بازداشت سعید حسنی، شهروند بهائی در شیراز؛ انتقال به زندان عادل‌آباد

در ادامه روند بازداشت شهروندان بهائی در ایران، سعید حسنی، شهروند ۳۷ ساله بهائی ساکن شیراز، روز ۲ تیرماه توسط مأموران سپاه بازداشت و به زندان عادل‌آباد شیراز منتقل شد.

بر اساس اطلاعات دریافتی، حدود ساعت ۱۰ صبح روز ۲ تیر، مأموران سپاه با حضور در محل کار سعید حسنی، وی را با رفتاری خشن و نامناسب بازداشت کردند. پس از آن، مأموران به منزل این شهروند مراجعه کرده و ضمن تفتیش خانه، وسایل شخصی از جمله تلفن همراه و دیگر تجهیزات الکترونیکی را ضبط کردند.

بر پایه این گزارش، سعید حسنی پس از بازداشت به زندان عادل‌آباد شیراز منتقل شده است.

سعید حسنی پیش‌تر نیز در تیرماه ۱۳۹۵ بازداشت شده بود. وی پس از چند ماه بازداشت موقت، با تودیع وثیقه آزاد شد و در ادامه، دادگاه حکم تبرئه او را صادر کرد. با این حال، با اعمال ماده ۴۷۷ قانون آیین دادرسی کیفری، پرونده وی بار دیگر به جریان افتاد و سرنوشت نهایی آن تا زمان بازداشت اخیر همچنان نامشخص باقی مانده بود.

تا زمان تنظیم این گزارش، اطلاعاتی درباره دلایل بازداشت اخیر، اتهامات احتمالی یا ارتباط آن با پرونده پیشین این شهروند بهائی منتشر نشده است.

بازداشت سعید حسنی در شرایطی صورت می‌گیرد که گزارش‌ها از ادامه فشارهای امنیتی و برخورد با شهروندان بهائی در نقاط مختلف ایران حکایت دارد؛ روندی که در موارد متعدد با بازداشت، تفتیش منازل، ضبط وسایل شخصی و محدودیت در دسترسی خانواده‌ها به اطلاعات مربوط به وضعیت بازداشت‌شدگان همراه بوده است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #سعید_حسنی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
‌
روز جهانی حمایت از قربانیان شکنجه به عنوان یک ابتکار از سوی سازمان ملل متحد در ۲۶ ژوئن ۱۹۹۷ تعیین شد. این روز به یاد تصویب "کنوانسیون سازمان ملل متحد علیه شکنجه و دیگر مجازات‌ها یا رفتارهای ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز" در ۲۶ ژوئن ۱۹۸۷ گرامی داشته می‌شود. هدف از این روز جلب توجه جهانی به موضوع شکنجه و اثرات مخرب آن بر افراد و جوامع است.

در طول تاریخ، بسیاری از افراد به دلیل باورهای دینی، سیاسی، و ایدئولوژیک خود مورد شکنجه قرار گرفته‌اند. خداناباوران، دین‌ناباوران، و افراد دارای باورهای متفاوت دیگر نیز از این قاعده مستثنی نبوده‌اند و در بسیاری از جوامع با تبعیض، آزار و شکنجه روبرو شده‌اند. شکنجه به عنوان یک ابزار سرکوب برای کنترل و ساکت کردن مخالفان و تقویت قدرت حاکمان استفاده شده است.

در ایران و حکومت جمهوری اسلامی بسیاری از افراد به‌ علت باورهای متفاوت، با خواست حکومت فرقه‌ای شیعه، زندانی و با شکنجه و در مواردی با احکام سلب حیات و اعدام مواجه می‌شوند.

جاوید رحمان، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در ایران، در حاشیه پنجاه و ششمین جلسه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد و جلسه‌ای که با عنوان "بحران مصونیت در ایران؛ از دهه شصت تا مهسا امینی" برگزار شده بود، از شکنجه در کنار اقدامات دیگری نظیر ناپدید شدن اجباری، قتل و اعدام‌های خودسرانه، به مثابه یکی از مصادیق "جنایت علیه بشریت" نام برد که به‌ دست حکومت جمهوری اسلامی از دهه ۱۳۶۰ تا امروز انجام شده است.

شکنجه نه تنها جسمی بلکه روحی و روانی نیز بوده و اثرات طولانی‌مدتی بر قربانیان و خانواده‌هایشان دارد. ایجاد این روز جهانی به عنوان یک فرصت برای آموزش و اطلاع‌رسانی درباره این موضوع و تقویت اقدامات جهانی برای از بین بردن شکنجه و حمایت از حقوق بشر و قربانیان آن است.

این روز همچنین یادآور تعهد جامعه جهانی به حقوق بشر و ضرورت ادامه مبارزه با هر گونه شکنجه و رفتار غیرانسانی است. سازمان‌ها و فعالان حقوق بشر در سراسر جهان از این روز برای تقویت تلاش‌های خود و جلب توجه عموم به وضعیت قربانیان شکنجه استفاده می‌کنند.

#تفتیش_عقاید #شکنجه #خداناباوران #دین_ناباوران #گفتگو_توانا


@Dialogue1402

محمدرضا علیجانی، معلم بازنشسته و فعال صنفی فرهنگیان، در شعبه ۲۶۹ دادسرای انقلاب مشهد احضار و مورد تفهیم اتهام قرار گرفته است. بر اساس گزارش شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، جلسه بازپرسی او در ۲۳ خرداد ۱۴۰۵ برگزار شده است.

بر اساس این گزارش، بازپرس پرونده اتهام‌هایی از جمله «اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن امنیت داخلی»، «تبلیغ علیه نظام» و «اخلال در نظم عمومی» را به این معلم بازنشسته تفهیم کرده است. یکی از موارد مطرح‌شده در پرونده، حضور او در مراسم یادبود خسرو علیکردی، وکیل دادگستری و مدافع حقوق معلمان، فعالان مدنی و زندانیان سیاسی، عنوان شده است.

محمدرضا علیجانی تمامی اتهام‌های مطرح‌شده را رد کرده و اعلام کرده است که از خود در دادگاه دفاع خواهد کرد.

در سال‌های اخیر، معلمان و فعالان صنفی در ایران بارها به دلیل فعالیت‌های مسالمت‌آمیز، مطالبه حقوق صنفی، شرکت در تجمعات یا حمایت از همکاران و زندانیان با احضار، بازداشت و پرونده‌سازی امنیتی مواجه شده‌اند.
@Tavaana_TavaanaTech

امروز زادروز هدیه تهرانی، بازیگر سینما، فعال محیط زیست و حامی حقوق حیوانات است؛ هنرمندی که در سال‌های اخیر، فراتر از جایگاه حرفه‌ای خود، بارها در کنار مطالبات مدنی و انسانی مردم ایران ایستاده است.

هدیه تهرانی در جریان اعتراضات سراسری و پس از آن، از جمله هنرمندانی بود که با وجود فشارها و محدودیت‌ها، سکوت را انتخاب نکرد. او با انتشار مواضع صریح علیه سرکوب و اعدام معترضان، از حق اعتراض و کرامت انسانی دفاع کرد و هشدار داد که صدور و اجرای احکام اعدام، خشونت و شکاف اجتماعی را عمیق‌تر خواهد کرد.

او همچنین با حضور بر مزار آیدا رستمی، پزشک جوانی که پس از کمک به معترضان جان خود را از دست داد، و نیز شرکت در مراسم چهلم سینا حق‌شناس، همبستگی خود را با خانواده‌های دادخواه و قربانیان سرکوب نشان داد.

انتشار تصاویر و ویدئوهای بدون حجاب اجباری از سوی هدیه تهرانی در سال‌های اخیر نیز به بخشی از مقاومت مدنی زنان ایران در برابر اجبار و کنترل حکومتی بدل شد.

عکس از مرتضی اتابکی

@Tavaana_TavaanaTech

خواهر جاوید نام مهران بصیر توانا، از کشته شدگان خیزش زن-زندگی-آزادی، ویدیویی از حضور مادرش بر سر مزار دوست برادرش محمد علیزاده که در دی ماه ۱۴۰۴ توسط جمهوری اسلامی کشته شد منتشر کرده و نوشته:

«مامان ازم خواست ببرمش به زیارتگاه جاوید نام محمد علیزاده
آخه محمد دوست مهران بود از همون بچگی مث دوتا داداش بودن
درد و دل‌های مامان که به محمد میگه چرا رفتی جان مامان
مگه ندیدی به مهران رحم نکردن قلبمو از جاش در آورد
نمی‌دونم چی میخواد بشه فقط همینقدر می‌دونم که دیگه هیچی مث سابق نمیشه و این آه و ناله‌ها بد گریبان گیر میشه
میوه‌ی صبر شیرینه»

محمد علیزاده دوست و رفیق صمیمی مهران بصیر توانا بود، که پس از کشته شدن مهران همواره در کنار خانواده او حضور داشت. محمد در دی ماه خونین در شهر رشت توسط جمهوری اسلامی کشته شد.

#مهران_توانا #محمد_علیزاده_فومنی
#دادخواهی


@Tavaana_TavaanaTech

دیگری دشمن نیست
پنج مطالعه موردی درباره ایمان، ناباورمندی و هنر هم‌زیستی و رواداری


آدمی فقط به نان زنده نیست؛ با معنا نیز زندگی می‌کند. یکی معنا را در نیایش می‌جوید، یکی در خرد، یکی در سنت، یکی در پرسش و شک و دیگری در باور و نگاهی شخصی. جهان انسانی از همین راه‌های گوناگون ساخته شده است؛ راه‌هایی که گاه از کنار هم می‌گذرند، گاه به هم می‌رسند و گاه که خرد و مدارا نباشد، به میدان رنج و ستیز بدل می‌شوند.

این کتابچه تلاشی است برای یادآوری همین تنوع و یادآوری این حقیقت ساده و دشوار که هیچ جامعه‌ای آزاد نمی‌شود مگر وقتی انسان، پیش از باورش دیده شود و کرامت او، پیش از نام و نشان دینی یا فکری‌اش، به رسمیت شناخته شود.

مجموعه حاضر شامل پنج مطالعه موردی است؛ پنج پنجره به تجربه‌های دور و نزدیک بشر برای ممکن‌کردن زیستن با دیگری: دیگری‌ای که شاید چون ما نیندیشد و جهان را تفسیر نکند اما همواره در حق زیستن، اندیشیدن، گفتن و محترم‌ماندن با ما برابر است. این پنج جستار ما را با یک پرسش بنیادین روبرو می‌کند: آیا می‌توان تفاوت را نه تهدید، بلکه نقطه‌ای برای به بلوغ رساندن یک جامعه دانست؟

این مجموعه کوتاه دعوتی است به درنگ درباره جهانی که در آن آزادی وجدان حق همگان است. زیرا جامعه‌ای که برای همه جا نداشته باشد، نمی‌تواند خانه امنی برای انسان باشد.

پنج مطالعه موردی این مجموعه عبارتند است:

– از خشونت مذهبی تا هم‌زیستی: دفاع از آزادی پایدار عقاید، درس‌های تطبیقی از پنج جامعه کثرت‌گرا

– ژاکلین ایزاک: مدافع آزادی دین و باور و راوی رنج بازماندگان آزارهای مذهبی

– خلافت کوردوبا؛ رواداری مذهبی یا یک سراب تاریخی؟

– نیایشگاه لوتوس در دهلی؛ نیایشگاهی برای همگان، الگویی از فضای مشترک دینی

– انسان‌گرایی، جایگزینی برای دین‌های باستانی؛ ساختار و فعالیت سازمان‌های انسان‌گرا و درس‌هایی برای ایران

کتابچه «دیگری دشمن نیست» را به رایگان دانلود کنید و بخوانید!

https://dialog.tavaana.org/other-not-enemy/


#دیگری #رواداری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402