یاسمن باقری نویسنده‌ای ایرانی‌تبار، پناهنده‌ای سابق، کنشگر اجتماعی و دانشجوی حقوق و عدالت کیفری است که امروز در کرایست‌چرچ در نیوزیلند زندگی می‌کند.

زندگی یاسمن با تجربه آوارگی، مقاومت و تلاش برای بازپس‌گرفتن آینده‌اش شکل گرفته است. او در سال ۲۰۱۳، در سن پانزده‌سالگی، پس از تجربه آزار و اذیت‌های مذهبی و سیاسی، به همراه خانواده‌اش ایران را ترک کرد. خانواده برای یافتن امنیت به استرالیا رفتند و با قایق وارد این کشور شدند. با این حال، یاسمن بخش بزرگی از دوران نوجوانی خود را در بازداشتگاه‌های پناهجویان استرالیا گذراند. او در طول نزدیک به پنج سال، در جزیره کریسمس، داروین و سپس در چارچوب نظام بازداشت برون‌مرزی استرالیا در جزیره نائورو نگهداری شد.

این سال‌ها موانع بزرگی بر سر راه یاسمن و آرزوهای معمول یک دختر نوجوان قرار داد. آزادی، تحصیل و امکان برنامه‌ریزی برای آینده از او گرفته یا به‌شدت محدود شده بود. با این حال، در دوران حضورش در نائورو، به‌تدریج راه‌هایی برای رساندن صدایش به بیرون پیدا کرد. او با روزنامه‌نگاران و کنشگران خارج از جزیره در ارتباط بود، از زندگی در بازداشت می‌نوشت و تجربه‌های خود و دیگران را با آنان در میان می‌گذاشت. در همین دوران، نوشتن و شعر برای او به راهی برای بیان خود، حفظ هویت و مقاومت تبدیل شد.

در سال ۲۰۱۸، یاسمن به دلایل پزشکی از نائورو به استرالیا منتقل شد. نوشته‌های او بعدها در پروژه‌های ادبی و فعالیت‌های حمایتی مورد استفاده قرار گرفت؛ پروژه‌هایی که به دنبال بازتاب دادن تجربه‌های پناهندگان، زنان و افرادی بودند که زندگی‌شان تحت تأثیر آوارگی و جابه‌جایی اجباری قرار گرفته است.

امروز، یاسمن در حال ساختن دوباره فرصت‌هایی است که در دوران نوجوانی از او گرفته شده بود. او در رشته حقوق و عدالت کیفری تحصیل می‌کند و در کرایست‌چرچ به‌عنوان تسهیلگر عدالت ترمیمی فعالیت دارد. همچنین به‌عنوان مربی جوانان، در زمینه حمایت از پناهندگان و جوامع قومی فعالیت می‌کند، در برنامه‌هایی برای تقویت مشارکت پناهندگان حضور دارد و در امور اجتماعی و جامعه‌محور نیز نقش فعالی ایفا می‌کند.

مسیر زندگی یاسمن، از ترک اجباری ایران در نوجوانی و سال‌های بازداشت برون‌مرزی تا تحصیل حقوق و کمک به دیگران برای یافتن مسیرشان در نظام عدالت، بازتاب‌دهنده باور عمیق او به مقاومت، کرامت انسانی و توانایی زنان و دختران برای ساختن آینده خود است.



@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#یاسمن_باقری
#صدای_پناهجویان
#نائورو
#ایران
#حقوق_بشر

ستایش گلشنی تنها سه سال داشت که آزار و سرکوب، خانواده‌اش را مجبور به ترک ایران کرد. یک سال بعد، همراه پدر و مادرش با کشتی به استرالیا رسید و به مرکز رسیدگی به درخواست‌های پناهندگی درجزیره نائورو منتقل شد.

ستایش بیش از دو سال در بازداشت بود؛ سال‌هایی که خاطراتشان هنوز با اوست. اما با تکواندو راهی برای ادامه دادن و ساختن زندگی خودش پیدا کرد.

تکواندو برای ستایش فقط یک رشته ورزشی نبود. به پناهگاهی تبدیل شد که در آن می‌توانست تمرکز کند، رقابت کند و به آینده فکر کند. تا شانزده‌سالگی، او به ورزشکاری حرفه ای با افتخارات و جوایز متعدد تبدیل شده بود.

با این حال، بلاتکلیفی همچنان بخشی از زندگی اوست. وضعیت مهاجرتی‌اش فرصت‌هایش را برای تحصیل، شرکت در مسابقات بین‌المللی و ساختن آینده‌ای امن در استرالیا محدود کرده است. با وجود آنکه در سال ۲۰۱۹ به عنوان پناهنده شناخته شد، آینده اقامتش همچنان نامشخص است.

ستایش می‌خواهد در استرالیا بماند؛ جایی که در آن بزرگ شده و زندگی‌اش را ساخته است. او در عین حال از بازگشت به ایران هراس دارد و می‌گوید ممکن است به عنوان یک زن جوان بی اعتقاد به اسلام با خطر آزار و سرکوب روبه‌رو شود.

داستان ستایش، روایت دختری است که از کودکی با چالش‌هایی بزرگ روبه‌رو شده، اما هرگز اجازه نداده گذشته‌اش آینده او را تعیین کند. او در تکواندو قدرتش را پیدا کرده، هدفش را ساخته و صدایش را پیدا کرده است.

حالا ستایش فقط یک فرصت می‌خواهد؛ فرصتی برای ساختن آینده‌ای که سال‌ها برای آن تلاش کرده و هنوز برای به دست آوردنش می‌جنگد.


@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#ستایش_گلشنی
#صدای_پناهجویان
#نائورو
#ایران
#حقوق_بشر