‌
پیوند نعیمی، شهروند بهایی ساکن کرمان، مربی و رفتارشناس سگ، روز ۱۸ دی‌ماه حوالی ساعت ۱۴ در محل کار خود توسط مأموران وزارت اطلاعات بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شد.
با گذشت ۱۴ روز از زمان بازداشت، همچنان هیچ اطلاعی درباره وضعیت جسمی و حقوقی او، محل نگهداری و اتهامات مطرح‌شده علیه این شهروند بهایی در دست نیست.

بر اساس گزارش‌ها، ادامه بی‌خبری از سرنوشت پیوند نعیمی موجب افزایش نگرانی خانواده او شده و فشارهای روانی ناشی از این وضعیت به بیمار شدن والدینش انجامیده است.

بازداشت این شهروند بهایی در ادامه موج برخوردهای امنیتی با پیروان آیین بهایی در کرمان و دیگر شهرهای ایران صورت می‌گیرد؛ برخوردهایی که طی ماه‌های اخیر با بازداشت‌های فله‌ای، نگهداری در مکان‌های نامعلوم و عدم اطلاع‌رسانی رسمی درباره اتهامات همراه بوده است.

Peyvand Naeimi, a Baha’i Citizen and Dog Trainer arrested in Kerman

Peyvand Naeimi, a Baha’i citizen residing in Kerman and a dog trainer and behaviorist, was arrested on January 7 at around 2:00 p.m. at his workplace by agents of the Ministry of Intelligence and transferred to an undisclosed location.

Fourteen days after his arrest, there is still no information available regarding his physical condition, legal status, place of detention, or the charges brought against this Baha’i citizen.

#داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #آزادی_باور #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

ژوزف شهبازیان
روایتی از ایمان در بند

ژوزف شهبازیان، شهروند ایرانی ارمنی‌تبار و از فعالان جامعه مسیحی در ایران، به دلیل برگزاری جلسات مذهبی در قالب کلیساهای خانگی شناخته می‌شود. فعالیت‌های او در بستری صورت گرفت که کلیساهای رسمی تاریخی در ایران اجازه انجام مراسم به زبان فارسی را ندارند. این اقدامات، وی را در کانون توجه نهادهای امنیتی قرار داد و مسیر زندگی او را با پرونده‌های قضایی متعددی پیوند زد.

همسر او، لیدا الکسانی، نیز در جریان برخوردهای امنیتی با این گروه‌ها بازداشت و تحت پیگرد قرار گرفت. بازداشت این زوج، پیامدهای اجتماعی و خانوادگی گسترده‌ای برای آنان به همراه داشته و مانع از حضور آن‌ها در مناسبت‌های خانوادگی مهم شده است. این وضعیت، تصویری از فشارهای مضاعفی است که بر خانواده‌های فعالان مذهبی در ایران تحمیل می‌شود.

کلیساهای خانگی در ایران، پاسخی به ممنوعیت برگزاری مراسم به زبان فارسی در کلیساهای رسمی است. ژوزف شهبازیان با میزبانی از این جلسات، سعی در ایجاد فضایی برای اقلیت‌های مسیحی فارسی‌زبان داشت که امکان دسترسی به متون و مراسم مذهبی به زبان مادری‌شان را نداشتند. از دیدگاه او و همراهانش، این اقدامی عبادی بود، اما از منظر دستگاه‌های انتظامی، فعالیت غیرقانونی محسوب شد.

سابقه برخورد قضایی با شهبازیان به سال ۱۳۹۹ بازمی‌گردد. او طی سال‌های اخیر بارها بازداشت، زندانی و با احکام حبس مواجه شده است. آخرین دور از این محکومیت‌ها، حکم ۱۰ سال حبس است که توسط دادگاه انقلاب صادر شده است. تکرار این بازداشت‌ها و صدور احکام سنگین حبس، منعکس‌کننده رویکرد سخت‌گیرانه سیستم قضایی نسبت به فعالیت‌های خارج از چارچوب‌های رسمی است.

پرونده ژوزف شهبازیان را می‌توان در ردیف پرونده‌های «زندانیان عقیدتی» دسته‌بندی کرد. بر اساس گزارش‌های حقوق بشری، اتهامات او از جمله «اقدام علیه امنیت ملی»، مرتبط با برگزاری جلسات مذهبی است. فعالان حقوق بشر استدلال می‌کنند که بازداشت وی نه به دلیل ارتکاب جرم به معنای متعارف، بلکه به دلیل اصرار بر آزادی عمل در باورهای مذهبی و تشکیل گروه‌های غیررسمی بوده است.

محدودیت‌های اعمال شده بر کلیساهای خانگی، بازتاب‌دهنده چالش‌های عمیق‌تر آزادی عقیده در ایران است. نقد سازمان‌های حقوق بشری بر این رویه، عمدتا بر «حق آزادی مذهب و عقیده» تمرکز دارد. این رویکرد که فعالیت مذهبی نوکیشان یا پیروان کلیساهای غیررسمی را «تهدید امنیتی» می‌انگارد، با میثاق‌های بین‌المللی حقوق بشر که بر آزادی انتخاب و ابراز عقیده تأکید دارند، در تضاد ارزیابی می‌شود.

موضوع بازداشت ژوزف شهبازیان، مسئله «حقوق شهروندی و آزادی باور» را برجسته می‌کند. در یک جامعه مبتنی بر اصول حقوق بشر، حق باور داشتن و برگزاری مراسم مذهبی به زبان دلخواه، از حقوق اساسی هر فرد محسوب می‌شود. زندانی کردن افراد به دلیل عقیده، فارغ از محتوای آن باور، از دیدگاه نهادهای مدافع حقوق بشر، نقض آشکار آزادی‌های مدنی و دموکراتیک است.

#کلیسای_خانگی #آزادی_باور #رواداری #ژوزف_شهبازیان #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

یادی از کشیش طاطه‌وس میکائیلیان
قربانی سرکوب عقیده در جمهوری اسلامی

ورق بزنید

۳۲ سال پیش در چنین روزهایی در هشتم تیر ۱۳۷۳، کشیش طاطه‌وس میکائیلیان، رهبر مذهبی، رئیس شورای کشیشان پروتستان ایران و مترجم کتاب مقدس به زبان پارسی، در تهران ناپدید شد. سه روز بعد، پیکر او را در حالی یافتند که با گلوله‌های متعدد به قتل رسیده بود. این واقعه، نقطه عطفی تلخ در تاریخ برخورد با اقلیت‌های دینی و فعالان مذهبی در ایران است.

طاطه‌وس میکائیلیان فراتر از یک مقام مذهبی، اندیشمندی بود که بر حق دسترسی به متون مقدس به زبان مادری پافشاری می‌کرد. او با ترجمه ده‌ها اثر الهیاتی و اخلاقی، کوشید بستری برای اندیشه و گفتگو فراهم سازد. فعالیت‌های او بازتاب‌دهنده باور عمیق به آزادی بیان و انتخاب عقیده بود؛ حقی که او تا پای جان بر سر آن ایستاد.

او از منتقدان صریح‌اللهجه جمهوری اسلامی بود. یک ماه پیش از قتلش، اعلام کرده بود که مسیحیان در ایران همچون شهروندان درجه‌دو و «نجس» دیده می‌شوند؛ آنان را تشویق و حتی به‌طور غیرمستقیم مجبور به مسلمان شدن می‌کنند؛ اجازه ساخت کلیسا یا انتشار کتاب مقدس را ندارند؛ و رهبرانشان به قتل می‌رسند. این سخنان، شهادتی بر فشارهای نظام‌مند علیه باورمندان بود.

قتل او در زمره «قتل‌های زنجیره‌ای» و ترورهای فراقضایی دهه هفتاد قرار می‌گیرد؛ پرونده‌ای که نشان‌دهنده حذف فیزیکیِ صداهای منتقد به بهانه‌های امنیتی است. کشته شدن او نه تنها نقضِ حقِ حیات، بلکه تعرضی آشکار به آزادی عقیده و امنیتِ شهروندانی بود که در پیِ تجلیِ باورهای فردی خود در جامعه بودند.

از منظر حقوق بشری، این رویکرد امنیتی در برابر فعالیت‌های مذهبی، در تضاد با میثاق‌های بین‌المللی است. تبدیل عقیده به «تهدید امنیتی»، ابزاری برای محدود کردن حقوق بنیادین شهروندان شده است. محرومیت سازمان‌یافته از فعالیت‌های دینی، بستری را فراهم کرد که در آن، ابراز باورهای متفاوت، هزینه‌ای گزاف به نام جان انسان‌ها در بر داشته باشد.

داستان میکائیلیان، گواهی بر این حقیقت است که برای نظام‌های تمامیت‌خواه، تفکر و باور مستقل، بزرگ‌ترین چالش محسوب می‌شود. مرگ او و بسیاری دیگر از فعالان در آن دوران، نمادی از سرکوب سازمان‌یافته‌ای است که سعی کرد با حذف فیزیکی افراد، بر تکثر فکری و آزادی عقیده در ایران سرپوش بگذارد.

او یکی از سه رهبر مسیحی بود که در سال ۱۹۹۴ میلادی در ایران کشته شدند؛ در کنار دوست و هم‌وطن ارمنی‌تبار خود، اسقف هایک هوسپیان، و نوکیش مسیحی، کشیش مهدی دیباج. نام آنان در حافظه تاریخی جامعه حقوق بشری ایران، به عنوان نمادهای ایستادگی بر حق آزادی عقیده در برابر فشارهای حکومتی باقی مانده است.

#طاطاوس_میکائلیان #آزادی_باور #رواداری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402