📚 " دین سازان بی خدا "
✍ دکتر مسعود انصاری
🔹تاریخ بشر نشان میدهد که هیچ پدیده ای مانند دین و مذهب در زندگی انسان کارساز نبوده است. درباره فلسفه دین و روانشناسی دین خوئی و نیز فرآیندهای آن بسیار گفته و نوشته اند. دین را با این جستار تعریف میکنیم:
" دین عبارت است از یک رشته عقاید خرافی و بدون پایه، نسبت به نیروهای برتر انسان است که بشر آنها را بدون کاربرد خرد، در پندار ذهنی و خمیرمایه احساسات و هیجانات خود بنیاد می نهد و با این عمل فکر میکند به اسرار و رموز غیر قابل درک دست یافته و بدین وسیله برای خود سرایی خیالی و آرامش آور بوجود می آورد "
🔹در ساختار این تعریف، از #عقیده به کار رفته، نه از #اندیشه؛ زیرا انسان دیندار، برای پذیرش خرافات دینی، عقیده خود را به کار می برد و نه اندیشه اش را. تفاوت #عقیده با #اندیشه آن است که، عقیده از سنت و یا اندیشه کنترل شده بوجود می آید، و نه اندیشه آزاد. ولی #اندیشه، یک نیروی آزاد و پیشروی ذهنی است که از #خرد سرچشمه میگیرد، برای تجربه و آزمون آمادگی دارد، و در راه پیشرفت و کشف بیشتر هر چه حقایق آماده پیشتازی است... مهمترین عامل سازنده دین، یک عقیده پنداری، ذهنی، نادیدنی و احساسی است که برتر از انسان بوده و در بالای وجود و درک او وجود دارد. #رودولف_اتو، دانشمند برجسته الهیات نیمه نخست سده بیستم، این عقیده را:
"" #نیروی_نادیده_الهی و یا #تقدس نامید. عامل #تقدس، در سازندگی دین تا آنجا اهمیت دارد که میتوان گفت: "خرافات + تقدس = دین" و "دین _ تقدس = خرافات" "".
🔹بر پایه این دیدمان، انسان دین آور و یا پیامبر، فردی است که دارای هنر برچسب زدن عامل #تقدس به #خرافات، و مقدس کردن آنها بوده و با کاربرد این هنر به خرافات، لباس تقدس می پوشاند و آنها را به آسانی به خورد همنوعان خرد باخته اش میدهد. عقیده به تقدس در دین سازی و پرستش خرافات تا آنجا معجزه میکند که منفورترین اشیاء را به برترین و شایسته ترین پدیده های قابل پرستش تغییر شکل میدهد. برای مثال، در سال ۳۱۷ هجری قمری، #ابوطاهر_قرمطی، فرمانروای آن زمان بحرین با سربازانش به مکه حمله برد. خانه کعبه را ویران نمود، زیارت کنندگان خردباخته خانه کعبه را از دم تیغ گذرانید، اموال و دارایی ها و جواهرات درون خانه کعبه را غارت کرد، و سنگ حجرالاسود را که برای مسلمانان از مقدس ترین نشانه های دینی به شمار میرود، از جا بر کند و با خود برد و بنابر نوشته های تاریخی، برای مدت بیست و دو سال آنرا سنگ آبشتنگاه قرار داد. پس از گذشت مدت بیست و دو سال، در سال ۳۳۹ هجری قمری، الراضی بالله، خلیفه عباسی، با میانجیگری پادشاهان علوی مصر، آنرا از ابوطاهر قرمطی با پرداخت ۵۰۰۰۰ دینار بازپس گرفت؛ و دوباره آن سنگ در گوشه شمال شرقی خانه کعبه کار گذاشته شد. بدین ترتیب این سنگ، عامل تقدس دینی، دوباره مورد پرستش و بوسه های پرستش مابانه گروهی افراد قرار گرفت. تقدس و عقیده خرافی، عامل این اتفاقات است.
بخشی از کتاب دین سازان بی خدا
@rahenow 🗿👈
✍ دکتر مسعود انصاری
🔹تاریخ بشر نشان میدهد که هیچ پدیده ای مانند دین و مذهب در زندگی انسان کارساز نبوده است. درباره فلسفه دین و روانشناسی دین خوئی و نیز فرآیندهای آن بسیار گفته و نوشته اند. دین را با این جستار تعریف میکنیم:
" دین عبارت است از یک رشته عقاید خرافی و بدون پایه، نسبت به نیروهای برتر انسان است که بشر آنها را بدون کاربرد خرد، در پندار ذهنی و خمیرمایه احساسات و هیجانات خود بنیاد می نهد و با این عمل فکر میکند به اسرار و رموز غیر قابل درک دست یافته و بدین وسیله برای خود سرایی خیالی و آرامش آور بوجود می آورد "
🔹در ساختار این تعریف، از #عقیده به کار رفته، نه از #اندیشه؛ زیرا انسان دیندار، برای پذیرش خرافات دینی، عقیده خود را به کار می برد و نه اندیشه اش را. تفاوت #عقیده با #اندیشه آن است که، عقیده از سنت و یا اندیشه کنترل شده بوجود می آید، و نه اندیشه آزاد. ولی #اندیشه، یک نیروی آزاد و پیشروی ذهنی است که از #خرد سرچشمه میگیرد، برای تجربه و آزمون آمادگی دارد، و در راه پیشرفت و کشف بیشتر هر چه حقایق آماده پیشتازی است... مهمترین عامل سازنده دین، یک عقیده پنداری، ذهنی، نادیدنی و احساسی است که برتر از انسان بوده و در بالای وجود و درک او وجود دارد. #رودولف_اتو، دانشمند برجسته الهیات نیمه نخست سده بیستم، این عقیده را:
"" #نیروی_نادیده_الهی و یا #تقدس نامید. عامل #تقدس، در سازندگی دین تا آنجا اهمیت دارد که میتوان گفت: "خرافات + تقدس = دین" و "دین _ تقدس = خرافات" "".
🔹بر پایه این دیدمان، انسان دین آور و یا پیامبر، فردی است که دارای هنر برچسب زدن عامل #تقدس به #خرافات، و مقدس کردن آنها بوده و با کاربرد این هنر به خرافات، لباس تقدس می پوشاند و آنها را به آسانی به خورد همنوعان خرد باخته اش میدهد. عقیده به تقدس در دین سازی و پرستش خرافات تا آنجا معجزه میکند که منفورترین اشیاء را به برترین و شایسته ترین پدیده های قابل پرستش تغییر شکل میدهد. برای مثال، در سال ۳۱۷ هجری قمری، #ابوطاهر_قرمطی، فرمانروای آن زمان بحرین با سربازانش به مکه حمله برد. خانه کعبه را ویران نمود، زیارت کنندگان خردباخته خانه کعبه را از دم تیغ گذرانید، اموال و دارایی ها و جواهرات درون خانه کعبه را غارت کرد، و سنگ حجرالاسود را که برای مسلمانان از مقدس ترین نشانه های دینی به شمار میرود، از جا بر کند و با خود برد و بنابر نوشته های تاریخی، برای مدت بیست و دو سال آنرا سنگ آبشتنگاه قرار داد. پس از گذشت مدت بیست و دو سال، در سال ۳۳۹ هجری قمری، الراضی بالله، خلیفه عباسی، با میانجیگری پادشاهان علوی مصر، آنرا از ابوطاهر قرمطی با پرداخت ۵۰۰۰۰ دینار بازپس گرفت؛ و دوباره آن سنگ در گوشه شمال شرقی خانه کعبه کار گذاشته شد. بدین ترتیب این سنگ، عامل تقدس دینی، دوباره مورد پرستش و بوسه های پرستش مابانه گروهی افراد قرار گرفت. تقدس و عقیده خرافی، عامل این اتفاقات است.
بخشی از کتاب دین سازان بی خدا
@rahenow 🗿👈