📺 شیطانِ پرهیزگار و شارعِ طمع‌کار
— آزمونِ «کودک» و ابطالِ پندار داستایوفسکی: اگر الله باشد، هر کاری مجاز است!
(۱)
✍🏻#معین_ایقانی

👿👳🏿‍♂️وقتی «شیطان» برای کودک خط قرمز می‌گذارد، اما شارعِ فقه از کنار آن عبور می‌کند

📌 در تاریخ اندیشه، گاهی عجیب‌ترین پرسش‌ها نه از تقابل «خیر و شر»، بلکه از جابجایی جایگاه این دو مفهوم پدیدار می‌شوند. چه رخ می‌دهد اگر دستگاهی فکری که نام خود را از «شیطان» گرفته و آشکارا علیه اخلاق مسیحیِ ریاضت‌طلب، ایثارگر و سرکوبگر امیال شورش می‌کند، در یک حوزهٔ خاص—یعنی حمایت از کودک در برابر بهره‌کشی جنسی—خط قرمزهایی بگذارد که از برخی احکام فقهی پیشامدرن سخت‌گیرانه‌تر به نظر برسند؟

🔻آیا این به معنای «اخلاقی‌تر بودن شیطان‌پرستی» است؟ نه. اما پرسش بسیار جدی‌تری ایجاد می‌کند:

❓اگر یک نظام فکری غیرالهی بتواند بدون توسل به امر قدسی، برای رضایت و مصونیت کودک خط قرمز تعیین کند، چرا یک نظام اخلاقی مدعی منشأ الهی عاجز است از اینکه بتواند چنین خط قرمزی را بر همهٔ اشکال تماس جنسی با کودک حاکم کند؟

🔻این جستار دربارهٔ «خوب بودن شیطان‌پرستی» نیست. حتی دربارهٔ خوب بودن فلسفهٔ آنتون لاوی نیز نیست. موضوع، چیزی بنیادی‌تر است:

❓آیا اخلاق را باید از روی نام و منشأ ادعایی یک حکم سنجید، یا از روی پیامد آن برای انسان واقعی؟

🔻و درست در همین نقطه، مقایسهٔ کتاب مقدسِ شیطان‌پرستیِ آنتون لاوی با برخی متون فقهی پیشامدرن، به آزمایشی جدی برای مفهوم «اخلاق» تبدیل می‌شود.

۱. نخست باید یک سوءتفاهم را کنار گذاشت: «شیطان‌پرستی» یک چیز واحد نیست

📌 نخستین شرط یک نقد جدی، دقیق بودن موضوع نقد است. آنچه در این مقاله بررسی می‌شود، شیطان‌گرایی لاویایی و به‌طور مشخص سنت فکری مرتبط با آنتون لاوی و کلیسای شیطان است، نه تمام جریان‌هایی که در زبان عمومی «شیطان‌پرستی» نامیده می‌شوند.

🔺کلیسای شیطان خود را جریانی آتئیستی معرفی می‌کند و شیطان را موجودی فراطبیعی که باید پرستش شود نمی‌داند. The Satanic Bible نیز در سال ۱۹۶۹ منتشر شد و به صورت‌بندی این فلسفه کمک کرد.

🔺بنابراین، وقتی از «اخلاق شیطانی» سخن می‌گوییم، باید دقیق‌تر بگوییم: اخلاق لاویایی، نه اینکه هر رفتار یا عقیده‌ای را که در جهان با برچسب شیطان‌پرستی شناخته می‌شود به لاوی نسبت دهیم.

۲. انقلاب اول: شیطان علیه اخلاق متعارف

🔻لاوی از همان آغاز، عامدانه ارزش‌های اخلاق مسیحی را وارونه می‌کند. در «۹ گزارهٔ شیطانی»، تقابل‌های بنیادین او کاملاً آشکارند:

✅ کام‌جویی و بهره‌مندی از لذت در برابرِ پرهیز، خویشتن‌داری و امساک؛

✅ زندگی مادی در برابر «رویاهای روحانی»؛

✅ خرد در برابر خودفریبی؛

✅ انتقام در برابر «گونهٔ دیگر را پیش آوردن»؛

✅ و پذیرش انسان به‌عنوان حیوان، در برابر تصور انسان به‌عنوان موجودی ذاتاً برتر و مقدس.

🎯 پس این فلسفه اساساً قصد ندارد اخلاق سنتی را کمی اصلاح کند؛ می‌خواهد منطق آن را وارونه کند.

✅❌ اگر اخلاق مسیحی سنتی می‌گوید «میل را مهار کن»، لاوی می‌گوید «میل را انکار نکن». اگر اخلاق سنتی بر بخشش و تحمل تأکید دارد، لاوی «انتقام» را در برابر «گونهٔ دیگر را پیش آوردن» قرار می‌دهد. و اگر اخلاق سنتی انسان را موجودی برخوردار از شأنی خاص در خلقت می‌داند، لاوی در گزارهٔ هفتم انسان را «حیوان» می‌خواند و حتی می‌گوید

📍انسان به سبب ادعای برتری معنوی و عقلانی‌اش، گاه از حیوانات بی‌رحم‌تر شده است.

🔺این یک واسازی آگاهانهٔ اخلاق متعارف است.
اما اینجا پارادوکس آغاز می‌شود.

۳. اگر لذت اصل است، آیا هر لذتی مجاز است؟

🙅🏻‍♀️ در نگاه نخست، ممکن است تصور شود فلسفهٔ لاوی به نوعی «هر کاری دلم خواست» منتهی می‌شود. اما چنین برداشتی دقیق نیست. در همان دستگاهی که «کام‌جویی» را در برابر «پرهیز و خویشتن‌داری» قرار می‌دهد، محدودیت‌هایی سخت وجود دارد. قاعدهٔ پنجم می‌گوید

📌 پیشروی جنسی نکن مگر آنکه «سیگنال جنسی» دریافت کرده باشی.

📌 و کلیسای شیطان در توضیح امروزی خود صریح‌تر می‌گوید که فعالیت جنسی را میان بزرگسالانِ دارای رضایت می‌پذیرد و فعالیت جنسی با کودکان یا حیوانات را ممنوع می‌داند.

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘شیطانِ پرهیزگار و شارعِ طمع‌کار
— آزمونِ «کودک» و ابطالِ پندار داستایوفسکی: اگر الله باشد، هر کاری مجاز است!
(۲)
✍🏻#معین_ایقانی

🔻بنابراین اخلاق لاویایی، برخلاف تصور رایج، صرفا اخلاق «لذت» نیست؛ چیزی شبیه این است:

لذت برای خود، اما نه با حذف ارادهٔ دیگری.

و همین جمله، ما را به هستۀ مسئله می‌رساند.

۴. اصل پنهان در زیر پوست فلسفه: خودآیینی

🔻اینجا باید یک تفکیک مهم انجام دهیم. نباید ادعا کنیم لاوی مستقیماً «حقوق بشر مدرن» را مبنای فلسفهٔ خود قرار داده است. چنین ادعایی بیش از حد ساده‌کننده است.

📌 آنچه در دستگاه لاویایی می‌بینیم بیشتر ترکیبی است از فردگرایی، مسئولیت شخصی، آزادی اراده، مالکیت و مرزبندی فردی، رضایت و مخالفت با تحمیل ارادهٔ دیگری.

🔻بعدها نیز متولیان رسمی کلیسای شیطان این منطق را صریح‌تر کرده‌اند و گفته‌اند

📌 آزادی‌هایی که به بهای نقض آزادی دیگران تمام شوند، قابل دفاع نیستند.

در موضع رسمی این سازمان دربارهٔ ازدواج کودکان نیز به‌طور مشخص از

ممنوعیت آزار کودک
و ضرورت آزادی جنسیِ محدود به بزرگسالان

سخن گفته شده است.

🔻پس بهتر است نگوییم:

«شیطان‌گرایی بر حقوق بشر مدرن بنا شده است.»

🔻بلکه بگوییم:

«برخی اصول اخلاقی لاویایی، به‌ویژه در حوزهٔ رضایت جنسی و حمایت از کودک، با اصول اخلاقی و حقوقی مدرن هم‌جهت شده‌اند.»

این تفاوت کوچک، تفاوت میان یک ادعای تبلیغاتی و یک تحلیل فلسفی است.

۵. خط قرمز نخست: رضایت

🔻اینجا به یکی از بنیادی‌ترین اختلاف‌ها می‌رسیم. در اخلاق جنسی مدرن،
❌ سؤال نخست این نیست که

«آیا این دو نفر ازدواج کرده‌اند؟»

✅ بلکه این است:

«آیا هر دو نفر ظرفیت و امکان رضایت آزادانه دارند؟»

📌 لاوی این ایده را با تعبیر «سیگنال هم‌آغوشی» بیان می‌کند. در توضیح رسمی کلیسای شیطان، این اصطلاح به نشانه‌های رفتاری یک بزرگسال اشاره دارد که علاقهٔ جنسی خود را نشان می‌دهد. بنابراین «رضایت» در اینجا صرفاً یک جزئیات حقوقی نیست؛ مرز میان میل من و بدن دیگری است.

📌 من می‌توانم میل داشته باشم، اما میل من، به‌تنهایی، برای مشروعیت بخشیدن به استفاده از بدن دیگری کافی نیست.

🔺و این دقیقاً جایی است که اخلاق جنسیِ مدرن از اخلاق مبتنی بر «مالکیت» یا «قرارداد» فاصله می‌گیرد.

۶. پرسش بنیادین: آیا قرارداد می‌تواند جای رضایت را بگیرد؟

🔞 اینجا به مسئلهٔ فقهی می‌رسیم. در تحریر الوسیله، در مسئلهٔ مورد بحث، میان وطی/دخول و برخی اشکال دیگر استمتاع تفکیک شده است. عبارت مشهور مسئله می‌گوید

👳🏿‍♂️ نزدیکی با همسر پیش از رسیدن به نه‌سالگی جایز نیست، اما برای برخی دیگر از صور استمتاع—از جمله لمس شهوانی، در آغوش گرفتن و تفخیذ (قرار دادن اندام جنسی مرد میان ران‌های دختر)—حتی دربارهٔ «نوزادِ شیرخوار»(!!!) تصریح به اشکال نداشتن شده است.

🔺بنابراین، در متن فقهی مورد بحث، ممنوعیت مطلقِ اعمال جنسی با کودک وجود ندارد؛ بلکه ممنوعیت به‌طور مشخص متوجه دخول شده و برای برخی اعمال جنسی دیگر، حتی نسبت به شیرخوار، همان ممنوعیت بیان نشده است.

🔻و مسئلهٔ اخلاقی دقیقاً از همین‌جا آغاز می‌شود:

⁉️ چرا «دخول نکردن» باید مرز اخلاقی باشد؟

⁉️⁉️ اگر کودک و نوزادِ شیرخوار(!) فاقد ظرفیت رضایت جنسی است، آیا تغییر شکل تماس، مشکل اخلاقی را از بین می‌برد؟

🔺اگر پاسخ «نه» باشد، آنگاه تفاوت میان «جماع» و «تفخیذ» ممکن است از منظر طبقه‌بندی فقهی مهم باشد، اما برای اخلاق کودک تعیین‌کننده نیست.

۷. کودک: نقطه‌ای که مفهوم رضایت فرو می‌ریزد

🔻در رابطۀ دو بزرگسال، می‌توان دربارۀ رضایت، اراده، انتخاب، فشار روانی و مسئولیت بحث کرد. اما کودک شیرخوار اساسا در موقعیتی نیست که بتواند وارد چنین مذاکره‌ای شود. او

❌ ظرفیت فهم معنای جنسی رفتار را ندارد،

❌ امکان اعلام رضایت آگاهانه ندارد،

❌ امکان خروج مستقل از رابطه را ندارد

❌ و در برابر بزرگسال از نظر قدرت و وابستگی کاملاً نابرابر است.

🔻بنابراین، در اخلاق، مسئله فقط این نیست که کودک «نه» نگفته است. مسئله این است که:

📍او اساساً در موقعیتی نیست که بتواند «بله» معتبر جنسی بگوید.

و این تفاوت بنیادین است.

۸. «عقد» نمی‌تواند ناتوانی در رضایت را جادویی از بین ببرد

🔻اینجا یکی از عمیق‌ترین شکاف‌ها آشکار می‌شود. در نظام حقوقی مدرن، قرارداد به‌تنهایی رضایت را تولید نمی‌کند. اگر کسی فاقد ظرفیت قانونی یا شناختی لازم باشد، امضای قرارداد لزوماً ارادهٔ واقعی او را ایجاد نمی‌کند. پس پرسش بنیادین این است:

❓آیا عنوان «همسر» می‌تواند فقدان ظرفیت رضایت کودک را برطرف کند؟

🔺پاسخ اخلاق مدرن منفی است؛ زیرا رابطهٔ قدرت همچنان وجود دارد. کودک همچنان کودک است و بدن کودک همچنان بدن کودک است. نام‌گذاری حقوقی، واقعیت زیستی و روانی را تغییر نمی‌دهد.

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘شیطانِ پرهیزگار و شارعِ طمع‌کار
— آزمونِ «کودک» و ابطالِ پندار داستایوفسکی: اگر الله باشد، هر کاری مجاز است!
(۳)
✍🏻#معین_ایقانی

۹. تنش اصلی: آزادی میل، اما نه آزادی بی‌مرز

🔻یکی از نکات جالب در اخلاق لاویایی این است که با وجود شورش شدید علیه اخلاق سنتیِ زاهدانه، در عمل به یک نوع مرزبندی اخلاقی روشن پایبند می‌ماند.

🔻لاوی بسیاری از ارزش‌های مسیحی مانند گناه‌محوری، انکار نفس، ریاضت و فداکاری را نقد می‌کند و به جای آن بر پذیرش طبیعت انسانی، لذت و خواسته‌های فردی تأکید می‌گذارد.

📌 اما این به معنای آن نیست که هر میل انسانی صرفاً به دلیل وجود داشتن، مشروع تلقی شود. برای مثال، تأکید او بر آسیب نرساندن به کودکان نشان می‌دهد که حتی در یک اخلاق فردگرا و ضدزاهدانه نیز، «میل» تنها معیار داوری اخلاقی نیست.

📌 مسئلهٔ اصلی این است که آیا آن میل با رضایت، اختیار و عدم آسیب به دیگری همراه است یا نه.

🔻همین‌جا تفاوت مهمی میان لاوی و یک لذت‌گرایی ساده‌انگارانه دیده می‌شود:

او نمی‌گوید «هرچه انسان بخواهد، اخلاقاً مجاز است»؛ بلکه تلاش می‌کند آزادی فردی را تا جایی بپذیرد که به نقض اراده و تمامیت دیگری منجر نشود.

🔺بنابراین نکتهٔ قابل توجه دربارهٔ شیطان‌گرایی لاویایی این نیست که با اخلاق سنتی مخالفت می‌کند اما ناگهان به همان اخلاق بازمی‌گردد؛ بلکه این است که یک نظام اخلاقی می‌تواند در نقد برخی ارزش‌های سنتی رادیکال باشد و در عین حال، در برخی اصول مانند اهمیت رضایت و منع آسیب، با اخلاق سکولار مدرن هم‌پوشانی پیدا کند.

۱۰. اما لاوی نیز قدیس اخلاقی نیست

🔻اگرچه شیطان‌گرایی لاویایی در بسیاری از جنبه‌ها به اخلاق سکولار و برخی اصول مدرن مانند فردگرایی، آزادی شخصی و اصل رضایت نزدیک است، اما این به معنای بی‌نقص بودن آن نیست.

🔻برای مثال، در «یازده قانون شیطانی زمین» عباراتی وجود دارد که از منظر اخلاق معاصر می‌توان دربارهٔ آن‌ها بحث کرد.

قاعدهٔ چهارم دربارهٔ مهمانی است که در قلمرو شخصی فرد ایجاد مزاحمت می‌کند و با لحنی تند و خصمانه توصیه می‌کند که با چنین فردی برخورد قاطع شود؛ به‌گونه‌ای که در ترجمه‌ها از مفاهیمی مانند راندن، اخراج کردن و حذف مزاحمت استفاده می‌شود.

قاعدهٔ یازدهم نیز به فردی می‌پردازد که پس از آنکه از او خواسته شده دست از آزار بردارد، همچنان ادامه می‌دهد و برای چنین وضعیتی از عبارت بسیار خشن «destroy him» استفاده می‌کند؛ عبارتی که در معنای تحت‌اللفظی به معنی «او را نابود کن» است.

🔺اما همان‌گونه که در بررسی متون دینی معمولاً میان ظاهر عبارت و تفسیر نهایی تفاوت گذاشته می‌شود، دربارهٔ این متون نیز باید پرسید که آیا این تعابیر، دستور عملی خشونت‌آمیز هستند یا زبان افراطی و نمادین برای دفاع از مرزهای فردی. پاسخ به این پرسش نیازمند توجه به کل نظام فکری لاوی و تفسیر پیروان آن است.

❌ با این حال، تفاوت مهمی وجود دارد: در اخلاق لاویایی، برخلاف برخی سنت‌های دینی و فقهی تاریخی که در آن‌ها احکامی مانند مجازات‌های بدنی، قطع عضو، شلاق، سنگسار یا مجازات مرگ مطرح شده‌اند، چنین نظامی از مجازات‌های رسمی و الهی برای کنترل جامعه ارائه نمی‌شود.

🔻بنابراین نقد منصفانه این نیست که بگوییم «لاوی همانند نظام‌های اخلاقی سنتی خشونت‌گراست»، بلکه این است که بگوییم:

«شیطان‌گرایی لاویایی در بسیاری از مبانی خود به اخلاق سکولار و حقوق فردی مدرن نزدیک است، اما برخی تعابیر آن، به‌ویژه در موضوع واکنش به متجاوز یا فرد مزاحم، از منظرِ معیارهای امروزی دربارهٔ تناسب، کنترل خشم و پرهیز از خشونت قابل بحث‌اند.»

۱۱. پارادوکس دوم: لذت‌گرایی، اما نه هر لذتی

🔻اگر اصل «ارضای میل» در برابر «سرکوب میل» یکی از پایه‌های اخلاق لاویایی باشد، مرز این اصل کجاست؟ چرا میل جنسی دربارهٔ کودک پذیرفتنی نیست و چه معیاری تعیین می‌کند که کدام میل مشروع و کدام میل نامشروع است؟

📌 پاسخ درون‌منطقی دستگاه لاوی این است که آزادی یک‌طرفه نیست. من حق دارم میل خود را دنبال کنم، اما دیگری نیز صاحب ارادهٔ خویش است.

📌 کلیسای شیطان امروز این را حتی صریح‌تر بیان می‌کند: آزادی جنسی را در چارچوب بزرگسالانِ دارای رضایت می‌پذیرد و کودک و حیوان را از آن خارج می‌کند.

🔻پس حتی در اخلاقی که از «گناه» سنتی فاصله می‌گیرد، یک «نباید» بنیادی باقی می‌ماند:

نباید انسانی را که ظرفیت رضایت ندارد، به ابزار ارضای میل خود تبدیل کرد.

این دیگر اخلاق ریاضت نیست؛ اخلاق مرزها است.

۱۲. از «اخلاق فضیلت» به «اخلاق مرز»

🔻در سنت‌های اخلاقی کلاسیک، پرسش اصلی اغلب این بود:

«انسان خوب چگونه انسانی است؟»

🔻صبور؟ فداکار؟ زاهد؟ بخشنده؟ متواضع؟ اما اخلاق لاویایی تا حد زیادی پرسش را تغییر می‌دهد:

«دیگران تا کجا حق دارند وارد قلمرو من شوند و من تا کجا حق دارم وارد قلمرو آنها شوم؟»

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘شیطانِ پرهیزگار و شارعِ طمع‌کار
— آزمونِ «کودک» و ابطالِ پندار داستایوفسکی: اگر الله باشد، هر کاری مجاز است!
(۴)
✍🏻#معین_ایقانی

🔺🔻این تغییر بسیار مهم است. در اینجا اخلاق دیگر دربارهٔ «قدیس شدن» نیست؛ دربارهٔ مرزگذاری است. و این همان جایی است که مفهوم مدرن خودآیینی بدن ظهور می‌کند:

بدن من، قلمرو من است؛ و بدن دیگری، قلمرو اوست.

این اصل می‌تواند بسیار رادیکال باشد، بدون اینکه نیازمند الهیات باشد.

۱۳. در برابر آن، فقه سنتی چه می‌کند؟

🔻در تحریر الوسیله روح الله خمینی، ساختار مسئلهٔ مورد بحث به‌گونه‌ای است که فعل جنسی (نکاح) با کودک به‌عنوان یک مقولهٔ حقوقی قابل تصور است، برای دخول حد سنی مشخصی مطرح می‌شود، برخی صور دیگر استمتاع از آن منع مستثنا می‌شوند و معیار اصلی، ظرفیت مدرن «رضایت جنسی آگاهانهٔ کودک» نیست. اینجاست که گسل تاریخی ظاهر می‌شود.

۱۴. مسئله فقط «سن» نیست؛ مسئله «سوژهٔ اخلاقی» است

🔻اگر کل بحث را به «نه سالگی» تقلیل دهیم، عمق مسئله را از دست داده‌ایم. پرسش عمیق‌تر این است:

❓کودک در این دو نظام فکری چه جایگاهی دارد؟

📌 در اخلاق مدرن، کودک به‌تدریج به‌عنوان سوژه‌ای برخوردار از حقوق مستقل فهمیده شده است. یعنی کودک فقط «فرزند کسی» یا «تحت ولایت کسی» نیست؛ او یک انسان دارای منافع، کرامت و مصونیت بدنی است.

❌ در نتیجه، والد، ولی یا همسر بزرگسال نمی‌تواند صرفاً با تکیه بر قدرت حقوقی خود، ظرفیت کودک برای رضایت جنسی را خلق کند. این تغییر، بسیار بزرگ‌تر از تغییر یک عدد سنی است:

📌 این تغییر از «کودک به‌عنوان موضوع ولایت» به «کودک به‌عنوان صاحب حق» است.

۱۵. آزمون وارونگی: نام‌ها را از روی مسئله برداریم

🔻برای اینکه مسئله را از تعصب مذهبی و ضد مذهبی خارج کنیم، یک آزمایش ذهنی ساده انجام دهیم.

نام خدا را حذف کنیم. نام شیطان را حذف کنیم. نام اسلام را حذف کنیم. نام فقه را حذف کنیم. نام غرب را حذف کنیم.

🔻فقط با این واقعیت‌ها بمانیم:

یک بزرگسال میل جنسی دارد؛ طرف مقابل کودک است؛ کودک ظرفیت رضایت جنسی ندارد؛ بزرگسال از قدرت جسمی، روانی و حقوقی بیشتری برخوردار است.

حال به این سوال پاسخ بدهیم:

❓آیا کودک باید بتواند موضوع لذت جنسی بزرگسال قرار گیرد؟

🔻اگر پاسخ «نه» است، آنگاه این «نه» باید مستقل از مذهب باقی بماند. این شاید بنیادی‌ترین دستاورد اخلاق مدرن باشد:

📌 بعضی خطوط قرمز را نمی‌توان با عنوان‌های مقدس جابه‌جا کرد.

۱۶. «دخول نکرده»؛ پاک کردن صورت‌مسئله

🔸اینکه «جواز به دخول نداده»، از جهتی فقط بازی با کلمات برای فرار از وقاحت ماجراست. این پاسخ به درد همان دسته‌بندی‌های خشک فقهی می‌خورد، نه اصلِ فاجعه‌ای که رخ داده است.

🔻مسئله اصلاً این نیست که اسم این کار در کتاب‌های فقهی چیست؛ مسئله این است:

❓چرا بدن کودکی که اصلاً نمی‌فهمد رابطهٔ جنسی یعنی چه، باید بازیچهٔ شهوت یک فرد بالغ شود؟

🔺وقتی بحث به معیارهایی مانند «دخول یا عدم دخول» محدود می‌شود، خطر آن وجود دارد که مسئلهٔ اصلیِ اخلاقی ــ یعنی کرامت کودک، تمامیت جسمانی و روانی او، و اهمیت تجربه‌های دوران حساس کودکی ــ به حاشیه رانده شود. در این حالت، موضوع

از پرسش بنیادینِ «آیا به حدودِ یک کودک آسیب وارد شده است؟» به بحثی فنی دربارهٔ حدود و مرزهای یک تعریف حقوقی یا فقهی منتقل می‌شود.

🔻لبّ نقد اخلاقی دقیقاً در همین نقطه قرار دارد:

آیا می‌توان وضعیت کودک را صرفاً با معیارهای فنیِ یک حکم یا طبقه‌بندی حقوقی سنجید، یا باید پیش از هر چیز او را به‌عنوان انسانی مستقل با شأن، حرمت بدن و حق برخورداری از امنیت مورد توجه قرار داد؟

❌ از منظر اخلاقی، کودک ــ و به‌ویژه نوزاد ــ فاقد توانایی شناخت ماهیت رفتار جنسی، ارزیابی پیامدهای آن و مشارکت آگاهانه در چنین رابطه‌ای است. بنابراین مسئله صرفاً به نوع یا درجهٔ یک رفتار محدود نمی‌شود؛

📌📌📌 بلکه اصلِ وارد کردن بدن کودک به چارچوب جنسیِ یک فرد بالغ، به دلیل فقدان امکان انتخاب مستقل و نابرابری بنیادین میان طرفین، نقض جایگاه اخلاقی کودک تلقی می‌شود.

🔻به بیان دیگر، نقد اصلی متوجه این است که

❓آیا در چنین چارچوبی، کودک به‌عنوان یک شخص دارای کرامت و حقوق مستقل دیده می‌شود، یا بحث به جایگاه و حدود تصرف در بدن او تقلیل پیدا می‌کند.

۱۷. خط قرمز مدرن دقیقاً کجاست؟

🔻در اخلاق جنسی معاصر، مرز بنیادی را نمی‌توان صرفاً با «دخول» تعریف کرد. خط قرمز بنیادی‌تر است:

📌 هیچ کودک یا فرد فاقد ظرفیت رضایت نباید به موضوع بهره‌کشی جنسی تبدیل شود.

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘شیطانِ پرهیزگار و شارعِ طمع‌کار
— آزمونِ «کودک» و ابطالِ پندار داستایوفسکی: اگر الله باشد، هر کاری مجاز است!
(۵)
✍🏻#معین_ایقانی

🔺این اصل از نظر مفهومی بسیار مهم‌تر از تعیین یک سن عددی خاص است؛ زیرا «سن» ابزار حقوقی برای تشخیص ظرفیت و حمایت است، اما اصل بنیادی، ظرفیت رضایت و مصونیت از بهره‌کشی است. از همین‌روست که موضع رسمی کلیسای شیطان نیز در توضیح خود از فعالیت جنسی، از «consenting adults» (بزرگسالانی که با رضایت خودشان در یک رابطه یا عمل شرکت می‌کنند) سخن می‌گوید و سوءاستفادهٔ جنسی از کودک را ممنوع می‌کند.

۱۸. حیوانات: یک امتداد جالب

🔻همین منطق در موضع لاویایی دربارۀ حیوانات نیز دیده می‌شود. قاعدۀ دهم می‌گوید:

📌 حیوان غیرانسانی را نکشید مگر اینکه به شما حمله کند یا برای غذا باشد.

🔻این را نباید به‌سادگی به نظریهٔ کامل «حقوق حیوانات» تبدیل کرد. اما یک نکته روشن است:

📌 قدرت بیشتر انسان، مجوز مطلق برای اعمال هر رفتاری بر موجود ضعیف‌تر نیست.

🔻و در موضع رسمی کلیسای شیطان، این اصل به حوزهٔ جنسی نیز گسترش داده شده و فعالیت جنسی با حیوانات صراحتاً ممنوع اعلام شده است. بنابراین حتی در فلسفه‌ای که علیه بسیاری از تابوهای سنتی شورش می‌کند، یک مفهوم مهم باقی می‌ماند:

📍📍آزادی من، نباید بهانه‌ای برای بهره‌کشی از موجودی باشد که نمی‌تواند رضایت معنادار بدهد.

۱۹. چرا مسئله را نمی‌توان به یک فتوای شخصی تقلیل داد؟

🕋 فتواهایی مانند آنچه در تحریرالوسیله آمده، صرفا نتیجهٔ یک برداشت شخصی از سوی یک فقیه نیست؛ بلکه درون یک سنت فقهی گسترده‌تر شکل گرفته‌اند؛ سنتی که از قرآن، حدیث و سیرهٔ محمد بعنوان «اسوه حسنه» تغذیه می‌کند. در فقه کلاسیک، آیۀ ۴ سورهٔ طلاق:

«و زنانی که حیض نشده‌اند...»

یکی از آیاتی بوده که فقها از آن امکان طرح احکام مربوط به ازدواج پیش از بلوغ را استنباط کرده‌اند.

📍در کنار آن، در معتبرترین کتاب پس از قرآن نزدِ «مسلمانانِ اکثریت و اصیل» (اهل سنت)، روایات مربوط به ازدواج و هم‌آغوشیِ محمد با عایشه در سن پایین در کتاب‌هایی مانند صحیح بخاری نقل شده‌است. این روایات، در طول تاریخ، در بحث‌های فقهی دربارهٔ سن ازدواج و امکان ازدواج پیش از بلوغ نقش مهمی داشته‌اند.

📍بنابراین، مسئله را نمی‌توان صرفا به «نظر شخصی یک فقیه معاصر» فروکاست. فتوای فقیهی مانند خمینی در چارچوب سنتی قرار دارد که در آن، مفاهیمی مانند ولایت، عقد، بلوغ شرعی و آثار نکاح جایگاه مرکزی دارند.

🔻نقد اخلاقی مدرن دقیقا از همین نقطه آغاز می‌شود: این پرسش که

❓چرا در این چارچوب، معیار اصلی اساسا ظرفیت شناختی کودک، استقلال بدن و امکان انتخاب آگاهانه نیست، بلکه امکان حقوقیِ عقد و ولایت است.

۲۰. حتی موقت، حتی به نام صیغه!

🚨ابعاد این فاجعهٔ تشریعی حتی به عقد دائم محدود نمی‌ماند. در فقه امامیه، ولایت ولیّ قهری برای جاری کردن «عقد متعه» (صیغهٔ موقت) بر دختر خردسال نیز به رسمیت شناخته شده است. در این چارچوب،

بدن کودک می‌تواند موضوع یک «قرارداد زمان‌دارِ موقت» قرار گیرد—از چند ساعت تا چند ماه—تا محرمیت یا حق التذاذ ایجاد شود.

🔺وقتی ساختاری حقوقی اجازه می‌دهد اراده و جسم کودک در قالب یک معاملهٔ کوتاه‌مدتِ اجاره‌ای مبادله شود، پیامد عینی آن روشن است: تقلیل کاملِ شأن و مصونیت انسانِ ضعیف‌تر به یک «ابزارِ موقتِ استفاده»، بی‌آنکه ذره‌ای رفاه، رضایت یا حقِ انتخابی برای او محاسبه شده باشد.

۲۱. سکوتِ معنی‌دارِ تشریع: وحیِ مأمورِ حلّ مسائل شخصی، بی‌تفاوت به مصونیتِ کودک

😑 عمل فاجعه وقتی بیشتر آشکار می‌شود که در مضامینِ قرآن بنگریم: به‌اصطلاحِ «خدای کائناتی» که برای جزئی‌ترین دغدغه‌ها و مسائل شخصی، زناشویی و خانوادگی محمد—

از چگونگی ورود و خروج مهمانان در خانهٔ او و تنظیم نوبتِ همسرانش گرفته تا الغای سنتی محترم دربارهٔ فرزندخواندگی برای مشروعیت‌بخشی به ازدواج با همسر سابق فرزندخوانده‌اش (سوره احزاب)

—آیات صریح و اختصاصی نازل می‌کرد، حتی یک آیه—ولو به شکل کلی، استعاری یا مجمل—برای منع، محدودیت یا حرمتِ ازدواج و التذاذ جنسی از کودک نازل نکرد!!

❓اگر دستگاه وحی در خردترین مسائلِ اجرایی و رفاهیِ محمد دخالت متنی می‌کرد تا موانع عرفی یا شخصی را از سر راه او بردارد، چرا برای یکی از حیاتی‌ترین مسائل اخلاقی بشریت—یعنی حفاظت از طفلِ بی‌دفاع در برابر طمع جنسی بزرگسال—حتی یک سطر نازل نکرد تا فقها (این مدعیانِ کامل‌شدنِ «عقل و اخلاقِ بشریت» با اسلام و قرآن) در طول این ۱۴ قرن دست‌کم مستمسکی متنی برای حرام ساختن این رویه داشته باشند؟

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘شیطانِ پرهیزگار و شارعِ طمع‌کار
— آزمونِ «کودک» و ابطالِ پندار داستایوفسکی: اگر الله باشد، هر کاری مجاز است!
(۶)
✍🏻#معین_ایقانی

🔺این سکوتِ مطلق، اتفاقی یا از روی غفلت نبوده‌است؛ نشان‌دهندهٔ ماهیتِ خودِ پارادایم است. وقتی متن قدسی برای حل چالش‌های زناشوییِ قدرتمندترین فرد جامعه با جزئیات وارد میدان می‌شود، اما صیانت از جسم و روان کودک خردسال را کلاً رها می‌کند (و با عباراتی چون «وَاللَّائِی لَمْ یَحِضْنَ» حتی بسترِ حقوقیِ تعرض به کودکان را برای ۱۴۰۰ سال فراهم می‌کند)، روشن می‌شود که در این نظام فکری، «کودک» اصلاً به عنوان یک انسانِ صاحب‌حق و دارای کرامتِ مستقل تعریف نشده بود که نیازمند خط قرمزِ مشخصی باشد.

🔻این الگو شباهتی جدی با یکی دیگر از سکوت‌های ساختاریِ موفانِ قرآن دارد:

مسئلهٔ برده‌داری.

در تمام قرآن، حتی یک عبارت صریح وجود ندارد که بگوید

«الله هیچ انسانی را برده نیافریده و نظم طبیعی و عادلانۀ عالم بر این سیاق نیست»

یا

«الله برده‌داری یا برده ساختن انسان‌ها را دوست ندارد»،

توجیه‌گرانِ مسلمان غالباً ادعا می‌کنند که «امکان لغو یک‌بارهٔ برده‌داری وجود نداشت»؛ اما مسئله‌ای که ما طرح کرده‌ایم اصلاً لغو یک‌باره نیست. مسئله این است که در تمام قرآن حتی یک چشم‌انداز اخلاقی، توصیه‌ا‌ی نرم، یا ابراز امیدواری وجود ندارد که بگوید

«شایسته است امت اسلامی به‌تدریج به سمت کنار گذاشتنِ این سنت سیئۀ برده‌داری برود»

یا

«امید و وعدۀ الله است که روزی دیگری را بردۀ خود نخواهد و نسازد».

متن حتی در حد یک آرزوی اخلاقی هم با اصلِ برده‌داری به مشکل برنخورد.

🔻علت کاملاً مشخص است:

مؤلفان قرآن هیچ تعارض اخلاقی یا ساختاری با خودِ مکانیزمِ «سلب اراده و تصرف بر بدن دیگری» نداشتند؛ چه در قالب «ملکِ یمین» (برده) و چه در قالب «ولایت قهری» (کودک).

👈 در زیست‌جهانِ آن‌ها، نه برده و نه کودک، انسان‌های دارای «حقِ ذاتی، کرامت و حرمتی مستقل و انسانی» نبودند که نیازمند خط قرمزِ اخلاقی باشند.

🔺🔻به همین دلیل، همان‌طور که فقها تا همین سدهٔ اخیر برده‌داری را جزو احکامِ لایتغیر الهی می‌دانستند و تنها پس از فشارهای حقوقی و بین‌المللیِ عصر جدید مجبور به تحریم ظاهری آن شدند،

احکام نکاح و استمتاع از صغیره نیز بدون ذره‌ای دغدغهٔ اخلاقی تا رساله‌های متأخر عصر ما (مانند تحریر الوسیلة) بازتولید شد.

🔻وقتی در این دستگاه فکری، انسانِ بالغ—اعم از زن و مرد—به‌سادگی به‌صرف تفاوتِ عقیدتی و ایستادگی مقابلِ امپریالیسم و قلمروگشاییِ حکومتِ اسلامی، و نتیجتا جنگ، از مالکیت بر بدن خویش سلب می‌شود، خانواده‌اش از هم می‌پاشد و موضوعِ تصرف و تعرض قرار می‌گیرد، «کودک» پیشاپیش در همین «منطقهٔ مملوکیت» بلعیده شده است.

🔻در منطقی که اساساً حقِ مالکیتِ ذاتیِ فرد بر بدن خودش به رسمیت شناخته نشده، کودک موجودی فرادست یا استثنائی نیست؛ بلکه قربانیِ طبیعیِ همان ساختاری است که انسان را کالا و موضوعِ غنیمت‌گیری می‌بیند.

🔻این شخص‌زداییِ سیستماتیک در احکام جنگیِ متن عریان‌تر بروز می‌کند. آنجا که آیه ۲۴ سوره نساء، حتی پیوند زناشوییِ زنان شوهردار را محترم نمی‌شمارد و آنان را به محض اسارت جنگی («إِلَّا مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ») قابل تصرف جنسی می‌داند، منطقِ سلطه به اوج می‌رسد:

📌📌📌 کرامتِ زن و مادر و همسر و کانونِ خانواده‌، به‌صرفِ شکستِ نظامی و عقیدهٔ متفاوت فرو می‌ریزد و بدنش به ابزار التذاذِ فاتح تقلیل می‌یابد.

🔻همین زیست‌جهانِ قبیله‌ای در آیه ۶۷ سوره انفال تثبیت می‌شود؛ جایی که متن صراحتاً اسیر گرفتن را پیش از کشتار پرحجم و خون‌ریزی فراوان سرزنش می‌کند: «مَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَكُونَ لَهُ أَسْرَىٰ حَتَّىٰ يُثْخِنَ فِي الْأَرْضِ» (هیچ پیامبری را سزاوار نیست که اسیری بگیرد، قبل از آنکه در زمین کشتار پرحجم و خون‌ریزی فراوان به راه اندازد).

📌 جان و امنیتِ روانیِ «دیگری» تا پیش از تثبیتِ غلبهٔ نظامی، حتی ارزشِ اسارت هم ندارد و پس از فتح نیز، زنان و دختران او، کالای قابل تعرض به شمار می‌روند.

👈 بنابراین، وقتی با متنی مواجهیم که مولفانش بر جان، روان و بدنِ انسانِ غیرخودی هیچ «حرمت ذاتی‌»ای قائل نیستند و تعرض به دختران و حتی زنان‌ِ شوهردارِ اسیر را مشروع می‌دارند، انتظارِ داشتنِ خط قرمز اخلاقی برای «کودک» یک خیال باطل است.

🔺در ذهنیتی که بدنِ بزرگسالانِ بالغ بدون رضایتشان قابل تسخیر، معامله و تعرضی مادام‌العمر است، کودک دقیقاً در همان «منطقهٔ عدم خودآیینی» قرار دارد—موقعیتی فاقد حق که ولیّ یا فاتح می‌تواند جسمش را موضوعِ تصرف و التذاذ قرار دهد.

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘شیطانِ پرهیزگار و شارعِ طمع‌کار
— آزمونِ «کودک» و ابطالِ پندار داستایوفسکی: اگر الله باشد، هر کاری مجاز است!
(۷)
✍🏻#معین_ایقانی

🔺در منطق قبیله‌ای اسلام، اگر کنیز از مردی غیر از مالکش (مثلاً برده‌ای دیگر) باردار می‌شد: طبق قاعدهٔ فقهی «الولد یتبع الأم فی الحریة والرق»،

♻️ فرزندش خودبه‌خود برده متولد می‌شد و ملکِ مالکِ مادر بود تا چرخهٔ کالاسازیِ انسان به‌صورت موروثی ادامه یابد.

🔺اوجِ این شخص‌زدایی و تقلیلِ انسان به «کالا و منفعت» در نهادِ «تحلیلِ فرج» (عاریه‌دادنِ کنیز برای تمتع جنسی) عریان می‌شود. در این ساختار، بدنِ زن به حدی از ابزارانگاری تنزل می‌یابد که

🤬 مالک می‌تواند بدن و اندامِ جنسیِ او را—همچون یک ابزار یا ملک—بدون نیاز به رضایت یا ارادهٔ زن، به مردی دیگر «قرض» دهد.

🔻حتی جایی که فقه، فرزندِ حاصل از این رابطه را به دلیلِ آزاد بودنِ پدر، «آزاد» می‌شناسد، منطقِ حاکم همچنان همان چرتکه‌اندازیِ صریحِ کالایی است:

پدرِ آزاد (کسی که اندامِ جنسیِ کنیز به او قرض داده شده) موظف است «قیمتِ روزِ کودک» (قیمة الولد) را به عنوان غرامتِ یک «سرمایهٔ فوت‌شده» به مالک بپردازد.

🔺در این محاسبات، کودک نه به عنوان یک انسانِ صاحب‌حق، بلکه به چشم «ارزشِ ریالیِ یک بردهٔ تولیدنشده» قیمت‌گذاری می‌شود تا آزادیِ او با معامله‌ای مالی میان دو مرد تسویه شود.

در این میان، زنِ کنیز حتی از تنها افقِ حقوقی برای آزادی (أمّ ولد شدن، که در صورت فرزندآوری برای ارباب، به این مقام می‌رسید و پس از مرگ شوهرش، تازه آزاد محسوب می‌شد) محروم می‌ماند؛ زیرا پدرِ کودک مالکِ او نیست و زن پس از وضعِ حمل، همچنان برده‌ای خریدوفروش‌پذیر باقی می‌ماند.

📌 وقتی دستگاهی حقوقی، بدنِ بزرگسال را قابل «عاریه‌دادن»، فرزند را «موضوعِ غرامتِ مالی»، و ارادهٔ انسان‌های ضعیف‌تر را مطلقاً صفر می‌داند، ناپدید بودنِ خطِ قرمزِ اخلاقی در برابر «کودک»، ناشی از یک سهوِ تاریخی نیست؛ پیامدِ حتمیِ زیست‌جهانی است که در آن «انسان» اساساً چیزی جز کالا، غنیمت و موضوعِ تصرف تعریف نشده است.

📌 در تمام این ساختار، مالکِ مرد حقِ التذاذ جنسی از کنیز (حتی کنیز خردسال، برابر احکام نکاح صغیره) را بدون نیاز به عقد و رضایت در اختیار داشت.

👳🏿‍♂️ نکته‌ی دیگر یک‌طرفه بودنِ این «حقِ تصرف» است: فقه مالکیتِ جنسی بر «ملکِ یمین» را مطلقاً حقِ مردان می‌دانست؛ اگر زنی آزاد و دولتمند با غلام (بردهٔ مردِ) خود رابطه برقرار می‌کرد، مرتکب «زنا» شده بود و مجازات می‌شد. این تبعیضِ ساختاری نشان می‌دهد که ملک یمین یک رابطهٔ مالکانهٔ ساده نبود، بلکه نظامی کاملاً مذکر-محور برای بهره‌کشی یک‌طرفه از بدنِ انسان‌های بی‌حق—از زن و برده تا کودک خردسال—به شمار می‌رفت.

۲۲. پارادوکسِ «معجزۀ الله» در برابر «کتاب شیطان»

🔻نقطهٔ چالشِ ادعایِ «تحدی و اعجاز، ختم نبوت و هدایت ابدی قرآن» دقیقاً در همین گسل اخلاقی آشکار می‌شود. متنی که جهانیان را به مبارزه می‌طلبد (تحدی) تا سوره‌ای همانند آن بیاورند، خود را کلام صاحبِ «حکمت مطلقِ» معرفی می‌کند، و پیامبرش را «اسوهٔ حسنه» می‌خواند، در مقام تشریع با پرسشی بنیادین روبه‌رو می‌شود:

❓چگونه ممکن است نظامی مدعی «هدایت ویژه‌ی خدای حکیم، ختم نبوت، و به کمال رساندنِ مکارمِ اخلاقی» برای کل بشریت تا قیامِ قیامت و پایانِ تاریخ، در مسئلهٔ حمایت از کودک و انسانِ فاقد قدرت دفاع، چارچوبی حقوقی ارائه دهد که در آن معیارهایی چون توان فهم، امکان انتخاب آزادانه، رضایت واقعی و منع بهره‌کشی از فردِ ناتوان از تصمیم‌گیری در جایگاه اصلی قرار نگیرند؟

🔻این مسئله از یک فتوای منفرد یا نظر شخصی یک فقیه آغاز نمی‌شود؛ بلکه در پیوند با مجموعه‌ای از مبانی قرآنی، حدیثی و فقهی شکل گرفته است:

از استنباط‌های فقهی مربوط به ازدواج نابالغ بر اساس آیهٔ ۴ سورهٔ طلاق و روایات نکاح صغیره، تا احکام مربوط به زنان اسیر جنگی در آیهٔ ۲۴ سورهٔ نساء و نظام «ملک یمین».

🔺در این ساختار، انسانِ فاقد قدرت برابر ــ چه کودک، چه زنِ گرفتار در موقعیت سلطهٔ حقوقی، یا برده ــ پیش از آنکه به عنوان فردی مستقل با اختیار تصمیم‌گیری دربارهٔ سرنوشت و بدن خویش دیده شود، در چارچوب مفاهیمی مانند ولایت، عقد، مالکیت و اختیار شرعیِ دیگری تعریف می‌شود.

🔻در نقطهٔ مقابل، متن «انجیل شیطان» اثر آنتون لاوی ــ که صریحاً بر فردگرایی، کام‌جویی، نفی ریاضت و آزادی غرایز انسانی تأکید دارد ــ هنگامی که به رابطه با «دیگری» می‌رسد، مرزی روشن قرار می‌دهد:

📌📌 رابطهٔ جنسی باید میان بزرگسالانی با رضایت آگاهانه و متقابل (Informed Consent) باشد.

📌📌📌 کودک، نه به دلیل یک قرارداد اجتماعیِ جدید، بلکه به دلیل نداشتن درک لازم از ماهیت رابطه، توان سنجش پیامدها و امکان انتخاب مستقل، اساساً در موقعیتی نیست که بتواند رضایت معتبر ارائه کند.

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘شیطانِ پرهیزگار و شارعِ طمع‌کار
— آزمونِ «کودک» و ابطالِ پندار داستایوفسکی: اگر الله باشد، هر کاری مجاز است!
(۸)
✍🏻#معین_ایقانی

📌 پارادوکس تاریخی دقیقاً همین‌جاست: متنی که هیچ ادعایی دربارهٔ «وحی از سوی "حکیم مطلق"»، «تحدی»، «ختم نبوت» و... ندارد، در یک حوزهٔ مشخص ــ یعنی ضرورت رضایت و منع تعرض به کسی که توان واقعیِ انتخاب ندارد ــ مرزی قاطع ترسیم می‌کند که با یکی از اصول مهم اخلاق انسانی هماهنگ است؛ در حالی که یک متنِ پرادعا درباره‌ی منشاء خود، کمترین وقعی به این مرزها نمی‌نهد و هر مرزی را برای ارضای میل بیمار و سیری‌ناپذیرِ نرهای مسلمان می‌درد.

🔻مسئلهٔ اصلی این نیست که انسان‌ها در دوره‌های مختلف چه چیزی را پسندیده یا ناپسند دانسته‌اند؛ مسئله این است که

❓ آیا فردی که فاقد امکان واقعیِ فهم امور زندگی، رد کردن و مقاومت‌کردن و دفاع از خود است، می‌تواند موضوع تصمیم و بهره‌مندی دیگری قرار گیرد یا نه.

🔻وقتی پرسشِ

«آیا این فرد توان فهم، انتخاب و مخالفت دارد؟»

جای خود را به پرسشِ

«چه کسی اختیار تصمیم‌گیری دربارهٔ او را دارد؟»

بدهد، خطر آن پدید می‌آید که انسانِ ضعیف‌تر از جایگاه یک فاعل اخلاقی به جایگاه موضوعِ ارادهٔ فرد قدرتمندتر سقوط کند.

📌 و دقیقاً همین‌جا ادعای «تحدی» در حوزهٔ اخلاق با آزمونی جدی روبه‌رو می‌شود: اگر متنی زمینی (و مفتخر به نام ««شیطان»!) که خود را نمایندهٔ آزادی غرایز و لذت فردی می‌داند، اصل رضایت و حمایت از کودک (به‌عنوان سوژه‌ای فاقد توان انتخاب) را به عنوان خط قرمزی غیرقابل عبور مطرح کند، اما متنی مدعی هدایت الهی احکامی طرح سازد که از منظر کرامت انسانی محل اعتراض جدی‌اند، ادعای برتری اخلاقیِ آن دیگر دود می‌شود و به هوا می‌رود.

🔻اینجا همان پرسشی مطرح می‌شود که ایوان کارامازوف در برادران کارامازوف داستایوفسکی پیش می‌کشد: آیا می‌توان نظم نهایی جهان را پذیرفت، اگر بهای آن رنج حتی یک کودک بی‌گناه باشد؟

«اگر هماهنگی و حقیقتِ نهاییِ جهان به بهای رنج و اشکِ حتی یک کودکِ بی‌گناه به دست آید، آن حقیقت ارزشِ چنین بهایی را ندارد؛ و من با کمال احترام، بلیتِ ورود به آن بهشت را پس می‌دهم.»

🔻معین ایقانی
📕«الله و قانون» در خدمت قدرت
📕وقتی معنای بی‌کران، بهانۀ اعجاز می‌شود
📕وقتی شاه بخشید ولی شیخ...
📻 پارادوکسِ عُزَیر: اثباتِ معاد یا افشاگرِ روشِ تالیف قرآن؟
📕آیا حفظ قرآن یک عمل قرآنی، اخلاقی و عقلانی است؟

📺 چرا ازدواج با عایشه؟
📕عزیزِ قرآن، ابلیسِ حران

.


#آخوندیسم #نقد_اسلام #زنان #حقوق_کودک

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

🔸در ایتالیا عکس مریم میرزاخانی، نابغه دنیای ریاضی را روی جلد کتاب ریاضی دانش‌آموزان قرار دادند.

🔸مریم میرزاخانی سال ۲۰۱۴ برنده مدال فیلدز شد. این مدال معتبرترین و بالاترین جایزه دنیای ریاضی‌ست.

🔸مریم میرزاخانی در سال ۲۰۱۳ به سرطان مبتلا شد و بعد از ۳ سال مبارزه با این بیماری در سال ۲۰۱۶ در بیمارستان استنفورد کالیفرنیا درگذشت.

@Zane_Ruz_Twitter

🔺لعنت بر موش‌علی و مُشقوای بی‌خاصیت و تمام حامیان علنی و خجالتی‌شان، که با وجود نفشِ فعال‌شان در کشتارِ ایرانیان در این چهار دهه و رقم‌زدن دو جنگِ بی‌دلیل، و فسادهای بزرگ و ویران‌سازیِ ایران در اقتصاد (ارزش پول ملی را به پست‌تر از پهن بدل کردن) و به‌انحطاط‌کشاندنِ فرهنگ و دانش با استبداد دینی و آواره‌‌سازیِ نخبگان، عکسِ نحس‌شان را میلیون‌ها برابرِ بتانِ باستان، بر سر در هر سوراخ و سنبه‌ای، از ادارات و مدارس و مساجد روستاها و شهرستان‌ها، تا وسط اتوبان‌ها در بیابان‌ها و دشت‌های ایران، زده‌اند، اما از حقارت و پستی و حرام‌زادگی‌شان، عکسِ این زن بزرگ و امثالش را، آن‌گونه که بودند، بدونِ حجاب، بر روی هیچ کتاب و روزنامه‌ و رسانه‌ای تاب نیاوردند.

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

«مولا علی مخالفِ تجاوز و کشتار و جنگ‌های توسعه‌طلبانه‌ی صدر اسلام بود، فقط مشورت می‌داد تا مبادا اسلام شکست نخورد، وگرنه آن‌ها پهلوی فاطمه را می‌شکستن و فرق علی را می‌شکافتن!».

🔺یک شیعۀ ایرانی‌ِ ایران‌دوست، در شترگاوپلنگ‌ترین وضعیتِ ممکن گرفتار است که ده‌ها‌بار اسکیزوفرنیک‌تر از یک «یهودیِ محبِ و دلدادۀ هیتلر و حزب نازی و نازیسم» است!

🔺این حد از زیستن در دروغ و توهم نمی‌توانست به سعادت و توسعۀ پایدار هیچ ملتی منجر شود.

🔺تصور کنید یهودیان هم این‌چنین فاقد حافظۀ تاریخی بودند و روشنفکران‌شان افرادی بی‌ریشه در هویتِ ملی (نظیر امثالِ علی شریعتی و عبدالکریم سروش) و نازی‌ها (با کمک امثال این روشنفکران) مذهب‌شان را بر محورِ هیتلر به‌عنوان «مسیحای کتاب مقدس» و «نازیسم» به‌عنوان «آخرین مکتبِ رهایی‌بخش قوم یهود» بازنویسی می‌کردند.

🔺مدتی‌ست که مردم به ۵۷ می‌پردازند و آن را عامل انبوهِ بدبختی‌های خود می‌دانند؛ اما هر ایرانی مستقلی که تاریخ را مرور کرده‌باشد، ۵۷ را صرفا یکی از متاخرترین ثمراتِ این تلفیقِ دروغ‌های بزرگ برای ساختِ هویتی جعلی برای یک ملت می‌یابد، نه حاصلِ توطئۀ غرب یا صرف جهلِ چپ‌ها.

➖➖➖

🌾 @Naqdagin