پاکدینی ـ احمد کسروی

🔶 ما چه میخواهیم؟
بخش دوم ـ تکه‌ی 9

🔸ما همه چيز را براي پيشرفت كار توده ميخواهيم و هيچگاه درپي بازيهاي كودكانه و هوسهاي بيخردانه نتوانيم بود.

🔸ما را امروز در اين زمانِ سخت جهان هيچ چيزي گرانمايه‌تر از آزادي و پيشرفت كار توده نيست و بايد هر چيزي را از ارجمند و بي‌ارج فداي اين گردانيم و بيكبار از هوسها چشم پوشيم.

🔸اين شاعران كمترين گناهشان ستايشگري براي بيگانگان و نان خوردن از دست ديگران بوده و بسياري از ايشان بي‌باك و بي‌پروا زشتكاريهاي خود را نيز برشته‌ی سخن كشيده‌اند و پرده‌ی آبروي خود را دريده‌اند. اينها گناههايي نيست كه بتوان بپاس شيواييِ سخن چشم از آنها پوشيد.

🔸شما فريب آن را نخوريد كه يك دسته شرقشناسان باينها ارج مي‌گزارند. آنان افزار سياستند و جز فريفتن شما را نمي‌خواهند.

🔸مگر فراموش كرده‌ايد كه سي سال پيش بيگانگان در كشور ما چه آتش مي‌افروختند و بمليونها شعر و هزارها ديوان شاعر كمترين ارجي نمي‌دادند؟!..
—— —— ——- ——-
بارها مي‌ديديم آنان جدايي ميان شيوايي و استواريِ سخن يك شعر و هنرهاي شعري كه در آن بكار رفته با زيانهاي معناي آن نمي‌توانند گزارد و اينست هميشه شيوايي شعرهاي فلان شاعر را به رخ ما مي‌كشند و در خشم مي‌شوند از اينكه ما چنان شعر شيوايي را نمي‌پسنديم و با يك زبان تلخي بگله و ناله مي‌پردازند و ما خود را ناگزير مي‌ديديم كه در برابر چنين ناداني‌اي از جا درنرفته با زبان نرم بپاسخ پردازيم و بگوييم : نيكي يك چيز هنگاميست كه از هر باره نيك و بي‌زيان باشد. مثلاً بنّايي خانه‌اي را قشنگ ساخته كه درخورِ تماشاست ولي چون آفتابگير نيست پزشك آن را نمي‌پسندد ، و يا چون از آبادي دور است زندگي در آنجا سخت مي‌باشد. پيداست كه چنين خانه‌اي را نيك نمي‌توان ناميد. يا مثلاً درزي‌ای رختي را بسيار خوب دوخته كه همه دوختش را مي‌پسندند. ولي ما مي‌بينيم پارچه‌اش پوسيده بوده و يا مي‌بينيم به تنمان تنگ و كوتاه است اين را هم نيك نمي‌توان ناميد. زيرا ما خانه يا رخت را براي تماشا و يا بنام نمونه‌ی هنر نمي‌خواهيم بلكه براي نشستن و پوشيدن ميخواهيم و اينست هنگامي آنها را پسنديم كه بدرد اين كارها آيد.
شعر را نيز شما براي سخنبازي مي‌خواهيد. ولي ما در آن از ديده‌ی سود و زيان توده مي‌نگريم. ما همه چيز را براي پيشرفت كار توده ميخواهيم و هيچگاه درپي بازيهاي كودكانه و هوسهاي بيخردانه نتوانيم بود. يك شعر اگرهم شيوا و استوار است و هنرهاي شعري در آن بكار رفته همينكه معناي زيان‌آوري را دربر مي‌دارد بايد آن را بد شناسيم و بگوينده‌اش نكوهش كنيم.
اين شگفت كه تاكنون اين پندار از دلها بيرون نرفته و بسياري از هواخواهان پيمان نيز بي‌آنكه بروي من بياورند بر آنند كه بشعرهاي فلان شاعر و بهمان شاعر بنام آنكه شيوا و استوار است بايد ارج گزارد. مي‌بايد بگويم اين از ناتواني انديشه است و برادرانه بايشان يادآوري كنم كه انديشه‌ی خود را نيرومند گردانند. ما را امروز در اين زمانِ سخت جهان هيچ چيزي گرانمايه‌تر از آزادي و پيشرفت كار توده نيست و بايد هر چيزي را از ارجمند و بي‌ارج فداي اين گردانيم و بيكبار از هوسها چشم پوشيم. آن شعرها كه شما مي‌گوييد بآن شيوايي و استواري كه پنداشته مي‌شود نيست ، و اگرهم باشد چون مايه‌ی پستي خويها و پراكندگيِ انديشه‌هاست بايد از ميان برداريم و هرگز پرواي شيوايي آنها نكنيم.
ببينيد : ما با دشمناني سخت در جنگيم و مي‌بينيم يك خانه‌ی زيبايي را از ما بدست آورده و سنگر كرده‌اند و گلوله از آنجا بسر ما مي‌ريزند. آيا نه اينست كه بايد پرواي زيبايي آن خانه را نكرده و بيدرنگ بويران كردن و برانداختن آنجا پردازيم؟!. اگر اين را مي‌پذيريد آن شعرها نيز (با آنكه من آنها را چندان زيبا و شيوا نمي‌يابم) چنين است كه چون افزار دست بيگانگان شده بايد از ميان برداريم.
اين شاعران كمترين گناهشان ستايشگري براي بيگانگان و نان خوردن از دست ديگران بوده و بسياري از ايشان بي‌باك و بي‌پروا زشتكاريهاي خود را نيز برشته‌ی سخن كشيده‌اند و پرده‌ی آبروي خود را دريده‌اند. اينها گناههايي نيست كه بتوان بپاس شيواييِ سخن چشم از آنها پوشيد.
بدانيد توده‌اي كه سود و زيان خود را نشناسند و بدينسان بسخن دلباختگي نمايند سزد كه ديگران آنان را سبكخرد شناسند و شاينده‌ی زندگاني آزاد ندانند. شما فريب آن را نخوريد كه يك دسته شرقشناسان باينها ارج مي‌گزارند. آنان افزار سياستند و جز فريفتن شما را نمي‌خواهند. مگر فراموش كرده‌ايد كه سي سال پيش1 بيگانگان در كشور ما چه آتش مي‌افروختند و بمليونها شعر و هزارها ديوان شاعر كمترين ارجي نمي‌دادند؟!.. آخر شما فهم و خردتان بكجا رفته؟! چه شده كه خودتان نفهميد و همه رفتار و گفتار ديگران را پيش كشيد؟!.

1.52K viewsedited 14:20