نقدآگین

📘سقوطِ آزادِ «غایتِ خلقت» به «بزِ بلاگردانِ خلافت» (۲)
— امام زمان، لِفت دِ گروپ: WTF happened

✍🏻 حاج #محمود_کریمی

🔶 اسلام: دینِ سیاست یا سیاستِ دین؟

🍂 از همان لحظه‌ای که محمد در مدینه مسجد ساخت، سیاست و دین نه‌فقط هم‌زیست، بلکه هم‌زاد شدند. مسجد، هم محراب دعا شد و هم مرکز صدور فرمان. قرآن، هم کتابی برای ایمان بود و هم آیین‌نامه‌ای برای اداره‌ی جنگ، اقتصاد، مناسبات اجتماعی، و حتی احکام کیفری. پیامبر، هم رسولی آسمانی بود و هم حاکمی زمینی.

🍂 و درست از همان‌جا بود که اسلام از مسیر عرفانی دین‌های دیگر فاصله گرفت: دیگر دین، صرفاً راهی برای نجات روح نبود، بلکه به یک «ساختار قدرت» بدل شد؛ ساختار توتالیتری که هم قلب و ذهن انسان را می‌خواست مالک شود، هم بدنش را، هم دارایی‌اش را، و هم وفاداری‌اش را.

🩸 دین، وقتی شمشیر به دست گرفت

🍂 قدسیت در اسلام، نه به معنای پرواز روح در خلوتِ عبادت، که به معنای اطاعت از نظم حاکم بود. آیه‌ی معروف «أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنكُمْ» (نساء: ۵۹)، در عمل به این معنا رسید: اطاعت از خدا، مساوی‌ست با اطاعت از قدرتِ مدعیِ خدا.

🍂 و در همین ساختار است که خدا به ابزاری بدل می‌شود؛ نه آن خدای عرفانی که «در خلوت عاشقانه با انسان نجوا می‌کند»، بلکه «خدای دولتی» که فهرست جرایم، مجازات‌ها، مالیات‌ها و مجاز بودنِ شکنجه را امضا می‌کند.

🍂 اسلام، برخلاف مسیحیت نخستین که برای قرن‌ها تحت آزار بود، یا بودیسم که اساساً سکولار زاده شد، از بدو تولد با شمشیر، غنیمت، و تقسیم قدرت گره خورد. از همان آغاز، اسلام به‌جای آن‌که رهایی‌بخش باشد، خود بدل شد به زنجیری بر گردن انسان؛ زنجیرِ تو در تویی که به سجده و به خاک افتادن به سویِ قبلۀ «صاحب‌شمشیرِ مدعیِ راه انحصاریِ رستگاری» فرمان می‌داد.

🗡 چرا دین و سیاست چنین به‌هم جوش خوردند؟

🍂 برای فهم این پیوند، باید به بستر تاریخی اسلام نگاه کرد: اسلام در یک ساختار قبیله‌ای متولد شد. جایی که دولت-ملت وجود نداشت و قبیله، واحد سیاسی، اقتصادی و اخلاقی جهان بود. در این فضا، محمد فقط نمی‌توانست موعظه‌گر باشد؛ او باید رئیس قبیلۀ جدید هم می‌بود: هم واعظ، هم داور، هم ژنرال، هم حسابدار. و این، آغاز پروژه‌ی «دین-دولت» شد.

🍂 اما مسئله فقط در تولد اسلام نیست. مسئله این‌جاست که این پیوند هرگز نقد نشد، بلکه تقدیس شد. در تفکر اسلامی، مخصوصاً شیعی، همواره «حکومت دینی» نه یک خطر، بلکه یک آرمان تلقی شد. فقه، سیاست را نهادینه کرد. عرفان، فرمان‌برداری را زیبا کرد. و قدرت، خدا را به خدمت گرفت.

👈 از آن لحظه، هرکس که قدرت و تریبون داشت، توانست نام خود را «ولیّ امر» بگذارد و زبان خدا را مصادره کند.

⚡️ وقتی سیاست دین را بلعید

🍂 امروز، همان پیوند اولیه به نهایت تناقض خود رسیده است. فقیهان، به نام دین، زبان دین را بریده‌اند. در نظام‌هایی که به‌نام دین حکومت می‌کنند، حتی «قدسیت» هم مصرفی و موقتی است: اگر دین نظم موجود را تأیید کند، مقدس است؛ اگر نظم را تهدید کند، باید کنار زده شود. مردی که بر منبر می‌گوید:

«حفظ نظام از جان امام زمان هم واجب‌تر است»،

عملاً اعلام می‌کند که حتی حجت خدا، و هر حکم و قاعده و ارزشی، باید قربانی ساختار قدرت شود.

🔺اینجا، دیگر چیزی از قدسیت باقی نمی‌ماند؛ فقط یک ماشین ایدئولوژیک می‌ماند که با الهیات، سیاست را توجیه می‌کند و با دین، سرکوب را مشروعیت می‌بخشد.

🔺و این‌جا دیگر ما با «دین» به معنای رابطه‌ی انسان و خدا طرف نیستیم، بلکه با «نظامِ قدرتِ نرم (تبلیغات و ذهن‌شویی با اتوریته‌های دینی) و سختی» طرفیم که در آن خدا یک سردفتر است، شریعت قانون اساسی‌ست، و ایمان، وسیله‌ی کنترل.

🔸 در وجوبِ جهاد برایِ «طلاق دین و سیاست»

🍂 اگر انسان ایرانی بخواهد بار دیگر نفسی آزاد بکشد، باید این پیوند شوم [دین و سیاست] را یک‌بار برای همیشه پاره کند.

خدایان، اگر می‌خواهند در آسمان بمانند، همان‌جا بمانند؛ اما حق ندارند در اداره‌ی امور کشور و زندگی روزمره‌ی مردم دخالت کنند. قلمروشان فراتر از این دنیاست و نباید حاکمیت انسان را خدشه‌دار سازند.

🍂 دین، اگر بخواهد باقی بماند و معنای حقیقی خود را حفظ کند، باید به حریم خصوصی انسان بازگردد؛ به همان جایی که از آن‌جا آمده بود: به «اضطراب وجودی، به رازهای درونی، به خاموشی تفکر و به پرستشِ» بی‌قدرت و فارغ از سیاست.

🍂 اسلام، تنها زمانی که از سیاست جدا شود، شاید برای نخستین‌بار «دین» شود. در غیر این صورت، همان‌طور که شاهدیم، به کاریکاتوری مضحک و بی‌اثر از دین و معنویت بدل خواهد شد که نه قداستی دارد و نه هدایتی. باری‌ست بر دوش همگان و مصداقِ بارزِ عذاب الیم و جاودانه‌سازیِ جهنم!

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

1.55K viewsedited 19:57