دختران حوا

حقیقت خیلی قشنگی است که زن‌دایی‌هایم را بیشتر از دایی‌هایم دوست دارم. البته زن‌دایی زری را خیلی بیشتر.

زن‌دایی زری از آن نمونه‌های بارز خیر نخورده‌های این دنیا محسوب می‌شود. از آنها که همه عمرشان را کار کردند بچه زائیدند، از شوهر کتک خوردند،باز کار کردند، باز بچه زائیدند.

زندایی دقیقا زمانی که می‌خواست روی هره خانه‌ای که برای خشت خشتش جوانیش را داده بود بنشیند و پاهای چنگر شده از دویدن‌های زیاد را دراز کند و به جوان شدن بچه‌هایش که به بهای از دست دادن سیاهی مو و شادابی پوستش تمام شده بود نگاه کند و لذت ببرد، متوجه شد دایی‌ام نیست.

دایی قباد کجا بود؟ او برای رفع احتیاجات کمر به پایین صاحب مرده‌اش رفته بود سمت زنی دیگر. او زنی می‌خواست که مدام خسته نباشد، مدام خیس از عرقِ نباشد، بوی باغ و الاغ و علف‌های هرز را ندهد.

رفته بود سراغ زنی که موهایش را مش هایلات می‌کرد و ماتیک قرمز می‌مالید به لب پروتز شده‌اش. زن‌داییم از آن دسته زن‌ها بود که یادش داده بودند خودش را فدای زندگی مشترکشان کنند که زن خوب باید بساز باشد هیچ چیز برای خودش نخواهد .همش شوهر، بچه و کار کار کار که زمانه بابت بی عرضگی شوهرش بر شانه‌های استخوانی او می‌گذاشت.

زندایی با چشم‌های ریزِ همیشه نمناکش باز چادر به کمر بست. باز پاهای چنگر شده‌اش را برای چرخاندن چرخ زندگی نامروتش به راه انداخت.

رفت در حاشیه شهرمان،جایی که یک تکه زمین از پدرش به ارث رسیده بود گاوداری ساخت.

"پیل‌علی باغ " از همان اول اولش قلمرو و چراگاه گاوها و سگ و شغال و غیره بود. تک و توک خانه درش پیدا می‌شد. زندایی برای اینکه هزینه راه و ماشینش کم بشود و وقت رسیدگی به گاوهایش زیاد؛ همان جا یک خانه هم بنا کرد.

آن اوایل که ما دیدنش می‌رفتیم از اول پیل‌علی‌باغ گاو میدیدیم سگ میدیدیم گله گوسفند درحال عبور می‌دیدیم، لاشه شغال و لاک جدا شده لاک پشت میدیدیم تا میرسیدیم به خانه زندایی.

میخواهم بگویم آنقدر دور بود انقدر تنها بود آنجا. بعدها تمام آن زمین‌ها خانه شد و زن‌دایی توانست به جز گاوها و بچه‌هایش آدمهای دیگری را هم ببیند.

زن‌دایی زری همان پس‌مانده جوانی و زنانگیش را زیر پاهای گاوهایش حیف و میل کرد.

دو تا گاو ایرانی را تبدیل به سه تا گاو هلندی‌تبار کرد و بعد پا به پای آنها درد کشید تا بچه زائیدند بارها و بارها زخم بدنشان را شست گوساله‌هاشان را بوسید تا گاوهایش شدند هفت‌تا.

آخرین بار که با زندایم حرف میزدم گفت: خیلی خوشحالم فاطمه جان. انگار دارم جان می‌گیرم.

اما نگذاشتند جان بگیرد یعنی جانش را توسط گاوهایش فرسودند از بین بردند.

اولین بار که یک گاو زخم برداشته برگشت طویله، خیال کردند پشتش به سیم خارداری به گوشه دیوار شکسته‌ و تیزی گیر کرده است. اما وقتی زخم بر جان تک تک گاوها نشست و رد خون گاو پنجمی تمام پیل‌علی باغ را برداشت زندایی جانش افتاد توی قفسه سینه‌اش.

گاو از زخم قمه‌ای که مقعدش را پاره کرده بود یک بند ناله می‌زد، زندایی‌م هم پایش گریه می‌کرد. رد خون را که گرفتند، رسیدند به خانه یکی از همسایه‌ها.. می‌دانید جرم گاو زندایی زری‌م چه بود؟؟ مدفوع کردن.

گاو از کنار خانه‌ طرف می‌گذشت که تپاله‌ای ازش رد شده. طرف قمه برداشته و فرو کرده در مقعد گاو... بعد می فهمند زخم‌های دیگر گاوها هم کار همین شخص بود.

دلیلش هم این بوده که هیچ گاوی نباید دور و اطراف خانه من خودش را خالی کند. هیچ کس هم نمیتواند بهش بفهماند که مردک تو امدی وسط چراگاه اینها خانه ساخته ای..اینها تا دنیا دنیا بوده و هست گاو بودند و گاو می‌مانند. اگر حالیشان میشد که جلوی خانه تو نرینند که گاو نبودند...

زن‌دایی زری‌م غمگین است.این روزها فقط گریه می‌کند. حال یک گاوش خیلی بد است.

پسر دایی‌م فیلم‌شان را برایم فرستاده.زخمش آنقدر عمیق است که دست ادمی تا مچ داخلش می‌رود. احمد گفت: دختر عمه عمقش را ببین!
حیوان نمیتواند بنشیند‌.

من ندیدم چون نگاهم به گوشه طویله بود.همان قسمت تاریک نمورش.

همان جایی که زن‌دایی "به‌چوک" نشسته بود و سر تکان می‌داد و اشک می‌ریخت...زن دایی را تا حالا این جور مچاله ندیده بودم.

حتی وقتی که دایی بخاطر کمر به پایین صاحاب مرده‌اش تنهایش گذاشت...حتی وقتی سالهای سال بین گاو و سگ و شغال زندگی ‌می‌کرد.

هیچ کس نفهمید او زنی است زخم خورده از آدمِ دوپا و پناه برده به حیوان چهارپا.
آدمها توی قلمرو حیوانات هم تنهایش نگذاشتند رفتند قمه را فروکردند توی قلب زن‌دایی زری‌م./زن‌امروزی

فاطمه رهبر

@EveDaughters

💔13

391 viewsedited 09:37