بکش، اما عذاب وجدان نداشته باش
کدام خدا به خشونتِ بی‌مسئولیت نیاز دارد؟

پیام همراهان

اخیراً یکی از حامیان حکومت، حسام‌الدین حائری‌زاده یزدی، در سخنانی که با ارجاع‌های دینی همراه است، صحنه‌ی اعتراض خیابانی را «میدان جنگ» می‌نامد و کشتنِ معترض را امری مفروض می‌گیرد. مسئله‌ی اصلی در این روایت نه حرمت جان انسان، بلکه «حالِ دلِ قاتل» است: اینکه پس از کشتن، مبادا از خشم و نفرت بر پیکر بی‌جان لگد بزند؛ نه از سرِ احترام به جان انسان، بلکه چون داشتن نفرت، نشانه‌ی «شرک» و خلل در «توحید» معرفی می‌شود. پیام پنهان روشن است: بکش، اما با قلبِ «پاک».
این جابه‌جاییِ خطرناک، نقطه‌ی کانونی خشونتِ سازمان‌یافته است. پرسش اساسیِ اخلاقی ـ «آیا حق داشتی بکشی؟» ـ حذف می‌شود و جایش را پرسشی روان‌شناختی می‌گیرد: «با چه نیتی کشتی؟» وقتی فعلِ قتل از دایره‌ی مسئولیت بیرون رانده شد، وجدان هم به مانع تبدیل می‌شود؛ دلسوزی «ضعف» می‌شود و تردید «گناه».
در گام بعد، زبانِ انسان‌زدایی وارد می‌شود: جامعه به حق و باطل، پاک و ناپاک، خبیث و طیب تقسیم می‌گردد. معترض دیگر شهروند نیست؛ «آلودگی» است. و وقتی طرف مقابل ذاتاً آلوده معرفی شد، حذفش جنایت نیست؛ «پالایش» است. سپس خشونت به «طرح الهی» متصل می‌شود: کشتار صحنه‌ی آزمون است، مرگ‌ها «تمییز»اند، و گلوله‌ها اجزای نقشه‌ای مقدس. در این روایت، قاتل قاتل نیست؛ ابزار است.
اما ابزار مسئولیت ندارد. ابزار شرم نمی‌کند، تردید نمی‌کند، و شب راحت می‌خوابد. این همان مهندسی اعتقادی است که انسانِ فاعل را تهی می‌کند تا خشونت بی‌عذاب‌وجدان تولید شود. پرسشِ واقعی این‌جاست: کدام خدا به تعطیلِ وجدان، به قتلِ بی‌مسئولیت، و به انسانِ ابزارشده نیاز دارد؟ اگر پاسخ روشن است، پس باید شجاعت بازگرداندن مسئولیت به انسان را داشت؛ جایی که اخلاق آغاز می‌شود.

#اخلاق #جنایت_علیه_بشریت #جنایت_مقدس #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

سلامت ذهن و روان در شرایط دشوار، ۴- شناخت آسیب‌ها

محیط زندان برای سلامت روان خطرناک است.

طبق آمارهای سال ۱۳۹۶ شیوع اختلال‌های روانی میان زندانیان دست کم تا سه برابر بیش‌تر از میزان شیوع آن در جمعیت کشور است.

ورق بزنید و این اینفوگرافی را دنبال کنید.

https://tavaana.org/mental-health-for-prisoners-4/


#روانشناسی
#نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech