‌✴️پیدایش آمریکا
بخش دوم
✴️ گفتار هشتم
(تکه‌ی سوم)
جنگي كه با سپاه والاسكز رفت
پس از انديشه‌هاي بسيار بهتر دانست نيرنگهايي بكار بندد. براي اين مقصود كشيشي را بنام اولمدو برگزيده با دستورهايي بلشكرگاه نارويز فرستاد. اولمدو با نارويز ديدار كرده سخنهايي از دوستي و آشتي راند و زياني كه از جنگ به هر دو سو توانستي بود بازنمود. ولي نارويز از سركشي پروايي بگفته‌هاي او ننمود. اولمدو از اينراه كاري از پيش بردن نتوانست. ليكن با بسياري از سركردگان و سپاهيان نارويز آشنايي انداخته ارمغانهايي از كُرتيز بايشان رسانيد و دلهاي آنها را از نارويز بازگردانيد.
بسياري از اينان جنگ دو دسته‌ي هم‌ميهن را درميان بيگانگان دور از خردمندي مي‌شماردند و خواستار جنگ نبودند. بسياري هم كاردانيهاي كُرتيز و دليريهاي او را شنيده جهتي براي جنگ با او درميانه نمي‌ديدند. اينها چيزهايي بود كه بكوششهاي اولمدو كمك مي‌كرد.

🔸حاجیهای انباردار چه دینی دارند؟..🔸
(بخش سوم و پایانی)

يكي از كارهاي حاجي‌آقا اينست كه برايتان نقل ميكنم : وقتي كه جنگ در اروپا شروع شد اين حاجيهاي بازار بدست و پا افتادند و هر يكي كالايی را از بازار جمع ميكرد و بانبار ميزد. اين حاجي‌آقای مقدس هم شروع كرد بخريدن قلع. هرچه قلع بود دو سه نفري خريدند و بانبار زدند. قلع در آن موقع مني هفت تومان بود. اينها كه خريدند قيمتش را بالا بردند. در همان موقع متفقين (روس و انگليس) بايران آمدند و چون آنها براي احتياجات جنگي قلع ميخريدند حاجي‌آقا و شركايش يكدفعه قيمت قلع را بصد و بيست تومان رسانيده بناي معامله گزاردند. خدا ميداند كه چقدر فروختند و چند صد هزار تومان دخل كردند.
حالا شما خواهيد گفت : قلع كه بدرد زندگاني ما نمي‌خورد. معامله‌اي بوده با دولتهاي اجنبي كرده‌اند و دخلهايي برده‌اند. اين چه عيب داشته؟!.
ولي اينطور نيست. اين قلع كه ميگویيم همانست كه سفيدگران ميخرند و ظرفهاي مسي ما را سفيد ميكنند. اين خانواده‌هاي كم‌بضاعت كه دستشان بظرفهاي چيني و یا رویی نميرسد و در كاسه و بشقاب مسي خوراك ميخورند بايد در هر چند ماه آن ظرفها را بسفيدگر دهند كه سفيد كند وگرنه خطرناكست. همه ميدانيم كه مس وقتي كه سركه يا ترشي دیگر باو رسد توليد سم ميكند كه مسلماً خطر دارد.
اين بود وقتي كه اين حاجيهاي ديندار قلع را از هفت تومان بصد و بيست تومان رسانيدند و سفيدگرها مجبور شدند كه براي سفيد كردن يك ظرف يا يك ديگ دو تومان و سه تومان پول بخواهند بيشتر خانواده‌ها كه در آن سال گراني باالله مي‌توانستند خوراك خود را راه اندازند نتوانستند ظرفهاي خود را بسفيدگر بدهند و در ظرفهايي كه قرمزش درآمده بود خوراك مي‌پختند كه خدا ميداند چه صدمه‌هايي بردند. خدا ميداند كه چند صدهزار نفر قرباني حرص و طمع اين حاجيهاي ديندار شدند.
اين يكي از كارهاي حاجي مقدس است كه برايتان نقل كردم. در اين چند سال همان حاجي هميشه يك پايش در تهران و يك پايش در قم و نجف و كربلا بوده. هميشه روضه‌خواني برپا گردانيده. من از همه‌ی كارهاي او آگاه بودم. ولي تعصب مذهبي چشمهاي مرا كور ساخته بود كه قباحت آنها را درك نميكردم ، علت آنها را نميدانستم. اكنون درك ميكنم كه چه جنايتهايي كرده‌اند. علت آنها نيز براي من روشن شده. راست ميگويد آقاي كسروي اين مذهبها اسلام را از ميان برده. اين مذهبها برات آزادي بمردم ميدهند. روضه‌خوان ميرود بالاي منبر و حديث ميخواند : «من بكي او ابكي او تباكي وجبت له الجنــة». ديگر نميداند كه نتيجه‌ی اين حرف چه خواهد بود.
احمد : هنوز شما پي بحقيقت نبرده‌ايد. اين حاجيها در سايه‌ی عقيده‌هايي كه دارند از يك طرف خود را آزاد مي‌شمارند كه انبارداري بكنند ، گرانفروشي بكنند ، ماليات دولت را قاچاق گردانند ، بمأمورين دولت رشوه داده آنها را فاسد سازند ، از يك طرف بهشت را براي خود بيمه كرده‌اند و دلهايشان قرص است كه در آن دنيا بثواب زيارت و روضه‌خواني يكسره به بهشت خواهند رفت و اين گناهاني كه كرده‌اند خدا بگردن سنيها بار خواهد كرد. بدتر از همه آن است كه غير از خودشان ديگران را بيدين ، لامذهب مي‌شناسند و هميشه زبانشان به ريشخند باز است. چهار نفر كه دور هم مي‌نشينند صحبتشان اينست كه مردم بيدين شده‌اند ، لامذهب شده‌اند. اين مذهب براي آنها بسيار سودمند است ، مذهب نيست كيمياست.
🔸🔸🔸
اين گفتگوها كه ميان علی و احمد مي‌شود جعفر و باقر خيلي عصباني هستند. رنگهاشان تغيير يافته ، و چون سخن باينجا ميرسد جعفر خودداري نتوانسته با خشم ميگويد :

... شما خيلي توهين ميكنيد ... آخر اين حرفها چه ربط بمذهب دارد؟!.
علی (با تعجب) : اين حرفها ربط بمذهب ندارد؟!. اينكه گفته مي‌شود هر كس در روضه‌خواني گريه كند همه‌ی گناههاش بخشيده مي‌شود ، روز قيامت امامها شفاهت خواهند كرد ـ اينها ربط بمذهب ندارد؟!. پس اين حرفها از كجا پيدا شده؟!. اينها را بمردم كي ياد داده؟!.
جعفر (با تندي) : آخر اگر اين گريه كردن نباشد ، شفاعت ائمه نباشد ، گناههاي مردم چه جور بخشيده خواهد شد؟!.
احمد : بگذار جواب شما را من بدهم : اولاً اگر گناه بخشيدنيست خود خدا خواهد بخشيد. مگر خدا باندازه‌ی امامهاي شما رحم ندارد؟!. شما خدا را چه حساب كرده‌ايد؟!. شما خدا را چنگيزخان حساب كرده‌ايد ، صمدخان مراغه‌اي حساب كرده‌ايد كه مجبور شده‌ايد ميانجي پيدا كنيد؟!. ثانياً اين مجازاتها كه براي گناهها گذاشته‌اند براي آنست كه مردم بترسند و گناه نكنند ، انباردار نباشند ‌، گرانفروش نباشند ، كلاهبردار نباشند ... نه اينكه هزار كار زشت كنند و آنوقت در جستجوي «گناه پاك‌كن» باشند.
بعد از همه‌ی اينها ، شما اين ايراد را بخدا بگيريد. شما عقيده داريد كه قرآن كتاب خداست. من ديشب براي شما آيه از قرآن خواندم كه خدا ميگويد روز قيامت از كسي شفاعت پذيرفته نخواهد شد ، بكسي شفاعت سود نخواهد داشت. شما بخدا ايراد بگيريد كه چرا اين قرار را گذاشته؟!. چرا شفاعت را نخواهد پذيرفت؟!.
شما برويد اين آيه را از قرآن بملاهاي خود بخوانيد و بگوييد : «اين آيه چيست و آن افسانه‌هاي دور و درازی كه شما درباره‌ی شفاعت نقل ميكنيد چيست؟!. كدام يكي راستست و كدام يكي دروغ؟!.». بپرسيد ببينيد چه جواب ميدهند. اگر آنها توانستند باين جواب بدهند ما از ايرادهاي ديگر خود چشم خواهيم پوشيد.
جعفر (با خشم) : اينها توهين بمذهب ماست. من نميخواهم اينها را بشنوم ، اينها كفریاتست.
علی (با خشم) : اگر نميخواهي بشنوي برو اتاق ديگر. اتاق بسيارست.
جعفر و باقر (با آواز بلند) : شما برويد باتاق ديگر ، ما چرا برويم لامذهبها؟!.
🔸🔸🔸
اين را با خشم ميگويند و پيداست كه سر دعوا دارند. علی ميخواهد جواب بدهد احمد نميگذارد و ميگويد : «بسيار خب ، ما ميرويم باتاق ديگر». اين را گفته برميخيزد. علی هم با او برميخيزد ميروند باتاق ديگر ، باهم مي‌نشينند و بدرد دل مي‌پردازند :

احمد : آنها مقصودشان اين بود دعوا راه اندازند كه حاجی صاحب منزل و ديگران بشنوند و بيايند. اين عادت ايشانست. از جواب كه عاجز ماندند به شلتاق مي‌پردازند.
علی : شنيده‌ام در تبريز در زمانهاي پيش در محله‌ها الواط و اشرار زياد بوده‌اند و كارهاي عجيبي داشته‌اند. يكي از كارهاي ايشان اين بوده كه خروس يا قوچ تربيت ميكرده‌اند و باهم بجنگ مي‌انداخته‌اند. در يك ميداني جمعیت زياد از اينطرف و از آنطرف جمع مي‌شده‌اند ، خروسها را رها مي‌كرده‌اند. حيوانهاي نافهم بجان يكديگر افتاده پياپي نُك بسر همديگر مي‌زده‌اند. پس از زماني كه يكي بيتاب مي‌شده و مي‌گريخته آنطرف فريادهاي شادي مي‌كشيده‌اند كه انگار قلعه‌ی پورت‌آرتور را فتح كرده‌اند. اينطرف چون شرمنده ميگرديده صاحب خروس خودش آماده‌ی‌ جنگ شده داد مي‌زده : «خروسوم قاچوپ ، ازوم كه قاچمامشم» (خروسم گريخته خودم كه نگريخته‌ام). با اين حرفها مغلطه برپا ميكرده‌اند كه چه بسا ده بيست تن زخمي مي‌شده‌اند.
حالا حكايت اين آقايانست. اينها ميگويند : «خروسم گريخته خودم كه نگريخته‌ام». چون در برابر دليل درمانده‌اند بناي عربده ميگزارند. از همه شيرينتر آن فحش «لامذهب» است كه ميدهند. آدم شرم نكند و مثل اينها باشد.
احمد : ملاهاشان نيز همين كار را ميكنند. آنها نيز چون در برابر نوشته‌هاي آقاي كسروي درمانده‌اند عربده‌بازي ميكنند ، سخنان بي‌ادبانه مي‌نويسند ، براي تحريك مردم عوام در بالاي منبر هايهوي راه مي‌اندازند. از همه بدتر آن دروغهاييست كه انتشار ميدهند. دیشب ديدي روضه‌خوان ميگفت : «اينها قرآن مي‌سوزانند ...». دلم ميخواست برخيزم و گريبانش را گيرم و بگويم : «اي دروغگوي بيشرم! كجا ما قرآن سوزانيده‌ايم؟!.».
علی : راستي من خواستم از شما درباره‌ی اين قرآن سوزانيدن تحقيق كنم. اين خيلي شايع شده. در بازار در همه جا شهرت داده‌اند كه آقاي كسروي و همراهان او قرآن را آتش ميزنند.
احمد : مردان بيشرم چون در برابر دليل عاجز مانده‌اند این دروغها را ساخته انتشار ميدهند كه بلكه مردم را تحريك كنند. تا بحال با اين تهمت بيشرمانه در چند جا غائله براي ما برانگيخته‌اند. آن احترامي كه آقاي كسروي و همراهان او بقرآن مي‌گزارند اينها ده‌يك آن را نميگزارند. اينها رفتارشان با قرآن همانست كه فهميديد. هرچه قرآن گفته اينها ضد آن را ميگويند. تمام احكام قرآن را نسخ كرده‌اند.
علی : اين دروغ از كجا پيدا شده؟.. شما هيچ كتاب مي‌سوزانيد؟..

احمد : چرا ما سالي يك بار جشن گرفته كتاب مي‌سوزانيم. ولي كدام كتابها؟.. آن كتابها كه بضد قرآنست ، آن كتابها كه مردم را بگناه تشويق كرده ميگويد : هر كس بزيارت برود گناههايش بخشيده مي‌شود. اين قبيل كتابها را كه مايه‌ی گمراهي مردم است ما گرفته مي‌سوزانيم. ولي اين كجا و قرآن سوزانيدن كجا؟.. ديشب ميخواستم به روضه‌خوان بگويم : «دهانت بشكند! قرآن در نزد ما محترم است ، قرآن در نزد ما عزيز است».
🔸🔸🔸
در اين هنگام حاجي صاحب خانه مي‌آيد و اينها نيز به پيش او ميروند و پس از قدري صحبت ، «خداحافظ» گفته بيرون مي‌آيند. در ميان راه علی خواستار مي‌شود كه باز با احمد ملاقات كنند و باهم بنشينند و در آن باره گفتگو كنند. میگويد : «من مثل اينست كه خواب بودم و بيدار شده‌ام. بايد شما بمن راهنماييها كنيد». احمد ميگويد : «بهتر از همه آنست كه شما كتابهاي آقاي کسروي را بخوانيد و مطالعه كنيد. آنگاه اگر اشكالي داشتيد باهم مي‌نشينيم و گفتگو ميكنيم» و او را بخانه‌ی خود برده بعضي كتابها را از «شيعيگري» و «در پيرامون خرد» و «در پيرامون روان» و مانند اینها به او ميدهد.

📗 #پرسش_و_پاسخ (رشته‌ی یکم ـ بخش دوازدهم)

مغولان اين رفتار زشت را داشتند كه چون بايران آمدند همين رفتار بسيار زشت را در اينجا نيز بهنگام مرگ يكي از پادشاهانشان (گويا هلاكو باشد) بكار بستند و زنان و مردان بيگناهي را در دخمه‌ی او جا داده زنده بگور گردانيدند.
هنگامي كه كلمبوس آمريكا را كشف كرد اين عادت درميان برخي از بوميان آنجا رواج داشت. هواناقاپاق پادشاه نيمه‌وحشي پرو كه مرده بود بيش از هزار تن را كشته با او زير خاك سپرده بودند.
همچنان هشتاد سال پيش از اين كه اروپاييها تازه بآفريقا چيره مي‌شدند اين عادت را درميان برخي از قبايل وحشي آنجا با شكل بسيار فجيعي در جريان يافتند.
پيداست كه اينها جز نتيجه‌ی ناداني و گمراهي نيست. زيرا بيگفتگوست كه كسي كه زندگانيش در اينجهان پايان يافته مي‌ميرد تن او لاشه مي‌گردد كه چه در زير خاك باشد و چه در روي خاك عفونت پيدا كرده از هم پاشيده مي‌شود. آنچه زنده تواند ماند روان اوست و هر كاري كه ـ از پاداش يا كيفر ـ تواند بود روان را تواند بود. روان هم در اينجهان مادّي نيست. از خوردنيها و پوشيدنيهاي اينجهان مادّي بيكبار دور است. دينها كه از روان گفتگو كرده‌اند از خوشيهاي او در جهان ديگر گفتگو كرده‌اند.
به هر حال زنده گرديدن تن در زير خاك و متنعّم شدن آن با لذتهاي مادّي جز پندار بسيار بيخردانه‌ نبوده است و نتواند بود و تشريفات براي تن بي‌روان يا لاشه جز از نافهمي و كوردروني سر نتواند زد.
چيزيست بسيار آشكار : كسي كه مرده تن او لاشه گرديده ، و چنانكه گفتيم جز بدرد گنديدن و از هم دررفتن و فروريختن نخواهد خورد.
اينست دينها دستور داده‌اند كه آن را در زير خاك نهان گردانند كه هم در بيرون نباشد و آبرويش محفوظ ماند و هم مردم از بوي بد او آزار نبينند و بيماريها پديد نيايد.
دفن مرده يا بزير خاك سپردن آن معنايش اينست. معنايش او را ببهشت يا بدوزخ فرستادن نيست. اگر بجاي آن بسوزانند سوزانيده‌اند. از ديده‌ی دين باكي نيست.
اكنون سخن در آنست كه ايرانيان در همين زمينه ، گمراهيهاي بيخردانه‌ی بت‌پرستان باستان را نگه داشته‌اند و چنين مي‌پندارند كه مردگان در زيرخاك جهاني دارند ، بهشت و دوزخ در آنجاست ، كيفر يا پاداش كه خواهد بود به همان تنهاست ، و از بس در اين ناداني و گمراهي خود پافشارند دستور دين اسلام را درباره‌ی دفن مردگان از معناي خود بيرون برده با اين گمراهي سفيهانه‌ی خود انطباق داده‌اند.
البته ايشان اين را نخواهند پذيرفت و اين گفته‌ی ما را تهمتي درباره‌ی خودشان خواهند پنداشت. ولي رفتارشان حقيقت را نيك نشان ميدهد و شما خواهيد توانست از سنجش كارهاي آنان به ته مغزشان پي بريد.
يكي از باورهاي ايرانيان درباره‌ی مردگان اينست كه چون يكي را بخاك سپردند دو تن فرشته يكي منكر ديگري نكير ، با گرزهاي آتشين در دستهايشان ، بالاي سر او حاضر خواهند شد و براي آنكه اندازه‌ی ايمانش را بفهمند پرسشهايي از او خواهند كرد ، يكايك اركان دين را خواهند پرسيد ، گرزهاي آتشين را در برابر چشمش به تكان آورده خواهند پرسيد : «من ربك؟ من نبيك؟ من ائمتك؟.. هل الجنة حق؟.. هل النار حق؟.. هل الصراط حق؟.. هل الميزان حق؟..» خدايت كيست؟.. پيغمبرت كيست؟.. امامانت كيست؟.. آيا بهشت راست است؟.. آيا دوزخ راست است؟.. آيا پل صراط راست است؟.. آيا ترازو راستست؟..
واي بحال كسي كه ايمانش ضعيف است كه از ترس زبانش بند آمده نخواهد دانست چه بگويد و گرزهاي آتشين پياپي بسرش فرود خواهد آمد.
براي كمك باينگونه مردگان ضعيف‌ايمانست كه علما موضوع تلقين را ايجاد كرده‌اند. كسي كه مرده او را تنها نمي‌گزارند و يك ملا يا شيخ بالا سرش ايستاده باو ياد ميدهد :
«يا عبدالله اذا جائك الملكان المقربان و سئلاك من ربك لاتخف و لاتحزن و قل الله ربي و محمد نبيي ..»
اين رفتاريست كه با هر مرده‌اي مي‌كنند و اين درخورِ چند ايراد است :
١) مگر دين تنها گفتن بزبان است كه هر كسي همانكه توانست با زبان پاسخ دهد ديندار شناخته گردد؟!. دين مگر اسم شب است؟!. دين مگر جواز دم دروازه است؟!.
٢) دين مگر تنها براي آنجهان است كه دم دروازه يادش دهند و روانه‌اش گردانند؟!. چرا نمي‌خواهند تا در اينجهانست ديندارش گردانند؟!.. اينان دين را به چه معني مي‌شناسند كه چنين رفتاري مي‌كنند؟!..
٣) تلقين يا دين ياد دادن چرا بعربي؟!.. مگر زبان رسمي آنجهان عربي است؟!.. مگر ترك و كرد و لر و مازندراني و لاري همانكه مردند عرب مي‌گردند و عربي مي‌فهمند؟!..
٤) مگر پاداش و كيفر با تن است كه پرسشها از او مي‌شود؟!.. چرا اين پرسشها را از روان نمي‌كنند؟!.

✴️ بت‌پرستی و قربانی کردن آدمیان بپای خدایان

چنانکه در گفتار «بمناسبت عید قربان» از بت‌پرستی و قربانی کردن سخن رفته ، در برخی توده‌ها نافهمی به آن پایه بوده که آدمیان را نیز بپای خدایان قربانی میکرده‌اند. ما از تاریخ میدانیم که قربانی کردن فرزند بپای بتها درمیان عربها نیز بوده. این از زنده‌بگور کردن دختران جداست.
در ویدئویی به نشانی زیر از ده توده (بعنوان نمونه) نام می‌برد که گروهی از باستانشناسان بر این باورند که آدمیان را برای خدایانشان قربانی میکرده‌اند.
https://www.youtube.com/watch?v=RzYzvvIqPPc
در زیر کوتاهشده‌ی شرح ویدئو را می‌آوریم. آن توده‌ها اینهایند :

✴️ کارتاژها (توده‌ی تونس امروزی) این توده با همه‌ی توانگری و نیرومندی کودکان خود را بپای خدایان قربانی میکرده‌اند ـ بویژه خاندانهای دارا برای آنکه توانگریشان را از دست ندهند. دوره‌ی این رسم وحشیانه میان 800 تا 146 پیش از میلاد برآورد شده است.
✴️ یهودیان باستان. جز از قربانیهای دیگر گویا کودکانشان را برای خدای مولوخ (molox) نام آتش زدندی. (برخی پژوهندگان باور ندارند که آدمی را نیز قربانی می‌کرده‌اند).
✴️ ایتراسکینها (مردم ایتالیای غربی کنونی). چنانکه بتازگی از بازمانده‌های قربانیان یافت شده در نشیمنگاههای این توده به باستانشناسان آشکار گردیده ، این مردمان گویا بیشتر کودکان ، بزرگسالان ، بیگانگان ، فرودستان و بیماران را برای خدایانشان نابود کردندی.
✴️ چینیان. درمیان چینیان باستان رسم قربانی کردن آدمی بسیار رواج داشته. نوشته‌هایی هم در اینباره از ایشان بدست آمده است. آنان از هر گونه آدم ، زن و مرد و کودک ، کسانی را بروشهای بیرحمانه‌ای نابود می‌گردانیده اند. چیزی که هست به آخشیج (ضد) مردان و کودکان که تنشان را تکه تکه کردندی ، تن دختران جوان را پس از قربانی کردن دست نخورده بخاک سپاردندی.
✴️ کلتها یا سِلتها (باشندگان اروپای میانی). این مردمان به شیوه‌های بسیار دردناک و خشنی با شمشیر و دیگر جنگ افزارها قربانیانشان را بنام کیش کشتندی.
✴️ مردم هاوایی باستان. آنها آدمها را به پای خدای جنگ و دفاع و فیروزی ، قربانی میکردند تا خشنودی او را بجویند. اسیران جنگی از قبیله‌های دیگر را به سنگها بسته چندان میزدند تا جان بسپارند و سپس به کاهن‌شان (سر قبیله) ارمغان میکردند تا او پخته یا خام بخورد.
✴️ مردم میانرودان باستان. کسان خاندان پادشاهی یا بزرگان که می‌مردند ، افزارها ، جنگ افزارها و رختهاشان را همراه با پرستارانشان بخاک می‌سپاردند (تا در زندگانی پس از مرگ بکارشان آید). تا دیر زمانی باستانشناسان گمان میکردند که پرستاران را با زهر میکشتند ولی نشانه‌هایی که سپس بدست آمد دانسته گردید که گاه ایشان را با شیوه‌ها‌ی وحشیانه و زدن بسرشان می‌کشته‌اند.
✴️ آزتکها. ایشان باور داشتند خدای خورشید برای آرامش نیازمند خون آدمی است که دارای نیروی مقدس زندگانی می‌باشد.
✴️ مصریان باستان. برخی باستانشناسان بر این باورند که مصریان باستان هنگامی که یکی از فرعونهاشان می‌مرد ، همچون مردم میانرودان ، پرستاران او را با افزارهایش برای زندگانی پس از مرگ بخاک می‌سپاردند تا در آن زندگانی نیز به پادشاه پرستش(خدمت) کنند.
✴️ اینکاها. در سرزمینی میزیستندی که پر از پتیاره‌های (بلا) طبیعی چون آتشفشان و زمین‌لرزه و سیل بوده. ایشان چنین می‌پنداشتند که اینها بخواست خدایان پدید می‌آید و اینست اگر آدمها (بیشتر زندانیان) را بپای خدایان قربانی کنند توانند این پتیاره‌ها را از خود دور گردانند. همچنین برخی بچگان تندرست خود را تنها برای قربانی شدن می‌پروردند!

🗂 چند پرسش و پاسخهای آنها

💎 بخش یکم

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)

‌✴️پیدایش آمریکا
بخش دوم
✴️ گفتار نهم
(تکه‌ی یکم)
چگونه در پايتخت جنگ برخاست؟.
پيشامدهاي پايتخت ـ يك كار سنگدلانه و بيباكانه از آلوارادو ـ بازگشت كُرتيز بپايتخت ـ پيشرفت جنگ ـ سختي كار ـ مرگ مونتيزوما ـ بيرون آمدن از پايتخت ـ جنگ سخت سر راه
***
اين فيروزي براي كُرتيز گرانبها بود. زيرا گذشته از آنكه دشمني را از سر خود باز كرد بشماره‌ي سوارگان و پيادگان و همچنان بمقدار توپها و تفنگهاي خود افزوده از بيمهايي كه از رهگذر كمي نيرو داشت بسيار كاست. از اينرو از پيشامد بسيار شادمان بود. ليكن چند روز نگذشت كه از پايتخت آگاهيهاي اندوه‌آور رسيد ، در اين زمينه كه مردم در آن شهر بپا برخاسته كشتيهايي را كه بروي درياچه بود شكسته‌اند ، با آلوارادو جنگ كرده بانبارهاي خواربار آتش زده‌اند ، اكنون هم آلوارادو با نيروي كم خود در محاصره است.

📗 #پرسش_و_پاسخ (رشته‌ی یکم ـ بخش سیزدهم)

مي‌گويند : در آنهنگام روان هم بتن بازمي‌گردد.
مي‌گويم : اگر باز خواستي گشت چرا بيرون رفته بود؟!.. آنگاه دليل اين چيست؟!. شما اين را از كجا مي‌گوييد؟!..
اينها ايرادهاي بزرگي است و در اينجا مقصود ايراد آخري است. اين بهترين دليليست كه عقيده‌ی اين مردم درباره‌ی آخرت چيست و چنانكه گفتيم همچون بت‌پرستان كهن آخرت يا آنجهان را در گور يا زير زمين مي‌شناسند. فرشته‌هاي خدا را بآنجا مي‌كشانند ، عذاب نيز در آنجاست. كسي كه ايمانش درست است گور براي او بهشتي خواهد گرديد و در آنجا بخوشي خواهد پرداخت. كسي كه كافر است يا ايمانش نادرست است گور پر از آتش گرديده هميشه او را خواهد سوزانيد. اين باور همه‌ی ايشانست و انكار هم نتوانند كرد.
يك رفتار زشت ايشان در اين زمينه بردن استخوانهاي مردگان از اينجا بآنجاست. استخوانها را بار مي‌كنند و كاروان راه مي‌اندازند. اسلام شكافتن گور (يا نبش قبر) را نهي كرده تا آبروي مرده نريزد و بزندگان آزاري نرسد. اينان براي آنكه نادانيهاي بت‌پرستانه‌ی خود را بكار بندند دستور صريح اسلام را ناديده انگاشته‌اند. علماشان تجويز كرده‌اند (بلكه مستحب قريب بوجوب شمرده‌اند) كه گورها را بشكافند و استخوانها را با صد رسوايي و مردم‌آزاري از شهري بشهري كشند. چرا؟.. اين كار را چرا مي‌كنند؟.
براي آنكه تن مرده از فشار گور ايمن باشد ، نكير و منكر بسرش نتوانند آمد. براي آنكه روز رستاخيز همانكه صور دميده شد زودتر از ديگران به بهشت رود. درهاي بهشت ، يكي از شهر قم ، ديگري از نجف ، ديگري از كربلاست. بهشت در زير زمين است و درهايش نيز از اينجاهاست.
ب ـ من ميخواستم بگويم اينها عقيده‌ی عوامست و بشما پاسخ دهم. تلقين جلوم را گرفت. تلقين را علما در كتابهاشان نوشته‌اند. نقل جنازه هم عادت عمومي است. من نمي‌دانم علما باين مطالب شما چه پاسخ ميدهند؟!. اينها كه تمامش راستست.
د ـ اين عادتي شده كه ما چون موضوعي را عنوان كرده ايراد مي‌گيريم پاسخ داده مي‌گويند : «اين عقيده‌ی عوامست». اين پاسخ از ريشه غلطست. اين معنايش آنست كه عوام هر عقيده‌اي داشت داشته است و بآنان ايراد نبايد گرفت. بسيار نيك اين عقيده‌ی عوام است. ما نيز از عوام گفتگو ميكنيم ، بعقيده‌ی آنهاست كه ايراد مي‌گيريم. درباره‌ی آنهاست كه مي‌گوييم گمراهند ، نافهمند ، معني زندگي را نمي‌دانند ، بايد براهشان آورد ، حقايق زندگاني را يادشان داد.
اگر مقصودشان آنست كه اينها در اساس مذهب نيست باز جاي ايراد است. زيرا مذهب يك مردم همانست كه دارند و بآن كار مي‌بندند. دين يا مذهب رخت نيست كه دو دست باشد : يكي را در بقچه نگه دارند و ديگري را بتن كنند. مذهب ايرانيها همين پندارها و باورهاست كه توده‌ی انبوه يا بگفته‌ی شما عوام در مغزهاي خود جا داده‌اند و بآنها دلبستگي دارند و رفتارشان از روي آنهاست.
بارها ديده‌ام كساني مي‌آيند و چنين ميگويند : فلان ايراد را كه شما گرفته‌ايد راست نيست. كتاب ما قرآنست آيا در قرآن چنان اعمالي هست؟. مي‌گويم : اين سخن شما ماننده‌ی آنست كه ما چون براهزني و تاراجگري شاهسون يا كُرد ايراد بگيريم بگويند : «اينها در قانون اساسي نيست. كتاب كشور ما قانون اساسيست. آيا در آن اجازه‌ی دزدي يا راهزني داده شده است؟!..»
جاي حيرتست كه رسوايي باين بزرگي را راه انداخته‌اند : گورها را مي‌كَنند و استخوانهاي مرده را بيرون مي‌آورند و بار اسب يا استر كرده يا در اتومبيل گزارده صدها فرسنگ راه مي‌برند و از مرز گذرانيده بكشورهاي بيگانه مي‌رسانند و بيست ميليون توده را سرافكنده‌ی جهان ميگردانند و چون پرسيده مي‌شود عذر بدتر از گناه آورده مي‌گويند : «آخر خواستيم از فشار قبر و سئوال نكير و منكر در امان باشد». چنين كار زشت و ناداني پستي را صدها سالست كرده‌اند و مي‌كنند و چون ما ايراد مي‌گيريم و پاسخي نمي‌توانند داد چنين مي‌گويند : «اينها كه در قرآن نيست». تو گويي ما بقرآن ايراد گرفته بوديم.
يكي نمي‌گويد : «اگر در قرآن نيست پس چرا مي‌كنيد؟!.» نمي‌گويد : «در قرآن نيست. ولي در احاديث شما هست ، در كتابهاي فقهي‌تان هست ، در كشف‌الغطاء شيخ جعفر كبيرتان هست كه ميگويد : «اگر اجماع مانع نبود من آن را واجب مي‌گردانيدم.»

حاجیهای انباردار چه دینی دارند؟..

هر سه بخش در یکجا

🗂 چند پرسش و پاسخهای آنها

💎 بخش دوم

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)