آنسوی رودخانه نَف، نفس هایی به شماره افتاده اند
قافله هایی از آدم ها، در میان کشتزارهای برنج و در میانه جنگل ها، جانشان را برداشته اند و به سوی ساحل «نف» روان اند
با پاهای برهنه و هیکل هایی گل آلود و چشمانی سرخ،
تا خود را به موج های رودخانه نف یا طوفان های خلیج بنگال برسانند، چون روی زمین سفت، امیدی برای زنده ماندنشان نیست،
مردمانی، که از مردانشان، کسان زیادی باقی نمانده اند،
دخترانی که بکارتشان را کنار جنازه های سوخته برادران و پدرانشان باقی گذاشته اند، و جز آه و اشک توشه ای برای سفر ندارند
زنانی که پشت سرشان، هنوز دود خانه های نیینِ سوخته شان، و بوی برشته کودکانشان به آسمان می رود
و رهسپار کجایند؟ ساحل نف، یا شاید ساحل اقیانوس،
و خاطره هاشان مرور می کند،
موسم های پیشینِ مسلمان کشان ارتش برمه را، که خانمان می سوزاند و می کوچاند و بر لب ساحل، کسانی را که جان تا بدانجا رسانده بودند، برای «آئین مقدس» مسلمان کشی نگه می داشتند، و کودکان را به هوا پرتاب می کردند و بعد با خنجر می گرفتند، و زنان را اغتصاب می کردند و اعضایشان را می بریدند و رها می کردند تا در زجر بمیرند، و چه باک؟ «اقیانوس بی دردی و فراموشی بشری» آنقدر جا دارد که همه این ها در خود ببلعد، سر «آنگ سان سوچی» سلامت، بگذار ارکیده ای به موهایش بزند و هر چند روز یک بار نگاه نازکی به مدال «صلح»اش بکند، مگر او از شیمون پرز و اوباما چه کم دارد ....
سر «امت» سلامت، «امت»ی که برای وصف حال این روزهایش، یک «لام» کم دارد ...
و چرا قربانی شان نکنند «بودائیان میانماری» ... این همه قربانی «بی صاحب» مفت چنگ شان! از که بترسند؟ از بنگلادش وامانده و مفلوک؟ که هنر می کند و سربازانش را گمارده تا سینه سوخته «روهینگیایی» را هدف بگیرند که «مبادا جانتان را به کرانه غربی نَف برسانید و زنده بمانید ... »
یا از مالزی، که اقتصاد بخش «اسافل اعضا» را باید با ثبات نگه دارد؟!
یا از اندونزی با بیش از دوصد کرور مسلمان و «میس یونیورس»؟!
آه، خدای من، شاید از خادم الحرمین باید حساب ببرند که تنها در یک مغازله خشکه، صد میلیون دلار از بیت المال امت اسلامی را در دستمال شب حجله «ایوانکا» می پیچد ...
قدری درنگ کنید ... پیچ رادیوی «وجدان بشری» را بچرخانیم، «صدای آمریکا» از «درگیری ارتش میانمار با شورشیان مسلمان» می گوید ... و العربیه کودکان یمنی را محکوم می کند که این ماه به اندازه کافی در حرارت بمب های فسفری ذوب نشده اند ...
آنسوی رودخانه نف، اکنون، همین دقایق «عادی» که چای می نوشیم، دارند می کشندشان، دارند زنده سوزشان می کنند، دارند ....
این مردم، دارند تمام می شوند، آن سوی رودخانه نَف،
از این قبیله مانده اگر چندی، با نیمه جان خسته و رنجوری، در راه ساحل نَف هستند، ز آنسوی رودخانه نَف، اما، این سوی روخانه نَف حتی، هرگز امید شهر و دیاری نیست ... آه آدم ها!

#دکترمحسن_بدره
عضوهیات علمی گروه مطالعات خانواده وزنان دانشگاه الزهرا(س)

@EveDaughters

🎙#گفتگوی_رادیویی با موضوع نقد کتاب "زنان و جنسیت در اسلام" اثر لیلا احمد؛ رادیو گفتگو (بخش ۱)🎙
#دکترمحسن_بدره

@maseelmohsenbadreh
@EveDaughters

🎙#گفتگوی_رادیویی با موضوع نقد کتاب "زنان و جنسیت در اسلام" اثر لیلا احمد؛ رادیو گفتگو (بخش 2)🎙
#دکترمحسن_بدره

@maseelmohsenbadreh
@EveDaughters

🎙تمرکز روی زنان

●همواره زیست دوجنس متناسب با یکدیگر تغییر می کند.
●در گذشته لباس زنان و مردان در پوشش سر و میانه بدن شباهت زیادی باهم داشتند.
●اگر لباس مرد ایرانی عفیف باقی نماند، لباس زن ایرانی هم تغییر خواهدکرد.

#دکترمحسن_بدره

@EveDaughters
@kherad_jensi

🔺کتاب سرمه هایی از باروت

#دکترمحسن_بدره،
عضو هیئت علمی دانشگاه الزهرا(س)

🖊 آیا زنان همیشه قربانی خشونت اند یا می‌توانند خود نیز کنشگرِ خشونت باشند؟ آیا خشونت زنانه، بیشتر واکنشی است و در بستر خشونت های مردانه به کار گرفته می شود یا خود نیز می‌تواند عاملیت ابتدایی داشته باشد؟ به تعبیر دیگر آیا چنان که برخی اسطوره ها مانند عفریت جهیکا در ایران باستان یا پاندورا در یونان کهن آمده، زنان مصدر شرارت‌اند یا چنانکه برخی کلیشه های دیگر باز می‌نمایانند، خشونت امریست مردانه و زن، جنسِ لطیف و مصدر خیر است؟ شاید یکی از مهم ترین مضامین اثر مشترک نویسندگان کتاب این باشد که زن ها نه فرشته‌اند و نه دیو، بلکه انسان‌اند و چنانکه در بسیاری اوقات می‌توانند قربانی خشونت باشند خود نیز به شیوه‌هایی می‌توانند عامل خشونت باشند.

#صالحه_خدادادی،
دکتری مطالعات زنان

🖊 ورق بزنید تا خطی به سیاهی لباس عزای بازماندگان عملیات تروریستی، بر اوصافی چون لطافت ابریشمی، فتانگی و انفعال زنانه در ذهنتان کشیده شود. اینجا با زنانی آشنا می‌شوید که دنیای جنگ و خونریزی مردانه را به سخره گرفته‌اند. زنانی که از سینه‌هایشان به جای عطر نسترن بوی خون به مشام می‌رسد. زنانی که در گوش فرزندانشان به جای لالایی، رجز زمزمه می‌کنند. زنانی که تنها زیورشان سرمه هایی است که به چشمان انتقام جوی خود می‌کشند؛ سرمه هایی از باروت.

#رویا_پورتقی،
دکتری مردم‌شناسی

🖊 فراتر از تفاوت‌های بیولوژیکی عامل تعیین کننده دیگر در بازتولید نقش‌های جنسیتی متفاوت بین زنان و مردان، ویژگی‌های فرهنگی جامعه‌ای است که افراد در آن رشد می‌کنند. ویژگی‌هایی که زن را در قالب نقش‌های مادرانه و مراقبتی و مرد را در نقش‌های جنگجویانه و مبارز باورپذیر می‌کند. این کتاب بخشی از باورهای جنسیتی را به چالش می‌کشد. به نظر می رسد بهتر است که در مورد تن و صفات زنانه و مردانه قضاوت نشود و انسان را به صورت دوگونه متفاوت زیستی به نام بشر فارغ از جنسیت و به دور از کلیشه‌های جنسیتی مشاهده کنیم.

@EveDaughters