مقاومت برای بسیاری از دختران ایرانی، از پشت نیمکت مدرسه شروع نمی‌شود؛ از راهی شروع می‌شود که باید برای رسیدن به آن نیمکت طی کنند.

در سیستان‌وبلوچستان، بسیاری از دختران در مناطق روستایی برای ادامه تحصیل با موانعی مانند نبود مدرسه در مقاطع بالاتر، فاصله زیاد، دشواری رفت‌وآمد، کمبود معلم و امکانات آموزشی و مشکلات اقتصادی خانواده‌ها روبه‌رو هستند.

در برخی روستاها، پس از پایان ابتدایی یا متوسطه اول، برای ادامه تحصیل باید به روستا یا شهر دیگری رفت. وقتی وسیله رفت‌وآمد مناسب وجود ندارد یا هزینه آن برای خانواده سنگین است، ادامه تحصیل دشوارتر می‌شود.

کمبود معلم، به‌ویژه معلم زن، کمبود مدارس دخترانه و در برخی موارد ازدواج زودهنگام نیز از عواملی هستند که می‌توانند مسیر تحصیل دختران را متوقف کنند.

با وجود این موانع، بسیاری از دختران همچنان به تحصیل ادامه می‌دهند و برای ماندن در مدرسه تلاش می‌کنند.

این تلاش در مواجهه با شرایط دشوار، بخشی از واقعیت زندگی آن‌هاست؛ اما وقتی دسترسی به مدرسه، رفت‌وآمد یا امکانات آموزشی فراهم نیست، ترک تحصیل نه ناشی از کم‌کاری دختران و حتی خانواده‌هایشان، بلکه نتیجه سال‌ها بی‌توجهی به بخشی از مهم‌ترین زیرساخت‌های توسعه منابع انسانی در جوان‌ترین استان ایران است.

ترک تحصیل برای این دختران فقط به معنای پایان مدرسه نیست؛ می‌تواند مسیر زندگی خودشان و نسل‌های بعدی را تغییر دهد.

آموزش دختران یک امتیاز نیست؛ یک حق اساسی است.

@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_دختر
#روز_جهانی_دختر
#سیستان_و_بلوچستان
#دختران_بلوچ_حق_تحصیل
#عدالت_آموزشی
#iranhrdc