🔸بسم الله
#روح_انسان
#امر_الهی در #مقام_کن
#ده_نکته از معارف #اختیار
#مشیت_الهی در #انسان_کامل و #مقام_امامت
🔸
🔻۱. اختیارت را به خدا بسپار
اختیارِ خداست که «كُنْ فَيَكُون» میکند
🔸
🔻۲. وقتی در بندگی چنان محو خدا گشتی که تمام اختیارها و امورت به اختیار و امرِ خدا گشت، آنگاه است که «کمالِ تامّ اختیار» را میبینی، و می یابی که مقیم در مقام «کُنْ» هستی، و امر و اختیار خداست که دارد «كُنْ فَيَكُون» میکند و هر آن از ملکوتِ عبدش ظاهر میشود.
🔸
🔻۳. اختیارت نازل از نزد خداست، پس صعود و رجوعش را هم به سوی خدایت کن، و «مقصد اختیار» را بسوی مبدئش در آنچه امر خداست قرار بده؛
وقتی تمامِ اختیارت را «اختیاراً» به اصل و حقیقتش وصل کردی، آنگاه است که در قلبت حس «حضور حق» را میابی، و میبینی که «ملکوتِ اختیار» به یَدِ اوست، و او هرآن که بخواهد از آن بر عالَم هستی حکمرانی میکند و امرش را به «كُنْ فَيَكُون» ظاهر مینماید.
🔸
🔻۴. فقط خدا «نور» است و «هست»، اغیار همه «سایه» اند و «نیست»، سایه فقط نبودِ نور است، و همیشه هم بدنبال نور است.
مادامی که اختیارت دستِ خدا نیست، تاریک است و «سایه»ای بیش نیست، «اختیاری سایه ای» که وهمی و فانیست.
اما آنگاه که خودسری را کنار گذاشتی، و اختیار را از خودت نپنداشتی، و فقط خدای صاحب اختیارت را حاکم بر اختیار یافتی، در این هنگامه نور شمس عالم تاب، از افق اختیار طلوع مینماید، و حق متعال به «اختیاری نورانی» ظهور میکند، که هستی به آن نور هر آن «كُنْ فَيَكُون» میشود.
🔸
🔻۵. اگر اختیار را «امانت الهی» می یافتی، جز به اذن و امر صاحبش در آن تصرف نمیداشتی
🔸
🔻۶. ای موسای درون! بدان که خلقت و تکوین اختیار از اوست، و خضر راه آمده تا نشانت دهد که «کمال اختیار» هم، نه تنها در تطابقش با «امر تشریعی» و «شریعت»، که فنای اختیار در انطباقش با «امر تکوینیِ» اوست.
در آن مقام است که اختیار را منطوی در «تکوینِ» هستی یافته، و آن را همان «امر مکتوم و پنهان» در «كُنْ فَيَكُون» می یابی، و رو به موسای درون میگویی که هرچه کردم «ما فَعَلْتُهُ عَنْ أَمْرِي» (کهف، ۸۲) هیچ از جانب خود و به اختیار خود نکردم، بلکه همه امر الهی بود و اختیار هم واسطه ای در تکوین هستی ز «امر کُنْ فَیَکونِ حق».
🔸
🔻۷. دین الهی، آمده تا تو را از حدودِ فانی و تاریکیهای اختیار، به ساحتِ نورانی و نامحدود و ابدیِ اختیار، هدایتت کند
آنگاه وقتی که راضی به امر و مشیّت الهی میشوی، وجودت بهشت رضوان الهی شود که در آن وجودت همه چیز به اراده و مشیت الهی ایجاد میشود، و تو در آن بهشت ابدی، مقیم در مقام «کُن» میشوی، که هرچه بخواهی در حریم عنداللهی همان لحظه محقق میشود: «فِي رَوْضاتِ الْجَنّاتِ لَهُمْ ما يَشاؤُنَ عِنْدَ رَبِّهِم» (زمر، ۳۴)
و بلکه بالاتر، تو از حدود خواستنی هایت هم رها شده، مستقیم وصل به اختیارخدا میشوی که «لدینا مزید» : «لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ» (ق، ۳۵)
🔸
🔻۸. انبیاء و اولیاء الهی، چون اختیارشان خالص و «مخلَص» همان اختیار خداست، در همین عالم ظهور مقام «کُنْ» (کاف و نون) هستند، و معجزات الهی با دعوی نبوت، و نیز کرامات اولیاءالله همه ظهور مقام «کُنْ» در ایشان است. اولیائی مانند وزیر سلیمان «آصف بن برخیا» که به «كُنْ فَيَكُون» تخت بالقیس را حاضر نمود: «قالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ فَلَمّا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهُ» (نمل، ۴۰)
علامه حسن زاده:
مقامِ «کُنْ» به بسم الله یابی
به هرسو رونماید فتح بابی
به «طیّ الارض» اندر طرفة العین
ببینی اینکه مِن أَیْنَ الی أَیْن
و یا با اینکه درجایت مقیمی
چو آصف آوری عرش عظیمی
🔸
💎 ( ادامه👇)
#روح_انسان
#امر_الهی در #مقام_کن
#ده_نکته از معارف #اختیار
#مشیت_الهی در #انسان_کامل و #مقام_امامت
🔸
🔻۱. اختیارت را به خدا بسپار
اختیارِ خداست که «كُنْ فَيَكُون» میکند
🔸
🔻۲. وقتی در بندگی چنان محو خدا گشتی که تمام اختیارها و امورت به اختیار و امرِ خدا گشت، آنگاه است که «کمالِ تامّ اختیار» را میبینی، و می یابی که مقیم در مقام «کُنْ» هستی، و امر و اختیار خداست که دارد «كُنْ فَيَكُون» میکند و هر آن از ملکوتِ عبدش ظاهر میشود.
🔸
🔻۳. اختیارت نازل از نزد خداست، پس صعود و رجوعش را هم به سوی خدایت کن، و «مقصد اختیار» را بسوی مبدئش در آنچه امر خداست قرار بده؛
وقتی تمامِ اختیارت را «اختیاراً» به اصل و حقیقتش وصل کردی، آنگاه است که در قلبت حس «حضور حق» را میابی، و میبینی که «ملکوتِ اختیار» به یَدِ اوست، و او هرآن که بخواهد از آن بر عالَم هستی حکمرانی میکند و امرش را به «كُنْ فَيَكُون» ظاهر مینماید.
🔸
🔻۴. فقط خدا «نور» است و «هست»، اغیار همه «سایه» اند و «نیست»، سایه فقط نبودِ نور است، و همیشه هم بدنبال نور است.
مادامی که اختیارت دستِ خدا نیست، تاریک است و «سایه»ای بیش نیست، «اختیاری سایه ای» که وهمی و فانیست.
اما آنگاه که خودسری را کنار گذاشتی، و اختیار را از خودت نپنداشتی، و فقط خدای صاحب اختیارت را حاکم بر اختیار یافتی، در این هنگامه نور شمس عالم تاب، از افق اختیار طلوع مینماید، و حق متعال به «اختیاری نورانی» ظهور میکند، که هستی به آن نور هر آن «كُنْ فَيَكُون» میشود.
🔸
🔻۵. اگر اختیار را «امانت الهی» می یافتی، جز به اذن و امر صاحبش در آن تصرف نمیداشتی
🔸
🔻۶. ای موسای درون! بدان که خلقت و تکوین اختیار از اوست، و خضر راه آمده تا نشانت دهد که «کمال اختیار» هم، نه تنها در تطابقش با «امر تشریعی» و «شریعت»، که فنای اختیار در انطباقش با «امر تکوینیِ» اوست.
در آن مقام است که اختیار را منطوی در «تکوینِ» هستی یافته، و آن را همان «امر مکتوم و پنهان» در «كُنْ فَيَكُون» می یابی، و رو به موسای درون میگویی که هرچه کردم «ما فَعَلْتُهُ عَنْ أَمْرِي» (کهف، ۸۲) هیچ از جانب خود و به اختیار خود نکردم، بلکه همه امر الهی بود و اختیار هم واسطه ای در تکوین هستی ز «امر کُنْ فَیَکونِ حق».
🔸
🔻۷. دین الهی، آمده تا تو را از حدودِ فانی و تاریکیهای اختیار، به ساحتِ نورانی و نامحدود و ابدیِ اختیار، هدایتت کند
آنگاه وقتی که راضی به امر و مشیّت الهی میشوی، وجودت بهشت رضوان الهی شود که در آن وجودت همه چیز به اراده و مشیت الهی ایجاد میشود، و تو در آن بهشت ابدی، مقیم در مقام «کُن» میشوی، که هرچه بخواهی در حریم عنداللهی همان لحظه محقق میشود: «فِي رَوْضاتِ الْجَنّاتِ لَهُمْ ما يَشاؤُنَ عِنْدَ رَبِّهِم» (زمر، ۳۴)
و بلکه بالاتر، تو از حدود خواستنی هایت هم رها شده، مستقیم وصل به اختیارخدا میشوی که «لدینا مزید» : «لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ» (ق، ۳۵)
🔸
🔻۸. انبیاء و اولیاء الهی، چون اختیارشان خالص و «مخلَص» همان اختیار خداست، در همین عالم ظهور مقام «کُنْ» (کاف و نون) هستند، و معجزات الهی با دعوی نبوت، و نیز کرامات اولیاءالله همه ظهور مقام «کُنْ» در ایشان است. اولیائی مانند وزیر سلیمان «آصف بن برخیا» که به «كُنْ فَيَكُون» تخت بالقیس را حاضر نمود: «قالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ فَلَمّا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهُ» (نمل، ۴۰)
علامه حسن زاده:
مقامِ «کُنْ» به بسم الله یابی
به هرسو رونماید فتح بابی
به «طیّ الارض» اندر طرفة العین
ببینی اینکه مِن أَیْنَ الی أَیْن
و یا با اینکه درجایت مقیمی
چو آصف آوری عرش عظیمی
🔸
💎 ( ادامه👇)
🔸بسم الله
#طینت #میثاق #اختیار
🔶
#سوال_واصله : آیا معلوم بودن طینت انسانها از قبل، موجب جبر و نفی اختیار میشود؟
🔶
#پاسخ:
🔸خیر. چرا که اختیار و طینت هیچ تهافت و تنافی نسبت بهم ندارند، بلکه اساساً توافق و تناسب بین عالَمِ اختیار و عالَمِ طینت وجود دارد.
#توضیح:
🔸در تحلیل عالَم طینت یا عالم میثاق و عالم فطرت، و نیز در تحلیل عالَم اختیار، باید عنصر #زمان را حذف بفرمایید.
این عوالم قبل رتبی بر عالم طبیعتند نه قبل زمانی.
این عوالم حاکم بر زمان اند نه محکوم زمان.
عالمی در حصول و گذران زمان نیستند، بلکه عالمی در #حضور اند، که درک مقیاسها و قواعدشان در توجه #حضوری و شهودی به مراتب نفس ممکن است.
عالم مبدأ (در قوس نزول) و عالم معاد (در قوس صعود)، عالمی در #حضور اند. نفس انسان حاضر و شاهد و واجد در حقیقتِ خویش است، اما بخاطر حدود ادراکی که در توجه به مادیات و زمانیات یافته، از آن عوالم و مواقف و مراتبِ حضورش غافل میشود.
خلط بین مفاهیم زمانمند با حقایق حضوری، موجب انحراف در فهم میشود.
دقت به #علم_حضوری در تحلیل عالَمِ خزائنِ انسان، و مراتب نفس در قوس نزول و صعود، موجب فهم صحیح از قواعد نزول اختیار از شاکله های طینتی در عالم میثاق میشود.
🔶
🔸حقیقتِ اختیار (و خصوصیاتش)، به علم حضوری شهود و وجد میشود، که عالَمی در #حضورِ نفس است.
🔸حقیقتِ طینت (و خصوصیاتش) هم، به علم حضوری شهود و وجد میشود، که عالَمی در #حضورِ نفس است.
🔻هرکسی در خزائنِ حضوریش، واجدِ تمامِ خویش است، اما این تمامیّتی که حضوراً برای خویش خواسته را نازل میکند تا به تثبیتش، شاکله و شخصیتِ خویش را اظهار نماید.
هرکسی با نزولِ اختیارش در مراتب حضورِ خویش، دارد از طینت و مشربی که به آن #حضوراً عُلقه و آگاهیِ حضوری دارد انتخابهایش را نازل میکند.
قَد عَلِمَ کُلُّ اناسٍ مشربهم
مؤمنِ محض از طینت و مشرب علیّینی،
و کافرِ محض از طینت و مشرب سجیّینی.
البته در طیف خاکستری که هنوز ثبات و محوضت در عُلقه هایشان آشکار نشده، خلط بین طینتها و مشربهایشان هست در مراتب عُلقه هایشان (در افعال و صفات و اعتقادات)، که مثلا مؤمنِ موحدی که گناهانی هم دارد، گناهانش را از طینت اشقیا و شجره زقوم و مشرب ماء ملح اجاج نازل کرده، ولی ذات ایمانیش را از طینت سعداء و شجره طوبا و مشرب ماء عذب فرات نازل میکند.
مراتب مواقف سلوک در دنیا و سیر در برزخ و قیامت هم برای این دسته، با ابتلائات و فشارها، موجب محض شدن و یکطرفه شدن عُلقه هایشان بسمت عُلقه های ذاتی شان میشود؛ عُلقه ی ذاتی به ایمان محض (امام حق) یا به کفر محض (امام جور).
فلذا به حکم ملکوتی در عوالمِ حضوری نفس در قوس صعود، در سیر صعودیِ انسان به خزائنِ ذاتیش، افعال و صفاتی که مناسبت با طینتِ محض شده ی ذاتیش ندارند، از وی به رنج و درد -برای نفرت یافتن و قطعِ عُلقه- ، جدا میشوند، و با فردی که سنخیت ذاتی با طینتِ آن افعال و صفات دارند همراه میشوند.
عالَمِ طینت، عالَمِ نسبتها و عُلقه ها با مقام ولایت است که در عالَمِ شهود و حضورِ حق است، که عالَمی در #حضور است.
ارتباط با این عالَمِ حاضر و شهودِ حقایقش، با طی مراتب #توجه برای انسان #ظهور می یابد. مسیری که عرفای بالله آن را طی میکنند و موقف عهد الست و میثاق و عالَمِ طینت را در #حضورِ خویش مشاهده مینمایند.
🔶
@Salehi786
#طینت #میثاق #اختیار
🔶
#سوال_واصله : آیا معلوم بودن طینت انسانها از قبل، موجب جبر و نفی اختیار میشود؟
🔶
#پاسخ:
🔸خیر. چرا که اختیار و طینت هیچ تهافت و تنافی نسبت بهم ندارند، بلکه اساساً توافق و تناسب بین عالَمِ اختیار و عالَمِ طینت وجود دارد.
#توضیح:
🔸در تحلیل عالَم طینت یا عالم میثاق و عالم فطرت، و نیز در تحلیل عالَم اختیار، باید عنصر #زمان را حذف بفرمایید.
این عوالم قبل رتبی بر عالم طبیعتند نه قبل زمانی.
این عوالم حاکم بر زمان اند نه محکوم زمان.
عالمی در حصول و گذران زمان نیستند، بلکه عالمی در #حضور اند، که درک مقیاسها و قواعدشان در توجه #حضوری و شهودی به مراتب نفس ممکن است.
عالم مبدأ (در قوس نزول) و عالم معاد (در قوس صعود)، عالمی در #حضور اند. نفس انسان حاضر و شاهد و واجد در حقیقتِ خویش است، اما بخاطر حدود ادراکی که در توجه به مادیات و زمانیات یافته، از آن عوالم و مواقف و مراتبِ حضورش غافل میشود.
خلط بین مفاهیم زمانمند با حقایق حضوری، موجب انحراف در فهم میشود.
دقت به #علم_حضوری در تحلیل عالَمِ خزائنِ انسان، و مراتب نفس در قوس نزول و صعود، موجب فهم صحیح از قواعد نزول اختیار از شاکله های طینتی در عالم میثاق میشود.
🔶
🔸حقیقتِ اختیار (و خصوصیاتش)، به علم حضوری شهود و وجد میشود، که عالَمی در #حضورِ نفس است.
🔸حقیقتِ طینت (و خصوصیاتش) هم، به علم حضوری شهود و وجد میشود، که عالَمی در #حضورِ نفس است.
🔻هرکسی در خزائنِ حضوریش، واجدِ تمامِ خویش است، اما این تمامیّتی که حضوراً برای خویش خواسته را نازل میکند تا به تثبیتش، شاکله و شخصیتِ خویش را اظهار نماید.
هرکسی با نزولِ اختیارش در مراتب حضورِ خویش، دارد از طینت و مشربی که به آن #حضوراً عُلقه و آگاهیِ حضوری دارد انتخابهایش را نازل میکند.
قَد عَلِمَ کُلُّ اناسٍ مشربهم
مؤمنِ محض از طینت و مشرب علیّینی،
و کافرِ محض از طینت و مشرب سجیّینی.
البته در طیف خاکستری که هنوز ثبات و محوضت در عُلقه هایشان آشکار نشده، خلط بین طینتها و مشربهایشان هست در مراتب عُلقه هایشان (در افعال و صفات و اعتقادات)، که مثلا مؤمنِ موحدی که گناهانی هم دارد، گناهانش را از طینت اشقیا و شجره زقوم و مشرب ماء ملح اجاج نازل کرده، ولی ذات ایمانیش را از طینت سعداء و شجره طوبا و مشرب ماء عذب فرات نازل میکند.
مراتب مواقف سلوک در دنیا و سیر در برزخ و قیامت هم برای این دسته، با ابتلائات و فشارها، موجب محض شدن و یکطرفه شدن عُلقه هایشان بسمت عُلقه های ذاتی شان میشود؛ عُلقه ی ذاتی به ایمان محض (امام حق) یا به کفر محض (امام جور).
فلذا به حکم ملکوتی در عوالمِ حضوری نفس در قوس صعود، در سیر صعودیِ انسان به خزائنِ ذاتیش، افعال و صفاتی که مناسبت با طینتِ محض شده ی ذاتیش ندارند، از وی به رنج و درد -برای نفرت یافتن و قطعِ عُلقه- ، جدا میشوند، و با فردی که سنخیت ذاتی با طینتِ آن افعال و صفات دارند همراه میشوند.
عالَمِ طینت، عالَمِ نسبتها و عُلقه ها با مقام ولایت است که در عالَمِ شهود و حضورِ حق است، که عالَمی در #حضور است.
ارتباط با این عالَمِ حاضر و شهودِ حقایقش، با طی مراتب #توجه برای انسان #ظهور می یابد. مسیری که عرفای بالله آن را طی میکنند و موقف عهد الست و میثاق و عالَمِ طینت را در #حضورِ خویش مشاهده مینمایند.
🔶
@Salehi786