نامهایشان را بگویید
دخترانی که در اعتراضات دی ۱۴۰۴ کشته شدند

• در جریان سرکوب دی ماه ۱۴۰۴، نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی هزاران ایرانی را کشتند. در میان آنان دختران و زنان جوانی بودند که برای اعتراضی مسالمت‌آمیز به خیابان رفته بودند.

• خانواده‌ها زیر فشار قرار گرفتند تا مراسم خاکسپاری را کوچک یا پنهانی و گاه شبانه برگزار کنند و درباره آن چه بر دخترانشان رفته بود علنی سخن نگویند. رسانه‌های حکومتی کشته‌شدگان را «اغتشاشگر» خواندند. اینترنت روزها قطع بود و از همین رو ابعاد ماجرا مدتی پنهان ماند.

• هزاران تن دیگر بازداشت شدند که دختران و زنان جوان نیز در میانشان بودند. بیشتر آنان بدون دسترسی به خانواده یا وکیل نگه داشته شدند. سرنوشت شماری از آنان هنوز نامعلوم است.

• سودا اکرمی‌فرد، نازنین‌زهرا صالحی، غزل جان‌قربان، آرنیکا دباغ، ملینا اسدی، بهار شادمهری، کیمیا کامیاب، فائزه ایزدی، نازنین اسمی‌خانی، اسرا طاوسی‌نیا، ثنا توسنگی، یلدا محمدخانی، ستایش صمدی، نیوشا حمیدی، شیوا جاوید، ملیکا شاهمرادی، فاطمه‌رها تاجیان، سمیرا خانی و بهار حسینی از جمله کشته‌شدگان تأییدشده‌اند. کشته شدگان بسیار بیشتر هستند ...

• نام، آخرین چیزی است که یک حکومت دیکتاتوری میتواند بگیرد و نخستین چیزی که هر کسی میتواند بازگرداند. پس نام هایشان را تکرار کنید. امروز، و دی ماه، وقتی خبرها گذشته‌اند و کسانی که فرمان کشتار را دادند حساب کرده‌اند که شما فراموش کرده‌اید.

@iranhrdc
#نامهایشان_را_بگویید
#ایران
#اعتراضات_ایران
#دختران_ایران
#روز_جهانی_دختر
#از_نگاه_او
#مرکز_اسناد_حقوق_بشر_ایران

روز نهم اسفند ۱۴۰۴، مدرسهٔ شجرهٔ طیبه در میناب، در حالی که کودکان درون آن بودند هدف قرار گرفت. ۱۲۰ کودک شش تا سیزده ساله کشته شدند. بسیاری از آنان دختر بودند.

‏آنان برای تحصیل به مدرسه رفته بودند. جان‌باختن آنان نباید در آمار و اعداد خلاصه شود. شرایط این حمله مستلزم تحقیقاتی شفاف، مستقل و همه‌جانبه است.

‏کودکان میناب را به یاد می‌سپاریم و نام‌هایشان را فراموش نمی‌کنیم.

@iranhrdc
‏#نام‌هایشان_را_بگویید
#میناب
#ایران
#دختران_ایران
#روز_جهانی_دختر
#از_نگاه_او
#مرکز_اسناد_حقوق_بشر_ایران

مقاومت برای بسیاری از دختران ایرانی، از پشت نیمکت مدرسه شروع نمی‌شود؛ از راهی شروع می‌شود که باید برای رسیدن به آن نیمکت طی کنند.

در سیستان‌وبلوچستان، بسیاری از دختران در مناطق روستایی برای ادامه تحصیل با موانعی مانند نبود مدرسه در مقاطع بالاتر، فاصله زیاد، دشواری رفت‌وآمد، کمبود معلم و امکانات آموزشی و مشکلات اقتصادی خانواده‌ها روبه‌رو هستند.

در برخی روستاها، پس از پایان ابتدایی یا متوسطه اول، برای ادامه تحصیل باید به روستا یا شهر دیگری رفت. وقتی وسیله رفت‌وآمد مناسب وجود ندارد یا هزینه آن برای خانواده سنگین است، ادامه تحصیل دشوارتر می‌شود.

کمبود معلم، به‌ویژه معلم زن، کمبود مدارس دخترانه و در برخی موارد ازدواج زودهنگام نیز از عواملی هستند که می‌توانند مسیر تحصیل دختران را متوقف کنند.

با وجود این موانع، بسیاری از دختران همچنان به تحصیل ادامه می‌دهند و برای ماندن در مدرسه تلاش می‌کنند.

این تلاش در مواجهه با شرایط دشوار، بخشی از واقعیت زندگی آن‌هاست؛ اما وقتی دسترسی به مدرسه، رفت‌وآمد یا امکانات آموزشی فراهم نیست، ترک تحصیل نه ناشی از کم‌کاری دختران و حتی خانواده‌هایشان، بلکه نتیجه سال‌ها بی‌توجهی به بخشی از مهم‌ترین زیرساخت‌های توسعه منابع انسانی در جوان‌ترین استان ایران است.

ترک تحصیل برای این دختران فقط به معنای پایان مدرسه نیست؛ می‌تواند مسیر زندگی خودشان و نسل‌های بعدی را تغییر دهد.

آموزش دختران یک امتیاز نیست؛ یک حق اساسی است.

@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_دختر
#روز_جهانی_دختر
#سیستان_و_بلوچستان
#دختران_بلوچ_حق_تحصیل
#عدالت_آموزشی
#iranhrdc

چهار سال پیش، در چنین روزی، ۲۵ شهریور ۱۴۰۱، مهسا (ژینا) امینی در بازداشت گشت ارشاد ایران جان باخت. مرگ او موجی از اعتراضات سراسری را در ایران به راه انداخت و جنبشی شکل گرفت که با شعار «زن، زندگی، آزادی» خواستار پایان جمهوری اسلامی شد.

چهار سال بعد، مرکز اسناد حقوق بشر ایران به بررسی کشتار دختران و زنان جوان در جریان اعتراضات پس از آن پرداخته است. این بررسی، با تکیه بر پرونده‌هایی که به‌طور مستقل تأیید شده‌اند، ابعاد و الگوهای این جان‌باختن‌ها را مستند می‌کند. با این حال، شمار واقعی قربانیان احتمالاً بیش از مواردی است که تاکنون شناسایی و تأیید شده‌اند.

با گذشت چهار سال، هنوز هیچ‌کس در قبال این کشتارها پاسخگو شناخته نشده است. در همین حال، اجرای حجاب اجباری بار دیگر به خیابان‌های ایران بازگشته است.

@iranhrdc
#مهسا_امینی
#ژینا_امینی
#زن_زندگی_آزادی
#ایران
#حقوق_بشر
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#روز_دختر

سودا اکرمی‌فرد فقط ۱۶ سال داشت.

شب ۱۹ دی ۱۴۰۴، پیش از رفتن به اعتراضات در مارلیکِ ملارد، به مادرش گفت: «شاید برنگردم.»

ساعاتی بعد، هدف گلوله قرار گرفت و جان باخت. خانواده چند روز به دنبال پیکرش گشتند تا سرانجام او را در میان انبوه اجساد معترضان کشته‌شده در کهریزک پیدا کردند.

اما فشار بر خانواده پس از مرگ سودا نیز ادامه یافت؛ از محدودیت برای خاک‌سپاری و برگزاری مراسم تا بازداشت اعضای خانواده و تهدید به نبش قبر.

سودا آرزو داشت ایران آزاد شود و روزی در کنار خانواده‌های جان‌باختگان، آزادی را جشن بگیرد.

او دیگر زنده نیست. اما روایت او باید ثبت شود.

برای حقیقت. برای دادخواهی. برای پاسخ‌گویی.

@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#روز_دختر
#اعتراضات_دی_۱۴۰۴
#دی_ماه_خونین
#ایران
#حقوق_بشر

یاسمن باقری نویسنده‌ای ایرانی‌تبار، پناهنده‌ای سابق، کنشگر اجتماعی و دانشجوی حقوق و عدالت کیفری است که امروز در کرایست‌چرچ در نیوزیلند زندگی می‌کند.

زندگی یاسمن با تجربه آوارگی، مقاومت و تلاش برای بازپس‌گرفتن آینده‌اش شکل گرفته است. او در سال ۲۰۱۳، در سن پانزده‌سالگی، پس از تجربه آزار و اذیت‌های مذهبی و سیاسی، به همراه خانواده‌اش ایران را ترک کرد. خانواده برای یافتن امنیت به استرالیا رفتند و با قایق وارد این کشور شدند. با این حال، یاسمن بخش بزرگی از دوران نوجوانی خود را در بازداشتگاه‌های پناهجویان استرالیا گذراند. او در طول نزدیک به پنج سال، در جزیره کریسمس، داروین و سپس در چارچوب نظام بازداشت برون‌مرزی استرالیا در جزیره نائورو نگهداری شد.

این سال‌ها موانع بزرگی بر سر راه یاسمن و آرزوهای معمول یک دختر نوجوان قرار داد. آزادی، تحصیل و امکان برنامه‌ریزی برای آینده از او گرفته یا به‌شدت محدود شده بود. با این حال، در دوران حضورش در نائورو، به‌تدریج راه‌هایی برای رساندن صدایش به بیرون پیدا کرد. او با روزنامه‌نگاران و کنشگران خارج از جزیره در ارتباط بود، از زندگی در بازداشت می‌نوشت و تجربه‌های خود و دیگران را با آنان در میان می‌گذاشت. در همین دوران، نوشتن و شعر برای او به راهی برای بیان خود، حفظ هویت و مقاومت تبدیل شد.

در سال ۲۰۱۸، یاسمن به دلایل پزشکی از نائورو به استرالیا منتقل شد. نوشته‌های او بعدها در پروژه‌های ادبی و فعالیت‌های حمایتی مورد استفاده قرار گرفت؛ پروژه‌هایی که به دنبال بازتاب دادن تجربه‌های پناهندگان، زنان و افرادی بودند که زندگی‌شان تحت تأثیر آوارگی و جابه‌جایی اجباری قرار گرفته است.

امروز، یاسمن در حال ساختن دوباره فرصت‌هایی است که در دوران نوجوانی از او گرفته شده بود. او در رشته حقوق و عدالت کیفری تحصیل می‌کند و در کرایست‌چرچ به‌عنوان تسهیلگر عدالت ترمیمی فعالیت دارد. همچنین به‌عنوان مربی جوانان، در زمینه حمایت از پناهندگان و جوامع قومی فعالیت می‌کند، در برنامه‌هایی برای تقویت مشارکت پناهندگان حضور دارد و در امور اجتماعی و جامعه‌محور نیز نقش فعالی ایفا می‌کند.

مسیر زندگی یاسمن، از ترک اجباری ایران در نوجوانی و سال‌های بازداشت برون‌مرزی تا تحصیل حقوق و کمک به دیگران برای یافتن مسیرشان در نظام عدالت، بازتاب‌دهنده باور عمیق او به مقاومت، کرامت انسانی و توانایی زنان و دختران برای ساختن آینده خود است.



@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#یاسمن_باقری
#صدای_پناهجویان
#نائورو
#ایران
#حقوق_بشر

ستایش گلشنی تنها سه سال داشت که آزار و سرکوب، خانواده‌اش را مجبور به ترک ایران کرد. یک سال بعد، همراه پدر و مادرش با کشتی به استرالیا رسید و به مرکز رسیدگی به درخواست‌های پناهندگی درجزیره نائورو منتقل شد.

ستایش بیش از دو سال در بازداشت بود؛ سال‌هایی که خاطراتشان هنوز با اوست. اما با تکواندو راهی برای ادامه دادن و ساختن زندگی خودش پیدا کرد.

تکواندو برای ستایش فقط یک رشته ورزشی نبود. به پناهگاهی تبدیل شد که در آن می‌توانست تمرکز کند، رقابت کند و به آینده فکر کند. تا شانزده‌سالگی، او به ورزشکاری حرفه ای با افتخارات و جوایز متعدد تبدیل شده بود.

با این حال، بلاتکلیفی همچنان بخشی از زندگی اوست. وضعیت مهاجرتی‌اش فرصت‌هایش را برای تحصیل، شرکت در مسابقات بین‌المللی و ساختن آینده‌ای امن در استرالیا محدود کرده است. با وجود آنکه در سال ۲۰۱۹ به عنوان پناهنده شناخته شد، آینده اقامتش همچنان نامشخص است.

ستایش می‌خواهد در استرالیا بماند؛ جایی که در آن بزرگ شده و زندگی‌اش را ساخته است. او در عین حال از بازگشت به ایران هراس دارد و می‌گوید ممکن است به عنوان یک زن جوان بی اعتقاد به اسلام با خطر آزار و سرکوب روبه‌رو شود.

داستان ستایش، روایت دختری است که از کودکی با چالش‌هایی بزرگ روبه‌رو شده، اما هرگز اجازه نداده گذشته‌اش آینده او را تعیین کند. او در تکواندو قدرتش را پیدا کرده، هدفش را ساخته و صدایش را پیدا کرده است.

حالا ستایش فقط یک فرصت می‌خواهد؛ فرصتی برای ساختن آینده‌ای که سال‌ها برای آن تلاش کرده و هنوز برای به دست آوردنش می‌جنگد.


@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#ستایش_گلشنی
#صدای_پناهجویان
#نائورو
#ایران
#حقوق_بشر

نیلوفر ایوبی فعال حقوق زنان و حقوق بشر، روزنامه‌نگار، کارآفرین، کنشگر اجتماعی و سخنران بین‌المللی اهل افغانستان است؛ زنی که زندگی و فعالیت‌هایش بازتاب تعهدی عمیق و مستمر به آزادی، برابری و شنیده‌شدن صدای زنان است.

نیلوفر در منطقه‌ای محافظه‌کار در شمال افغانستان بزرگ شد و بخش بزرگی از دوران کودکی خود را به‌عنوان «بچه‌پوش» سپری کرد؛ پدیده‌ای که در آن، دختران با ظاهر پسران زندگی می‌کنند و دلایل مختلفی می‌تواند داشته باشد؛ از جمله خانواده‌هایی که فرزند پسر ندارند یا خانواده‌هایی که فاقد سرپرست و نان‌آور مرد هستند. اما نیلوفر در شرایطی متفاوت، صرفاً برای تجربه آزادی‌ها و فرصت‌هایی که یک زندگی و کودکی معمولی برای پسران فراهم می‌کرد، بچه‌پوش شد. او با نام «زمری»، به معنای «شیر» در زبان پشتو، می‌توانست آزادانه‌تر رفت‌وآمد کند، امنیت بیشتری داشته باشد و به تحصیل خود ادامه دهد.

این تجربه دوران کودکی، نیلوفر را از نزدیک با تفاوت میان آزادی‌هایی که برای پسران وجود داشت و محدودیت‌هایی که بر دختران تحمیل می‌شد، آشنا کرد و اراده او را برای فراهم‌کردن شرایطی شکل داد که در آن، دختران دیگر مجبور نباشند برای دستیابی به حقوق و فرصت‌هایی که شایسته آن هستند، هویت واقعی خود را پنهان کنند.

نیلوفر بعدها در عرصه روزنامه‌نگاری و کارآفرینی فعالیت کرد و برای زنان بسیاری فرصت‌های شغلی ایجاد کرد. او شبکه مشارکت سیاسی زنان را بنیان گذاشت و از بنیان‌گذاران کارزار «نام من کجاست؟» بود؛ کارزاری که برای مقابله با حذف اجتماعی هویت زنان افغانستان شکل گرفت. فعالیت‌های بشردوستانه او نیز شامل حمایت از صدها خانواده در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ و کمک به انتقال و جابه‌جایی بیش از ۲۰۰ فرد در معرض خطر آزار و تعقیب پس از بازگشت طالبان به قدرت بوده است.

پس از ترک افغانستان در سال ۲۰۲۱، نیلوفر فعالیت‌های خود را در تبعید ادامه داد و در عرصه بین‌المللی درباره حقوق زنان افغان، دموکراسی، رسانه‌های مستقل و آزادی سخن گفت. او پیش‌تر به‌عنوان مدیرعامل آسیا تایمز افغانستان فعالیت کرده و از بنیان‌گذاران «رادیو زنان آزاد» است؛ رسانه‌ای که با هدف تقویت صدای زنانی فعالیت می‌کند که بیش از پیش از حضور در عرصه عمومی کنار گذاشته می‌شوند.

نیلوفر که روزگاری برای تجربه آزادی‌ها و فرصت‌های یک کودکی معمولی ناچار بود مانند یک پسر زندگی کند، امروز به صدایی برای زنانی تبدیل شده است که حاضر نیستند هویت و حضورشان از جامعه حذف شود. مسیر زندگی او یادآور این حقیقت است که تجربه شخصی نابرابری می‌تواند به تعهدی همیشگی برای فراهم‌کردن آزادی و فرصت برای دیگران تبدیل شود.

@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#نیلوفر_ایوبی
#آپارتاید_جنسیتی
#افغانستان
#حقوق_بشر

داستان مهسا پیرایی، روایتی از آزادی، مهاجرت، فقدان و جست‌وجویی مداوم برای عدالت است.

پیش از ترک ایران، مهسا دختری پرانرژی و فعال بود که ورزش و وقت‌گذرانی در کنار خانواده‌اش را دوست داشت. اما بیرون از فضای امن خانه، حجاب اجباری، محدودیت‌های اجتماعی و ترس از نهادهای امنیتی به بخشی از زندگی روزمره او تبدیل شده بود.

از کودکی آموخته بود که صحبت‌کردن آزادانه درباره سیاست و مذهب می‌تواند پیامدهایی داشته باشد و گاهی برای حضور در جامعه ناچار بود بخش‌هایی از هویت واقعی خود را پنهان کند.

او چندین بار به‌دلیل حجاب و ظاهرش توسط گشت ارشاد بازداشت شد. در یکی از این بازداشت‌ها، یک مأمور مرد عمداً به پای او آسیب زد و او را تهدید نمود. مهسا که از آنچه ممکن بود برایش اتفاق بیفتد به حدی وحشت‌زده بود، که حتی جرئت نکرد با خانواده‌اش تماس بگیرد.

این ترس پس از مهاجرت به بریتانیا نیز از بین نرفت؛ برای سال‌ها، دیدن یک مأمور پلیس می‌توانست در او اضطراب ایجاد کند و همان احساس قدیمی را زنده کند که گویی مرتکب خطایی شده است.

مهسا همچنین به‌دلیل پیشینه یارسانی خانواده‌اش در ایران با تبعیض روبه‌رو بود. او بارها از مقاماتی که با آن‌ها مواجه شده بود شنیده بود که پیروان اهل حق را «ناپاک» یا «نجس» می‌خواندند.

اما تلخ‌ترین لحظه زندگی مهسا در شهریور ۱۴۰۱ رقم خورد.

در حالی که مهسا در بریتانیا با دوستانش درباره اعتراضات پس از کشته‌شدن مهسا (ژینا) امینی صحبت می‌کرد، مادرش، مینو مجیدی، در اعتراضات کرمانشاه، زادگاهش، حضور داشت.

مینو در خیابان هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد؛ بیش از ۱۶۰ ساچمه به بدن او اصابت کرد. مهسا روز بعد از مرگ مادرش باخبر شد.

ترک ایران به معنای پشت سر گذاشتن ترس نبود. سال‌ها بعد، خشونتی که مهسا تصور می‌کرد از آن گریخته است، به خانواده‌اش رسید و مادرش را از او گرفت.

برای مهسا، عدالت به معنای انتقام نیست؛ عدالت یعنی حقیقت و پاسخ‌گویی. او امیدوار است روزی در یک دادگاه عادلانه و مستقل، همه کسانی که در قتل مادرش مسئول بوده‌اند پاسخ‌گو شوند؛ از کسانی که در این تیراندازی نقش داشتند تا کسانی که دستور آن را صادر کردند.


@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#مهسا_پیرایی
#مینو_مجیدی
#زن_زندگی_آزادی
#ایران
#حقوق_بشر

سانگه صدیقی، حقوقدان افغان-هلندی، فعال سیاسی و مدافع حقوق زنان است. او در افغانستان به دنیا آمد و دوران کودکی‌اش را در زمان حاکمیت مجاهدین و طالبان گذراند. سانگه تا ۱۲ سالگی، تنها به دلیل دختر بودن، از تحصیل محروم بود.

او بعدها در رشته حقوق و علوم سیاسی در دانشگاه کابل تحصیل کرد و پس از مهاجرت به هلند در سال ۲۰۰۸، در زمینه حقوق مالی و اقتصاد تخصص گرفت. او اکنون به‌عنوان دادستان مالیاتی در وزارت دارایی هلند فعالیت می‌کند و همچین جز هیات رهبری حزب دموکرات‌های ۶۶ (D66) در شهر زوترمیر است.

داستان زندگی او هم از دشواری‌هایی می‌گوید که دختران افغان با آن روبه‌رو هستند و هم نشان می‌دهد که آموزش و فرصت چگونه می‌تواند مسیر زندگی یک دختر را تغییر دهد.

«برای من، عدالت یعنی دختری بتواند بدون ترس به مدرسه برود؛ زنی بتواند شغل، همسر و آینده‌اش را خودش انتخاب کند.»

داستان سانگه همچنین یادآور این است که زنان افغان را نباید فقط با رنج‌هایی که پشت سر گذاشته‌اند شناخت. آنها حقوقدان، آموزگار، رهبر، متخصص و کنشگر هستند؛ زنانی با دانش، خلاقیت و توانایی ساختن آینده خود.

پیام او روشن است: جهان باید صدای زنان را بشنود و تجربه، دیدگاه و توانایی‌های آنان را بخشی جدایی‌ناپذیر از تلاش برای دستیابی به عدالت و برابری بداند.

@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#روز_دختر
#سانگه_صدیقی
#افغانستان
#صدای_زنان_افغان
#حقوق_بشر

ژینو بیگ‌زاده بابامیری بیش از سه سال است که برای آزادی و دادخواهی پدرش، رزگار بیگ‌زاده بابامیری، تلاش می‌کند.

رزگار، کشاورز کُرد اهل بوکان و پدر سه فرزند، در فروردین ۱۴۰۲ در ارتباط با خیزش «زن، زندگی، آزادی» بازداشت شد. به گفته‌ی خانواده‌اش، او تنها برای معترضان زخمی دارو و اقلام درمانی تهیه کرده بود. رزگار در نامه‌ای از زندان نوشته است که در دوران بازجویی با شکنجه‌هایی از جمله شوک الکتریکی و اعدام نمایشی روبه‌رو شده و از او اعتراف اجباری گرفته‌اند.

در تیر ۱۴۰۴، شعبه‌ی یک دادگاه انقلاب ارومیه او را به اتهام‌هایی از جمله «بغی» و «جاسوسی» به اعدام محکوم کرد. به گزارش نهادهای حقوق بشری، این دادگاه فاقد حداقل استانداردهای دادرسی عادلانه بود. ژینو نخستین کسی بود که خبر این حکم را علنی کرد. از آن زمان، او در رسانه‌ها و نزد نهادهای بین‌المللی صدای پدرش بوده است.

احکام اعدام رزگار بعدها در دیوان عالی کشور نقض شد. با این حال، او پس از گذشت بیش از ۴۰ ماه همچنان در زندان مرکزی ارومیه است و وضعیت حقوقی‌اش نامشخص مانده است.

در روز جهانی دختر، روایت ژینو یادآور هزینه‌ای است که دختران و زنان در ایران برای حقیقت‌گویی و دادخواهی می‌پردازند.

@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#ژینو_بابامیری
#رزگار_بابامیری
#زن_زندگی_آزادی
#ایران
#حقوق_بشر

سیما نوری کودک بود که جنگ او را از قندوز در افغانستان به ایران کشاند. سال‌ها بعد، با مدرک کارشناسی ارشد روابط بین‌الملل و به‌عنوان نماینده‌ی مهاجران در لویه جرگه، به افغانستان بازگشت. او می‌خواست در بازسازی کشورش سهمی داشته باشد.

در حوزه‌ی انرژی کار کرد؛ عرصه‌ای که حضور زنان در آن کم‌سابقه بود. به گفته‌ی خودش، همین حضور او را به هدف تهدیدهای مداوم طالبان و گروه‌های افراطی تبدیل کرد. او و پدرش هدف سوءقصد قرار گرفتند و پدرش زخمی شد.

سیما در تمام این سال‌ها آموزش را رها نکرد. برای زنان کلاس سوادآموزی راه انداخت و در تأسیس سه مدرسه برای بیش از ۶۰۰ کودک مهاجرِ بی‌مدرک نقش داشت. هزینه‌ی این تلاش فشارهای حقوقی، ضبط مدارک و در نهایت مهاجرتی دوباره بود.

امروز سیما در نروژ زندگی می‌کند و به گفته‌ی خودش، «جغرافیایم عوض شده، نه رسالتم.» او از بنیان‌گذاران «جنبش جهانی زنان هزاره» است و برای به رسمیت شناختن آپارتاید جنسیتی در افغانستان تلاش می‌کند. بیش از پنج سال است که پناهگاهی را در پاکستان اداره می‌کند. این پناهگاه تاکنون به حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰ نفر، از جمله زنان بی‌سرپرست، معترضان، آسیب‌دیدگان جنگ و اقلیت‌های دینی و قومی، پناه داده است.

روایت سیما در روزگاری اهمیت دوچندان دارد که دختران افغانستان همچنان از تحصیل پس از دوره‌ی ابتدایی محروم‌اند. او عدالت را روزی می‌داند که هیچ دختری به خاطر جنسیتش از رویاها و حق تحصیل محروم نشود.

ما با سیما هم‌صدا هستیم. محرومیت دختران از آموزش نقض آشکار حقوق بشر است و جامعه‌ی جهانی نباید در برابر آن سکوت کند.

@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#روز_دختر
#سیما_نوری
#افغانستان
#صدای_زنان_افغان
#حقوق_بشر