کشوری که هیچ دینی در آن اکثریت ندارد
رازهای نقشه‌ تازه‌ دین‌های جهان

تصور کن وارد کشوری بشی که اگر از صد نفر بپرسی «دینت چیه؟»، هیچ جوابی به‌تنهایی نصف جمعیت رو پوشش نمی‌ده. چنین جایی وجود داره؛ نه یکی، بلکه هفت‌تا! و تازه‌ترین گزارش مرکز تحقیقات پیو دقیقا همین دنیای رنگارنگ دینی رو زیر ذره‌بین برده.

پیو در گزارش تازه‌اش با عنوان «تنوع دینی در جهان» (فوریه ۲۰۲۶)، با فرمولی وام‌گرفته از اکولوژی، همون فرمولی که زیست‌شناس‌ها برای سنجش تنوع گونه‌ها استفاده می‌کنن، تنوع دینی ۲۰۱ کشور و منطقه‌ای رو اندازه گرفته که ۹۹.۹۸٪ جمعیت جهان رو تشکیل می‌دن.

نتیجه؟ سنگاپور عنوان متنوع‌ترین کشور جهان از نظر دین رو از آن خودش کرده، اما در میان کشورهای پرجمعیت بالای ۱۲۰ میلیون نفر، آمریکا رتبه‌ اول تنوع دینی رو داره؛ کشوری که مسیحیان هنوز ۶۴٪ جمعیتش رو تشکیل می‌دن اما بی‌دین‌ها با رشدی چشمگیر به حدود ۳۰٪ رسیده‌اند.

جالب‌تر این‌جاست که هفت کشور در دنیا هیچ اکثریت دینی مشخصی ندارند: بریتانیا، موریس، کره‌جنوبی، استرالیا، فرانسه، ساحل عاج و سنگاپور. در این کشورها نه مسیحیت، نه اسلام و نه هیچ دین دیگری به‌تنهایی نصف جمعیت رو در اختیار نداره.

در نقطه‌ مقابل، خاورمیانه و شمال آفریقا کم‌تنوع‌ترین منطقه‌ی جهانه؛ جایی‌که کشورهایی مثل تونس، عراق، ایران، سومالی، افغانستان و یمن بیش از ۹۹٪ جمعیت مسلمان دارند.

با این حال، هنوز ۴۳ کشور جهان بیش از ۹۵٪ جمعیت‌شون به یک دین خاص تعلق داره؛ عمدتا مسلمان (۲۵ کشور)، مسیحی (۱۷ کشور) یا بودایی (۱ کشور). یعنی دنیا هنوز بیشتر «تک‌رنگ» است تا رنگین‌کمان.

#آزادی_دین #تکثر #پلورالیسم #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

وقتی بازگشت به وطن به امتیاز حکومت تبدیل می‌شود

بازگشت محسن نامجو به ایران را نمی‌توان صرفاً تصمیم شخصی یک هنرمند برای زندگی در وطنش دانست.

در شرایطی عادی، اساساً نباید درباره بازگشت او بحثی وجود داشته باشد. هر ایرانی حق دارد به کشور خود بازگردد. اما مسئله دقیقاً اینجاست که جمهوری اسلامی این حق را برای همه ایرانیان به رسمیت نمی‌شناسد.

امروز بسیاری از مخالفان سیاسی، فعالان مدنی، روزنامه‌نگاران و شهروندانی که در اعتراضات یا فعالیت‌های خارج از کشور حضور داشته‌اند، نمی‌دانند در صورت بازگشت چه سرنوشتی در انتظارشان است. برخی ناچار به مهاجرت شده‌اند، برخی سال‌هاست در تبعید زندگی می‌کنند و حکومت حتی فعالان رسانه‌ای خارج از کشور را آشکارا تهدید کرده است.

در چنین وضعیتی، وقتی برای یک چهره مشهور امکان بازگشت امن فراهم می‌شود، نمی‌توان فقط گفت: «او هم حق داشت به وطنش برگردد.»

باید پرسید:

چرا این حق برای او قابل استفاده است، اما برای بسیاری دیگر می‌تواند به زندان منتهی شود؟

این پرسش در شرایط امروز ایران سنگین‌تر هم می‌شود.

هنوز خون قربانیان کشتار دی‌ماه خشک نشده است. خانواده‌های بسیاری داغدارند، شمار زیادی از معترضان در زندان‌اند و صدور و اجرای احکام اعدام ادامه دارد. بسیاری نیز در نتیجه سرکوب، تهدید و ناامنی مجبور به ترک کشور شده‌اند.

درست در چنین شرایطی، حکومت از «تسهیل بازگشت» برخی چهره‌های خارج از کشور سخن می‌گوید.

اینجا دیگر با یک حق برابر شهروندی روبه‌رو نیستیم؛ با توزیع گزینشی امکانی روبه‌رو هستیم که باید حق همه باشد.

حکومت ابتدا بازگشت را برای مخالفان ناامن می‌کند و سپس بازشدن همان در برای افراد منتخب می‌تواند به نشانه «مدارا» و «عادی‌شدن اوضاع» تبدیل شود.

به همین دلیل، انتخاب محسن نامجو نیز از زمینه سیاسی آن جدا نیست.

یک چهره عمومی نمی‌تواند انتظار داشته باشد جامعه فقط خودِ عبور او از مرز را ببیند و زندانیان، اعدام‌شدگان، تبعیدیان و کسانی را که همان مرز برایشان خطر بازداشت دارد، نبیند.

از این منظر، پذیرفتن چنین امکان گزینشی در اوج سرکوب را می‌توان به‌شدت نقد کرد؛ زیرا خواه‌ناخواه به روایتی کمک می‌کند که حکومت به آن نیاز دارد: اینکه ایران به وضعیت عادی بازگشته و مخالفان خارج از کشور نیز می‌توانند برگردند.

در حالی که واقعیت برای بسیاری کاملاً متفاوت است.

مسئله فقط این نیست که محسن نامجو چرا برگشت.

مسئله این است که چه ساختاری تعیین می‌کند چه کسی می‌تواند به وطنش بازگردد و چه کسی باید میان تبعید و زندان یکی را انتخاب کند.

وقتی بازگشت به وطن به رضایت قدرت وابسته می‌شود، دیگر با اجرای برابر یک حق روبه‌رو نیستیم؛ با امتیازی سیاسی روبه‌رو هستیم که حکومت می‌تواند آن را به برخی بدهد و از دیگران دریغ کند.

و پذیرفتن چنین امتیازی در روزهایی که دیگران هزینه مخالفت با همان حکومت را با زندان، اعدام و تبعید می‌پردازند، دیگر صرفاً یک «انتخاب شخصی» نیست.

#نه_به_جمهوری_اسلامی #محسن_نامجو

@Tavaana_TavaanaTech

برادر جاویدنام علیرضا سوری با انتشار این ویدیو، یاد برادرش را زنده نگه داشته است.

جاویدنام علیرضا سوری، نوجوان ۱۷ ساله، شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در محمدشهر کرج از ناحیه سینه هدف گلوله قرار گرفت. در پی اصابت گلوله، ریه او سوراخ شد و به دلیل شدت خونریزی جان باخت.

علیرضا یکی از ده‌ها و صدها جوانی بود که در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ جان خود را از دست دادند؛ خانواده‌هایی که پس از مرگ عزیزانشان، علاوه بر تحمل داغ و فقدان، با فشارها و محدودیت‌هایی نیز مواجه شده‌اند.

روایت و یادآوری نام جان‌باختگان، بخشی از مسیر دادخواهی خانواده‌هاست. حمایت جامعه از خانواده‌های دادخواه و شنیدن صدای آنان، کمک می‌کند نام و سرنوشت عزیزانشان در سکوت و فراموشی قرار نگیرد.
#نه_به_جمهوری_اسلامی
#دادخواهی

@Tavaana_TavaanaTech

لحظه فرونشست زمین در خیابان نشاط اصفهان، ظهر امروز هفتم شهریور.

مدیرکل مدیریت بحران استانداری اصفهان علت این حادثه را «شکستگی خط انتقال فاضلاب» اعلام کرده است.

فرونشست زمین اما پدیده‌ای نیست که بتوان آن را تنها به یک حادثه موردی نسبت داد. اصفهان و بسیاری از مناطق ایران سال‌هاست با بحران فرونشست، کاهش منابع آب، خشکی تالاب‌ها، آلودگی هوا و تخریب منابع طبیعی مواجه‌اند؛ بحران‌هایی که نتیجه دهه‌ها مدیریت ناکارآمد، سیاست‌های نادرست و بی‌توجهی به حفظ منابع طبیعی و توسعه پایدار است.

پیشتر عارف، معاون رئیس‌جمهور جمهوری اسلامی، گفته بود «۱۱ درصد از کشور ما در معرض فرونشست است» و این وضعیت را «بحران ملی» خوانده بود. همزمان، گزارش‌ها از تبدیل حدود پنج میلیون هکتار از تالاب‌های کشور به کانون گردوغبار حکایت دارد.

فرونشست فقط شکاف روی زمین نیست. این پدیده می‌تواند زیرساخت‌های شهری، ساختمان‌ها، جاده‌ها، خطوط انتقال آب و فاضلاب و امنیت زندگی میلیون‌ها نفر را تهدید کند.

@Tavaana_TavaanaTech