🖇 #یادداشت_روز//
فرسودگی عاطفی مردان؛ زخم پنهان جامعهای که دیده نمیشود
در سالهای اخیر، فرسودگی عاطفی به یکی از پنهانترین اما عمیقترین بحرانهای اجتماعی در میان مردان تبدیل شده است؛ بحرانی که نه فریاد دارد و نه تریبون، اما آثار آن در خانواده، جامعه و حتی ساختارهای اقتصادی بهوضوح دیده میشود.
در جامعه ما، از مرد انتظار میرود همواره «قوی» باشد؛ گریه نکند، شکایت نکند و بار مشکلات را بیصدا به دوش بکشد. همین الگوی نانوشته باعث شده بسیاری از مردان احساسات خود را سرکوب کنند و بهتدریج دچار فرسودگی عاطفی شوند؛ حالتی که فرد از درون تهی میشود اما همچنان نقشهای بیرونی خود را ادامه میدهد.
مشکلات اقتصادی، بیکاری یا ناامنی شغلی، فشار تأمین معیشت، ناتوانی در پاسخگویی به انتظارات خانواده و جامعه، و نبود حمایت روانی از مهمترین عوامل فرسودگی عاطفی مردان است. در شهرهایی مانند پیرانشهر که بخش قابل توجهی از مردان با مشاغل سخت، پرخطر یا ناپایدار روزگار میگذرانند، این فشارها چند برابر میشود.
فرسودگی عاطفی الزاماً با پرخاشگری یا افسردگی آشکار همراه نیست؛ گاهی در سکوت، بیحوصلگی، فاصله گرفتن عاطفی از خانواده، بیانگیزگی، یا حتی بیتفاوتی نسبت به زندگی بروز میکند. مردی که دیگر نه از موفقیت خوشحال میشود و نه از شکست ناراحت، در واقع به مرحله خطرناکی از خستگی روحی رسیده است.
نادیده گرفتن این مسئله میتواند پیامدهای جدی بهدنبال داشته باشد؛ از فروپاشی روابط خانوادگی گرفته تا افزایش آسیبهای اجتماعی، اعتیاد، و حتی خودکشی. با این حال، همچنان صحبت کردن از احساسات مردان نوعی ضعف تلقی میشود؛ نگاهی که باید هرچه زودتر اصلاح شود.
فرسودگی عاطفی مردان نه یک مسئله فردی، بلکه یک معضل اجتماعی است. خانوادهها، نهادهای فرهنگی، رسانهها و مسئولان باید زمینه گفتوگو، آموزش مهارتهای روانی و دسترسی به مشاوره را فراهم کنند. مردان هم حق دارند خسته شوند، درد بکشند و شنیده شوند.
شاید وقت آن رسیده باشد که بهجای گفتن «مرد باید تحمل کند»، بپرسیم: چه کسی قرار است بار این همه تحمل را از دوش او بردارد؟
این خبر را می توانید در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو بخوانید 👇👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8713
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8713
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
فرسودگی عاطفی مردان؛ زخم پنهان جامعهای که دیده نمیشود
در سالهای اخیر، فرسودگی عاطفی به یکی از پنهانترین اما عمیقترین بحرانهای اجتماعی در میان مردان تبدیل شده است؛ بحرانی که نه فریاد دارد و نه تریبون، اما آثار آن در خانواده، جامعه و حتی ساختارهای اقتصادی بهوضوح دیده میشود.
در جامعه ما، از مرد انتظار میرود همواره «قوی» باشد؛ گریه نکند، شکایت نکند و بار مشکلات را بیصدا به دوش بکشد. همین الگوی نانوشته باعث شده بسیاری از مردان احساسات خود را سرکوب کنند و بهتدریج دچار فرسودگی عاطفی شوند؛ حالتی که فرد از درون تهی میشود اما همچنان نقشهای بیرونی خود را ادامه میدهد.
مشکلات اقتصادی، بیکاری یا ناامنی شغلی، فشار تأمین معیشت، ناتوانی در پاسخگویی به انتظارات خانواده و جامعه، و نبود حمایت روانی از مهمترین عوامل فرسودگی عاطفی مردان است. در شهرهایی مانند پیرانشهر که بخش قابل توجهی از مردان با مشاغل سخت، پرخطر یا ناپایدار روزگار میگذرانند، این فشارها چند برابر میشود.
فرسودگی عاطفی الزاماً با پرخاشگری یا افسردگی آشکار همراه نیست؛ گاهی در سکوت، بیحوصلگی، فاصله گرفتن عاطفی از خانواده، بیانگیزگی، یا حتی بیتفاوتی نسبت به زندگی بروز میکند. مردی که دیگر نه از موفقیت خوشحال میشود و نه از شکست ناراحت، در واقع به مرحله خطرناکی از خستگی روحی رسیده است.
نادیده گرفتن این مسئله میتواند پیامدهای جدی بهدنبال داشته باشد؛ از فروپاشی روابط خانوادگی گرفته تا افزایش آسیبهای اجتماعی، اعتیاد، و حتی خودکشی. با این حال، همچنان صحبت کردن از احساسات مردان نوعی ضعف تلقی میشود؛ نگاهی که باید هرچه زودتر اصلاح شود.
فرسودگی عاطفی مردان نه یک مسئله فردی، بلکه یک معضل اجتماعی است. خانوادهها، نهادهای فرهنگی، رسانهها و مسئولان باید زمینه گفتوگو، آموزش مهارتهای روانی و دسترسی به مشاوره را فراهم کنند. مردان هم حق دارند خسته شوند، درد بکشند و شنیده شوند.
شاید وقت آن رسیده باشد که بهجای گفتن «مرد باید تحمل کند»، بپرسیم: چه کسی قرار است بار این همه تحمل را از دوش او بردارد؟
این خبر را می توانید در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو بخوانید 👇👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8713
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8713
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍121❤32😢12👎11
🖇 #یادداشت_شهروندی
بازار اجاره پیش از سال نو ملتهب شد؛ موجران جلوتر از زمان
با نزدیک شدن به روزهای پایانی سال، بازار اجاره مسکن و مغازهها زودتر از تقویم وارد تبوتاب شده است؛ تبوتابی که اینبار نه از رونق اقتصادی، بلکه از نگرانی و فشار بر مستأجران خبر میدهد. هنوز سه ماه تا پایان سال باقی مانده، اما بسیاری از موجران از هماکنون «دندان روی افزایش اجارهها تیز کردهاند» و سیگنالهای گرانی را به بازار مخابره میکنند.
این شتاب در افزایش اجارهبها، پیش از آنکه مبتنی بر منطق عرضه و تقاضای واقعی باشد، بیشتر ریشه در فضای روانی پایان سال و تصور «فرصت طلایی برای جبران» دارد؛ تصوری که هزینههای آن مستقیماً بر دوش خانوارها و کسبه خرد مینشیند. در شرایطی که درآمدها رشد متناسبی نداشته و بسیاری از مشاغل با رکود و کاهش قدرت خرید مردم دستوپنجه نرم میکنند، افزایش پیشدستانه اجارهها عملاً به تشدید ناامنی اقتصادی منجر میشود.
برای مستأجران مسکونی، این وضعیت به معنای اضطراب دائمی از جابهجایی، کوچکتر شدن خانه یا حتی مهاجرت اجباری به حاشیههاست. برای مغازهداران نیز، اجارههای نجومی پیش از سال جدید میتواند تیر خلاصی باشد بر کسبوکارهایی که با حداقل سود در حال بقا هستند. نتیجه روشن است: تعطیلی واحدهای کوچک، افزایش بیکاری پنهان و خالی ماندن مغازهها؛ چرخهای معیوب که در نهایت به زیان خود مالکان نیز تمام میشود.
در این میان، خلأ نظارت مؤثر و نبود سیاستهای بازدارنده، به موجران این پیام را میدهد که افزایش اجارهها هزینهای ندارد. وقتی چارچوبهای مشخص، شفاف و قابل اجرا برای کنترل بازار اجاره وجود نداشته باشد، رفتارهای هیجانی جایگزین انصاف و منطق میشود.
سال جدید اگر قرار است با امید آغاز شود، نمیتواند بر پایه فشار بیشتر بر مستأجران بنا شود. اجارهداری تنها یک معامله اقتصادی نیست؛ مسئولیتی اجتماعی است که بیتوجهی به آن، شکافهای معیشتی را عمیقتر میکند. شاید وقت آن رسیده که پیش از آنکه سال نو از راه برسد، هم موجران در شیوه نگاه خود تجدیدنظر کنند و هم نهادهای مسئول، با ورود جدیتر، اجازه ندهند «پیشخور کردن گرانی» به یک عرف خطرناک در بازار اجاره تبدیل شود.
این خبر را می توانید در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو نیز بخوانید👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8726
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8726
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
بازار اجاره پیش از سال نو ملتهب شد؛ موجران جلوتر از زمان
با نزدیک شدن به روزهای پایانی سال، بازار اجاره مسکن و مغازهها زودتر از تقویم وارد تبوتاب شده است؛ تبوتابی که اینبار نه از رونق اقتصادی، بلکه از نگرانی و فشار بر مستأجران خبر میدهد. هنوز سه ماه تا پایان سال باقی مانده، اما بسیاری از موجران از هماکنون «دندان روی افزایش اجارهها تیز کردهاند» و سیگنالهای گرانی را به بازار مخابره میکنند.
این شتاب در افزایش اجارهبها، پیش از آنکه مبتنی بر منطق عرضه و تقاضای واقعی باشد، بیشتر ریشه در فضای روانی پایان سال و تصور «فرصت طلایی برای جبران» دارد؛ تصوری که هزینههای آن مستقیماً بر دوش خانوارها و کسبه خرد مینشیند. در شرایطی که درآمدها رشد متناسبی نداشته و بسیاری از مشاغل با رکود و کاهش قدرت خرید مردم دستوپنجه نرم میکنند، افزایش پیشدستانه اجارهها عملاً به تشدید ناامنی اقتصادی منجر میشود.
برای مستأجران مسکونی، این وضعیت به معنای اضطراب دائمی از جابهجایی، کوچکتر شدن خانه یا حتی مهاجرت اجباری به حاشیههاست. برای مغازهداران نیز، اجارههای نجومی پیش از سال جدید میتواند تیر خلاصی باشد بر کسبوکارهایی که با حداقل سود در حال بقا هستند. نتیجه روشن است: تعطیلی واحدهای کوچک، افزایش بیکاری پنهان و خالی ماندن مغازهها؛ چرخهای معیوب که در نهایت به زیان خود مالکان نیز تمام میشود.
در این میان، خلأ نظارت مؤثر و نبود سیاستهای بازدارنده، به موجران این پیام را میدهد که افزایش اجارهها هزینهای ندارد. وقتی چارچوبهای مشخص، شفاف و قابل اجرا برای کنترل بازار اجاره وجود نداشته باشد، رفتارهای هیجانی جایگزین انصاف و منطق میشود.
سال جدید اگر قرار است با امید آغاز شود، نمیتواند بر پایه فشار بیشتر بر مستأجران بنا شود. اجارهداری تنها یک معامله اقتصادی نیست؛ مسئولیتی اجتماعی است که بیتوجهی به آن، شکافهای معیشتی را عمیقتر میکند. شاید وقت آن رسیده که پیش از آنکه سال نو از راه برسد، هم موجران در شیوه نگاه خود تجدیدنظر کنند و هم نهادهای مسئول، با ورود جدیتر، اجازه ندهند «پیشخور کردن گرانی» به یک عرف خطرناک در بازار اجاره تبدیل شود.
این خبر را می توانید در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو نیز بخوانید👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8726
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8726
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
❤61😢32👎16
🖇 #یادداشت_شهروندی
گرانی میوه؛ وقتی فشار اقتصادی به روابط اجتماعی هم سرایت میکند
با نزدیک شدن به زمستان و ایام دیدوبازدید، بازار میوه در پیرانشهر بار دیگر به یکی از دغدغههای اصلی خانوارها تبدیل شده است؛ دغدغهای که دیگر صرفاً اقتصادی نیست و آرامآرام آثار فرهنگی و اجتماعی خود را نیز نشان میدهد.
در فرهنگ عمومی مردم پیرانشهر، سالهاست که دیدوبازدید بدون بردن میوه معنا ندارد. میوه نه فقط یک خوراکی، بلکه نمادی از احترام، صمیمیت و حفظ حرمت روابط خانوادگی و دوستانه بوده است. اما امروز، همین رسم ساده زیر فشار گرانیها در حال رنگ باختن است.
افزایش چشمگیر قیمت میوه باعث شده بسیاری از خانوادهها، بهویژه قشر کارگری و حقوقبگیر، در برابر یک انتخاب سخت قرار بگیرند؛ انتخاب میان تأمین نیازهای اولیه زندگی یا حفظ سنتهای اجتماعی. وقتی یک پدر کارگر برای خرید یک کیسه ساده پرتقال، انار یا حتی خیار باید حدود نیممیلیون تومان هزینه کند، طبیعی است که از رفتن به دیدار دوستان و اقوام منصرف شود.
این انصراف، فقط یک «نرفتن» ساده نیست؛ بلکه نشانهای از فشار اقتصادی-فرهنگی است که روابط اجتماعی را نشانه گرفته است. کاهش رفتوآمدها، کمرنگ شدن صلهرحم و فاصله افتادن میان خانوادهها، از پیامدهایی است که شاید در آمار و ارقام اقتصادی دیده نشود، اما در زندگی روزمره مردم بهوضوح احساس میشود.
تداوم این روند میتواند به تغییر تدریجی الگوهای رفتاری در جامعه منجر شود؛ جایی که سنتهای دیرینه، قربانی تورم و گرانی میشوند. در چنین شرایطی، گرانی میوه دیگر فقط مسئله بازار و قیمت نیست، بلکه به موضوعی اجتماعی تبدیل شده که بر روحیه، روابط و انسجام اجتماعی شهروندان تأثیر میگذارد.
به نظر میرسد اگر فکری جدی برای کنترل قیمتها و حمایت از معیشت مردم نشود، باید منتظر روزی بود که بسیاری از رسمهای ساده اما ریشهدار فرهنگی، بهدلیل ناتوانی اقتصادی، به خاطرهای از گذشته تبدیل شوند؛ خاطرهای که هزینهاش را نه فقط سفره مردم، بلکه پیوندهای اجتماعی جامعه میپردازد.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
گرانی میوه؛ وقتی فشار اقتصادی به روابط اجتماعی هم سرایت میکند
با نزدیک شدن به زمستان و ایام دیدوبازدید، بازار میوه در پیرانشهر بار دیگر به یکی از دغدغههای اصلی خانوارها تبدیل شده است؛ دغدغهای که دیگر صرفاً اقتصادی نیست و آرامآرام آثار فرهنگی و اجتماعی خود را نیز نشان میدهد.
در فرهنگ عمومی مردم پیرانشهر، سالهاست که دیدوبازدید بدون بردن میوه معنا ندارد. میوه نه فقط یک خوراکی، بلکه نمادی از احترام، صمیمیت و حفظ حرمت روابط خانوادگی و دوستانه بوده است. اما امروز، همین رسم ساده زیر فشار گرانیها در حال رنگ باختن است.
افزایش چشمگیر قیمت میوه باعث شده بسیاری از خانوادهها، بهویژه قشر کارگری و حقوقبگیر، در برابر یک انتخاب سخت قرار بگیرند؛ انتخاب میان تأمین نیازهای اولیه زندگی یا حفظ سنتهای اجتماعی. وقتی یک پدر کارگر برای خرید یک کیسه ساده پرتقال، انار یا حتی خیار باید حدود نیممیلیون تومان هزینه کند، طبیعی است که از رفتن به دیدار دوستان و اقوام منصرف شود.
این انصراف، فقط یک «نرفتن» ساده نیست؛ بلکه نشانهای از فشار اقتصادی-فرهنگی است که روابط اجتماعی را نشانه گرفته است. کاهش رفتوآمدها، کمرنگ شدن صلهرحم و فاصله افتادن میان خانوادهها، از پیامدهایی است که شاید در آمار و ارقام اقتصادی دیده نشود، اما در زندگی روزمره مردم بهوضوح احساس میشود.
تداوم این روند میتواند به تغییر تدریجی الگوهای رفتاری در جامعه منجر شود؛ جایی که سنتهای دیرینه، قربانی تورم و گرانی میشوند. در چنین شرایطی، گرانی میوه دیگر فقط مسئله بازار و قیمت نیست، بلکه به موضوعی اجتماعی تبدیل شده که بر روحیه، روابط و انسجام اجتماعی شهروندان تأثیر میگذارد.
به نظر میرسد اگر فکری جدی برای کنترل قیمتها و حمایت از معیشت مردم نشود، باید منتظر روزی بود که بسیاری از رسمهای ساده اما ریشهدار فرهنگی، بهدلیل ناتوانی اقتصادی، به خاطرهای از گذشته تبدیل شوند؛ خاطرهای که هزینهاش را نه فقط سفره مردم، بلکه پیوندهای اجتماعی جامعه میپردازد.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍87❤53👎13😢5
🖇 #یادداشت_شهروندی
زمزمههای انتخاباتی و یک مطالبه جدی؛ نجات پیرانشهر از چرخه پسرفت
با نزدیک شدن به زمان انتخابات شورای اسلامی شهر، آرامآرام فضای سیاسی ـ اجتماعی پیرانشهر نیز تحت تأثیر این رویداد مهم درونشهری قرار گرفته است؛ جایی که زمزمههای حضور برخی چهرهها از همین امروز به گوش میرسد و نامها کمکم بر سر زبانها میافتد. این تحرکات زودهنگام اگرچه نشانهای از اهمیت شوراها در اداره شهر است، اما در عین حال زنگ هشداری برای شهروندان محسوب میشود تا با دقت و حساسیتی دوچندان پای صندوقهای رأی حاضر شوند.
واقعیت آن است که پیرانشهر در سالهای گذشته آنچنان که باید، از عملکرد شوراهای ادوار خود بهرهمند نشده است. اختلافات درونی، نگاههای فردی، تصمیمگیریهای مقطعی و گاه غلبه منافع شخصی و طایفهای بر منافع عمومی، باعث شده توسعه شهر بارها به محاق برود و فرصتهای طلایی یکی پس از دیگری از دست برود. نتیجه این روند، شهری است که با وجود ظرفیتهای فراوان انسانی، اقتصادی و مرزی، همچنان با نوعی «توسعه مسکوت» دستوپنجه نرم میکند.
انتخابات پیشرو میتواند نقطه عطفی برای خروج پیرانشهر از این چرخه فرسایشی باشد؛ مشروط بر آنکه انتخابها بر پایه تخصص، تعهد، برنامهمحوری و شناخت درست از مسائل شهری انجام شود. شورا جای آزمون و خطا نیست و کرسیهای آن نباید به سکویی برای تجربهاندوزی یا تسویهحسابهای سیاسی و طایفهای تبدیل شود. امروز شهر نیازمند افرادی آگاه به مدیریت شهری، مسلط به قوانین، دارای قدرت مطالبهگری و برخوردار از جسارت تصمیمگیری به نفع منافع عمومی است.
بیتردید اگر بار دیگر انتخابها اسیر هیجانات مقطعی، روابط خویشاوندی و جریاناتی شود که سودی برای شهر ندارند، نمیتوان انتظار داشت مسیر توسعه تغییر کند. مسئولیت اصلی در این میان بر عهده مردم است؛ مردمی که رأی آنها میتواند پیرانشهر را از مسیر پسرفت خارج کرده و به ریل پیشرفت بازگرداند.
شورای آینده باید صدای شهر باشد، نه پژواک منافع گروهی خاص. اگر چنین نگاهی در انتخابها حاکم شود، میتوان امیدوار بود که پیرانشهر پس از سالها، طعم یک مدیریت شهری کارآمد و رو به جلو را بچشد.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
زمزمههای انتخاباتی و یک مطالبه جدی؛ نجات پیرانشهر از چرخه پسرفت
با نزدیک شدن به زمان انتخابات شورای اسلامی شهر، آرامآرام فضای سیاسی ـ اجتماعی پیرانشهر نیز تحت تأثیر این رویداد مهم درونشهری قرار گرفته است؛ جایی که زمزمههای حضور برخی چهرهها از همین امروز به گوش میرسد و نامها کمکم بر سر زبانها میافتد. این تحرکات زودهنگام اگرچه نشانهای از اهمیت شوراها در اداره شهر است، اما در عین حال زنگ هشداری برای شهروندان محسوب میشود تا با دقت و حساسیتی دوچندان پای صندوقهای رأی حاضر شوند.
واقعیت آن است که پیرانشهر در سالهای گذشته آنچنان که باید، از عملکرد شوراهای ادوار خود بهرهمند نشده است. اختلافات درونی، نگاههای فردی، تصمیمگیریهای مقطعی و گاه غلبه منافع شخصی و طایفهای بر منافع عمومی، باعث شده توسعه شهر بارها به محاق برود و فرصتهای طلایی یکی پس از دیگری از دست برود. نتیجه این روند، شهری است که با وجود ظرفیتهای فراوان انسانی، اقتصادی و مرزی، همچنان با نوعی «توسعه مسکوت» دستوپنجه نرم میکند.
انتخابات پیشرو میتواند نقطه عطفی برای خروج پیرانشهر از این چرخه فرسایشی باشد؛ مشروط بر آنکه انتخابها بر پایه تخصص، تعهد، برنامهمحوری و شناخت درست از مسائل شهری انجام شود. شورا جای آزمون و خطا نیست و کرسیهای آن نباید به سکویی برای تجربهاندوزی یا تسویهحسابهای سیاسی و طایفهای تبدیل شود. امروز شهر نیازمند افرادی آگاه به مدیریت شهری، مسلط به قوانین، دارای قدرت مطالبهگری و برخوردار از جسارت تصمیمگیری به نفع منافع عمومی است.
بیتردید اگر بار دیگر انتخابها اسیر هیجانات مقطعی، روابط خویشاوندی و جریاناتی شود که سودی برای شهر ندارند، نمیتوان انتظار داشت مسیر توسعه تغییر کند. مسئولیت اصلی در این میان بر عهده مردم است؛ مردمی که رأی آنها میتواند پیرانشهر را از مسیر پسرفت خارج کرده و به ریل پیشرفت بازگرداند.
شورای آینده باید صدای شهر باشد، نه پژواک منافع گروهی خاص. اگر چنین نگاهی در انتخابها حاکم شود، میتوان امیدوار بود که پیرانشهر پس از سالها، طعم یک مدیریت شهری کارآمد و رو به جلو را بچشد.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍68👎49❤25
🖇 #یادداشت_روز
«با منِ پدرِ کارگر از یلدا نگو»؛ وقتی جشنها پشت درِ معیشت میمانند
➖گزارشی از سیدمحمدامین پادگانه - خبرنگار پیرانشهر رووداو
در روزهایی که رسانهها، ویترینها و شبکههای اجتماعی از یلدا، شادی، هندوانه و انار میگویند، هستند پدرانی که شنیدن نام جشن برایشان نه شور که شرم میآورد؛ پدرانی که با سیلی صورت خود را سرخ نگه داشتهاند اما جیبشان دیگر توان همراهی با تقویم را ندارد.
یک پدر کارگر میگوید: با من از یلدا نگو، وقتی در تأمین مایحتاج اولیه خانوادهام ماندهام. وقتی حساب میکنم و میبینم حقوقم قبل از رسیدن به آخر ماه تمام میشود. وقتی باید بین خرید گوشت، میوه یا پرداخت قبض یکی را انتخاب کنم.
این فقط یک روایت فردی نیست؛ تصویری است از واقعیت تلخ بخشی از جامعه کارگری. افزایش بیوقفه قیمت کالاهای اساسی، میوه، لبنیات، گوشت و حتی اقلام سادهای که روزگاری عادی بودند، سفرهها را کوچکتر و مناسبتها را کمرنگتر کرده است. یلدا، عید، دیدوبازدید و حتی مهمانیهای ساده، حالا برای بسیاری به «هزینه اضافی» تبدیل شدهاند.
در فرهنگی که همیشه پدر ستون خانه بوده، فشار اقتصادی امروز بیش از جیب، شأن و روحیه او را نشانه رفته است. پدری که نمیتواند برای فرزندانش حتی حداقلهای یک شب شاد را فراهم کند، ناخواسته احساس ناتوانی میکند؛ احساسی که از هر گرانی خطرناکتر است.
سؤال اینجاست:
آیا سیاستگذاران صدای این پدران را میشنوند؟
آیا برنامهای جدی برای مهار گرانی و حمایت واقعی از کارگران وجود دارد، یا فقط باید به توصیه «قناعت» بسنده کرد؟
یلدا، نماد همدلی و کنار هم بودن است؛ اما وقتی معیشت مردم تأمین نباشد، هیچ نمادی معنا ندارد. شاید پیش از گفتن از جشنها، باید از نان، امنیت شغلی و کرامت کارگر گفت؛ چرا که جامعهای که پدرانش شرمنده سفره خانه باشند، شادمانی را فقط در قاب تبلیغات میبیند، نه در واقعیت زندگی.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
«با منِ پدرِ کارگر از یلدا نگو»؛ وقتی جشنها پشت درِ معیشت میمانند
➖گزارشی از سیدمحمدامین پادگانه - خبرنگار پیرانشهر رووداو
در روزهایی که رسانهها، ویترینها و شبکههای اجتماعی از یلدا، شادی، هندوانه و انار میگویند، هستند پدرانی که شنیدن نام جشن برایشان نه شور که شرم میآورد؛ پدرانی که با سیلی صورت خود را سرخ نگه داشتهاند اما جیبشان دیگر توان همراهی با تقویم را ندارد.
یک پدر کارگر میگوید: با من از یلدا نگو، وقتی در تأمین مایحتاج اولیه خانوادهام ماندهام. وقتی حساب میکنم و میبینم حقوقم قبل از رسیدن به آخر ماه تمام میشود. وقتی باید بین خرید گوشت، میوه یا پرداخت قبض یکی را انتخاب کنم.
این فقط یک روایت فردی نیست؛ تصویری است از واقعیت تلخ بخشی از جامعه کارگری. افزایش بیوقفه قیمت کالاهای اساسی، میوه، لبنیات، گوشت و حتی اقلام سادهای که روزگاری عادی بودند، سفرهها را کوچکتر و مناسبتها را کمرنگتر کرده است. یلدا، عید، دیدوبازدید و حتی مهمانیهای ساده، حالا برای بسیاری به «هزینه اضافی» تبدیل شدهاند.
در فرهنگی که همیشه پدر ستون خانه بوده، فشار اقتصادی امروز بیش از جیب، شأن و روحیه او را نشانه رفته است. پدری که نمیتواند برای فرزندانش حتی حداقلهای یک شب شاد را فراهم کند، ناخواسته احساس ناتوانی میکند؛ احساسی که از هر گرانی خطرناکتر است.
سؤال اینجاست:
آیا سیاستگذاران صدای این پدران را میشنوند؟
آیا برنامهای جدی برای مهار گرانی و حمایت واقعی از کارگران وجود دارد، یا فقط باید به توصیه «قناعت» بسنده کرد؟
یلدا، نماد همدلی و کنار هم بودن است؛ اما وقتی معیشت مردم تأمین نباشد، هیچ نمادی معنا ندارد. شاید پیش از گفتن از جشنها، باید از نان، امنیت شغلی و کرامت کارگر گفت؛ چرا که جامعهای که پدرانش شرمنده سفره خانه باشند، شادمانی را فقط در قاب تبلیغات میبیند، نه در واقعیت زندگی.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
😢275❤27👎9👏6👍3
🖇 #یادداشت_شهروندی
آیینهای فرهنگی، ملی و مذهبی؛
تحلیل تکاملی، عصبشناختی و اجتماعی
هنگامی که از «مراسمات فرهنگی، ملیتی و آیینی» سخن میگوییم، منظور مجموعهای از کنشها، نمادها و روایتهای جمعی است که در یک بستر تاریخی ـ فرهنگی خاص، بهصورت تکرارشونده و نسبتاً پایدار بازتولید میشوند. پایداری این آیینها صرفاً به معنای تداوم زمانی آنها نیست، بلکه بیانگر تواناییشان در حفظ معنا، کارکرد و جذابیت روانی در طول نسلهاست. این مراسمات عموماً ویژگیهایی مشترک دارند: جمعیاند، به این معنا که بدون...
مشروح این خبر را در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو بخوانید 👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8751
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8751
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
آیینهای فرهنگی، ملی و مذهبی؛
تحلیل تکاملی، عصبشناختی و اجتماعی
هنگامی که از «مراسمات فرهنگی، ملیتی و آیینی» سخن میگوییم، منظور مجموعهای از کنشها، نمادها و روایتهای جمعی است که در یک بستر تاریخی ـ فرهنگی خاص، بهصورت تکرارشونده و نسبتاً پایدار بازتولید میشوند. پایداری این آیینها صرفاً به معنای تداوم زمانی آنها نیست، بلکه بیانگر تواناییشان در حفظ معنا، کارکرد و جذابیت روانی در طول نسلهاست. این مراسمات عموماً ویژگیهایی مشترک دارند: جمعیاند، به این معنا که بدون...
مشروح این خبر را در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو بخوانید 👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8751
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8751
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
❤28👎8👏2
🖇 #یادداشت_شهروندی
عیادتی که درد میشود؛ وقتی نیت خیر، بیمارستان را آزار میدهد
عیادت از بیمار، در فرهنگ اجتماعی ما نشانهای از همدلی، محبت و مسئولیتپذیری اجتماعی است؛ رفتاری ریشهدار که همواره بهعنوان یک ارزش اخلاقی شناخته شده است. اما آنچه در سالهای اخیر در برخی بیمارستانها شاهد آن هستیم، فاصلهای معنادار با فلسفه اصلی این رسم انسانی دارد.
حضور پرتعداد همراهان و عیادتکنندگان در بخشهای مختلف بیمارستان، بهویژه در ساعات شلوغ، نهتنها کمکی به بهبود حال بیمار نمیکند، بلکه در بسیاری موارد باعث تشدید درد، اضطراب و خستگی او میشود. ازدحام جمعیت، سر و صدای زیاد، اختلال در روند درمان و فشار مضاعف بر کادر درمان، از پیامدهای مستقیم این رفتار ناآگاهانه است.
بیمارستان محل درمان و آرامش است، نه محفل دید و بازدید. بیماری که نیاز به سکوت، استراحت و مراقبت تخصصی دارد، با حضور همزمان چندین نفر در کنار تخت خود، ناخواسته در معرض تنشهای روحی و جسمی بیشتری قرار میگیرد؛ موضوعی که بارها از سوی پزشکان و پرستاران نیز مورد تأکید قرار گرفته است.
شاید زمان آن رسیده باشد که در بازنگری این رسم اجتماعی، میان «همدلی واقعی» و «حضور فیزیکی پر ازدحام» تمایز قائل شویم. عیادت در منزل، پس از ترخیص بیمار، نهتنها فرصت گفتوگو و آرامش بیشتری فراهم میکند، بلکه احترام به حریم بیمارستان و حقوق سایر بیماران را نیز به همراه دارد.
فرهنگسازی در این زمینه، ضرورتی انکارناپذیر است؛ از خانوادهها گرفته تا رسانهها و حتی مراکز درمانی. نیت خیر زمانی ارزشمند است که نتیجه آن نیز خیر باشد. گاهی بهترین عیادت، رعایت فاصله، دعا برای سلامتی و صبر تا بازگشت بیمار به خانه است.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
عیادتی که درد میشود؛ وقتی نیت خیر، بیمارستان را آزار میدهد
عیادت از بیمار، در فرهنگ اجتماعی ما نشانهای از همدلی، محبت و مسئولیتپذیری اجتماعی است؛ رفتاری ریشهدار که همواره بهعنوان یک ارزش اخلاقی شناخته شده است. اما آنچه در سالهای اخیر در برخی بیمارستانها شاهد آن هستیم، فاصلهای معنادار با فلسفه اصلی این رسم انسانی دارد.
حضور پرتعداد همراهان و عیادتکنندگان در بخشهای مختلف بیمارستان، بهویژه در ساعات شلوغ، نهتنها کمکی به بهبود حال بیمار نمیکند، بلکه در بسیاری موارد باعث تشدید درد، اضطراب و خستگی او میشود. ازدحام جمعیت، سر و صدای زیاد، اختلال در روند درمان و فشار مضاعف بر کادر درمان، از پیامدهای مستقیم این رفتار ناآگاهانه است.
بیمارستان محل درمان و آرامش است، نه محفل دید و بازدید. بیماری که نیاز به سکوت، استراحت و مراقبت تخصصی دارد، با حضور همزمان چندین نفر در کنار تخت خود، ناخواسته در معرض تنشهای روحی و جسمی بیشتری قرار میگیرد؛ موضوعی که بارها از سوی پزشکان و پرستاران نیز مورد تأکید قرار گرفته است.
شاید زمان آن رسیده باشد که در بازنگری این رسم اجتماعی، میان «همدلی واقعی» و «حضور فیزیکی پر ازدحام» تمایز قائل شویم. عیادت در منزل، پس از ترخیص بیمار، نهتنها فرصت گفتوگو و آرامش بیشتری فراهم میکند، بلکه احترام به حریم بیمارستان و حقوق سایر بیماران را نیز به همراه دارد.
فرهنگسازی در این زمینه، ضرورتی انکارناپذیر است؛ از خانوادهها گرفته تا رسانهها و حتی مراکز درمانی. نیت خیر زمانی ارزشمند است که نتیجه آن نیز خیر باشد. گاهی بهترین عیادت، رعایت فاصله، دعا برای سلامتی و صبر تا بازگشت بیمار به خانه است.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍136❤16👏7👎5
🖇 #یادداشت_شهروندی
➖در روزهای تورم و فشار، همدلی آخرین دارایی ماست
تورم افسارگسیخته و گرانیهای پیدرپی، این روزها تنها معیشت مردم را هدف نگرفته؛ بلکه روان جامعه را هم خسته و فرسوده کرده است. فشار اقتصادی بهتدریج خود را در رفتارها نشان میدهد؛ در کمحوصلگیها، در دلخوریهای زودهنگام، در فاصلههایی که میان آدمها میافتد. گویی مشکلات مالی آرامآرام به شکافهای عاطفی و اجتماعی تبدیل میشوند.
واقعیت این است که بسیاری از مردم دیگر از «نداشتن» نمیترسند، بلکه از «ادامهدار بودن این وضعیت» نگراناند. پدری که شرمنده خانواده است، مادری که هر روز از نیازهای خانه کم میکند و جوانی که آینده را نامطمئن میبیند، همگی در یک درد مشترک سهیماند؛ دردی که اگر دیده نشود، میتواند جامعه را سرد و بیاعتماد کند.
در چنین شرایطی، همدلی به یک انتخاب ساده اخلاقی محدود نمیشود؛ به یک ضرورت اجتماعی تبدیل میگردد. وقتی فشارها زیاد است، مهربانی میتواند نقش ضربهگیر را ایفا کند. گاهی یک برخورد محترمانه، کمی گذشت در معامله، درک تأخیرها و نادیده گرفتن برخی خطاها، بیش از هر حمایت مالی اثرگذار است.
نباید اجازه دهیم گرانی، روابط انسانی را هم گران و دستنیافتنی کند. جامعهای که در آن هرکس فقط به فکر عبور خودش باشد، زودتر فرسوده میشود. اما اگر در همین روزهای سخت، هوای همدیگر را داشته باشیم، اعتماد و پیوندهای اجتماعی حفظ میشود؛ سرمایهای که بازسازی آن از هر زیرساخت اقتصادی دشوارتر است.
شاید نتوانیم امروز شرایط اقتصادی را تغییر دهیم، اما میتوانیم انتخاب کنیم که در این فشارها انسان بمانیم. در روزهایی که بسیاری چیزها از دست میرود، همدلی آخرین دارایی ماست؛ داراییای که اگر از دست برود، جبرانش بسیار سخت خواهد بود.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
➖در روزهای تورم و فشار، همدلی آخرین دارایی ماست
تورم افسارگسیخته و گرانیهای پیدرپی، این روزها تنها معیشت مردم را هدف نگرفته؛ بلکه روان جامعه را هم خسته و فرسوده کرده است. فشار اقتصادی بهتدریج خود را در رفتارها نشان میدهد؛ در کمحوصلگیها، در دلخوریهای زودهنگام، در فاصلههایی که میان آدمها میافتد. گویی مشکلات مالی آرامآرام به شکافهای عاطفی و اجتماعی تبدیل میشوند.
واقعیت این است که بسیاری از مردم دیگر از «نداشتن» نمیترسند، بلکه از «ادامهدار بودن این وضعیت» نگراناند. پدری که شرمنده خانواده است، مادری که هر روز از نیازهای خانه کم میکند و جوانی که آینده را نامطمئن میبیند، همگی در یک درد مشترک سهیماند؛ دردی که اگر دیده نشود، میتواند جامعه را سرد و بیاعتماد کند.
در چنین شرایطی، همدلی به یک انتخاب ساده اخلاقی محدود نمیشود؛ به یک ضرورت اجتماعی تبدیل میگردد. وقتی فشارها زیاد است، مهربانی میتواند نقش ضربهگیر را ایفا کند. گاهی یک برخورد محترمانه، کمی گذشت در معامله، درک تأخیرها و نادیده گرفتن برخی خطاها، بیش از هر حمایت مالی اثرگذار است.
نباید اجازه دهیم گرانی، روابط انسانی را هم گران و دستنیافتنی کند. جامعهای که در آن هرکس فقط به فکر عبور خودش باشد، زودتر فرسوده میشود. اما اگر در همین روزهای سخت، هوای همدیگر را داشته باشیم، اعتماد و پیوندهای اجتماعی حفظ میشود؛ سرمایهای که بازسازی آن از هر زیرساخت اقتصادی دشوارتر است.
شاید نتوانیم امروز شرایط اقتصادی را تغییر دهیم، اما میتوانیم انتخاب کنیم که در این فشارها انسان بمانیم. در روزهایی که بسیاری چیزها از دست میرود، همدلی آخرین دارایی ماست؛ داراییای که اگر از دست برود، جبرانش بسیار سخت خواهد بود.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
❤86😢9👎8👏5👍2
🖇 #یادداشت_شهروندی
تبدیل ظرفیت مرزی به فرصت توسعه با درایت لقمان حکیم
بیتردید هنگامی که سخن از «توسعه» به میان میآید، ذهنها بیش از هر چیز به سمت توسعه اقتصادی سوق پیدا میکند. توسعه اقتصادی فرآیندی است که با هدف بهبود شرایط معیشتی، افزایش سطح رفاه عمومی و ارتقای کیفیت زندگی مردم در یک کشور یا منطقه دنبال میشود و تحقق آن مستلزم تدوین و اجرای راهبردهای عملیاتی، ایجاد درآمد پایدار و تقویت شاخصهای سلامت و رفاه اجتماعی است.
گرچه توسعه سیاسی بهعنوان یکی از پیشنیازهای توسعه اقتصادی شناخته میشود، اما در ساختار نظام جمهوری اسلامی ایران، برنامههای کلان توسعه سیاسی در سطح ملی طراحی و اجرا شده و تمامی ارکان حاکمیتی را دربر میگیرد. در همین چارچوب، در دولت وفاق ملی به ریاست دکتر مسعود پزشکیان، با تفویض اختیارات بیشتر به استانداران، زمینه برای تصمیمگیریهای مؤثرتر و متناسب با ظرفیتها و نیازهای استانها و شهرستانها فراهم شده است.
در این میان، شهرستان پیرانشهر بهعنوان شهری مرزی، راهبردی و برخوردار از مرز رسمی زمینی تمرچین، جایگاه ویژهای در برنامههای توسعهای استان آذربایجان غربی یافته است. راهاندازی و فعالسازی رویه تجارت چمدانی (کولبری سامانیافته) در این مرز، گامی مهم در مسیر بهرهبرداری هدفمند از ظرفیتهای مرزی بهشمار میرود؛ اقدامی که در شرایط کنونی اقتصادی کشور، نقش مؤثری در رونق بازار و ایجاد درآمد پایدار برای اقشار کمبرخوردار و مرزنشین شهرستان پیرانشهر داشته است.
بیتردید طرحی که با پیگیری مستمر و نگاه توسعهمحور فرماندار محترم پیرانشهر و حمایت های بی بدیل نماینده مردم شهرستان در مجلس و با هدف صیانت از حقوق مرزنشینان و بهرهمندی اقشار محروم از مزایای مرز آغاز شده است، تنها با مشارکت و همراهی مردم میتواند به شکلی پایدار و اثربخش به سرانجام برسد؛ چرا که موفقیت هیچ برنامه عمومی بدون اعتماد و همکاری اجتماعی میسر نخواهد شد.
در نهایت میتوان گفت با درایت و مدیریت لقمان حکیم، ظرفیت مرزی تمرچین که سالها مغفول مانده بود، امروز به فرصتی ارزشمند برای رونق اقتصادی و تقویت معیشت مردم شهرستان پیرانشهر تبدیل شده است؛ فرصتی که بیشک با برنامهریزی دقیقتر، رفع چالشها و تقویت نقاط قوت، در آینده نزدیک آثار مثبت و ماندگار خود را در زندگی مرزنشینان بیش از پیش نمایان خواهد کرد.
➖ادامە این خبر را در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو بخوانید 👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8770
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8770
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
تبدیل ظرفیت مرزی به فرصت توسعه با درایت لقمان حکیم
بیتردید هنگامی که سخن از «توسعه» به میان میآید، ذهنها بیش از هر چیز به سمت توسعه اقتصادی سوق پیدا میکند. توسعه اقتصادی فرآیندی است که با هدف بهبود شرایط معیشتی، افزایش سطح رفاه عمومی و ارتقای کیفیت زندگی مردم در یک کشور یا منطقه دنبال میشود و تحقق آن مستلزم تدوین و اجرای راهبردهای عملیاتی، ایجاد درآمد پایدار و تقویت شاخصهای سلامت و رفاه اجتماعی است.
گرچه توسعه سیاسی بهعنوان یکی از پیشنیازهای توسعه اقتصادی شناخته میشود، اما در ساختار نظام جمهوری اسلامی ایران، برنامههای کلان توسعه سیاسی در سطح ملی طراحی و اجرا شده و تمامی ارکان حاکمیتی را دربر میگیرد. در همین چارچوب، در دولت وفاق ملی به ریاست دکتر مسعود پزشکیان، با تفویض اختیارات بیشتر به استانداران، زمینه برای تصمیمگیریهای مؤثرتر و متناسب با ظرفیتها و نیازهای استانها و شهرستانها فراهم شده است.
در این میان، شهرستان پیرانشهر بهعنوان شهری مرزی، راهبردی و برخوردار از مرز رسمی زمینی تمرچین، جایگاه ویژهای در برنامههای توسعهای استان آذربایجان غربی یافته است. راهاندازی و فعالسازی رویه تجارت چمدانی (کولبری سامانیافته) در این مرز، گامی مهم در مسیر بهرهبرداری هدفمند از ظرفیتهای مرزی بهشمار میرود؛ اقدامی که در شرایط کنونی اقتصادی کشور، نقش مؤثری در رونق بازار و ایجاد درآمد پایدار برای اقشار کمبرخوردار و مرزنشین شهرستان پیرانشهر داشته است.
بیتردید طرحی که با پیگیری مستمر و نگاه توسعهمحور فرماندار محترم پیرانشهر و حمایت های بی بدیل نماینده مردم شهرستان در مجلس و با هدف صیانت از حقوق مرزنشینان و بهرهمندی اقشار محروم از مزایای مرز آغاز شده است، تنها با مشارکت و همراهی مردم میتواند به شکلی پایدار و اثربخش به سرانجام برسد؛ چرا که موفقیت هیچ برنامه عمومی بدون اعتماد و همکاری اجتماعی میسر نخواهد شد.
در نهایت میتوان گفت با درایت و مدیریت لقمان حکیم، ظرفیت مرزی تمرچین که سالها مغفول مانده بود، امروز به فرصتی ارزشمند برای رونق اقتصادی و تقویت معیشت مردم شهرستان پیرانشهر تبدیل شده است؛ فرصتی که بیشک با برنامهریزی دقیقتر، رفع چالشها و تقویت نقاط قوت، در آینده نزدیک آثار مثبت و ماندگار خود را در زندگی مرزنشینان بیش از پیش نمایان خواهد کرد.
➖ادامە این خبر را در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو بخوانید 👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8770
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8770
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
❤24👎3👍1😢1🙈1
🖇 #یادداشت_روز
➖در روزهای سرد، گرمای انسانیت را فراموش نکنیم
با فرا رسیدن روزها و شبهای سرد زمستان، بار دیگر اهمیت همدلی و مسئولیت اجتماعی بیش از پیش خودنمایی میکند. سرمای استخوانسوز این روزها برای بسیاری از خانوادههای کمبرخوردار تنها یک تغییر فصل نیست، بلکه دغدغهای جدی برای تأمین حداقلهای زندگی از جمله گرمایش، پوشاک و معیشت روزانه است.
بیتردید در هر کوچه و محلهای، خانوادههایی زندگی میکنند که بیصدا و با عزت، بار مشکلات معیشتی را به دوش میکشند؛ خانوادههایی که شاید کمتر دیده میشوند اما بیش از همه نیازمند توجه و یاریاند. مستضعفانی که گرمای خانههایشان به اندازه گرمای دلهایشان نیست و سرمای زمستان برایشان سختتر از همیشه میگذرد.
در چنین شرایطی، نقش شهروندان، خیرین، هیئتهای مذهبی، نهادهای مردمی و دستگاههای حمایتی بیش از هر زمان دیگری پررنگ میشود. کمکهای هرچند کوچک اما هدفمند میتواند چراغ خانهای را روشن و امید را در دل خانوادهای زنده نگه دارد. گاهی یک بخاری، چند متر پتو، پوشاک گرم یا حتی سرکشی و دلجویی، میتواند مرهمی بر دردهای پنهان باشد.
فرهنگ کمک به همنوع و دستگیری از نیازمندان همواره از شاخصههای اصیل مردم شهرستان پیرانشهر بوده است. امروز نیز میتوان با تقویت این روحیه، اجازه نداد سرمای زمستان، دلهای مهربان را سرد کند. همدلی و مشارکت اجتماعی نهتنها مشکلات را کاهش میدهد، بلکه سرمایهای ارزشمند برای انسجام و آرامش جامعه به شمار میرود.
بیایید در این روزها و شبهای سرد، هر کدام به سهم خود، هوای مستضعفان را داشته باشیم و با یاری و کمک، گرما را به خانهها و دلهایشان برسانیم؛ چرا که گرمای انسانیت، ماندگارتر از هر وسیله گرمایشی است.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
➖در روزهای سرد، گرمای انسانیت را فراموش نکنیم
با فرا رسیدن روزها و شبهای سرد زمستان، بار دیگر اهمیت همدلی و مسئولیت اجتماعی بیش از پیش خودنمایی میکند. سرمای استخوانسوز این روزها برای بسیاری از خانوادههای کمبرخوردار تنها یک تغییر فصل نیست، بلکه دغدغهای جدی برای تأمین حداقلهای زندگی از جمله گرمایش، پوشاک و معیشت روزانه است.
بیتردید در هر کوچه و محلهای، خانوادههایی زندگی میکنند که بیصدا و با عزت، بار مشکلات معیشتی را به دوش میکشند؛ خانوادههایی که شاید کمتر دیده میشوند اما بیش از همه نیازمند توجه و یاریاند. مستضعفانی که گرمای خانههایشان به اندازه گرمای دلهایشان نیست و سرمای زمستان برایشان سختتر از همیشه میگذرد.
در چنین شرایطی، نقش شهروندان، خیرین، هیئتهای مذهبی، نهادهای مردمی و دستگاههای حمایتی بیش از هر زمان دیگری پررنگ میشود. کمکهای هرچند کوچک اما هدفمند میتواند چراغ خانهای را روشن و امید را در دل خانوادهای زنده نگه دارد. گاهی یک بخاری، چند متر پتو، پوشاک گرم یا حتی سرکشی و دلجویی، میتواند مرهمی بر دردهای پنهان باشد.
فرهنگ کمک به همنوع و دستگیری از نیازمندان همواره از شاخصههای اصیل مردم شهرستان پیرانشهر بوده است. امروز نیز میتوان با تقویت این روحیه، اجازه نداد سرمای زمستان، دلهای مهربان را سرد کند. همدلی و مشارکت اجتماعی نهتنها مشکلات را کاهش میدهد، بلکه سرمایهای ارزشمند برای انسجام و آرامش جامعه به شمار میرود.
بیایید در این روزها و شبهای سرد، هر کدام به سهم خود، هوای مستضعفان را داشته باشیم و با یاری و کمک، گرما را به خانهها و دلهایشان برسانیم؛ چرا که گرمای انسانیت، ماندگارتر از هر وسیله گرمایشی است.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
👍66❤29😢5👎2
🖇 #یادداشت_شهروندی
➖مدارس طبقاتی در ایران؛ بازتولید نابرابری از کلاس درس
نظام آموزشی در هر جامعهای یکی از اصلیترین ابزارهای تحقق عدالت اجتماعی و فرصتهای برابر است. با این حال، در سالهای اخیر پدیدهای تحت عنوان «مدارس طبقاتی» در ایران بیش از گذشته مورد توجه و نقد قرار گرفته است؛ مدارسی که عملاً آموزش را از یک حق عمومی به کالایی وابسته به توان اقتصادی خانوادهها تبدیل کردهاند.
مدارس طبقاتی به مجموعهای از مدارس اطلاق میشود که کیفیت آموزش، امکانات فیزیکی، سطح معلمان و حتی شبکههای ارتباطی دانشآموزان در آنها، متناسب با وضعیت اقتصادی و اجتماعی خانوادهها تعریف میشود. مدارس غیرانتفاعی گرانقیمت، مدارس خاص با شهریههای پنهان، کلاسهای تقویتی اجباری و حتی تفاوت فاحش میان مدارس دولتی مناطق برخوردار و محروم، همگی جلوههایی از این طبقهبندی آموزشی هستند.
یکی از مهمترین پیامدهای این وضعیت، بازتولید نابرابری اجتماعی است. دانشآموزی که در مدرسهای با امکانات آموزشی پیشرفته، کلاسهای کمجمعیت و معلمان مجرب تحصیل میکند، شانس بسیار بیشتری برای موفقیت در کنکور، ورود به دانشگاههای برتر و در نهایت دستیابی به موقعیتهای شغلی مناسب دارد. در مقابل، دانشآموز مدارس کمبرخوردار، حتی با استعداد و تلاش فردی بالا، در مسیری نابرابر رقابت میکند؛ رقابتی که نتیجه آن از پیش تا حد زیادی قابل پیشبینی است.
از منظر اجتماعی، گسترش مدارس طبقاتی به تضعیف سرمایه اجتماعی منجر میشود. زمانی که کودکان از سنین پایین در فضاهای آموزشی کاملاً جدا از هم رشد میکنند، درک مشترک از جامعه، همدلی اجتماعی و احساس تعلق جمعی کاهش مییابد. این جداسازی آموزشی، در بلندمدت میتواند به شکافهای عمیقتر طبقاتی و حتی بیاعتمادی اجتماعی منجر شود.
از منظر سیاستگذاری نیز، مدارس طبقاتی نشانهای از عقبنشینی دولت از مسئولیت تأمین آموزش باکیفیت همگانی است. هرچند توسعه مدارس غیردولتی در ابتدا با هدف کاهش بار مالی دولت مطرح شد، اما در عمل، نبود نظارت مؤثر و ضعف سرمایهگذاری در مدارس دولتی، باعث شده آموزش عمومی به دو سطح «حداقلی» و «لوکس» تقسیم شود.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
➖مدارس طبقاتی در ایران؛ بازتولید نابرابری از کلاس درس
نظام آموزشی در هر جامعهای یکی از اصلیترین ابزارهای تحقق عدالت اجتماعی و فرصتهای برابر است. با این حال، در سالهای اخیر پدیدهای تحت عنوان «مدارس طبقاتی» در ایران بیش از گذشته مورد توجه و نقد قرار گرفته است؛ مدارسی که عملاً آموزش را از یک حق عمومی به کالایی وابسته به توان اقتصادی خانوادهها تبدیل کردهاند.
مدارس طبقاتی به مجموعهای از مدارس اطلاق میشود که کیفیت آموزش، امکانات فیزیکی، سطح معلمان و حتی شبکههای ارتباطی دانشآموزان در آنها، متناسب با وضعیت اقتصادی و اجتماعی خانوادهها تعریف میشود. مدارس غیرانتفاعی گرانقیمت، مدارس خاص با شهریههای پنهان، کلاسهای تقویتی اجباری و حتی تفاوت فاحش میان مدارس دولتی مناطق برخوردار و محروم، همگی جلوههایی از این طبقهبندی آموزشی هستند.
یکی از مهمترین پیامدهای این وضعیت، بازتولید نابرابری اجتماعی است. دانشآموزی که در مدرسهای با امکانات آموزشی پیشرفته، کلاسهای کمجمعیت و معلمان مجرب تحصیل میکند، شانس بسیار بیشتری برای موفقیت در کنکور، ورود به دانشگاههای برتر و در نهایت دستیابی به موقعیتهای شغلی مناسب دارد. در مقابل، دانشآموز مدارس کمبرخوردار، حتی با استعداد و تلاش فردی بالا، در مسیری نابرابر رقابت میکند؛ رقابتی که نتیجه آن از پیش تا حد زیادی قابل پیشبینی است.
از منظر اجتماعی، گسترش مدارس طبقاتی به تضعیف سرمایه اجتماعی منجر میشود. زمانی که کودکان از سنین پایین در فضاهای آموزشی کاملاً جدا از هم رشد میکنند، درک مشترک از جامعه، همدلی اجتماعی و احساس تعلق جمعی کاهش مییابد. این جداسازی آموزشی، در بلندمدت میتواند به شکافهای عمیقتر طبقاتی و حتی بیاعتمادی اجتماعی منجر شود.
از منظر سیاستگذاری نیز، مدارس طبقاتی نشانهای از عقبنشینی دولت از مسئولیت تأمین آموزش باکیفیت همگانی است. هرچند توسعه مدارس غیردولتی در ابتدا با هدف کاهش بار مالی دولت مطرح شد، اما در عمل، نبود نظارت مؤثر و ضعف سرمایهگذاری در مدارس دولتی، باعث شده آموزش عمومی به دو سطح «حداقلی» و «لوکس» تقسیم شود.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍46❤16👎14
🖇 #یادداشت_شهروندی
➖ترافیک قفلشده پیرانشهر؛ وقتی بیبرنامگی، شهر را زمینگیر میکند
پیرانشهر امروز با یکی از سنگینترین ترافیکهای درونشهری خود مواجه شد؛ ترافیکی که نه حاصل یک حادثه ناگهانی، بلکه نتیجه مستقیم بیتوجهی و ضعف مدیریت در حوزه ترافیک شهری است. شهروندان از ساعات ابتدایی روز در معابر اصلی و حتی خیابانهای فرعی با گرههای کور ترافیکی روبهرو بودند؛ وضعیتی که نارضایتی گسترده مردم را به دنبال داشت.
آنچه بیش از همه جلب توجه میکند، سکوت و انفعال شورای ترافیک شهرستان در برابر این شرایط قابل پیشبینی است. بارش برف و سرمای روزهای اخیر موضوعی غیرمنتظره نبود، اما نبود تصمیمگیری بهموقع، عدم اعمال محدودیتهای ترافیکی و نداشتن سناریوی مدیریت بحران، عملاً شهر را به حال خود رها کرد.
در این میان، نقش شهرداری بهعنوان متولی اصلی مدیریت معابر شهری، غیرقابل انکار است. عدم برفروبی اصولی و بهموقع خیابانها، رها شدن برفهای فشرده در حاشیه و وسط معابر، و یخزدگی گسترده سطح خیابانها، عرض مفید مسیرها را بهشدت کاهش داد و همین مسئله ترافیک را چند برابر کرد. بسیاری از خودروها به دلیل لغزندگی شدید، کند حرکت میکردند یا دچار مشکل میشدند و این موضوع عملاً جریان ترافیک را قفل کرد.
زمانی که از مردم انتظار می رود عوارض شهرداری را پرداخت کنند و مردم نیز به شهرداری اعتماد کنند در پرداخت عوارض، باید چنین روزی را هم در نظر داشته باشند که به شهر توجه و حداقلی ترین اقدامات صورت گیرد.
از طرفی شهروندان میپرسند چرا در شهری که هر سال با برف و سرمای زمستان مواجه است، هنوز برنامهای مدون و کارآمد برای برفروبی و مدیریت ترافیک زمستانی وجود ندارد؟ چرا جلسات شورای ترافیک پیش از وقوع بحران، خروجی ملموس و اجرایی ندارد و تصمیمات اغلب پس از بروز مشکل اتخاذ میشود؟
واقعیت این است که ترافیک امروز پیرانشهر، زنگ خطری جدی برای مدیریت شهری است. ادامه این روند نهتنها موجب اتلاف وقت و انرژی شهروندان میشود، بلکه میتواند پیامدهای اقتصادی، روانی و حتی ایمنی جبرانناپذیری به همراه داشته باشد. انتظار میرود شورای ترافیک و شهرداری پیرانشهر، بهجای واکنشهای مقطعی، با برنامهریزی دقیق، نظارت مستمر و پاسخگویی شفاف، از تکرار چنین روزهایی جلوگیری کنند؛ چرا که هزینه بیتدبیری را در نهایت مردم میپردازند.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
➖ترافیک قفلشده پیرانشهر؛ وقتی بیبرنامگی، شهر را زمینگیر میکند
پیرانشهر امروز با یکی از سنگینترین ترافیکهای درونشهری خود مواجه شد؛ ترافیکی که نه حاصل یک حادثه ناگهانی، بلکه نتیجه مستقیم بیتوجهی و ضعف مدیریت در حوزه ترافیک شهری است. شهروندان از ساعات ابتدایی روز در معابر اصلی و حتی خیابانهای فرعی با گرههای کور ترافیکی روبهرو بودند؛ وضعیتی که نارضایتی گسترده مردم را به دنبال داشت.
آنچه بیش از همه جلب توجه میکند، سکوت و انفعال شورای ترافیک شهرستان در برابر این شرایط قابل پیشبینی است. بارش برف و سرمای روزهای اخیر موضوعی غیرمنتظره نبود، اما نبود تصمیمگیری بهموقع، عدم اعمال محدودیتهای ترافیکی و نداشتن سناریوی مدیریت بحران، عملاً شهر را به حال خود رها کرد.
در این میان، نقش شهرداری بهعنوان متولی اصلی مدیریت معابر شهری، غیرقابل انکار است. عدم برفروبی اصولی و بهموقع خیابانها، رها شدن برفهای فشرده در حاشیه و وسط معابر، و یخزدگی گسترده سطح خیابانها، عرض مفید مسیرها را بهشدت کاهش داد و همین مسئله ترافیک را چند برابر کرد. بسیاری از خودروها به دلیل لغزندگی شدید، کند حرکت میکردند یا دچار مشکل میشدند و این موضوع عملاً جریان ترافیک را قفل کرد.
زمانی که از مردم انتظار می رود عوارض شهرداری را پرداخت کنند و مردم نیز به شهرداری اعتماد کنند در پرداخت عوارض، باید چنین روزی را هم در نظر داشته باشند که به شهر توجه و حداقلی ترین اقدامات صورت گیرد.
از طرفی شهروندان میپرسند چرا در شهری که هر سال با برف و سرمای زمستان مواجه است، هنوز برنامهای مدون و کارآمد برای برفروبی و مدیریت ترافیک زمستانی وجود ندارد؟ چرا جلسات شورای ترافیک پیش از وقوع بحران، خروجی ملموس و اجرایی ندارد و تصمیمات اغلب پس از بروز مشکل اتخاذ میشود؟
واقعیت این است که ترافیک امروز پیرانشهر، زنگ خطری جدی برای مدیریت شهری است. ادامه این روند نهتنها موجب اتلاف وقت و انرژی شهروندان میشود، بلکه میتواند پیامدهای اقتصادی، روانی و حتی ایمنی جبرانناپذیری به همراه داشته باشد. انتظار میرود شورای ترافیک و شهرداری پیرانشهر، بهجای واکنشهای مقطعی، با برنامهریزی دقیق، نظارت مستمر و پاسخگویی شفاف، از تکرار چنین روزهایی جلوگیری کنند؛ چرا که هزینه بیتدبیری را در نهایت مردم میپردازند.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍123❤29👎6
🖇 #یادداشت_روز
➖ دردِ معیشت زیر پوست شهر؛ روایت تلخ یک پدر از سفرهای که هر روز کوچکتر میشود
✍محمدامین پادگانه
دردودلهای یک پدرِ کارگر از دل محلههای کمبرخوردار پیرانشهر، تصویر روشنی از فشار سنگین معیشتی بر دوش اقشار ضعیف جامعه ترسیم میکند؛ فشاری که دیگر تنها یک عدد و آمار نیست، بلکه به واقعیتی روزمره در زندگی خانوادهها تبدیل شده است.
این پدر با صدایی آمیخته به شرمندگی و اندوه به من گفت: سالی یکبار هم بهسختی میتوانم برای زن و بچهام گوشت بخرم. چشممان به عید قربان است، شاید سهمی به ما هم برسد. مخارج زندگی دیگر توانی برایم نگذاشته و هر روز بدهیام به فروشگاهها بیشتر میشود.
این اظهارات کوتاه اما عمیق، تنها روایت یک فرد نیست؛ بلکه نماینده صدای خاموش بسیاری از خانوادههایی است که زیر بار گرانی، تورم و کاهش قدرت خرید، بهتدریج از حداقلهای یک زندگی آبرومند محروم شدهاند.
کوچک شدن سفره مردم، بهویژه در شهرهای مرزی و کمبرخوردار، زنگ خطری جدی برای جامعه است. زمانی که تأمین سادهترین اقلام غذایی به مناسبتهای خاص و کمکهای مقطعی گره میخورد، نشان میدهد سیاستهای حمایتی و معیشتی پاسخگوی واقعیتهای میدانی نیست.
افزایش بدهی خانوارها به خردهفروشیها و نسیهفروشیهای محلی نیز نشانهای آشکار از فرسایش تابآوری اقتصادی مردم است؛ وضعیتی که در بلندمدت میتواند به آسیبهای اجتماعی گستردهتری منجر شود.
به باور بنده تداوم این شرایط نیازمند توجه فوری مسئولان به تقویت حمایتهای هدفمند، ایجاد اشتغال پایدار و مهار گرانیهای افسارگسیخته است؛ چرا که معیشت، خط قرمز آرامش اجتماعی است و بیتوجهی به آن، هزینههایی بهمراتب سنگینتر در پی خواهد داشت.
۱۴۰۴/۱۰/۱۵
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
➖ دردِ معیشت زیر پوست شهر؛ روایت تلخ یک پدر از سفرهای که هر روز کوچکتر میشود
✍محمدامین پادگانه
دردودلهای یک پدرِ کارگر از دل محلههای کمبرخوردار پیرانشهر، تصویر روشنی از فشار سنگین معیشتی بر دوش اقشار ضعیف جامعه ترسیم میکند؛ فشاری که دیگر تنها یک عدد و آمار نیست، بلکه به واقعیتی روزمره در زندگی خانوادهها تبدیل شده است.
این پدر با صدایی آمیخته به شرمندگی و اندوه به من گفت: سالی یکبار هم بهسختی میتوانم برای زن و بچهام گوشت بخرم. چشممان به عید قربان است، شاید سهمی به ما هم برسد. مخارج زندگی دیگر توانی برایم نگذاشته و هر روز بدهیام به فروشگاهها بیشتر میشود.
این اظهارات کوتاه اما عمیق، تنها روایت یک فرد نیست؛ بلکه نماینده صدای خاموش بسیاری از خانوادههایی است که زیر بار گرانی، تورم و کاهش قدرت خرید، بهتدریج از حداقلهای یک زندگی آبرومند محروم شدهاند.
کوچک شدن سفره مردم، بهویژه در شهرهای مرزی و کمبرخوردار، زنگ خطری جدی برای جامعه است. زمانی که تأمین سادهترین اقلام غذایی به مناسبتهای خاص و کمکهای مقطعی گره میخورد، نشان میدهد سیاستهای حمایتی و معیشتی پاسخگوی واقعیتهای میدانی نیست.
افزایش بدهی خانوارها به خردهفروشیها و نسیهفروشیهای محلی نیز نشانهای آشکار از فرسایش تابآوری اقتصادی مردم است؛ وضعیتی که در بلندمدت میتواند به آسیبهای اجتماعی گستردهتری منجر شود.
به باور بنده تداوم این شرایط نیازمند توجه فوری مسئولان به تقویت حمایتهای هدفمند، ایجاد اشتغال پایدار و مهار گرانیهای افسارگسیخته است؛ چرا که معیشت، خط قرمز آرامش اجتماعی است و بیتوجهی به آن، هزینههایی بهمراتب سنگینتر در پی خواهد داشت.
۱۴۰۴/۱۰/۱۵
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
👍156😢74❤19👎8
#یادداشت_شهروندی (بازنشر به دلیل اهمیت موضوع)
➖ کنارگذر پیرانشهر، مطالبه جدی مردم برای رهایی از ترافیک سنگین و بازگشایی گره ترانزیت
پیرانشهر سالهاست بار سنگین ترانزیت منطقهای را به دوش میکشد. مرز بینالمللی تمرچین و قرارگیری در یکی از مهمترین کریدورهای تجارت منطقه، این شهر را به نقطهای کلیدی در تبادل کالا میان ایران و اقلیم کردستان عراق تبدیل کرده است. همین مزیت بزرگ اقتصادی، اگرچه فرصتهای چشمگیری برای پیرانشهر ایجاد کرده، اما در کنار نبود زیرساختهای کافی، اکنون به معضلی جدی برای تردد شهری مردم بدل شده است.
روزانه صدها دستگاه تریلی و ناوگان سنگین بدون مسیر جایگزین، از داخل بافت شهری عبور میکنند. #میدان_استاد_هژار در بسیاری از روزها به دلیل همین ترددها #قفل میشود و زندگی مردم تحت تاثیر مستقیم این #گره_ترافیکی قرار دارد.
رانندگان ناچار ساعتها #معطل میمانند، #بیماران در مسیر مراکز درمانی گرفتار میشوند و شبکه حملونقل عمومی نیز اختلال جدی را تجربه میکند. این وضعیت برای شهری با نقش بینالمللی پیرانشهر قابل پذیرش نیست.
تحقق آرامش ترافیکی، افزایش ایمنی، کاهش آلودگی و تسهیل حملونقل ترانزیتی، نیازمند تصمیمی #عملیاتی و #فوری است؛ تصمیمی که نام آن #احداث_کنارگذر پیرانشهر است.
اکنون مردم پیرانشهر با صدایی واحد مطالبه میکنند: اداره #راه_و_شهرسازی باید اجرای این پروژه مهم را بدون فوت وقت و با تامین اعتبارات لازم تسریع بخشد. #تأخیر در #احداث_کنارگذر یعنی ادامهی آسیب به بافت شهری، فرسایش زیرساختها و تضییع حق آرامش مردم.
مزایای فوری و بلندمدت این پروژه بر کسی پوشیده نیست: هدایت کامل تردد ناوگان سنگین به خارج از شهر - کاهش ازدحام و تصادفات؛ افزایش آسایش و ایمنی - بهبود کیفیت زندگی و کاهش آلودگی صوتی و هوا - تقویت نقش اقتصادی و ترانزیتی پیرانشهر در سطح ملی
کنارگذر پیرانشهر یک انتخاب لوکس یا پروژهای تزئینی نیست. این مسیر، ضرورتی انکارناپذیر برای آینده پیرانشهر است؛ مطالبهای بحق که راه و شهرسازی باید هرچه سریعتر به آن پاسخ دهد.
پیرانشهر سزاوار شهری بدون قفل ترافیک و با افق توسعهای روشنتر است.
صدای مردم اکنون روشن و رسا شنیده میشود: کنارگذر باید اجرا شود.
این خبر را می توانید در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو نیز بخوانید 👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8828
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8828
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
➖ کنارگذر پیرانشهر، مطالبه جدی مردم برای رهایی از ترافیک سنگین و بازگشایی گره ترانزیت
پیرانشهر سالهاست بار سنگین ترانزیت منطقهای را به دوش میکشد. مرز بینالمللی تمرچین و قرارگیری در یکی از مهمترین کریدورهای تجارت منطقه، این شهر را به نقطهای کلیدی در تبادل کالا میان ایران و اقلیم کردستان عراق تبدیل کرده است. همین مزیت بزرگ اقتصادی، اگرچه فرصتهای چشمگیری برای پیرانشهر ایجاد کرده، اما در کنار نبود زیرساختهای کافی، اکنون به معضلی جدی برای تردد شهری مردم بدل شده است.
روزانه صدها دستگاه تریلی و ناوگان سنگین بدون مسیر جایگزین، از داخل بافت شهری عبور میکنند. #میدان_استاد_هژار در بسیاری از روزها به دلیل همین ترددها #قفل میشود و زندگی مردم تحت تاثیر مستقیم این #گره_ترافیکی قرار دارد.
رانندگان ناچار ساعتها #معطل میمانند، #بیماران در مسیر مراکز درمانی گرفتار میشوند و شبکه حملونقل عمومی نیز اختلال جدی را تجربه میکند. این وضعیت برای شهری با نقش بینالمللی پیرانشهر قابل پذیرش نیست.
تحقق آرامش ترافیکی، افزایش ایمنی، کاهش آلودگی و تسهیل حملونقل ترانزیتی، نیازمند تصمیمی #عملیاتی و #فوری است؛ تصمیمی که نام آن #احداث_کنارگذر پیرانشهر است.
اکنون مردم پیرانشهر با صدایی واحد مطالبه میکنند: اداره #راه_و_شهرسازی باید اجرای این پروژه مهم را بدون فوت وقت و با تامین اعتبارات لازم تسریع بخشد. #تأخیر در #احداث_کنارگذر یعنی ادامهی آسیب به بافت شهری، فرسایش زیرساختها و تضییع حق آرامش مردم.
مزایای فوری و بلندمدت این پروژه بر کسی پوشیده نیست: هدایت کامل تردد ناوگان سنگین به خارج از شهر - کاهش ازدحام و تصادفات؛ افزایش آسایش و ایمنی - بهبود کیفیت زندگی و کاهش آلودگی صوتی و هوا - تقویت نقش اقتصادی و ترانزیتی پیرانشهر در سطح ملی
کنارگذر پیرانشهر یک انتخاب لوکس یا پروژهای تزئینی نیست. این مسیر، ضرورتی انکارناپذیر برای آینده پیرانشهر است؛ مطالبهای بحق که راه و شهرسازی باید هرچه سریعتر به آن پاسخ دهد.
پیرانشهر سزاوار شهری بدون قفل ترافیک و با افق توسعهای روشنتر است.
صدای مردم اکنون روشن و رسا شنیده میشود: کنارگذر باید اجرا شود.
این خبر را می توانید در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو نیز بخوانید 👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8828
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8828
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍111❤25👎4👏1🙈1
🖇 #یادداشت_شهروندی
آتش خشم...
زمانی که آب جوش میآید، سطح آن به شدت غلیان میکند، حبابها در تمام سطح آب حرکت میکنند و هیچ چیز در آن واضح نیست. وقتی انسان در چنین شرایطی قرار میگیرد، به خصوص در لحظات خشم، عقل و تدبیر او هم مانند همان آب جوش، گم میشود و دیگر قادر به دیدن حقیقت و واقعیت نیست. در چنین لحظاتی، اگر خشم ما فوراً بر تصمیماتمان غلبه کند، ممکن است واکنشی نشان دهیم که بعدها پشیمانی به همراه داشته باشد. مانند آبی که جوش میآید و در آن هیچ چیزی قابل مشاهده نیست، ذهن ما در خشم هیچ گاه نمیتواند تصمیم درست بگیرد.
در این موقعیتها، اگر چند ثانیه صبر کنیم چه در جسم و چه در ذهن لحظات سختتر را پشت سر خواهیم گذاشت و در نهایت تصمیمات عاقلانهتری خواهیم گرفت. صبر، درست مانند زمانی که آب از حالت جوشیدن می ایستد و دوباره به آرامش میرسد، میتواند جلوی فوران احساسات و واکنشهای سریع را بگیرد. وقتی در لحظات خشم قرار داریم باید خود را متوقف کنیم، چند لحظه دست نگه داریم و به خود فرصت دهیم تا از هیجانات خود فاصله بگیریدم.
فرض کنیم در حال مشاجره با کسی هستیم که همواره ما را تحریک میکند. وقتی که ما با خشم واکنش نشان میدهیم ،احتمال دارد که جملهای بگوییم که بعداً پشیمان شویم. اما اگر این بار صبر کنیم، چند لحظه از او فاصله بگیریم و بعد به آرامی تصمیم بگیریم، خواهیم دید که بسیاری از کلمات و رفتارهایی که ابتدا به نظرمان درست میرسیدند، به هیچ عنوان ارزش ابراز ندارند. چنین صبری نه تنها به ما کمک میکند تا از درگیریهای بیشتر جلوگیری کنیم، بلکه به ما فرصت میدهد تا بر احساسات خود تسلط پیدا کنیم و واقعیت را واضحتر ببینم.
پیامبر گرامی اسلام صلیاللهعلیهوسلم در مورد کنترل خشم به یکی از صحابه فرمودند: «لَا تَغْضَبْ وَلَکَ الجَنَّةُ» خشمگین نشو، که برای تو بهشت است.بنا بر این درس روشن اگر در برابر تحریکات و خشمها، خود را کنترل کنیم، نه تنها از مشکلات بزرگتر اجتناب کردهایم بلکه پاداشهای عظیمی در دنیا و آخرت خواهیم داشت. در واقع، در لحظات خشم باید به یاد داشته باشیم که کنترل آن به نوعی پاسخی به خداوند و رسیدن به سعادت نهایی است.
وقتی از حالت خشم و هیجان دور میشویم و ذهن ما دوباره به آرامش میرسد، در حقیقت از دنیای آب جوش بیرون آمدهایم. حالا میتوانیم با چشمهایی بازتر، واقعیت را به وضوح ببینیم گاهی اوقات، در لحظات عصبانیت، ما تصمیماتی میگیریم که در کوتاهمدت به نظر درست میآید، اما در درازمدت باعث پشیمانی میشود. بنابراین، به یاد داشته باشیم که کنترل خشم نه تنها یک فضیلت فردی است بلکه باعث ایجاد روابط بهتر و زندگی آرامتر خواهد شد.
شفیع صادقی
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
آتش خشم...
زمانی که آب جوش میآید، سطح آن به شدت غلیان میکند، حبابها در تمام سطح آب حرکت میکنند و هیچ چیز در آن واضح نیست. وقتی انسان در چنین شرایطی قرار میگیرد، به خصوص در لحظات خشم، عقل و تدبیر او هم مانند همان آب جوش، گم میشود و دیگر قادر به دیدن حقیقت و واقعیت نیست. در چنین لحظاتی، اگر خشم ما فوراً بر تصمیماتمان غلبه کند، ممکن است واکنشی نشان دهیم که بعدها پشیمانی به همراه داشته باشد. مانند آبی که جوش میآید و در آن هیچ چیزی قابل مشاهده نیست، ذهن ما در خشم هیچ گاه نمیتواند تصمیم درست بگیرد.
در این موقعیتها، اگر چند ثانیه صبر کنیم چه در جسم و چه در ذهن لحظات سختتر را پشت سر خواهیم گذاشت و در نهایت تصمیمات عاقلانهتری خواهیم گرفت. صبر، درست مانند زمانی که آب از حالت جوشیدن می ایستد و دوباره به آرامش میرسد، میتواند جلوی فوران احساسات و واکنشهای سریع را بگیرد. وقتی در لحظات خشم قرار داریم باید خود را متوقف کنیم، چند لحظه دست نگه داریم و به خود فرصت دهیم تا از هیجانات خود فاصله بگیریدم.
فرض کنیم در حال مشاجره با کسی هستیم که همواره ما را تحریک میکند. وقتی که ما با خشم واکنش نشان میدهیم ،احتمال دارد که جملهای بگوییم که بعداً پشیمان شویم. اما اگر این بار صبر کنیم، چند لحظه از او فاصله بگیریم و بعد به آرامی تصمیم بگیریم، خواهیم دید که بسیاری از کلمات و رفتارهایی که ابتدا به نظرمان درست میرسیدند، به هیچ عنوان ارزش ابراز ندارند. چنین صبری نه تنها به ما کمک میکند تا از درگیریهای بیشتر جلوگیری کنیم، بلکه به ما فرصت میدهد تا بر احساسات خود تسلط پیدا کنیم و واقعیت را واضحتر ببینم.
پیامبر گرامی اسلام صلیاللهعلیهوسلم در مورد کنترل خشم به یکی از صحابه فرمودند: «لَا تَغْضَبْ وَلَکَ الجَنَّةُ» خشمگین نشو، که برای تو بهشت است.بنا بر این درس روشن اگر در برابر تحریکات و خشمها، خود را کنترل کنیم، نه تنها از مشکلات بزرگتر اجتناب کردهایم بلکه پاداشهای عظیمی در دنیا و آخرت خواهیم داشت. در واقع، در لحظات خشم باید به یاد داشته باشیم که کنترل آن به نوعی پاسخی به خداوند و رسیدن به سعادت نهایی است.
وقتی از حالت خشم و هیجان دور میشویم و ذهن ما دوباره به آرامش میرسد، در حقیقت از دنیای آب جوش بیرون آمدهایم. حالا میتوانیم با چشمهایی بازتر، واقعیت را به وضوح ببینیم گاهی اوقات، در لحظات عصبانیت، ما تصمیماتی میگیریم که در کوتاهمدت به نظر درست میآید، اما در درازمدت باعث پشیمانی میشود. بنابراین، به یاد داشته باشیم که کنترل خشم نه تنها یک فضیلت فردی است بلکه باعث ایجاد روابط بهتر و زندگی آرامتر خواهد شد.
شفیع صادقی
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍88❤29👎10
PiranshahrRudaw
🔴 #فوری// ➖فوت یک کارگر پیرانشهری در اقلیم کردستان بر اثر حادثه تصادف به گزارش خبرنگار پیرانشهر رووداو به نقل از یک منبع آگاه، چند روز پیش یک شهروند پیرانشهری با هویت «سلیمان ق.ز) بر اثر حادثه تصادف در شهر اربیل اقلیم کردستان جان باخت. بر اساس این گزارش…
🖇 #یادداشت_روز
➖وقتی نانآوری به بهای جان تمام میشود؛ سرنوشت تلخ کارگران پیرانشهر آنسوی مرز!
✍محمدامین پادگانه - خبرنگار پیرانشهر رووداو
هر روز، از دل همین خیابانهای پیرانشهر، جوانانی راهی اقلیم کردستان میشوند؛ با کولهباری از امید، با دستانی خالی اما دلی پُر از آرزو. میروند نه برای رویاپردازی، بلکه برای نان؛ برای اینکه شرمنده نگاه خانواده نباشند، برای اینکه چراغ خانهای خاموش نماند.
اما آنسوی مرز، همیشه پایان راه به روشنایی ختم نمیشود. برای برخی از این کارگران، غربت تنها دوری از خانه نیست؛ غربت، حادثه است، درد است، شکستگی استخوان و گاهی… مرگ. خبرهایی که هر از گاهی میرسد، دل یک شهر را میلرزاند: «حادثه کار»، «سقوط از ارتفاع»، «برقگرفتگی»، «بازگشت پیکر بیجان».
این اتفاقات ناخوشایند، تنها یک تراژدی فردی نیست؛ زخمی عمیق بر پیکره اجتماعی پیرانشهر است. وقتی جوانی ناچار میشود برای تأمین حداقلهای زندگی، جانش را در محیطهای کاری ناایمن و بدون پشتوانه بیمهای به خطر بیندازد، باید ریشهها را جستوجو کرد؛ ریشههایی که به بیکاری، نبود فرصت شغلی پایدار، ضعف حمایتهای قانونی و بیتوجهی به کرامت نیروی کار بازمیگردد.
تحلیل این واقعیت تلخ، ما را به یک پرسش جدی میرساند: چرا جوان پیرانشهری باید امنیت جانی خود را قربانی لقمه نانی کند؟ چرا توسعه و اشتغال در زادگاهش بهگونهای رقم نخورده که او ناچار به انتخاب بین «ماندن و بیکار بودن» یا «رفتن و جان دادن» شود؟
امروز نیازمند نگاه مسئولانه نهادهای متولی هستیم؛ از ایجاد اشتغال واقعی در داخل منطقه گرفته تا ساماندهی قانونی اشتغال مرزی، آموزش ایمنی کار و پیگیری حقوقی حوادثی که در سکوت از کنارشان عبور میشود. جان این جوانان، آمار نیست؛ هرکدام دنیایی از آرزوست که میتواند ناتمام بماند.
پیرانشهر، شهر کار و تلاش است؛ شایسته نیست که فرزندانش برای زنده ماندن، تا مرز مرگ پیش بروند. این درد، فقط درد خانوادههای داغدار نیست؛ درد یک جامعه است که چشمانتظار تدبیر، عدالت و امید مانده است.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
➖وقتی نانآوری به بهای جان تمام میشود؛ سرنوشت تلخ کارگران پیرانشهر آنسوی مرز!
✍محمدامین پادگانه - خبرنگار پیرانشهر رووداو
هر روز، از دل همین خیابانهای پیرانشهر، جوانانی راهی اقلیم کردستان میشوند؛ با کولهباری از امید، با دستانی خالی اما دلی پُر از آرزو. میروند نه برای رویاپردازی، بلکه برای نان؛ برای اینکه شرمنده نگاه خانواده نباشند، برای اینکه چراغ خانهای خاموش نماند.
اما آنسوی مرز، همیشه پایان راه به روشنایی ختم نمیشود. برای برخی از این کارگران، غربت تنها دوری از خانه نیست؛ غربت، حادثه است، درد است، شکستگی استخوان و گاهی… مرگ. خبرهایی که هر از گاهی میرسد، دل یک شهر را میلرزاند: «حادثه کار»، «سقوط از ارتفاع»، «برقگرفتگی»، «بازگشت پیکر بیجان».
این اتفاقات ناخوشایند، تنها یک تراژدی فردی نیست؛ زخمی عمیق بر پیکره اجتماعی پیرانشهر است. وقتی جوانی ناچار میشود برای تأمین حداقلهای زندگی، جانش را در محیطهای کاری ناایمن و بدون پشتوانه بیمهای به خطر بیندازد، باید ریشهها را جستوجو کرد؛ ریشههایی که به بیکاری، نبود فرصت شغلی پایدار، ضعف حمایتهای قانونی و بیتوجهی به کرامت نیروی کار بازمیگردد.
تحلیل این واقعیت تلخ، ما را به یک پرسش جدی میرساند: چرا جوان پیرانشهری باید امنیت جانی خود را قربانی لقمه نانی کند؟ چرا توسعه و اشتغال در زادگاهش بهگونهای رقم نخورده که او ناچار به انتخاب بین «ماندن و بیکار بودن» یا «رفتن و جان دادن» شود؟
امروز نیازمند نگاه مسئولانه نهادهای متولی هستیم؛ از ایجاد اشتغال واقعی در داخل منطقه گرفته تا ساماندهی قانونی اشتغال مرزی، آموزش ایمنی کار و پیگیری حقوقی حوادثی که در سکوت از کنارشان عبور میشود. جان این جوانان، آمار نیست؛ هرکدام دنیایی از آرزوست که میتواند ناتمام بماند.
پیرانشهر، شهر کار و تلاش است؛ شایسته نیست که فرزندانش برای زنده ماندن، تا مرز مرگ پیش بروند. این درد، فقط درد خانوادههای داغدار نیست؛ درد یک جامعه است که چشمانتظار تدبیر، عدالت و امید مانده است.
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
👍137😢83❤24👎5🤔3
➖ #یادداشت_شهروندی
🔴 ترافیک کلافهکننده زمستانی در پیرانشهر؛ وقتی برف، کوچهها را از مسیر فرار به گره ترافیکی تبدیل کرد
این روزها عبور و مرور در معابر اصلی پیرانشهر به یکی از دغدغههای جدی شهروندان تبدیل شده است؛ ترافیکی سنگین و فرساینده که اعصاب رانندگان را بههم ریخته و زمانهای روزمره مردم را بلعیده است. بررسیهای میدانی نشان میدهد بخش مهمی از این وضعیت، به باقی ماندن حجم قابل توجه برف در کوچهها و معابر فرعی بازمیگردد؛ مسیرهایی که پیشتر بهعنوان راههای فرار از شلوغی خیابانهای اصلی عمل میکردند اما حالا خود به بنبستهای سفیدپوش بدل شدهاند.
در روزهای گذشته، انباشت برف در بسیاری از کوچهها باعث شده عرض معابر کاهش یابد و خودروها نتوانند از این مسیرهای فرعی برای دور زدن گرههای ترافیکی استفاده کنند. همین مسئله فشار مضاعفی را بر خیابانهای اصلی وارد کرده و در ساعات اوج تردد، صفهای طولانی خودروها و توقفهای ممتد را رقم زده است.
پیش از این، کوچههای فرعی نقش مهمی در توزیع بار ترافیکی داشتند و امکان انتخاب مسیر جایگزین را فراهم میکردند، اما اکنون با مسدود شدن یا نیمهباز بودن این معابر به دلیل برفروبی ناقص، عملاً همه خودروها به چند محور محدود هدایت میشوند؛ موضوعی که به تشدید قفلشدگی ترافیکی انجامیده است.
در چنین شرایط زمستانی، اولویتبندی برفروبی تنها در خیابانهای اصلی کافی نیست و پاکسازی کوچهها، بهویژه معابر اتصالدهنده به شریانهای مهم شهری، نقشی کلیدی در روانسازی تردد دارد. اگر شبکه معابر فرعی بهدرستی فعال شود، بخشی از فشار موجود بر خیابانهای مرکزی کاهش خواهد یافت.
در عین حال، انتظار میرود هماهنگی بیشتر میان دستگاههای عضو شورای ترافیک، افزایش حضور پلیس راهنمایی و رانندگی در نقاط گرهدار و اطلاعرسانی دقیق به شهروندان درباره مسیرهای قابل تردد، بتواند از شدت این نابسامانی بکاهد.
حال باید دید در روزهای آینده، با تداوم عملیات برفروبی و تصمیمات ترافیکی هدفمند، آیا کوچههای سفیدپوش بار دیگر به مسیرهای نجاتبخش رانندگان تبدیل خواهند شد یا نه؟!
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
🔴 ترافیک کلافهکننده زمستانی در پیرانشهر؛ وقتی برف، کوچهها را از مسیر فرار به گره ترافیکی تبدیل کرد
این روزها عبور و مرور در معابر اصلی پیرانشهر به یکی از دغدغههای جدی شهروندان تبدیل شده است؛ ترافیکی سنگین و فرساینده که اعصاب رانندگان را بههم ریخته و زمانهای روزمره مردم را بلعیده است. بررسیهای میدانی نشان میدهد بخش مهمی از این وضعیت، به باقی ماندن حجم قابل توجه برف در کوچهها و معابر فرعی بازمیگردد؛ مسیرهایی که پیشتر بهعنوان راههای فرار از شلوغی خیابانهای اصلی عمل میکردند اما حالا خود به بنبستهای سفیدپوش بدل شدهاند.
در روزهای گذشته، انباشت برف در بسیاری از کوچهها باعث شده عرض معابر کاهش یابد و خودروها نتوانند از این مسیرهای فرعی برای دور زدن گرههای ترافیکی استفاده کنند. همین مسئله فشار مضاعفی را بر خیابانهای اصلی وارد کرده و در ساعات اوج تردد، صفهای طولانی خودروها و توقفهای ممتد را رقم زده است.
پیش از این، کوچههای فرعی نقش مهمی در توزیع بار ترافیکی داشتند و امکان انتخاب مسیر جایگزین را فراهم میکردند، اما اکنون با مسدود شدن یا نیمهباز بودن این معابر به دلیل برفروبی ناقص، عملاً همه خودروها به چند محور محدود هدایت میشوند؛ موضوعی که به تشدید قفلشدگی ترافیکی انجامیده است.
در چنین شرایط زمستانی، اولویتبندی برفروبی تنها در خیابانهای اصلی کافی نیست و پاکسازی کوچهها، بهویژه معابر اتصالدهنده به شریانهای مهم شهری، نقشی کلیدی در روانسازی تردد دارد. اگر شبکه معابر فرعی بهدرستی فعال شود، بخشی از فشار موجود بر خیابانهای مرکزی کاهش خواهد یافت.
در عین حال، انتظار میرود هماهنگی بیشتر میان دستگاههای عضو شورای ترافیک، افزایش حضور پلیس راهنمایی و رانندگی در نقاط گرهدار و اطلاعرسانی دقیق به شهروندان درباره مسیرهای قابل تردد، بتواند از شدت این نابسامانی بکاهد.
حال باید دید در روزهای آینده، با تداوم عملیات برفروبی و تصمیمات ترافیکی هدفمند، آیا کوچههای سفیدپوش بار دیگر به مسیرهای نجاتبخش رانندگان تبدیل خواهند شد یا نه؟!
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
❤22👍8👎5
🖇 #یادداشت_شهروندی
🔴همدلی در خانه، سپر فشار معیشت؛ خانوادهها چگونه بار سنگین نانآوران را سبکتر کنند؟
این روزها فشار اقتصادی بر بسیاری از خانوادهها سایه انداخته و بیش از همه، پدران نانآوری را تحت تأثیر قرار داده که با تمام توان تلاش میکنند حداقلهای زندگی را برای همسر و فرزندانشان فراهم کنند. مردانی که هر صبح با دغدغه هزینههای روزمره از خانه خارج میشوند و شبها با حسابوکتابهای ناتمام به خانه بازمیگردند؛ حسابهایی که گاهی حتی با صرفهجویی هم بهسختی جور درمیآید.
در چنین شرایطی، همراهی و درک خانواده نقشی تعیینکننده دارد. فشار روانی ناشی از توقعات بالا، درخواستهای خارج از توان مالی یا مقایسه با دیگران، میتواند روحیه نانآور خانواده را فرسوده و انگیزه او را کاهش دهد. بسیاری از پدران، بار مشکلات اقتصادی را در دل نگه میدارند و ترجیح میدهند اضطراب خود را بروز ندهند؛ اما این سکوت به معنای نبود مشکل نیست.
مدیریت هزینهها، اولویتبندی مخارج و پرهیز از خرجهای غیرضروری، امروز بیش از هر زمان دیگری به یک ضرورت خانوادگی تبدیل شده است. گفتوگوی صادقانه میان اعضای خانواده درباره وضعیت اقتصادی، تنظیم بودجه ماهانه و حذف هزینههایی که میتوان موقتاً از آنها چشم پوشید، میتواند بخشی از این فشار سنگین را کاهش دهد. سادهزیستی نه از سر اجبار، بلکه بهعنوان یک انتخاب جمعی برای عبور از روزهای دشوار، میتواند آرامش بیشتری به فضای خانه ببخشد.
همچنین نقش مادران در مدیریت اقتصادی خانه و آموزش فرزندان برای قناعت و درک شرایط، بسیار کلیدی است. کودکانی که از سنین پایین با مفهوم ارزش پول و محدودیتهای مالی آشنا میشوند، کمتر دچار توقعات غیرواقعبینانه خواهند شد و بهجای گلایه، همراه خانواده میشوند.
این روزها بیش از هر زمان دیگری به همدلی نیاز داریم. خانواده، نخستین پناهگاه روانی پدران نانآور است؛ جایی که باید آرامش بگیرند نه اینکه بار سنگینتری بر دوششان گذاشته شود. همراهی، صبوری و مدیریت مشترک هزینهها میتواند کمک کند تا این دوره سخت اقتصادی با آسیبهای کمتر سپری شود و بنیان خانواده، علیرغم تنگناها، استوار باقی بماند.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
🔴همدلی در خانه، سپر فشار معیشت؛ خانوادهها چگونه بار سنگین نانآوران را سبکتر کنند؟
این روزها فشار اقتصادی بر بسیاری از خانوادهها سایه انداخته و بیش از همه، پدران نانآوری را تحت تأثیر قرار داده که با تمام توان تلاش میکنند حداقلهای زندگی را برای همسر و فرزندانشان فراهم کنند. مردانی که هر صبح با دغدغه هزینههای روزمره از خانه خارج میشوند و شبها با حسابوکتابهای ناتمام به خانه بازمیگردند؛ حسابهایی که گاهی حتی با صرفهجویی هم بهسختی جور درمیآید.
در چنین شرایطی، همراهی و درک خانواده نقشی تعیینکننده دارد. فشار روانی ناشی از توقعات بالا، درخواستهای خارج از توان مالی یا مقایسه با دیگران، میتواند روحیه نانآور خانواده را فرسوده و انگیزه او را کاهش دهد. بسیاری از پدران، بار مشکلات اقتصادی را در دل نگه میدارند و ترجیح میدهند اضطراب خود را بروز ندهند؛ اما این سکوت به معنای نبود مشکل نیست.
مدیریت هزینهها، اولویتبندی مخارج و پرهیز از خرجهای غیرضروری، امروز بیش از هر زمان دیگری به یک ضرورت خانوادگی تبدیل شده است. گفتوگوی صادقانه میان اعضای خانواده درباره وضعیت اقتصادی، تنظیم بودجه ماهانه و حذف هزینههایی که میتوان موقتاً از آنها چشم پوشید، میتواند بخشی از این فشار سنگین را کاهش دهد. سادهزیستی نه از سر اجبار، بلکه بهعنوان یک انتخاب جمعی برای عبور از روزهای دشوار، میتواند آرامش بیشتری به فضای خانه ببخشد.
همچنین نقش مادران در مدیریت اقتصادی خانه و آموزش فرزندان برای قناعت و درک شرایط، بسیار کلیدی است. کودکانی که از سنین پایین با مفهوم ارزش پول و محدودیتهای مالی آشنا میشوند، کمتر دچار توقعات غیرواقعبینانه خواهند شد و بهجای گلایه، همراه خانواده میشوند.
این روزها بیش از هر زمان دیگری به همدلی نیاز داریم. خانواده، نخستین پناهگاه روانی پدران نانآور است؛ جایی که باید آرامش بگیرند نه اینکه بار سنگینتری بر دوششان گذاشته شود. همراهی، صبوری و مدیریت مشترک هزینهها میتواند کمک کند تا این دوره سخت اقتصادی با آسیبهای کمتر سپری شود و بنیان خانواده، علیرغم تنگناها، استوار باقی بماند.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍41❤14😢3
🖇 #یادداشت_روز
🔴کودکان را سپر اضطرابهای این روزها نکنیم؛ خانه باید پناه امن باشد، نه بازتاب اخبار تلخ
در روزهایی که فضای عمومی جامعه آکنده از خبرهای نگرانکننده، التهابهای سیاسی، سایه جنگ و فشارهای اقتصادی است، بیش از هر زمان دیگری باید مراقب روح و روان کودکانمان باشیم. کودکان، برخلاف ظاهر آرامشان، بسیار حساستر از آن چیزی هستند که تصور میکنیم؛ آنها نگرانیها را از لحن صحبت بزرگترها، از تیتر اخبار، از گفتوگوهای تلفنی و حتی از سکوتهای سنگین خانه دریافت میکنند.
بازگویی مداوم اخبار جنگ، تحلیلهای اقتصادی تلخ، یا نگرانیهای معیشتی در حضور کودکان، اگرچه شاید برای بزرگترها نوعی تخلیه روانی باشد، اما برای ذهن کودک میتواند به اضطراب مزمن، ترس از آینده، بیخوابی، افت تحصیلی و حتی گوشهگیری منجر شود. کودک هنوز ابزار ذهنی لازم برای تحلیل این مسائل پیچیده را ندارد؛ او فقط «خطر» را میشنود و آن را به زندگی روزمره خود تعمیم میدهد.
خانواده در چنین شرایطی باید به پناهگاه روانی کودک تبدیل شود؛ جایی امن که در آن احساس ثبات، محبت و امید جریان دارد. این به معنای نادیده گرفتن واقعیتها نیست، بلکه به معنای مدیریت نحوه انتقال آنهاست. اگر کودکی پرسشی درباره اخبار مطرح میکند، بهتر است پاسخی کوتاه، صادقانه و متناسب با سنش بدهیم، بدون اغراق، بدون پیشبینیهای تیره و بدون انتقال اضطراب شخصی خودمان.
کاهش تماشای اخبار در خانه، پرهیز از بحثهای پرتنش مقابل کودکان، جایگزین کردن گفتوگوهای آرامبخش، بازی، مطالعه و فعالیتهای خانوادگی میتواند تا حد زیادی از فشار روانی بر آنها بکاهد. کودکان بیش از هر چیز به این نیاز دارند که احساس کنند بزرگترها اوضاع را تحت کنترل دارند و مراقبشان هستند.
در روزگار پرتنش، شاید نتوانیم شرایط بیرونی را تغییر دهیم، اما میتوانیم فضای خانه را امنتر کنیم. محافظت از سلامت روان کودکان، سرمایهگذاری برای آینده جامعه است؛ کودکانی که امروز با اضطراب بزرگ شوند، فردا با ترس تصمیم خواهند گرفت. بیایید اجازه دهیم کودکیشان را زندگی کنند، نه اینکه بار سنگین نگرانیهای بزرگترها را بر شانههای کوچکشان بگذاریم.
✍ محمدامین پادگانه - خبرنگار پیرانشهر رووداو
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
🔴کودکان را سپر اضطرابهای این روزها نکنیم؛ خانه باید پناه امن باشد، نه بازتاب اخبار تلخ
در روزهایی که فضای عمومی جامعه آکنده از خبرهای نگرانکننده، التهابهای سیاسی، سایه جنگ و فشارهای اقتصادی است، بیش از هر زمان دیگری باید مراقب روح و روان کودکانمان باشیم. کودکان، برخلاف ظاهر آرامشان، بسیار حساستر از آن چیزی هستند که تصور میکنیم؛ آنها نگرانیها را از لحن صحبت بزرگترها، از تیتر اخبار، از گفتوگوهای تلفنی و حتی از سکوتهای سنگین خانه دریافت میکنند.
بازگویی مداوم اخبار جنگ، تحلیلهای اقتصادی تلخ، یا نگرانیهای معیشتی در حضور کودکان، اگرچه شاید برای بزرگترها نوعی تخلیه روانی باشد، اما برای ذهن کودک میتواند به اضطراب مزمن، ترس از آینده، بیخوابی، افت تحصیلی و حتی گوشهگیری منجر شود. کودک هنوز ابزار ذهنی لازم برای تحلیل این مسائل پیچیده را ندارد؛ او فقط «خطر» را میشنود و آن را به زندگی روزمره خود تعمیم میدهد.
خانواده در چنین شرایطی باید به پناهگاه روانی کودک تبدیل شود؛ جایی امن که در آن احساس ثبات، محبت و امید جریان دارد. این به معنای نادیده گرفتن واقعیتها نیست، بلکه به معنای مدیریت نحوه انتقال آنهاست. اگر کودکی پرسشی درباره اخبار مطرح میکند، بهتر است پاسخی کوتاه، صادقانه و متناسب با سنش بدهیم، بدون اغراق، بدون پیشبینیهای تیره و بدون انتقال اضطراب شخصی خودمان.
کاهش تماشای اخبار در خانه، پرهیز از بحثهای پرتنش مقابل کودکان، جایگزین کردن گفتوگوهای آرامبخش، بازی، مطالعه و فعالیتهای خانوادگی میتواند تا حد زیادی از فشار روانی بر آنها بکاهد. کودکان بیش از هر چیز به این نیاز دارند که احساس کنند بزرگترها اوضاع را تحت کنترل دارند و مراقبشان هستند.
در روزگار پرتنش، شاید نتوانیم شرایط بیرونی را تغییر دهیم، اما میتوانیم فضای خانه را امنتر کنیم. محافظت از سلامت روان کودکان، سرمایهگذاری برای آینده جامعه است؛ کودکانی که امروز با اضطراب بزرگ شوند، فردا با ترس تصمیم خواهند گرفت. بیایید اجازه دهیم کودکیشان را زندگی کنند، نه اینکه بار سنگین نگرانیهای بزرگترها را بر شانههای کوچکشان بگذاریم.
✍ محمدامین پادگانه - خبرنگار پیرانشهر رووداو
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
❤70👍30👎4🕊1🙈1
🖇 #یادداشت_روز
پدری بر زمین نشسته است؛ نه برای آسایش، بلکه برای لحظهای مکث میان سنگینی زندگی. نانی ساده در دست دارد و نگاهش به زمین دوخته شده؛ همان دستانی که ساعاتی پیش بار سنگینی را حمل کردهاند تا چراغ خانهای خاموش نماند.
این تصویر، روایت پدران کولبرِ مسیر تمرچین است؛ مردانی که شاید از راههای کوهستانی عبور نکنند، اما سختی مسیرشان کمتر نیست. ساعتها انتظار، سرمای هوا، بیثباتی کار، نگرانی از برگشتن دستخالی و فشار جسمی بارهایی که ستون فقرات را خم میکند، بخشی از روزمرگی آنهاست. سختی فقط در شیب کوه خلاصه نمیشود؛ در فرسودگی تن و اضطراب نان شب هم هست.
پدران کولبر، هر روز با امیدی خاموش از خانه بیرون میزنند و با بدنی خسته بازمیگردند؛ امیدشان نه به رفاه، بلکه به دوام آوردن است. هر قدمشان دعایی است برای آینده فرزندانشان؛ برای اینکه شاید روزی مجبور نباشند همین راه دشوار را ادامه دهند.
این تصویر روایت نجابت مردانی است که درد را در سکوت تحمل میکنند و شکایت را قورت میدهند. مردانی که پشت نگاههای خستهشان، سالها تلاش و بیقراری پنهان شده است.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
پدری بر زمین نشسته است؛ نه برای آسایش، بلکه برای لحظهای مکث میان سنگینی زندگی. نانی ساده در دست دارد و نگاهش به زمین دوخته شده؛ همان دستانی که ساعاتی پیش بار سنگینی را حمل کردهاند تا چراغ خانهای خاموش نماند.
این تصویر، روایت پدران کولبرِ مسیر تمرچین است؛ مردانی که شاید از راههای کوهستانی عبور نکنند، اما سختی مسیرشان کمتر نیست. ساعتها انتظار، سرمای هوا، بیثباتی کار، نگرانی از برگشتن دستخالی و فشار جسمی بارهایی که ستون فقرات را خم میکند، بخشی از روزمرگی آنهاست. سختی فقط در شیب کوه خلاصه نمیشود؛ در فرسودگی تن و اضطراب نان شب هم هست.
پدران کولبر، هر روز با امیدی خاموش از خانه بیرون میزنند و با بدنی خسته بازمیگردند؛ امیدشان نه به رفاه، بلکه به دوام آوردن است. هر قدمشان دعایی است برای آینده فرزندانشان؛ برای اینکه شاید روزی مجبور نباشند همین راه دشوار را ادامه دهند.
این تصویر روایت نجابت مردانی است که درد را در سکوت تحمل میکنند و شکایت را قورت میدهند. مردانی که پشت نگاههای خستهشان، سالها تلاش و بیقراری پنهان شده است.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
😢213❤77👎5🕊3👏1