#پریسا

خدای عزیز!
اسم من اسکار است، ده سال دارم. من گربه، سگ و خانه را آتش زدم. (فکر کنم که حتی ماهی قرمزها را هم کباب کرده‌ام) و این اولین نامه‌ای است که برایت می‌نویسم. چون تا حالا به خاطر درس و مشق وقتش را نداشتم.

قبل از هر چیز بگم که من از نوشتن وحشت دارم، مگر این که مجبور باشم. چون که نوشتن دسته گُل است. منگوله است، لبخند و روبان و غیره است. نوشتن چیزی نیست جز چاخان که رنگ و لعاب می‌زند و خوشگل می‌کند. چاخان و شامورتی‌بازی بزرگترهاست. 

دلیل می‌خواهی؟ بفرما. مثلا همین شروعِ نامه‌ی من: "اسم من اسکار است، ده سال دارم. من گربه، سگ و خانه را آتش زدم. (فکر کنم که حتی ماهی قرمزها را هم کباب کرده‌ام) و این اولین نامه‌ای است که برایت می‌نویسم. چون تا حالا به خاطر درس و مشق وقتش را نداشتم"

می‌توانستم به جای این‌ها بنویسم: "مرا کله تخم‌مرغی صدا می‌کنند. هفت ساله به نظر می‌رسم و به خاطر سرطانم در بیمارستان بستری‌ام و هیچ وقت هم با تو حرفی نداشتم چون که حتی باور ندارم تو وجود داری" 
اگر این جوری بنویسم خیلی بد می‌شود و تو کمتر به من محل می‌گذاری، در حالی‌که احتیاج دارم که تو به من توجه کنی...

از کتاب #اسکار_و_خانم_صورتی
نویسنده #اریک_امانوئل_اشمیت
برگردان: #مهتاب_صبوری
#ادبیات_جهان
@AdabSar