سخنان خودشان به تنهایی مایه‌ی رسواییست.

آدمی که تواند وارسته و نیکوکردار و به همنوعانش سودمند باشد ، پندارها و باورهای زهرآلود کیشی او را بدین پایه از پستی میرساند.

‌✴️پیدایش آمریکا
بخش دوم
✴️ گفتار دوازدهم
(تکه‌ی دوم)
مكزيكيان در تمدن تا بكجا رسيده بودند؟.
چنانكه نوشته‌اند پادشاهي در مكزيك ارثي نبوده بزرگان (كه همانا بيشتر آنها سران تيره‌ها بوده‌اند) گرد آمده كسي را بپادشاهي برمي‌گزيده‌اند و چنين پيداست كه اين پادشاه بايستي از تيره‌ي آزتيك و از يك خانواده‌ي خاصي باشد ، و چنانكه نوشته‌اند اين خانواده نزديك بدويست سال پادشاهي داشت تا با گرفتاري گوايتموزين پايان پذيرفت.
اين هم نوشته‌اند كه پيش از زمان مونتيزوما پادشاه نماينده‌اي يا صورتي بوده و بيشتر اختيار را سران تيره‌ها داشته‌اند و هر يكي از آنها در جايگاه خود داراي هر گونه توانايي بوده‌اند.
ولي اين مونتيزوما چون بپادشاهي رسيد به تندروي برخاسته همه‌ي اختيارات را بدست خود گرفت و بسران تيره‌ها ارجي نگزاشت. بلكه دست ستم و بدرفتاري بسوي آنها يازيد. از اينرو كينه و دشمني درميان او با تيره‌ها پيش آمد. بلكه با برخي جنگ هم رخ داد.

📗 پرسش و پاسخ (رشته‌ی دوم ـ بخش ششم)

او مي‌گويد : اگر خلافت ابوبكر ناحق بوده زنهايي كه در زمان او در جنگ اسير افتاده بودند چون از راه نامشروع بدست آمده بودند بايستي بمسلمانان حلال نباشند. شهربانو دختر يزدگرد هم بايستي بامام حسين‌بي‌علي حلال نباشد. اين را ـ راست يا دروغ ـ دليل مي‌آورد. آنها چون پاسخي نمي‌توانند براي تحريك عوام مغالطه مي‌كنند كه بامام ما نسبت زنا داده. اين نمونه‌اي از رفتار آنها در برابر عنوان اصل اسلام است.1
آنگاه مگر داستان وهابيها فراموش شده؟.. مگر محمد بن عبدالوهاب سخن از اصل اسلام نمي‌راند و دليل از قرآن نمي‌آورد؟.. با او چه رفتاري كردند؟. آيا بدليهايش گردن گزاردند؟!.
وهابيها با آن روشني دليل آورده نشان ميدهند كه بت‌پرستان قريش كه پيغمبر اسلام با آنها بنبرد برخاست رفتارشان با بتهاشان همين بوده كه شما با گنبدهاي مردگان رفتار مي‌كنيد. نشان ميدهند كه بت‌پرستان چون در برابر دليلهاي پيغمبر درمانده بودند عذر آورده مي‌گفتند : «ما اينها را خدا نمي‌دانيم ، بلكه اينها ميانجياني هستند ميانه‌ی ما و خدا» و اين درست همان عقيده‌ايست كه شما درباره‌ی مردگان خوابيده در زير گنبدها داريد. با اين دليلهاي روشن سخن آنها را نمي‌پذيرند و در پيش خود آنها را بيرون از اسلام ميدانند.
بهتر است كساني كه بعنوان «اصل اسلام» بما ايراد مي‌گيرند اينها را بدانند و به پوچي سخن خود خَستُوان[=معترف] گردند.
گذشته از همه‌ی اينها آنان نمي‌دانند كه امروز يك كار بسيار بزرگ و بسيار دشوار نبرد كردن با گمراهيهاست. همان پيغمبر اسلام با يك بت‌پرستي روبرو بود و سالها با آن بنبرد پرداخت و تا آن را نينداخت راه كار خود را صاف نگردانيد.
امروز ما در همين كشور با ده گونه گمراهي روبرو مي‌باشيم كه بايد با يكايك آنها نبرد كنيم و بيپايي هر يكي را روشن گردانيم ، و ايستادگيهاي سختي را كه پيروان هر يكي از آنها مي‌كنند بشكنيم. ما در برابر اينها به نيرويي ده برابر نيروي اسلام نياز داشتيم. اين گمراهيهاي گوناگون مردم را بيكبار گيج گردانيده و خردها و فهمهاشان را از كار انداخته است.
اكنون دوازده سالست كه ما با اين گمراهيها در نبرديم و تيشه‌ها بريشه‌ی هر يكي فرود آورده‌ايم ، و در چنين هنگامي مي‌بينيم كساني زبان باز كرده مي‌گويند : «شما بايستي اصل اسلام را پيش كشيد». بگفته‌ی عوام چيزي هم از ما طلبكار درآمده‌اند.
دانسته مي‌شود اين كوششها كه ما كرده‌ايم و در برابر گمراهيهاي هزار ساله بالا افراشته بكندن بنياد آنها تلاش كرده‌ايم كار بدي بوده. ما راه كوشش را نشناخته‌ايم. بايستي از اين بزرگواران شور خواهيم ، از اين استادان دستور گيريم. اينست معني سخن آنها.
چنانكه گفتيم «اصل اسلام» عنوانيست بدهان اينها افتاده. شنيده‌اند و ياد گرفته‌اند و نافهميده بزبان مي‌آورند. شما اگر پرسشهايي كنيد خواهيد ديد كه درماندند و پاسخي نتوانستند. در همانحال ، اين عنوان سنگري براي آنهاست. سنگر دوم است كه در آن خود را نگه دارند و از ميدان در نروند.

پابرگی 1 : يك دليل ديگر بآنكه اين كيشها همه همرديفند و يكي را بديگري برتري نبوده همه تهي از راستيهاست و هيچيك تواناي برانگيختن نيروي راستي‌پرستي در مردمان نمي‌باشد آنكه بيش از يك سده است سخن از «اتحاد اسلام» درميانست و در آنجا هم «اصل اسلام» بميان مي‌آمده و چون پيش نرفته بيش از پنجاه سالست سخن به «نزديك گردانيدن كيشها» كشانده شده «دارالتقريب مذاهب» بنياد گزاشته‌اند و تاكنون صدها گفتار در اينباره نوشته ده‌ها هَمايش پديد آورده آرزوها در دل پرورده‌اند ولي آنچه ديده مي‌شود اينست كه هر چند سال يك بار يك شاخه‌ی نوي از هر يك از اينها سر برآورده بنامهايي همچون «روشنفكري ديني» يا «نوانديشي ديني» و با آرزوهايي همچون «پروتستانيزم اسلامي» جدا مي‌شوند و از ديگران دورتر مي‌افتند. اين در حاليست كه دسته‌هايي همچون طالبان از سوي ديگر جدا افتاده‌اند.
از آنسو هر ساله در كشورهايي همچون عراق و پاكستان در كشاكشهاي كيشي خونهاي بسيار بر زمين ميريزد. شيعي و حنفي و وهابي و دروزي و علي‌اللهي و شيخي و كريمخاني و ديگران هر يك بر كيش خود ايستادگي مي‌كنند و نتيجه‌اي كه در دست هست جز اين نيست كه نيروهايي كه مي‌بايد در آبادي جهان و خرسندي جهانيان و پيشرفت دانشها بكار آيد در ريختن خون بيگناهان و ويران كردن آباديها بكار مي‌افتد. آيا نتيجه‌ی برخاستن دينها و پيشرفت دانشها و تمدن بايد اينگونه باشد؟! ـ و

🗂 یک گام دیگری در راه پیشرفت

💎 بخش سوم

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)

خرده‌هايی که به کيش شيعيگری توان گرفت

دیروز و پریروز داستان گفتگوی ملایان قزوین با کسروی را آوردیم و خوانندگان خرده‌های استوار او را به ادعاهای ملایان دیدند.

از گمراهی بیرون آمدن یک لذت ناستودنی دارد. افزون بر آن ، اینکه مردمان گمراه از حقایق آگاه و از نادانیها و بیدینیها رها گردند یک لذت فزونتری در آدمی پدید می‌آورد.

ولی صد افسوس ، دیده می‌شود بجای آنکه این سخنان ملایان را به تکان وادارد و از اینکه این حقایق ایشان را از تاریک‌اندیشیها رهانیده شادمان گردند ، بجای آنکه خشنود گردند که اکنون میتوانند از منجلاب گمراهی بیرون آیند و وجدان آسوده دارند که دیگر مایه‌ی گمراهی مردمان نخواهند بود ، بجای همه‌ی اینها به کینه‌ها می‌افزایند و تنها پاسخی که دارند اینست : «به ائمه‌ی اطهار و دینمان جسارت کرده».

براستی جای افسوس بسیار دارد. در هر حال آنچه ارج دارد اندیشه‌های پاکنهادان و خردمندانست که خردهاشان کوتاهی نیافته و اینها را خوانده نیک می‌فهمند که خواست نویسنده دشمنی کردن نیست. درمی‌یابند که تنها خواست او بیرون آمدن توده‌ی مردم از درماندگیها و بیخردیهاست.

این گفتگو از گفتار دوم کتاب داوری برداشته شده و عنوانش «خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت» می‌باشد.

بار دیگر یادآور می‌شویم که نویسنده چنانکه در جاهایی از جمله در دیباچه‌ی کتاب صوفیگری نوشته آرمانش آنست که ایرانیان این کیشهای سراسر زیان و بازمانده‌های دوره‌های بیخردی را که همچون افیونی مردم را از تکان و جنبش و پیشرفت بازداشته است براندازند و بیکبار از زیان آنها رها گردند.

گفتار نخست کتاب داوری که ما نیاوردیم از تاریخچه‌ی شیعیگری سخن میراند. آغاز گفتار دوم چنین است :

((چنانکه ديديم شيعيگري نخست يک کوشش سياسی ميبوده سپس کيشی گرديده. اکنون ميخواهيم از اين کيش به سخن پرداخته خرده‌های بسياری را که به آن توان گرفت ، هر يکی را به کوتاهی ياد کنيم :

نخست : چنانکه گفتيم بنياد شيعيگری بر آن است که خليفه بايستی از سوي خدا برگزيده شود نه از سوی مردم. ما ميپرسيم : «دليل اين سخن چه ميبوده ، کتاب اسلام قرآن ميبود ، آيا کجای قرآن چنين گفته‌ای هست؟!. چگونه تواند بود که چنين چيزي باشد و در قرآن يادی از آن نباشد؟!.

از آنسوي رفتار سران اسلام که پس از مرگ پاکمرد عرب فراهم نشستند و به گفتگو پرداختند و نخست ابوبکر ، و پس از مرگ او عمر ، و پس از مرگ او عثمان ، و پس از کشته شدن او علی را بخلافت برداشتند ، اين رفتار دليل روشنی به بيپائی آن سخن ميباشد.

کسانی که در آن هنگام ناتوانی اسلام پاکدلانه به آن گرويده ، و در راه پيشرفت آن گزندها ديده و جنگها کرده بودند ، چه باور کردنيست که همانكه پاکمرد عرب مُرد همه چيز را کنار گزارند و به دلخواه و هوس يکی را خليفه گردانند؟!.

شيعيان ميگويند : «همگی از دين بازگشتند مگر سه تن»[۱] ولی آيا اين سخن باور کردنيست؟!. چه بوده که همگی از دين بازگردند؟!. گرفتم که ابوبکر و عمر خلافت ميخواستند و به آن هوس از دين رو گردانيده‌اند ، ديگران را چه سودی در ميان ميبوده؟!. اين شيوه‌ی شيعيانست که در راه پيشرفت سخن خود از دروغ بازنايستند.

آنگاه ما نامه‌ی امام علی‌بن‌ابيطالب را که به معاويه نوشته است آورديم. در آنجا ميگويد :

«مردم به من دست دادند بدانسان که به ابوبکر و عمر و عثمان دست داده بودند». به خلافت خود دليل اين را می‌آورد و هيچ نمی‌نويسد : «خدا مرا برگزيده بود» يا «پيغمبر آگاهی داده بود». در آن نامه آشکاره ميگويد : «برگزيدن خليفه مهاجران و انصار راست که هر که را برگزيدند و امام ناميدند خشنودی خدا در آن خواهد بود». نميدانم اين گفته‌ی آن امام کجا و آن سخن شيعيان کجاست؟!.

ملايان دليل آورده ميگويند : «خليفه بايستی گناه نکرده باشد ، دليرترين و داناترين و برترين مردمان باشد ، و چنين کسی جز با برگزيدن خدا نتواند بود». ميگويم : «شما اين را از كجا ميگوييد؟!. اگر اين سخن راست بودی بايستي بنيادگزار اسلام گويد ، نه اينكه شما بدلخواه ببافندگی پردازيد».

از دليلهايی که در اين باره ياد ميکنند ، يکی داستان غدير خم و ديگری داستان کاغذ و خامه خواستن پيغمبر اسلام در دم مرگش می‌باشد)).

[۱] : ارتد الناس الا ثلث

پیدایش امریکا
بخش سوم
گشادن پيزارو پرو را

در اين بخش گفتگو خواهد شد :
از سفرهايي كه كساني از اسپانياييها با آرزوي پيدا كردن پرو كردند و نتيجه نديدند.
از سفر چهارساله‌ي پيزارو و رنجهاي او
از پيدا كردن او پرو را و گشادن آنجا
از جنگهايي كه ميانه‌ي او با بوميان يا با اسپانياييها رفت.
از تاريخچه‌ي خانواده‌ي اينگاها
از تمدن پرو و از برتري آن بتمدن مكزيك
از كيش خورشيدپرستي پروييها و از نيكي باورهاي آنها

✴️پیدایش آمریکا
بخش سوم
✴️ گفتار یکم
(تکه‌ی یکم)
چگونه پيزارو بكشور پرو راه يافت؟
سفرهايي كه به تيرافيرمي مي‌شد ـ پيزارو و آلماكرو و لوكو و شركت آنها ـ سفرهاي پيزارو و آلماكرو و رنجهايي كه ديدند ...

📗 پرسش و پاسخ (رشته‌ی دوم ـ بخش هفتم)

اينها در گمراهيهاي كيشي خود پافشارند : روضه ميخوانند ، بزيارت مي‌روند ، مرده‌هاي خود را از گور درآورده با صد رسوايي بقم و نجف مي‌فرستند ... ، و اگر شما باين نادانيهاشان ايراد گرفتيد تا بتوانند با شما مجادله مي‌كنند و ايستادگي نشان ميدهند. ولي هنگامي كه شكست خوردند و بايرادهاي شما پاسخ نتوانستند در آن هنگامست كه يك سنگر پس نشسته ميگويند : «اينها در اصل اسلام نبوده ، و ما تابع اصل اسلاميم». اين شيوه‌ايست كه ما در اين دوازده سال از آنان ديده‌ايم. خواستشان پافشاري بروي كيش خودشانست و عنوان «اصل اسلام» سپري در دست آنهاست.
بارها اين مثل را زده‌ايم كه دين در نزد اينها مانند رخت است كه دو دست از آن دارند : يكي كهنه و چرك‌آلود و ناپاك كه بتن خود مي‌كنند و با آن زندگي بسر مي‌برند ، ديگري تازه و پاكيزه كه در بقچه نگه ميدارند و بميهمانان و بيگانگان نشان ميدهند.
يكي بآنان نمي‌گويد : شما اگر كسي هستيد كه رستگاري از گمراهي بازشناسيد پس آنهمه گمراهيها و نادانيها چيست كه گرفتار مي‌باشيد؟. اگر نيستيد پس چگونه است كه بما دستور ميدهيد. شما در لجنزار گمراهيهاي گوناگون فرورفته بوديد و ما كوشيده‌ايم كه بيرونتان آوريم. ولي شما بروي خود نياورده در همانحال ميخواهيد راهنمايي كنيد و بما دستورهايي دهيد ، و من نمي‌دانم باين كار شما چه نامي دهم.
براي آنكه اين زمينه نيك روشن گردد اين را هم ميگويم : دوازده سال پيش هنگامي كه من كوشش آغاز كردم در گام نخست يكي هم ببازنمودن گوهر اسلام كوشيدم. گفتارها در آنزمينه در پيمان نوشتم. سپس هم كتاب «در پيرامون اسلام» را پديد آوردم. گوهر اسلام چيست؟.. گوهر اسلام خدا را بيگانگي شناختن و با او نيايش داشتن و جز او كسي و چيزي را دست دارنده در كارهاي جهان نشناختن و جز او بكسي سجده نكردن و با خرد زيستن و راستگو و درستكار و نيكوكردار بودنست.
من اينها را نيك بازنمودم ، و اين در نشان دادن بيپايي كيشهاي شيعي و باطني و شيخي و كريمخاني و مانند اينها كه از اسلام جدا گرديده سودمند بود. زيرا ما نشان داديم كه اين كيشها با گوهر اسلام منافيست. ولي در برابر گمراهيهاي ديگر چه سودي از اين توانستي بود؟.. آيا در برابر خراباتيگري و سخنان تند خيام و حافظ نيز از اينها سودي توانستي بود؟. آيا مي‌توانستيم گفت اينها با اسلام منافيست و از چنين سخني نتيجه توانستي بود؟.. آيا در برابر فلسفه‌ی يونان كه در جهان اسلام يكي از گرفتاريهاي بزرگست نشان دادن گوهر اسلام اثري توانستي داشت؟!. مگر فلسفه‌ی يونان شالوده‌ی خود را بروي بنياد اسلام گزارده بود؟!.
اين فلسفه از روزي كه درميان مسلمانان پيدا شد همه دانستند كه با اسلام ناسازگار است. ولي چون براي خود بنيادي داشت و در اسلام چيزي كه بنياد آن را متزلزل گرداند نبود بهمين جهت پايدار ماند. پيشروان اسلام توانستند گروندگان بآن فلسفه را تكفير كنند و گاهي هم كساني را بكشند. ولي نتوانستند از پيشرفت آن جلو گيرند. زيرا نتوانستند بيپايي آن را نشان دهند. سپس هم آن فلسفه چيره درآمد و كار بجايي رسيد كه خود پيشروان اسلام آن را درس مي‌خواندند و با تأويل و تكليف آموزاکهای[=تعلیمات] اسلامي را با آن سازگار مي‌گردانيدند. با اينحال ما از اصل اسلام در برابر اين چه نتيجه چشم توانستيم داشت؟.
از اينها مي‌گذريم : گمراهي بزرگ اينزمان ماديگريست. اين گمراهي ريشه‌دارترين گمراهيست كه جهان بخود ديده. اين را بپاي بت‌پرستي و مانند آنها نتوان برد. اين يك گمراهيست كه دانشمندان و پرفسوران دچار آن بوده‌اند. يك گمراهيست كه شالوده‌اش بروي دانشها گزارده شده.
بزرگترين نتيجه‌ی جنبش و كوشش ما جلوگيري از اين گمراهي بايستي بود. ما بايستي ميانه‌ی دانشها و ماديگري جدايي پديد آوريم. دانشها كه سراپا حقايقست و پيشرفت آنها بسود جهان ميباشد در جاي خود باشد ولي بيپايي ماديگري را روشن گردانيم.
اكنون من از شما ميپرسم : آيا چاره‌ی اين گمراهي با نشان دادن اصل اسلام توانستي بود؟!. مثلاً ما كتابي درباره‌ی روان و خرد نوشته‌ايم و با پيروان فلسفه‌ی مادي كه هيچ يك از آنها را نمي‌پذيرند بگفتگوي دراز پرداخته‌ايم و دليلها آورده‌ايم ـ آيا در آن زمينه مي‌توانستيم آيه‌ی قرآن ياد كنيم يا حديث بياوريم؟!. بگوييد از كجاي قرآن يا حديثها جمله‌اي كه در اين زمينه سودمند باشد توان يافت؟!.
اساساً من نمي‌دانم اين ايراد به چه معنيست؟.. نمي‌دانم آنها از من چه ميخواهند؟. هرچه مي‌انديشم اين را جز يك بهانه‌ی پوچي نمي‌دانم. آنان يا بايستي بسخناني كه ما گفته‌ايم ايرادي پيدا كنند. مثلاً بگويند : «فلان سخن كه در برابر صوفيگري يا شيعيگري يا فلسفه گفته‌ايد راست نيست» ، و يا اگر ايرادي ندارند و همه راستست با خشنودي بپذيرند. وگرنه گفتن اينكه بايستي اصل اسلام را ترويج كند بي‌معنيست.

مرده به عتبات بردن

زیارت بارگاه امام هشتم

توسل به بارگاه «حضرت عباس»

خودزنی «بیاد امام حسین»