تنها زمانی که آفریدگار چیزها نباشیم از وجود موجودات حیرت نخواهیم کرد.
در جهان کنونی که پیرامونمان پر از مصنوعات بشری است، دقیقا همین احساس آفریدگاری در بشر پدید آمده است. پیرامون قلمرو زندگی ما پر از چیزهایی است که ما خود آن‌ها را ساخته‌ایم و در نگاه کردن به آن‌ها اولین و شاید تنهاترین چیزی که به ذهن می‌آید این است که این چیزها به یک کاری می‌آیند. این «به یک کاری آمدن» ضامن فهم پذیری و آشنا بودن هستنده ها می‌شود. هستنده ها رنگ و بوی ما یعنی مهر و نشانی بشری دارند، پس دیگر چیز عجیب و حیرت‌آوری در مورد آن‌ها وجود ندارد. این مطلب نه تنها دربارهٔ مصنوعات، بلکه در مورد جانداران نیز صدق می‌کند. جانوران را در باغ‌وحش ها، و درختان را با چینشی منظم و یکدست در پارک‌ها می‌توان پیدا کرد. بنابراین فراموش می‌شود که چون ما درخت را نمی‌آفرینیم، هرگز نخواهیم دانست که درخت بودن یعنی چه.

#هستی_و_زبان_در_اندیشه_هایدگر
#طالب_جابری

@qoqnoospublication

آدمیان دیگر حیرت نمی‌کنند، زیرا آنچه را اتفاق افتاده نمی‌بینند، و همواره حادثه‌ای عظیم را انتظار می‌کشند.
پیش و بیش از حیرت از هستی، باید از حیرت نکردن از هستی در حیرت بود.
این‌که انسان صاحب سخن است و سخنی حاکی از حیرتش از هستی نمی‌گوید حیرت‌انگیز است.
این‌که انسان می‌تواند سخن بگوید و چیزی غیر از سخنِ هستی را می‌گوید حیرت‌انگیز است.

#هستی_و_زبان_در_اندیشه_هایدگر
#طالب_جابری

@qoqnoospublication