🎥 قسمت دوم: «چشم‌هایش؛ پروفسور پرستا؛ منجی آسیب‌دیدگان چشم، ادای دین به خانواده و وطن»

با دکتر پرستا به مزار پدر او که چند ماه پیش از مصاحبه ما فوت کرده بود رفتیم، تا از پدرش برای ما بگوید و دلیل شخصی‌‌ای که باعث شد جراحی چشم را نه فقط به‌عنوان یک حرفه، بلکه انگار به‌عنوان ادای دینی به خانواده و وطن‌اش انتخاب کند.

به گفته دکتر پرستا، «محمدجواد» پدر او، حقوقدان و روشنفکری مذهبی و مشاور وزیر بود. او پیش از انقلاب ۱۳۵۷ فکر می‌کرد می‌تواند قانون اساسی‌ای ارائه دهد که با اسلام هم‌خوانی داشته باشد. انقلاب شد. حزب «جمهوری اسلامی» او را که حقوقدان بود، فراخواند. و به‌مرور پدر دکتر پرستا متوجه شد که تصور او از اسلام در قدرت، با آن‌چه آیت‌الله «روح‌الله خمینی»، بنیان‌گذار این نظام و اعضای حزب جمهوری اسلامی در سر دارند، کاملا متفاوت است و آن‌ها به‌دنبال دیکتاتوری مذهبی با عنوان «ولایت فقیه» هستند.

نسخه کامل گزارش را، می‌توانید در وب‌سایت «ایران‌وایر» مطالعه فرمایید.

#چشم‌هایش #اعتراضات_سراسری #تیراندازی_به_چشم #علیه_فراموشی

@Farsi_Iranwi

🎥 قسمت سوم: «چشم‌هایش؛ پروفسور پرستا؛ منجی آسیب‌دیدگان چشم، ادای دین به خانواده و وطن»

چند ماه پس از ترورو ناموفق برادرش،امیرمبارز پرستا همراه پدرش و دو برادرش، برای درمان از ایران خارج شدند، دکتر پرستا توانست در یکی از سخت‌ترین رشته‌های پزشکی جراح شود، و بعدها یکی از مهم‌ترین کلینیک‌های تخصصی چشم‌پزشکی را در آلمان به راه اندازد. اما شاید هیچ‌گاه فکر نمی‌کرد که جمهوری اسلامی یک‌بار دیگر به زندگی‌اش این‌چنین قدم بگذارد. حالا او بود که به نجات برمی‌خاست، در مقابل حکومتی که جز رنج به مردمان ایران نداده است.

نسخه کامل گزارش را، می‌توانید در وب‌سایت «ایران‌وایر» مطالعه فرمایید.

#چشم‌هایش #اعتراضات_سراسری #تیراندازی_به_چشم #علیه_فراموشی

@Farsi_Iranwire

🎥 قسمت چهارم: «چشم‌هایش؛ پروفسور پرستا؛ منجی آسیب‌دیدگان چشم، ادای دین به خانواده و وطن»

دکتر پرستا آرایش جراحت ناشی از استفاده از این سلاح‌ها را توضیح می‌دهد: «شکی در این نیست که پینت‌بال هم کوری می‌آورد، ولی وقتی از پینت‌بال به ساچمه رسیدیم، تقریبا هر اصابتی، کوری داده است. وقتی اصابت با پینت‌بال از نزدیک بوده است، تمام گوی چشم به علت نرم‌تر بودن، پاره شده است، ولی وقتی از ساچمه استفاده شده است، ساچمه از کره چشم رد می‌شود و صددرصد به شبکیه و عصب اصابت می‌کند و در نتیجه، کوری تقریبا حتمی است. [آسیب‌های چشمی] اغلب یک آرایش دارند. قرنیه و عدسی آسیب دیده و شبکیه پاره شده است.»

نسخه کامل گزارش را، می‌توانید در وب‌سایت «ایران‌وایر» مطالعه فرمایید.

#چشم‌هایش #اعتراضات_سراسری #تیراندازی_به_چشم #علیه_فراموشی

@Farsi_Iranwire

🎥 قسمت پنجم: «چشم‌هایش؛ پروفسور پرستا؛ منجی آسیب‌دیدگان چشم، ادای دین به خانواده و وطن»

پس از کشتار و معلول کردن معترضان در جنبش «زن، زندگی، آزادی»، دکتر پرستا و همراهان او در گروه «مونیخ سیرکل» به چندین معترض آسیب‌دیده کمک کردند تا در کشور «آلمان» اقامت بشردوستانه بگیرند. همراهی با معترضان آسیب‌دیده از ناحیه چشم و لمس کردن رنج‌ آن‌ها، به دکتر پرستا انگیزه‌ای تازه برای فعالیت داده است، انگیزه‌ای برای دادخواهی و اجرای عدالت، با امید به روزی که سرکوبگران در دادگاهی عادلانه محاکمه شوند و او به‌عنوان چشم‌پزشک و کارشناس، در آن دادگاه حاضر شود.

در اتاق معاینه می‌گوید: «خیلی سخت است. ولی باید شفاف با آن‌ها حقیقت را مطرح کنم. این جراحت، فقط جراحت عضوی نیست، بلکه جراحت روحی است، جراحت زندگی است؛ چون اثر بزرگی روی زندگی آن‌ها دارد. این‌ها به خیابان آمدند برای آنکه آینده خود را نجات بدهند و این اتفاق‌ها روی آینده‌ آن‌ها اثر بسیار بدی داشته است.»

نسخه کامل گزارش را، می‌توانید در وب‌سایت «ایران‌وایر» مطالعه فرمایید.

#چشم‌هایش #اعتراضات_سراسری #تیراندازی_به_چشم #علیه_فراموشی

@Farsi_Iranwire

🎥 #مرسده_شاهین‌کار از آسیب‌دیدگان اعتراضات مردمی سال ۱۴۰۱ با انتشار ویدیویی در اینستاگرامش از معاینه مجدد چشم خود خبر داده است.
او نوشته: « بعد از معاینه از شدت درد از اعماق وجودم گفتم خدا لعنتت کنه خامنه‌ و آرزومه مرگت رو با همین یک چشم سالمم ببینم.»
مرسده شاهین‌کار، از جمله زنانی است که در پی اعتراضات سراسری ۱۴۰۱، چشم‌اش هدف شلیک گلوله سرکوبگران قرار گرفت.
او مربی فیتنس است که تا پیش از آسیب چشمش، صفحه خود را به آموزش بدن‌سازی و تغذیه سالم، خصوصا برای زنان اختصاص داده بود. او ۲۳ مهر ۱۴۰۱ هدف شلیک گلوله ماموران سرکوب جمهوری اسلامی قرار گرفت و یک چشمش را از دست داد.

#علیه_فراموشی #اعتراضات_سراسری #چشم‌هایش
@Farsi_Iranwire

🎥 «بهمن» یکی از آسیب‌دیدگان چشمی اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» با انتشار این ویدیو در صفحه اینستاگرام خود نوشت: «بعد از گذشت ۲سال و چند ماه هنوز زخم داریم و روند درمان و عمل ما هنوز زنده‌ایم ولی زندگی نمی کنیم. دچاریم به دردی بی پایان و بوسه‌ای به دردی که برای آزادی باشد و قسم به امیدی که می‌روید از جای بریدگی زخم در تن.
بعد از این همه بارون خون بالاخره پیداش میشه رنگین کمون»

#چشم‌هایش #اعتراضات_سراسری #زن_زندگی_آزادی
@Farsi_Iranwire

🎥 فیروز میرانی آسیب دیده چشم اعتراضات زن زندگی آزادی که از ناحیه هر دو چشم مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود روز ۲۵ دی‌ماه ۱۴۰۳ برای هشتمین بار در یکی از بیمارستان‌های شهر مونیخ آلمان تحت عمل جراحی چشم قرار گرفت، بنا به نظر یک تیم متخصص چشم پزشکی در آلمان عمل روز گذشته چشم راست فیروز برای ترمیم شبکیه چشم بوده و از نظر پزشکان این جراحی یکی از دشوارترین جراحی های چشم است. فیروز میرانی در حال حاضر فقط ۱۰ درصد بینایی دارد و بینایی چشم چپ خود را کاملا از دست داده است. او در یک پیام ویدیوی نسبت به تائید حکم اعدام پخشان عزیزی واکنش نشان داد و گفت؛ تائید حکم اعدام یک زن آزادی خواە کرد بار دیگر نشان داد کە سیستم سرکوبگر جمهوری اسلامی از هیچ ابزاری برای خاموش کردن صدای حق طلبی مردم ایران دریغ نمی‌کند. اما بدانید کە هیچ زخم و هیچ زندان و هیچ حکم نمی تواند شعلەهای انقلاب زن زندگی آزادی و صدای زنان مبارز را خاموش کند.

#چشم‌هایش #فیروز_میرانی #پخشان_عزیزی #شهروندخبرنگار
@Farsi_Iranwire

📸 مهبانو (کوثر) خشنودی‌کیا، ملی‌‌پوش سابق تیراندازی با کمان ایران و از آسیب‌دیدگان چشمی اعتراضات ۱۴۰۱ با انتشار متنی در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی اینستاگرام نوشت: «این مدت متوجه شدم تعداد آدم‌هایی که نیاز دارند پروتز استفاده کنند خیلی زیاد است؛ چه کسانی که بر اثر ظلم و جنایت آسیب دیدند، چه بر اثر سانحه و اتفاق و چه از بدو تولد.»
این ملی‌پوش سابق تیراندازی نوشته است: «بعد از ۴۵ روز خبر از دست دادن چشمم رسانه‌ای شد. این‌که چرا قبل از اون ۴۵ روز نخواستم به جز تعداد محدودی از نزدیکانم مطلع باشند بماند برای یه وقت بهتر...
هر صفحه‌ای رو باز میکردم عکس و اسم من بود.
هر کانالی که میزدم ویدیو حرف‌های من بود که توضیح داده بودم چه اتفاقی افتاده، همون ویدیویی که آخرش پد چشمم رو برداشتم و گفتم سر خم قدغن، همونی که داستان بمیرد دلی که بترسد رو توضیح میدادم :)

چشم مهبانو خشنودی‌کیا در آذر ۱۴۰۱ هدف سلاح سرکوب‌گران جنبش «زن، زندگی، آزادی» شد و او یک چشم خود را برای همیشه از دست داد.

#چشم‌هایش #اعتراضات_۱۴۰۱

@Farsi_Iranwire

مهبانو خشنودی‌کیا از آسیب‌دیدگان چشمی اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» روایت ۸۸۳ روز زندگی پس از شلیک گلوله به چشم و از دست دادن بینایی خود را در حساب اینستاگرامش منتشر کرده است.
او از روزهایی که هر کدام برای او فرصتی دوباره برای ادامه دادن بوده‌اند نوشته و از زخمی حرف زده که «هرگز التیام نیافته»، اما در دل همین زخم‌ها، تلاش کرده نوری باشد برای دیگران، حتی زمانی که خودش از نفس افتاده.
مهبانو خشنودی‌کیا تأکید کرده است که حتی اگر حضورش در رسانه‌های اجتماعی کمرنگ شود، دلیلش «ایستادگی در طوفان‌هاست، نه شکست در برابر آن‌ها.»
#چشمهایش
@Farsi_Iranwire

«سید متین منانی»، در ۲۵ سالگی و در نخستین روزهای آغاز اعتراضات سراسری ۱۴۰۱، هر دو چشم خود را در هدف‌گیری نیروهایی مسلح به سلاح ساچمه‌ای از دست داد. او، که حالا در پی آن فاجعه با نابینایی و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) زندگی می‌کند، از روزی می‌گوید که همه‌چیز ناگهان تاریک شد. او حالا با کابوس‌های شبانه، داروهای آرامبخش، و زخم‌هایی که درونش جای گرفته‌اند، برای زنده ماندن و ادامه زندگی می‌جنگد.
متین منانی در حساب اینستاگرامش نوشته است « ما با همیم. من در دل این جنگ بی‌پایان زندگی می‌کنم، با ترس‌هایم، با کابوس‌هایم، و با آن نیرویی که مرا به حرکت در می‌آورد. شاید شب‌ها خواب راحتی نداشته باشم، اما هیچ‌گاه از جنگیدن دست نخواهم کشید.»
#چشمهایش

@Farsi_Iranwire

🎥 مامور جمهوری اسلامی، از نیروهای محلی بود. لباس کُردی به تن داشت. فیروز میرانی، از آسیب‌دیدگان چشمی جنبش ژینا، به خوبی آن لحظه را به یاد دارد. مامور سرکوب‌گر روی زانو‌های‌ خود نشست. انگار که می‌خواهد پرنده‌ای را هدف بگیرد. فیروز حتی چین‌خوردگی شلوار مامور محلی جمهوری اسلامی را هم به یاد می‌آورد: «پنج ثانیه طول کشید. فکر می‌کردم این چرا روی زانو نشسته و هدف گرفته. مستقیم داشتم نگاه‌اش می‌کردم. او هم مستقیم چشم‌ام را زد.» همان لحظه شلیک، نور از چشمان فیروز رفت. بچه‌ها را صدا کرد که تیر خورده است: «اولین لحظه‌ای که من را زدند، شهادتین گفتم. فکر کردم الان که سرد شدم، می‌میرم.»

گفت‌وگوی کامل را در وب‌سایت «ایران‌وایر» بخوانید و ببینید.

#چشم‌هایش #اعتراضات_۱۴۰۱ #حقوق_بشر

🎥 فیروز میرانی، از آسیب‌دیدگان چشمی اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» برای تامین مخارج خوانندگی و انتشار آلبوم‌، خودش یک ماه کولبری کرده بود. تجربه‌ای که انگار حتی کلمات هم یاری بیان حقیقت آن را نداشتند: «فقر و فلاکتی است که جمهوری اسلامی سازماندهی‌ کرده است برای تحقیر مردم کرد. این‌که سی کیلو کوله برای دو میلیون‌ تومان برای ساعت‌ها روی کول تو باشد، درک‌شدنی نیست. رفتن‌ات با خودت و برگشتن‌ات نامعلوم است. ریسکی است برای دو تومان. اگر این مردم دست‌شان به دهن‌شان برسد، همچون ریسکی می‌کنند؟ این‌ها همه از اجبار فقر و نداری است.»‌
فیروز اهل «پاوه» استان «کرمانشاه» است، شهری که همواره به‌دلیل هم‌مرز بودن با کشور عراق، چتری امنیتی از سوی جمهوری اسلامی بر آن حایل بوده و مردمانش مثل بسیاری از مناطق مرزی و کُردنشین، با محرومیت‌های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی مواجه‌اند و بسیاری از حقوق ابتدایی‌شان از آن‌ها گرفته شده است.
گفت‌وگوی کامل را در وب‌سایت «ایران‌وایر» بخوانید و ببینید.

#چشم‌هایش #اعتراضات_۱۴۰۱ #حقوق_بشر

@Farsi_Iranwire

🎥 در روزهای پایانی آبان ۱۴۰۱ مردم «جوانرود» از شهرهای پرجمعیت استان «کرمانشاه» به خیابان آمدند. طی سه روز سرکوب‌گران مردم معترض را در جوانرود و برخی شهرهای کُردنشین به خون کشیدند. چنان خشونتی جاری شده بود که در دیگر شهرهای کُردنشین هم مردم به پا خاستند. همان جنایتی که فیروز میرانی، آسیب‌دیده چشمی جنبش «زن، زندگی، آزادی» را به خیابان کشاند: «دست‌کم هفت نفر را در یک روز کشتند. چرا؟ من در جامعه‌ای زندگی می‌کنم که کشورم همه‌چیز دارد و می‌توانم در این کشور بهتر و آزادانه‌تر زندگی کنم. اما جواب این مردم چه بود؟ اسلحه، کشتار و اعدام بود.»

گفت‌وگوی کامل را در وب‌سایت «ایران‌وایر» بخوانید و ببینید.

#چشم‌هایش #اعتراضات_۱۴۰۱ #حقوق_بشر

@Farsi_Iranwire

🎥 «اشکان سلیمانی»، ترانه‌سرا، خواننده و آهنگساز را در آلمان ملاقات کردم. پیش‌از این، خبرهای حبس، شکنجه و اعدام مصنوعی او را خوانده بودم. جوانی که در اعتراضات سراسری سال ۱۴۰۱ ادمینی صفحه «جوانان محلات گیلان» را برعهده داشت و تاوان سنگینی برای فعالیت‌های خود پرداخت. اشکان را شاید با ترانه «رفیق فاب» بشناسید که در اسفند۱۴۰۳ پر بازدید شد؛ اما شاید از سرنوشت او و آنچه بر این ترانه‌سرا گذشت، بی‌خبر باشید. شاید ندانید که او برای نجات بازداشتی‌های اعتراضات از آمبولانسی که در خدمت سرکوبگران بود، با دوربین‌های شهری شناسایی، بازداشت و شکنجه شد.
سه سال بعد از جنبش «زن، زندگی، آزادی» که گسترده‌ترین اعتراضات مردمی علیه جمهوری اسلامی پس از انقلاب بود، اشکان مقابل دوربین «ایران‌وایر»‌ به روایت خشونت‌هایی نشست که از سر گذرانده بود. او یکی از شاهدان و شاکیان هیات حقیقت‌یاب سازمان ملل متحد است که جمهوری اسلامی را به «جنایت علیه بشریت» در سرکوب مردم متهم کرده‌‌اند.

گزارش کامل «آیدا قجر» را در سایت ایران‌وایر بخوانید.

#چشم‌هایش #اعتراضات_۱۴۰۱ #اعدام_مصنوعی #حقوق_بشر

@Farsi_Iranwire

🎥 آریا استاد ابراهیمی، جوان ۲۲ ساله اهل مهاباد، در آبان ماه ۱۴۰۱ در جریان اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» هدف شلیک بیش از ۱۰۰ گلوله ساچمه‌ای نیروهای امنیتی قرار گرفت و جراحات شدید و مادام‌العمر برداشت. پیش از این حادثه، آریا در مسیر تحصیل رشته حقوق بود و آرزوی وکیل شدن داشت؛ بوکسور و دونده‌ای پرانرژی که حالا با حدود ۸۰ ساچمه سربی در بدن و پای چپ آسیب‌دیده زندگی می‌کند. پس از اینکه در عکس‌ها و ویدیوهای اعتراضات شناسایی شد، خانواده‌اش تحت فشار شدید نیروهای امنیتی قرار گرفتند و او مجبور شد ایران را ترک کرده و به ترکیه پناه ببرد. اکنون آریا در تبعید، با نگرانی دائمی از بازداشت و دیپورت زندگی می‌کند.

#چشم‌هایش #اعتراضات_۱۴۰۱

گزارش کامل را در سایت ایران‌وایر بخوانید.

@Farsi_Iranwire

🎥 ۵ آبان۱۴۰۱ آریا در مراسم خاکسپاری زانیار ابوبکری یکی از معترضان کشته‌شده در اعتراضات ۱۴۰۱ شرکت می‌کند. زانیار بیست روز پیش از مراسم ازدواج خود در اعتراضات کشته شد. آریا روز قبل از آن هم شاهد کشته شدن سمکو(اسماعیل) مولودی، بوده است که هدف شلیک گلوله سلاح قناسه دوربین‌دار نیروهای سرکوب قرار می‌گیرد و بلافاصله پس از شلیک، به‌ دلیل خونریزی شدید داخلی جان خود را از دست می‌دهد. سمکو
آریا می‌گوید روز خاکسپاری زانیار که به یکی از خونین‌ترین روزهای اعتراضات مهاباد تبدیل شد و شمار زیادی از مردم جان باختند: «در جریان یورش نیروهای سرکوبگر به جمعیت مشایعت‌کننده، درحالی‌که در حال فرار بودم، چشمم به زنی افتاد که به همراه دختربچه‌ای حدود ۹ ساله در معرض بازداشت قرار داشت. آن زن در میان ازدحام گرفتار شده بود و به نظر می‌رسید به دلیل سن بالا یا وضعیت جسمی‌اش قادر به فرار سریع نیست. نمی‌توانستم بی‌تفاوت عبور کنم».

نسخه کامل این گفت‌وگو را در وب‌سایت «ایران‌وایر» بخوانید.

#چشم‌هایش #اعتراضات_۱۴۰۱ #حقوق_بشر

@Farsi_Iranwire

🎥 «آریا استاد ابراهیمی»، معترض ۲۲ساله که پس از شلیک ۱۰۰ گلوله ساچمه‌ای به بدن او حالا در تبعید به سر می‌برد در ایران شناسایی شد، ولی خوشبختانه بازداشت نشد. ماموران امنیتی برای بازداشت او چندین بار به منزل خانوادگی او یورش بردند. در جریان این حملات، مادر، پدر و دو خواهر آریا با تهدید به مرگ مواجه شدند. همچنین، لپ‌تاپ و وسایل شخصی آریا را ضبط کردند و هرگز بازنگرداندند. آریا یک خواهر بزرگ‌تر از خود و یک خواهر کوچک‌تر دارد.
به گفته آریا، ماموران امنیتی در جریان یورش‌ها به منزل خانوادگی آن‌ها، به پدر او گفته‌اند:
«خودت و دو دخترت را با خود می‌بریم و آن‌قدر شکنجه می‌کنیم تا پسرت را تحویل بدهی، وگرنه او را تکه‌تکه تحویل‌ات می‌دهیم. همان‌طور که برخی از معترضان را بی‌نام‌ونشان کردیم، همین بلا را بر سر تو، خانواده‌ات و پسرت و مخصوصا دخترانت هم می‌آوریم. یا باید پسرت را تحویل بدهی، یا دختر کوچکت را با خودمان می‌بریم. هر بلایی بخواهیم می‌توانیم سر دخترت بیاوریم.»

نسخه کامل این گفت‌وگو را در وب‌سایت «ایران‌وایر» بخوانید.

#چشم‌هایش #اعتراضات_۱۴۰۱ #حقوق_بشر

@Farsi_Iranwire

🎥 روز ۵ آبان، آریا استاد ابراهیمی، جوان معترض اهل مهاباد که آن روزها ۱۹ ساله بود در حالی که مشغول کمک به زنی همراه با دختر بچه‌اش برای فرار از محل تجمع بود، توسط نیروهای سرکوبگر هدف حمله قرار گرفت. بیش از ۱۰۰ گلوله ساچمه‌ای به بدن او شلیک شد و به شدت مجروح گردید. آریا می‌گوید: «در چند ثانیه اول به هوش بودم، اما به تدریج احساس کردم دارم از هوش می‌روم. خونریزی شدیدی داشتم، اما به دلیل فضای امنیتی حاکم بر بیمارستان‌ها، نتوانستم به درمانگاه یا بیمارستان مراجعه کنم.» او توضیح می‌دهد که به دلیل جو شدید امنیتی برای مداوا و خارج کردن ساچمه‌ها از بدنش او را به بیمارستان منتقل نکرده‌اند.
آریا پیش از این حادثه نیز بارها مورد هدف گلوله‌های ساچمه‌ای قرار گرفته بود و با وجود جراحات فراوان، در اعتراضات شرکت می‌کرد. او اکنون در تبعید زندگی می‌کند و با آسیب‌های مادام‌العمر ناشی از آن روزها دست و پنجه نرم می‌کند.

نسخه کامل این گفت‌وگو را در وب‌سایت «ایران‌وایر» بخوانید.

#چشم‌هایش #اعتراضات_۱۴۰۱ #حقوق_بشر

@Farsi_Iranwire

🎥 آریا استاد ابراهیمی معترض ۲۲ ساله‌ای که در جنبش زن‌۷ زندگی‌، آزادی در مهاباد مورد اصابت ۱۰۰ گلوله ساچمه‌ای از سوی نیروهای سرکوبگر قرار گرفت با درد بسیار زندگی می‌کند. پای چپ، دست چپ و به‌ویژه پای راست آریا که بیشترین تعداد ساچمه در آن باقی مانده، همچنان دردناک است. در برخی موارد، اطراف ساچمه‌ها دچار قرمزی، ورم و خارش شدید می‌شود. رنگ پوست این نواحی که ساچمه در آن فرورفته تغییر می‌کند. او ناچار است این نواحی را به‌طور مرتب ضدعفونی کند و برای جلوگیری از عفونت، به‌طور مداوم آنتی‌بیوتیک مصرف کند.
لباس پوشیدن برای آریا به‌طور معمول دشوار و دردناک است. او می‌گوید: «لمس بدنم تقریباً غیرممکن است چون دردناک است.

آریا می‌گوید خوابیدن دردناک‌ترین بخش زندگی او است: «وقتی خوابم، اگر ناخودآگاه روی پهلو بخوابم، یا وزنم روی پای چپم بیفتد، یا دست چپم را زیر سرم بگذارم، از شدت درد از خواب می‌پرم. انگار سرنگی را با فشار به مچ دستم فرومی‌کنند.»

نسخه کامل این گفت‌وگو را در وب‌سایت «ایران‌وایر» بخوانید.

#چشم‌هایش #اعتراضات_۱۴۰۱ #حقوق_بشر

@Farsi_Iranwire