌اند و دیگران در برابر آنان دارای ارجی یا ارزشی نمیباشند و نخواهند بود.

یک کسی هرچند كه نکوکار باشد و در راه خدا به کوششها پردازد و جانفشانیها کند به پایه‌ی امامان نتواند رسید در جای خود ، که به پایه‌ی سلمان و اباذر و مقداد نتواند رسید. نیکی را آنان دریافته‌اند و جایی برای دیگران بازنمانده.

نیکان در جای خود ، که بدان نیز چنینند. یک شیعی ، ستمکاری جز یزید و ابن زیاد و شمر نشناسد.

چنگیز که آنهمه خونها ریخته ، تیمور که آن کشتارها را کرده ، صمدخان که آن بدنهادیها را نموده ، هیچیکی به پایگاه یزید و شمر یا ابن زیاد نرسیده است و نتوانستی رسید.

جایگاه ستمگری را یزید و ابن زیاد گرفته‌اند و جا برای دیگران باز نمانده است.

پس از هزار و سیصد سال هنوز به یزید «لعن» میخوانند ، ولی چنگیز و تیمور که آن همه خونها ریخته‌اند نامی از آنان درمیان نمیباشد.

(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 51 از 106)

‌✴️تاریخ پانصد ساله‌ی خوزستان
بخش نخست
1-2-12✴️ والیان عربستان

✴️كارون و بنیادهاى آن (بخش دوم)
نخست باید دانست كه شهر شوشتر بر روى تخته سنگى نهاده كه سراسر زمین آن جز سنگ یك لختى نیست. ولى سنگ نرمى كه كُلَند بر آن كار مى‌كند و اینست كه در هر خانه‌اى آن را شكافته و زیرزمینى به گودى ده و اند گز پدید مى‌آورند و این زیرزمینهاست كه در گرماى جانسوز تابستان پناهگاه مردم مى‌باشد.
در برابر این تخته سنگ است كه كارون به دو شاخه گردیده چنانكه گفتیم شاخه‌اى به غرب پیچیده از شمال شهر روان مى‌شود و پس از مسافتى بار دیگر رو به جنوب مى‌گردد و شاخه‌ی دیگرى از جانب شرقى روان مى‌باشد.

👇