‌
بیانیه «توافق صلح ترامپ»
ما خود را متعهد می‌دانیم به آینده‌ای آکنده از صلحی پایدار
پیشرفت واقعی از رهگذر همکاری و گفت‌وگوی پایدار حاصل می‌شود

بیانیهٔ «توافق صلح ترامپ» چشم‌اندازی نو و امیدوارکننده برای خاورمیانه ترسیم می‌کند؛ چشم‌اندازی که در آن گفت‌وگو جایگزین درگیری، و همکاری جایگزین خصومت می‌شود.

محور اصلی این توافق، باور به صلحی پایدار و انسانی است که بر پایهٔ کرامت ذاتی انسان، احترام به تفاوت‌ها و پذیرش تنوع فرهنگی و دینی بنا شده است. این بیانیه می‌کوشد آینده‌ای را بنیان نهد که در آن ملت‌ها، فارغ از مرزهای سیاسی و اعتقادی، در سایهٔ همکاری و توسعهٔ مشترک به شکوفایی برسند.

در این چشم‌انداز، رواداری و همزیستی میان پیروان ادیان ابراهیمی — اسلام، مسیحیت و یهودیت — به‌عنوان پایه‌ای برای ثبات منطقه‌ای و صلح جهانی در نظر گرفته شده است.

امضاکنندگان بر این باورند که تنها از راه گفت‌وگوی مداوم، احترام متقابل و آموزش صلح می‌توان چرخهٔ خشونت و افراط‌گرایی را شکست و امید را به مردمی بازگرداند که سال‌ها درگیر رنج و فقدان بوده‌اند.

این بیانیه با تأکید بر کرامت انسانی و فرصت برابر برای همه، نویدبخش خاورمیانه‌ای تازه است؛ خاورمیانه‌ای که در آن توسعه، عدالت و آرامش جای جنگ و بی‌اعتمادی را می‌گیرد و ملت‌ها در کنار هم آینده‌ای روشن و مشترک را می‌سازند.

#صلح #صلح_ترامپ #غزه #جنگ #فلسطین #اسرائیل #رواداری #کرامت_انسانی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
نابودی دوستی در جهان ایدئولوژیک

پیام همراهان

در جهان ایدئولوژیک، پیش از آن‌که آزادی از خیابان‌ها برود، از گفت‌وگوهای میان انسان‌ها می‌گریزد.
هانا آرنت، فیلسوفی که طعم تبعید و سکوت را چشیده بود، می‌گفت:
«تمامیت‌خواهی از جایی آغاز می‌شود که دیگر نتوانی با دیگری حرف بزنی، بی‌آن‌که بترسی.»

در چنین جهانی، وفاداری به ایدئولوژی جای دوستی را می‌گیرد.
انسان‌ها می‌آموزند پیش از سخن گفتن، در ذهنشان سانسورچی کوچکی را فعال کنند؛ اختلاف، خطر است و سکوت، امنیت.
حتی در جمع‌های دوستانه، نگاه‌های محتاط و حرف‌های بی‌ریسک جای گفت‌وگوهای صادقانه را می‌گیرند.
ترس آهسته و پنهان، دوستی را تهی می‌کند و خانه‌ی آزادی را می‌بندد.

دوستی، به قول آرنت، خانه‌ی آزادی‌ست؛ جایی که انسان می‌تواند خودِ واقعی‌اش را در میان دیگران بیابد.
اما نظام‌های تمامیت‌خواه نمی‌توانند تحمل کنند که میان دو دوست، جهانی از اعتماد و تفاوت زنده بماند.
آن‌ها توده‌ای هم‌صدا می‌خواهند؛ جهانی بدون گفتگو، بدون تفاوت، بدون دوستی.

در چنین شرایطی، هر دوستی واقعی، خودِ نوعی مقاومت است.
وقتی دو نفر در میان ترس و محدودیت، هنوز با صداقت حرف می‌زنند، نوری کوچک در تاریکی می‌درخشد — نوری از جنس کرامت و آزادی.
نظام‌های تمامیت‌خواه از جمع‌های دوستانه شما به شدت می‌ترسند.
در زمانه‌ی خفقان، دوستی‌ها را دریابیم.
یکی از راه‌های حقیقی مبارزه، زنده نگه داشتن همین دوستی‌های واقعی است — جایی که انسان هنوز می‌تواند آزادانه بگوید، بشنود و در تفاوت زیست کند.

#حکومت_ایدئولوژیک #دوستی #کرامت_انسانی #تفاوت #رواداری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
دیکتاتور از فحش نمی‌ترسد، از آگاهی می‌ترسد؛

به‌جای فحاشی، هوشمندانه و خلاقانه افشاگری کنیم.

پیام همراهان

دیکتاتور از فحش نمی‌ترسد، از آگاهی می‌ترسد؛ زیرا واژه‌ی آگاهانه و خلاق، سلاحی است که مشروعیتش را می‌سوزاند. فحاشی و هرزه‌نگاری سیاسی شاید لحظه‌ای خشم و درماندگی ما را تخلیه کند، اما در میدان سیاست، همان چیزی است که استبداد می‌خواهد. وقتی زبان به ابتذال کشیده می‌شود، گفتار انتقادی از مسیر روشنگری خارج می‌شود و مخالف ناخواسته در زمین بازی حکومت قرار می‌گیرد.

در جمهوری اسلامی، بسیاری از مصادیق فحاشی سیاسی جرم‌انگاری شده‌اند. کافی است منتقدی در خشم از دایره‌ی احترام بیرون رود تا پرونده‌ای برایش ساخته شود. در سال‌های اخیر، بارها دیده‌ایم که فعالان مدنی نه به خاطر نقدشان، بلکه به اتهام «توهین» محکوم شده‌اند. این همان تله‌ای است که حکومت برای حذف معترضان می‌گستراند: تخریب اخلاقی، سپس مجازات قانونی.

راه مؤثرتر، افشاگری هوشمندانه و خلاقانه است. افشاگری یعنی نشان دادن دروغ، فساد و خشونت، بدون آلوده کردن زبان به فحش و تحقیر. مخاطب با توهین هم‌دل نمی‌شود، اما در برابر افشاگری مستند و محترمانه می‌ایستد و می‌اندیشد. تمسخر آگاهانه، طنز خلاق و روایت دقیق از واقعیت، سلاح‌هایی‌اند که نه تنها چهره‌ی قدرت را بی‌هیبت می‌کنند، بلکه سطح گفت‌وگو را بالا می‌برند. (تمسخر آگاهانه و طنز خلاقانه گاهی از شمشیر برنده‌تر است)

کنشگر اخلاقی کسی است که حتی در برابر بی‌اخلاقی، شأن گفتار خود را حفظ می‌کند. فحاشی، تخلیه‌ی خشم فردی است؛ افشاگری خلاقانه، تغذیه‌ی آگاهی جمعی. دیکتاتور از فحش نمی‌ترسد، زیرا فحش چیزی را تغییر نمی‌دهد؛ اما از آگاهی، خلاقیت و زبانی که مردم را بیدار می‌کند، همیشه در هراس است.

آگاهی و خلاقیت، مؤدب‌ترین و در عین حال خطرناک‌ترین سلاح‌ها علیه استبدادند.

#اخلاق #آگاهی #رواداری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

🔹️هشتم نوامبر، روز جهانی شهرسازی است؛ روزی برای اندیشیدن به این پرسش که فضاهای شهری برای چه کسانی و با چه هدف‌هایی ساخته می‌شوند. در ایران امروز، شهر تنها محل زیستن نیست، بلکه صحنه‌ی بازتابی از سیاست، قدرت، و حافظه‌ی جمعی ماست. در چنین زمینه‌ای، شاید بتوان شش پرسش بنیادین درباره‌ی شهر ایرانی مطرح کرد:

🔹️یک – آیا شهر برای زندگی شایسته انسانی طراحی شده است؟
آیا فضاهای شهری بر پایه‌ی ارزش‌هایی چون گفت‌وگو، هم‌زیستی، آرامش، سلامت روان و بدن، و عدالت طراحی شده‌اند؟
آیا میدان‌ها، فضاهای عمومی، زمین‌های بازی کودکان، و امکانات ورزشی و فرهنگی در دسترس و امن‌اند؟
یا آنکه تراکم‌فروشی، سوداگری زمین، و بی‌توجهی به کیفیت زیست، شهر را به کالایی گران و ناعادلانه بدل کرده است؟

🔹️دو – آیا شهرسازی موجود، از نظر سیاسی و فرهنگی بی‌طرف است؟
یا یک اقلیت حاکم آن را به ماشین تبلیغاتی خود بدل کرده است؟
یا دیوارها و بیلبوردها پر از شعارهای ایدئولوژیک‌اند، خیابان‌ها و میدان‌ها به نام‌های خاص یا حتی تروریست‌هایی مانند «خالد اسلامبولی» و «نواب صفوی» نام‌گذاری شده‌اند، و فضاهای عمومی به تریبون دائمی یک گفتمان سیاسی خاص تبدیل شده‌اند؟

🔹️سه – آیا شهر میان همه‌ی شهروندان به‌طور برابر تقسیم شده است؟
آیا زنان، جوانان و اقلیت‌ها می‌توانند آزادانه از فضاهای عمومی استفاده کنند؟
یا شهر به میدانی برای پایش دائمی بدل شده است: با دوربین‌های نظارتی برای کنترل پوشش، گشت‌های پلیسی، و...؟

در چنین فضایی، حتی دوچرخه‌سواری زنان یا برگزاری یک اجرای خیابانی ساده، به کنشی ممنوعه تبدیل می‌شود. شهر نه محل حضور، گفتگو، همکاری و مشارکت، بلکه محل کنترل و سلطه است.

🔹️چهار – آیا شهر محل تجربه‌ی زیبایی، شادی و فرهنگ است؟
رویکردها به هنر خیابانی، موسیقی، مجسمه، و نمایش آزاد در شهر به چه صورت است؟ آیا اجرای موسیقی در خیابان جرم شمرده می‌شود و کافه‌ها و گالری‌ها در معرض پلمب یا تهدید دائمی‌اند؟ آیا کتابخانه‌های عمومی نیز یا محدود به مساجدند یا در حاشیه قرار گرفته‌اندو در عوض، بناهای عظیم مذهبی و مصلاها با حمایت دولتی رشد کرده‌اند و چهره‌ی فرهنگی شهر را از تکثر به یکدستی مذهبی بدل کرده‌اند؟

🔹️پنج – آیا شهر به شهروندانش احساس تعلق و احترام می‌بخشد؟
آیا مردم مدیران و تصمیم‌سازان شهری را می‌شناسند و در تصمیم‌گیری‌ها مشارکت دارند؟ آیا رأی دادن در شوراهای شهر یا محله اثری واقعی بر سیاست شهری دارد؟ معماری و منظر شهری، آیا بازگوکننده‌ی فرهنگ، ذوق و حافظه‌ی جمعی مردم است یا صرفاً تابع سود اقتصادی و تراکم‌فروشی؟

🔹️شش – آیا به تاریخ و حافظه‌ی شهر احترام گذاشته می‌شود؟
آیا نام و خاطره‌ی بزرگان هنر، اندیشه و فرهنگ با پلاک‌ها، مجسمه‌ها و یادبودها زنده نگه داشته می‌شود؟ یا هدف، محو خاطره گذشته و بازنویسی حافظه‌ی جمعی است؟ آیا تغییر نام‌ خیابان‌ها و بناهای نمادین، حذف نشانه‌ها و تخریب بافت‌های تاریخی، بخشی از پروژه‌ی فراموشی‌اند؟ پروژه‌ای برای ساخت شهری بی‌گذشته و بی‌حافظه؟

❓️شاید پرسش بنیادین‌تر این باشد:
اگر شهر جایی برای گفت‌وگو، آفرینش، زندگی، زیبایی، تنوع و همبستگی نباشد، چه چیز از شهر باقی می‌ماند؟

#رواداری #تنوع_باور #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

دیگری تهدید نیست؛ فرصتی است برای ملاقات با خودِ پنهان
تحلیل یونگی از مقاومت در برابر تفاوت


از نگاه یونگ، مقاومت انسان در برابر دیگری ریشه در ساختار عمیق ناخودآگاه روان دارد.
هر فرد بخشی از خود، شامل خواسته‌ها، ترس‌ها، ضعف‌ها و ویژگی‌هایی که نمی‌پذیرد یا انکار می‌کند را به «سایه» تبعید می‌کند.
وقتی فرد با دیگری متفاوت روبه‌رو می‌شود، در واقع با بخشی از سایه خود مواجه می‌شود؛ بخشی که تحمل دیدنش دشوار است و می‌تواند تهدیدی برای انسجام روانی تلقی شود.
بنابراین، نپذیرفتن دیگری تنها دفاع در برابر خطر بیرونی نیست، بلکه گریز از رویارویی با بخش پنهان خود است که هنوز به سطح آگاهی راه نیافته است.

یکی از مهم‌ترین مکانیسم‌هایی که یونگ این فرآیند را توضیح می‌دهد، برون‌فکنی (Projection) است. فرد آنچه را در خود نمی‌پذیرد، به دیگری نسبت می‌دهد و این باعث می‌شود تفاوتْ اضطراب‌آور و تهدیدکننده جلوه کند. به‌علاوه، «پرسونا» یا نقابی که انسان برای پذیرفته شدن اجتماعی بر چهره می‌زند، در مواجهه با دیگری متفاوت به چالش کشیده می‌شود؛ زیرا نشان می‌دهد این هویت ساختگی کامل نیست و هنوز بخش‌هایی از روان، از جمله سایه، ناپیدا و غیرتجربه‌شده باقی مانده‌اند.

مقاومت در برابر دیگری، از نگاه یونگ، صرفا دفاع روانی نیست؛ بلکه نشانه‌ای از توقف در مسیر فردیت‌یابی است. فرآیند رشد روانی تنها زمانی ممکن می‌شود که فرد بتواند سایهٔ خود را شناسایی کرده، با آن آشتی کند و توانایی پذیرش تفاوت‌های دیگران را به دست آورد. در این دیدگاه، دیگری دیگر تهدید نیست؛ بلکه آینه‌ای است برای مشاهده خودِ پنهان، یادگیری و تکامل روانی.

یونگ نشان می‌دهد که پذیرش دیگری، به معنای باز کردن راهی برای مواجهه با بخش‌های انکارشده و کامل‌تر شدن روان است. هر مقاومت در برابر تفاوت، در واقع مقاومت در برابر مواجهه با خود واقعی است. بنابراین، رشد روانی و توسعهٔ ظرفیت انسان برای همدلی و درک دیگران، مستلزم شجاعت روانی برای رویارویی با سایه و پذیرش خودِ پنهان است.

#دیگری_ستیزی #یونگ #فروید #روان #رواداری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402