پایان کار هیوم اساساً قسمی خودتنهاانگاری است.
همان‌قدر که نبوغ هیوم حیرت‌انگیز است، همان‌قدر هم مایهٔ تأسف است که آن نبوغ با منشی فلسفی به همان بزرگی توأم نمی‌شود. هیوم بر آن است که نتایج مهمل را با ظرافت بپوشاند و به مثابهٔ امری بی‌زیان تفسیر کند.
او به جای این‌که نبرد با امر مهمل را پذیرا شود، به جای این‌که از مسلماتی پرده بردارد که حس‌باوری و روان‌شناسی گرایی بر آن مبتنی است، در نقشِ بی‌دردسرِ شک‌باوریِ دانشگاهی باقی می‌ماند.
هیوم با این کارش به پدر پوزیتیویسم کم‌بنیه اما تأثیرگذاری تبدیل می‌شود که از ورطه‌ها می‌گریزد، یا رویشان را می‌پوشاند، و با نتایج علوم پوزیتیو و ایضاحِ روان‌شناسی گرایانهٔ آن‌ها تسلی پیدا می‌کند.

#هیوم #هوسرل
#بحران_علوم_اروپایی_و_پدیدارشناسی_استعلایی
#به‌زودی
@qoqnoospub