وقتی فرمان قانون را بی‌اثر می‌کند!
تعلیق قانون در شب‌های خونین دی‌ماه

پیام همراهان

در هر نظام حقوقی، قانون برای روزهای آرام نوشته نمی‌شود؛ قانون دقیقاً برای لحظه‌های بحران است. ارزش «حاکمیت قانون» زمانی آشکار می‌شود که قدرت سیاسی با اعتراض، ناآرامی یا بحران مشروعیت مواجه می‌شود. اگر در همین لحظه‌ها، قواعد حقوقی کنار گذاشته شوند، آنچه باقی می‌ماند نه نظم، بلکه قدرت عریان است.
در علوم سیاسی، از مفهومی سخن گفته می‌شود به نام «وضعیت استثنایی». به تعبیر کارل اشمیت، حاکم کسی است که درباره وضعیت استثنایی تصمیم می‌گیرد. اما مسئله از جایی آغاز می‌شود که این وضعیت، بهانه‌ای برای تعلیق عملی قانون گردد. جورجو آگامبن هشدار می‌دهد که عادی‌سازی وضعیت استثنایی می‌تواند شهروندان را از جایگاه «صاحب حق» به موجوداتی فاقد تضمین حقوقی تنزل دهد؛ انسان‌هایی که دیگر حمایت قانون را پشت سر خود نمی‌بینند.
شب‌های خونین دی‌ماه، فارغ از روایت‌های رسمی و غیررسمی، برای بسیاری از شهروندان با این تجربه گره خورد که قانون در عمل بی‌اثر شده است. وقتی حق تجمع بی‌معنا شود، وقتی بازداشت‌شده از تضمین دادرسی عادلانه محروم بماند، و وقتی استفاده از زور از حدود تناسب و ضرورت فراتر رود، دیگر با اجرای قانون مواجه نیستیم؛ با غلبه «فرمان» روبه‌رو هستیم. فرمانی که الزاماً در متن قانون نوشته نشده، اما در عمل بر جان انسان‌ها حاکم می‌شود.
تعلیق قانون صرفاً تعلیق چند ماده حقوقی نیست؛ تعلیق اطمینان مردم است. شهروند زمانی به نظم سیاسی اعتماد می‌کند که بداند حتی در صورت اعتراض یا مخالفت، جان و کرامتش مصون است. اگر این اطمینان فروبپاشد، شکافی عمیق در سرمایه اجتماعی شکل می‌گیرد. ترس جای اعتماد را می‌گیرد و جامعه وارد چرخه‌ای از خشم، بهت و آسیب روانی جمعی می‌شود.
حکومت‌ها ممکن است در لحظه‌های بحران، بقا را اولویت نخست خود بدانند. اما اگر حفظ نظم به قیمت بی‌اثر شدن قانون تمام شود، در واقع همان بنیانی تضعیف می‌شود که نظم بر آن استوار است. قانون زمانی معنا دارد که در سخت‌ترین شب‌ها نیز پابرجا بماند. اگر فقط در روزهای آرام معتبر باشد، دیگر «قانون» نیست، بلکه توافقی موقت است که با نخستین طوفان کنار گذاشته می‌شود.
شب‌های دی‌ماه، هر داوری‌ای که درباره آن‌ها صورت گیرد، یک پرسش بنیادین پیش‌روی ما می‌گذارد:
آیا قانون قرار است مهارکننده قدرت باشد، یا خود در برابر قدرت تعلیق می‌شود؟
پاسخ به این پرسش، سرنوشت حقوق شهروندی را رقم می‌زند.

#جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی #قانون #قدرت


@Tavaana_TavaanaTech

روایتی هولناک از شکنجه در بازداشتگاه اداره اطلاعات مشهد

هشدار: این گزارش حاوی توصیف‌های شدید از شکنجه و خشونت در بازداشتگاه است و ممکن است برای برخی مخاطبان آزاردهنده یا ناراحت‌کننده باشد.

روایتی هولناک از شکنجه‌ وحشیانه یکی از زندانیان به دست ما رسیده است. این زندانی و افرادی که واسطه شدند روایت به دست ما برسد برای ما موثق و شناخته شده هستند. آن‌ها ریسک بزرگی را قبول کردند تا این جنایت افشا گردد.

بخوانید:

«شبی که منو شکنجه می‌کردند در اداره اطلاعات مشهد، که کلاً لباس‌های بنده را درآورده و کف زمین پر از آب بود و آب ریخته بودند و با شوکر ۴ ۵ نفری به زمین می‌زدند من را از زیر برق می‌گرفت به کلیه‌ها و بیضه‌ها و به دهانم شوکر می‌زدند و بعد از کلی کتک خوردن آمدند من را پاهایم را بستند به یک صندلی تک دسته من کل این تایم چشمام بسته بود همون جایی که پامو به صندلی بستند آمدند شورت بنده را درآورده و با یک چیز من حس کردم مثل انبر آمدند آلت تناسلی بنده را گرفته و چند دور چرخاند و یه دفعه کشید رو به سمت بالا که من حس کردم یک متر از زمین کنده شدم و چنان دردی به من وارد شد که اصلاً هیچ توصیفی در موردش ندارم بگم بعد میله‌ای آوردن می‌خواستند در باسن بنده فرو کنند و مدام فشار دادند فشار دادند اما من مقاومت کردم از درد و آنچنان دردی داشت که پشت باسنم پاره شد
و مدام با یک چیزی مثل شلاق از پایین به بالا از بالا به پایین با چوب‌باتون با همه چی به سر و بدن من زدن و من در آنجا زمانی که فحش دادم به همه اینها، پارچه‌ی بزرگ خیسی توی دهان من کردند و خواستند با آب من را خفه کنند اما به هر حال آنجا هم از مرگ جان سالم به در بردم و آنجا چشم‌بند یک آن از چشم‌های من باز شد و من چند نفرشان را دیدم و دیدم پاهایم به یک صندلی تک دسته بسته شده است و دیگر بیهوش شدم تا فهمیدم به جرم گروهک تروریستی و ترور دادستان فرماندار و مامور امنیت در بیمارستان زندان هستم.»

#مشهد #شکنجه #جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech