Forwarded from تواناتک Tavaanatech
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
جادی، فعال حوزه فناوری در این ویدئو میگوید:
«زمانی که ادعا میکنند که امنیت شما را بالا میبریم در واقع دارند آزادی شما را محدود میکنند
امنیت ما باید از دریچه آزادیمون بگذره نه اینکه آزادیمان را سلب کنند که بهمون امنیت بدن!»
💸 tavaanatech
«زمانی که ادعا میکنند که امنیت شما را بالا میبریم در واقع دارند آزادی شما را محدود میکنند
امنیت ما باید از دریچه آزادیمون بگذره نه اینکه آزادیمان را سلب کنند که بهمون امنیت بدن!»
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
💯11👌3❤2
Forwarded from تواناتک Tavaanatech
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
خواهر جاویدنام پارسا امینی:
این برادر منه… همون مردی که برای مردمش ایستاد و تا آخر کم نیاورد
خواهر پارسا امینی با انتشار ویدئویی از برادرش، در صفحه اینستاگرام خود نوشت:
🔸محمد پارسا امینی، نوجوان ۱۷ ساله و کوچکترین فرزند خانواده بود. دو خواهر بزرگترش ازدواج کرده بودند و به گفته نزدیکانش، پارسا پس از پدر، تکیهگاه خواهرانش به شمار میرفت. او نوجوانی پرانرژی و علاقهمند به جنگل و طبیعتگردی بود و حضورش خانه را با خنده و شادی پر میکرد.
پارسا تا کلاس دهم درس خوانده بود، اما پس از آن تحصیل را رها کرد و وارد بازار کار شد. او معتقد بود باید زودتر مستقل شود و روی پای خودش بایستد. صبحها در یک شرکت تبلیغاتی کار میکرد و عصرها به خانه بازمیگشت. او با کودکان کار ارتباط نزدیکی داشت، از حقوق خود برای آنها غذا میخرید و رابطهه صمیمانهای با این کودکان داشت.
نزدیکان پارسا میگویند او ایران را دوست داشت و حاضر نبود کشورش را ترک کند. چند روز پیش از کشته شدن نیز با اشتیاق از آینده ایران و آرزوهایش سخن گفته بود. خرید یک خودروی فولکسواگن گلف و داشتن موتورسیکلت از آرزوهای او بود. مدتی پیش از کشته شدن، از مادرش خواسته بود حقوقش را پسانداز کند و با آن برایش طلا بخرد و نگه دارد.
شامگاه ۱۸ دیماه، پارسا تصمیم گرفت از خانه بیرون برود. مادرش که نگران جان او بود، تلاش کرد مانع رفتنش شود. پارسا در پاسخ گفته بود:
سپس برای آرام کردن مادرش گفت به گیمنت میرود و زود بازمیگردد.
بر اساس روایت خانواده، پارسا آن شب به فلکه پنجم فردیس رفت. در جریان شلیکها، هنگامی که برای کمک به یکی از مجروحان خم شده بود، گلولهای به کمرش اصابت کرد و به سمت قلبش کمانه کرد. مردم او را به درمانگاهی در حومه فردیس رساندند، اما پارسا در مسیر جان باخت.
یکی از پرستاران با خانواده او تماس گرفت و خواست هرچه سریعتر خود را به درمانگاه برسانند تا ماموران پیکرش را منتقل نکنند. پیکر پارسا تا صبح در کنار خانوادهاش باقی ماند و سپس به سردخانه بهشت سکینه انتقال یافت.
خانواده محمد پارسا امینی نمیخواستند فرزندشان در مکانی دور به خاک سپرده شود. پیکر این نوجوان در امامزاده ابراهیم ملارد، قطعه ۲۵، ردیف ۲۳، شماره ۲ دفن شد. پارسا از خانه بیرون رفت و به مادرش قول داد زود بازگردد؛ اما آن شب، گلوله به زندگی نوجوانی پایان داد که تنها ۱۷ سال داشت و هنوز بسیاری از آرزوهایش را تجربه نکرده بود.
◾️شبکههای اجتماعی میتوانند روایت خانوادههای داغدار و دادخواه را از سکوت و فراموشی بیرون بیاورند. انعکاس و بازنشر روایت جانباختگان، به شنیدهشدن صدای این خانوادهها، ثبت حقیقت و زندهماندن خواسته آنان برای دادخواهی کمک میکند.
#پارسا_امینی
💸 tavaanatech
این برادر منه… همون مردی که برای مردمش ایستاد و تا آخر کم نیاورد
خواهر پارسا امینی با انتشار ویدئویی از برادرش، در صفحه اینستاگرام خود نوشت:
رفتنت کمرم رو شکست، اما راهی که با شجاعت رفتی، باعث میشه با تمام اشکهام سرم رو بالا بگیرم و بگم: «این برادر منه… همون مردی که برای مردمش ایستاد و تا آخر، کم نیاورد.» 🖤
🔸محمد پارسا امینی، نوجوان ۱۷ ساله و کوچکترین فرزند خانواده بود. دو خواهر بزرگترش ازدواج کرده بودند و به گفته نزدیکانش، پارسا پس از پدر، تکیهگاه خواهرانش به شمار میرفت. او نوجوانی پرانرژی و علاقهمند به جنگل و طبیعتگردی بود و حضورش خانه را با خنده و شادی پر میکرد.
پارسا تا کلاس دهم درس خوانده بود، اما پس از آن تحصیل را رها کرد و وارد بازار کار شد. او معتقد بود باید زودتر مستقل شود و روی پای خودش بایستد. صبحها در یک شرکت تبلیغاتی کار میکرد و عصرها به خانه بازمیگشت. او با کودکان کار ارتباط نزدیکی داشت، از حقوق خود برای آنها غذا میخرید و رابطهه صمیمانهای با این کودکان داشت.
نزدیکان پارسا میگویند او ایران را دوست داشت و حاضر نبود کشورش را ترک کند. چند روز پیش از کشته شدن نیز با اشتیاق از آینده ایران و آرزوهایش سخن گفته بود. خرید یک خودروی فولکسواگن گلف و داشتن موتورسیکلت از آرزوهای او بود. مدتی پیش از کشته شدن، از مادرش خواسته بود حقوقش را پسانداز کند و با آن برایش طلا بخرد و نگه دارد.
شامگاه ۱۸ دیماه، پارسا تصمیم گرفت از خانه بیرون برود. مادرش که نگران جان او بود، تلاش کرد مانع رفتنش شود. پارسا در پاسخ گفته بود:
«مگر خون من رنگینتر است؟ مردم برای وطنشان میروند، من هم میروم.»
سپس برای آرام کردن مادرش گفت به گیمنت میرود و زود بازمیگردد.
بر اساس روایت خانواده، پارسا آن شب به فلکه پنجم فردیس رفت. در جریان شلیکها، هنگامی که برای کمک به یکی از مجروحان خم شده بود، گلولهای به کمرش اصابت کرد و به سمت قلبش کمانه کرد. مردم او را به درمانگاهی در حومه فردیس رساندند، اما پارسا در مسیر جان باخت.
یکی از پرستاران با خانواده او تماس گرفت و خواست هرچه سریعتر خود را به درمانگاه برسانند تا ماموران پیکرش را منتقل نکنند. پیکر پارسا تا صبح در کنار خانوادهاش باقی ماند و سپس به سردخانه بهشت سکینه انتقال یافت.
خانواده محمد پارسا امینی نمیخواستند فرزندشان در مکانی دور به خاک سپرده شود. پیکر این نوجوان در امامزاده ابراهیم ملارد، قطعه ۲۵، ردیف ۲۳، شماره ۲ دفن شد. پارسا از خانه بیرون رفت و به مادرش قول داد زود بازگردد؛ اما آن شب، گلوله به زندگی نوجوانی پایان داد که تنها ۱۷ سال داشت و هنوز بسیاری از آرزوهایش را تجربه نکرده بود.
◾️شبکههای اجتماعی میتوانند روایت خانوادههای داغدار و دادخواه را از سکوت و فراموشی بیرون بیاورند. انعکاس و بازنشر روایت جانباختگان، به شنیدهشدن صدای این خانوادهها، ثبت حقیقت و زندهماندن خواسته آنان برای دادخواهی کمک میکند.
#پارسا_امینی
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
💔19🕊12❤7
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
برادر جاویدنام علیرضا سوری با انتشار این ویدیو، یاد برادرش را زنده نگه داشته است.
جاویدنام علیرضا سوری، نوجوان ۱۷ ساله، شامگاه ۱۸ دیماه ۱۴۰۴ در محمدشهر کرج از ناحیه سینه هدف گلوله قرار گرفت. در پی اصابت گلوله، ریه او سوراخ شد و به دلیل شدت خونریزی جان باخت.
علیرضا یکی از دهها و صدها جوانی بود که در جریان اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ جان خود را از دست دادند؛ خانوادههایی که پس از مرگ عزیزانشان، علاوه بر تحمل داغ و فقدان، با فشارها و محدودیتهایی نیز مواجه شدهاند.
روایت و یادآوری نام جانباختگان، بخشی از مسیر دادخواهی خانوادههاست. حمایت جامعه از خانوادههای دادخواه و شنیدن صدای آنان، کمک میکند نام و سرنوشت عزیزانشان در سکوت و فراموشی قرار نگیرد.
#نه_به_جمهوری_اسلامی
#دادخواهی
@Tavaana_TavaanaTech
جاویدنام علیرضا سوری، نوجوان ۱۷ ساله، شامگاه ۱۸ دیماه ۱۴۰۴ در محمدشهر کرج از ناحیه سینه هدف گلوله قرار گرفت. در پی اصابت گلوله، ریه او سوراخ شد و به دلیل شدت خونریزی جان باخت.
علیرضا یکی از دهها و صدها جوانی بود که در جریان اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ جان خود را از دست دادند؛ خانوادههایی که پس از مرگ عزیزانشان، علاوه بر تحمل داغ و فقدان، با فشارها و محدودیتهایی نیز مواجه شدهاند.
روایت و یادآوری نام جانباختگان، بخشی از مسیر دادخواهی خانوادههاست. حمایت جامعه از خانوادههای دادخواه و شنیدن صدای آنان، کمک میکند نام و سرنوشت عزیزانشان در سکوت و فراموشی قرار نگیرد.
#نه_به_جمهوری_اسلامی
#دادخواهی
@Tavaana_TavaanaTech
💔22❤2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
لحظه فرونشست زمین در خیابان نشاط اصفهان، ظهر امروز هفتم شهریور.
مدیرکل مدیریت بحران استانداری اصفهان علت این حادثه را «شکستگی خط انتقال فاضلاب» اعلام کرده است.
فرونشست زمین اما پدیدهای نیست که بتوان آن را تنها به یک حادثه موردی نسبت داد. اصفهان و بسیاری از مناطق ایران سالهاست با بحران فرونشست، کاهش منابع آب، خشکی تالابها، آلودگی هوا و تخریب منابع طبیعی مواجهاند؛ بحرانهایی که نتیجه دههها مدیریت ناکارآمد، سیاستهای نادرست و بیتوجهی به حفظ منابع طبیعی و توسعه پایدار است.
پیشتر عارف، معاون رئیسجمهور جمهوری اسلامی، گفته بود «۱۱ درصد از کشور ما در معرض فرونشست است» و این وضعیت را «بحران ملی» خوانده بود. همزمان، گزارشها از تبدیل حدود پنج میلیون هکتار از تالابهای کشور به کانون گردوغبار حکایت دارد.
فرونشست فقط شکاف روی زمین نیست. این پدیده میتواند زیرساختهای شهری، ساختمانها، جادهها، خطوط انتقال آب و فاضلاب و امنیت زندگی میلیونها نفر را تهدید کند.
@Tavaana_TavaanaTech
مدیرکل مدیریت بحران استانداری اصفهان علت این حادثه را «شکستگی خط انتقال فاضلاب» اعلام کرده است.
فرونشست زمین اما پدیدهای نیست که بتوان آن را تنها به یک حادثه موردی نسبت داد. اصفهان و بسیاری از مناطق ایران سالهاست با بحران فرونشست، کاهش منابع آب، خشکی تالابها، آلودگی هوا و تخریب منابع طبیعی مواجهاند؛ بحرانهایی که نتیجه دههها مدیریت ناکارآمد، سیاستهای نادرست و بیتوجهی به حفظ منابع طبیعی و توسعه پایدار است.
پیشتر عارف، معاون رئیسجمهور جمهوری اسلامی، گفته بود «۱۱ درصد از کشور ما در معرض فرونشست است» و این وضعیت را «بحران ملی» خوانده بود. همزمان، گزارشها از تبدیل حدود پنج میلیون هکتار از تالابهای کشور به کانون گردوغبار حکایت دارد.
فرونشست فقط شکاف روی زمین نیست. این پدیده میتواند زیرساختهای شهری، ساختمانها، جادهها، خطوط انتقال آب و فاضلاب و امنیت زندگی میلیونها نفر را تهدید کند.
@Tavaana_TavaanaTech
❤5💯2💔2
اسلایدها را ورق بزنید
در چنگ استبداد چگونه دوام بیاوریم؟ راهنمای مقدماتی برای کنشگران
کتابچه «در چنگ استبداد چگونه دوام بیاوریم؟» راهنمایی مقدماتی برای کنشگران سیاسی و مدنی، بهویژه جوانانی است که تازه وارد مسیر فعالیت شدهاند و تجربه بازداشت، بازجویی یا حبس ندارند.
این کتابچه با مرور مراحل بازداشت، بازجویی و حبس، خواننده را با حقوق قانونی و اولیه متهمان و زندانیان آشنا میکند؛ حقوقی که آگاهی از آنها و مطالبهشان میتواند در برابر رفتارهای غیرقانونی مأموران و مسئولان، ابزاری برای دفاع از خود باشد.
در این راهنما همچنین از تجربهها و روایتهای زندانیان پیشین و پیشنهادهای کارشناسان استفاده شده تا کنشگران با موقعیتها و مخاطرات احتمالی پیش رو آشناتر و برای مواجهه با آنها آمادهتر باشند.
کتابچه «در چنگ استبداد چگونه دوام بیاوریم؟» را رایگان بخوانید:
https://tavaana.org/resilience-prison-detention-interrogation-iran/
#از_بازداشتیها_بگو
@Tavaana_TavaanaTech
در چنگ استبداد چگونه دوام بیاوریم؟ راهنمای مقدماتی برای کنشگران
کتابچه «در چنگ استبداد چگونه دوام بیاوریم؟» راهنمایی مقدماتی برای کنشگران سیاسی و مدنی، بهویژه جوانانی است که تازه وارد مسیر فعالیت شدهاند و تجربه بازداشت، بازجویی یا حبس ندارند.
این کتابچه با مرور مراحل بازداشت، بازجویی و حبس، خواننده را با حقوق قانونی و اولیه متهمان و زندانیان آشنا میکند؛ حقوقی که آگاهی از آنها و مطالبهشان میتواند در برابر رفتارهای غیرقانونی مأموران و مسئولان، ابزاری برای دفاع از خود باشد.
در این راهنما همچنین از تجربهها و روایتهای زندانیان پیشین و پیشنهادهای کارشناسان استفاده شده تا کنشگران با موقعیتها و مخاطرات احتمالی پیش رو آشناتر و برای مواجهه با آنها آمادهتر باشند.
کتابچه «در چنگ استبداد چگونه دوام بیاوریم؟» را رایگان بخوانید:
https://tavaana.org/resilience-prison-detention-interrogation-iran/
#از_بازداشتیها_بگو
@Tavaana_TavaanaTech
👍10❤1👌1
Forwarded from گفتوشنود
رواداری روی کاغذ، تبعیض در عمل
چرا داشتن قانون منصفانه بدون تغییر نگرش عمومی کافی نیست؟
سال ۱۹۰۶، ویلیام گراهام سامنر، جامعهشناس آمریکایی، در کتاب «شیوههای مردمی» (Folkways) جملهای نوشت که بعدها به یکی از پرارجاعترین اصول جامعهشناسی حقوق بدل شد: «قانون نمیتواند عادات و باورهای فرهنگی را تغییر دهد.»
از نظر سامنر، قانون میتواند رفتار بیرونی را محدود کند، اما نمیتواند بهتنهایی به ریشه باورهایی که آن رفتار از آنها سرچشمه میگیرد، دست ببرد.
گونار میردال، اقتصاددان سوئدی، در پژوهش گستردهاش «معمای آمریکایی» (۱۹۴۴) که به بررسی نژاد در آمریکا اختصاص داشت، شکافی را مستند کرد میان «اعتقاد رسمی» آمریکاییها به برابری (که او آن را «آرمان آمریکایی» مینامید) و رفتار واقعی روزمره بسیاری از شهروندان سفیدپوست نسبت به سیاهپوستان. شکافی که به گفته او، هیچ قانونی بهتنهایی نمیتوانست آن را پرکند، بلکه فقط میتوانست فضا را برای تغییر تدریجی نگرش باز کند.
تجربه تاریخی رای دیوان عالی آمریکا در پرونده «براون علیه هیئت آموزش» (۱۹۵۴) نمونه مستندی از این فاصله است: این رای تفکیک نژادی در مدارس دولتی را غیرقانونی اعلام کرد، اما پژوهشهای بعدی جامعهشناسانی مانند جیمز کلمن (در گزارش معروف کلمن، ۱۹۶۶) نشان دادند که در بسیاری از ایالتهای جنوبی، ادغام واقعی مدارس، به دلیل مقاومت نگرشی جامعه محلی، تا بیش از یک دهه پس از این رای هنوز بهکندی پیش میرفت.
گوردون آلپورت در «ماهیت تعصب» (۱۹۵۴) پیشنهاد داد که تغییر نگرش، برخلاف تغییر قانون، معمولا محصول تماس مستقیم و مکرر میان گروههای متفاوت در شرایط برابر است، نه صرف صدور یک حکم از بالا، فرآیندی که او آن را کند، تدریجی و وابسته به تجربه زیسته میدانست، نه یک رویداد لحظهای.
آنچه از کنار هم گذاشتن این شواهد پیداست، تصویری از قانون است بهمثابه چارچوبی که مسیر را باز میکند، نه سفری که به خودیخود آن را طی میکند. فاصلهای که میان متن قانون و بافت باورهای یک جامعه، همچنان محل مطالعه جدی پژوهشگران علوم اجتماعی است.
#رواداری #تعصب #تبعیض #گفتگو_توانا
@Dialigue1402
چرا داشتن قانون منصفانه بدون تغییر نگرش عمومی کافی نیست؟
سال ۱۹۰۶، ویلیام گراهام سامنر، جامعهشناس آمریکایی، در کتاب «شیوههای مردمی» (Folkways) جملهای نوشت که بعدها به یکی از پرارجاعترین اصول جامعهشناسی حقوق بدل شد: «قانون نمیتواند عادات و باورهای فرهنگی را تغییر دهد.»
از نظر سامنر، قانون میتواند رفتار بیرونی را محدود کند، اما نمیتواند بهتنهایی به ریشه باورهایی که آن رفتار از آنها سرچشمه میگیرد، دست ببرد.
گونار میردال، اقتصاددان سوئدی، در پژوهش گستردهاش «معمای آمریکایی» (۱۹۴۴) که به بررسی نژاد در آمریکا اختصاص داشت، شکافی را مستند کرد میان «اعتقاد رسمی» آمریکاییها به برابری (که او آن را «آرمان آمریکایی» مینامید) و رفتار واقعی روزمره بسیاری از شهروندان سفیدپوست نسبت به سیاهپوستان. شکافی که به گفته او، هیچ قانونی بهتنهایی نمیتوانست آن را پرکند، بلکه فقط میتوانست فضا را برای تغییر تدریجی نگرش باز کند.
تجربه تاریخی رای دیوان عالی آمریکا در پرونده «براون علیه هیئت آموزش» (۱۹۵۴) نمونه مستندی از این فاصله است: این رای تفکیک نژادی در مدارس دولتی را غیرقانونی اعلام کرد، اما پژوهشهای بعدی جامعهشناسانی مانند جیمز کلمن (در گزارش معروف کلمن، ۱۹۶۶) نشان دادند که در بسیاری از ایالتهای جنوبی، ادغام واقعی مدارس، به دلیل مقاومت نگرشی جامعه محلی، تا بیش از یک دهه پس از این رای هنوز بهکندی پیش میرفت.
گوردون آلپورت در «ماهیت تعصب» (۱۹۵۴) پیشنهاد داد که تغییر نگرش، برخلاف تغییر قانون، معمولا محصول تماس مستقیم و مکرر میان گروههای متفاوت در شرایط برابر است، نه صرف صدور یک حکم از بالا، فرآیندی که او آن را کند، تدریجی و وابسته به تجربه زیسته میدانست، نه یک رویداد لحظهای.
آنچه از کنار هم گذاشتن این شواهد پیداست، تصویری از قانون است بهمثابه چارچوبی که مسیر را باز میکند، نه سفری که به خودیخود آن را طی میکند. فاصلهای که میان متن قانون و بافت باورهای یک جامعه، همچنان محل مطالعه جدی پژوهشگران علوم اجتماعی است.
#رواداری #تعصب #تبعیض #گفتگو_توانا
@Dialigue1402
👌2
Forwarded from گفتوشنود
ژاکلین ایزاک
مدافع آزادی دین و باور و راوی رنج بازماندگان آزارهای مذهبی
دختری ایزدی که از اسارت داعش گریخته، در پارلمان بریتانیا سخن میگوید. صدایش میلرزد. کنارش زنی مینشیند که راهش را به آنجا باز کرده و سخنانش را ترجمه میکند. این زن، ژاکلین ایزاک است؛ کسی که باور دارد رنج بازماندگان تنها زمانی معنا مییابد که جهان آن را «بشنود».
در ۲۰۱۵، ژاکلین ایزاک در برابر کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان آمریکا درباره حملات داعش به اقلیتهای دینی عراق و سوریه شهادت داد. او نایب رئیس سازمان «راههای موفقیت» بود؛ سازمانی که بارها به شمال عراق سفر کرده، با آوارگان دیدار کرده و به روایت زنان و دخترانی گوش داده که از اسارت و بردگی جنسی گریخته بودند.
کار ایزاک بر سه تعهد استوار است: دیده و شنیدهشدن جوامع تحت آزار، تاکید بر کرامت انسانی بازماندگان بهجای دیدن آنان صرفا بهعنوان «شواهد» جنایت، و پیوند کنش بشردوستانه با ساختارهای حقوقی. او در ۲۰۱۵ گروهی از متخصصان تروما را همراه خود به عراق برد تا از دخترانی حمایت کنند که مورد تجاوز و شکنجه داعش قرار گرفته بودند.
هدف مرکزی او دفاع از جوامعی بود که رنجشان میتوانست نادیده گرفته شود. کار او شامل پاسخ بشردوستانه اضطراری (توزیع دارو میان آوارگان و ایزدیهای محصور در کوه سنجار)، ترمیم تروما برای بازماندگان اسارت، و کمک به شکلگیری فشار عمومی برای شناسایی جنایتهای داعش بهعنوان نسلکشی بوده است.
الگوی رهبری او را میتوان «ترجمه بین جهانها» نامید؛ توانایی حرکت میان اردوگاههای پناهندگان و نهادهای رسمی. اعتبارش هم از تجربه میدانی میآید و هم از دکترای حقوق از دانشگاه سندیگو و تحصیل در آکسفورد. مهمتر از همه، نقش او تقویت صدای بازماندگان بوده، نه جایگزینی آن با صدای خودش — چنانکه با اخلص، بازماندهی ایزدی، در پارلمان بریتانیا کرد.
کار او در بستری شکل گرفت که در آن وزارت خارجه آمریکا (۲۰۱۶) و کمیسیون تحقیق سازمان ملل، جنایتهای داعش علیه ایزدیها را نسلکشی اعلام کردند. در چنین محیطی، سازمانهای غیردولتی نقشی کلیدی ایفا کردند: بازماندگان به واسطههای قابلاعتماد نیاز داشتند و دولتها برای اقدام، به مستندسازی و فشار عمومی نیازمند بودند.
▪️درسهایی برای ایران
درس نخست: حفاظت از اقلیتها باید مسئلهای مدنی و عمومی باشد، نه دغدغهی یک گروه محدود.
درس دوم: قدرت مستندسازی، حتی وقتی عدالت فوری ممکن نیست.
درس سوم: نباید با بازماندگان مانند نمادهای رسانهای رفتار کرد.
کنشگری موثر نیازمند صبر، چندساحتیبودن و اعتباری است که از کارآمدی عملی، نه فقط از کلمات قاطع، به دست میآید.
متن کامل این نوشتار را در وبسایت گفتوشنود بخوانید
«ژاکلین ایزاک: مدافع آزادی دین و باور و راوی رنج بازماندگان آزارهای مذهبی»
https://dialog.tavaana.org/jacqueline-isaac/
#آزادی_دین #رواداری #حقوق_بشر #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
مدافع آزادی دین و باور و راوی رنج بازماندگان آزارهای مذهبی
دختری ایزدی که از اسارت داعش گریخته، در پارلمان بریتانیا سخن میگوید. صدایش میلرزد. کنارش زنی مینشیند که راهش را به آنجا باز کرده و سخنانش را ترجمه میکند. این زن، ژاکلین ایزاک است؛ کسی که باور دارد رنج بازماندگان تنها زمانی معنا مییابد که جهان آن را «بشنود».
در ۲۰۱۵، ژاکلین ایزاک در برابر کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان آمریکا درباره حملات داعش به اقلیتهای دینی عراق و سوریه شهادت داد. او نایب رئیس سازمان «راههای موفقیت» بود؛ سازمانی که بارها به شمال عراق سفر کرده، با آوارگان دیدار کرده و به روایت زنان و دخترانی گوش داده که از اسارت و بردگی جنسی گریخته بودند.
کار ایزاک بر سه تعهد استوار است: دیده و شنیدهشدن جوامع تحت آزار، تاکید بر کرامت انسانی بازماندگان بهجای دیدن آنان صرفا بهعنوان «شواهد» جنایت، و پیوند کنش بشردوستانه با ساختارهای حقوقی. او در ۲۰۱۵ گروهی از متخصصان تروما را همراه خود به عراق برد تا از دخترانی حمایت کنند که مورد تجاوز و شکنجه داعش قرار گرفته بودند.
هدف مرکزی او دفاع از جوامعی بود که رنجشان میتوانست نادیده گرفته شود. کار او شامل پاسخ بشردوستانه اضطراری (توزیع دارو میان آوارگان و ایزدیهای محصور در کوه سنجار)، ترمیم تروما برای بازماندگان اسارت، و کمک به شکلگیری فشار عمومی برای شناسایی جنایتهای داعش بهعنوان نسلکشی بوده است.
الگوی رهبری او را میتوان «ترجمه بین جهانها» نامید؛ توانایی حرکت میان اردوگاههای پناهندگان و نهادهای رسمی. اعتبارش هم از تجربه میدانی میآید و هم از دکترای حقوق از دانشگاه سندیگو و تحصیل در آکسفورد. مهمتر از همه، نقش او تقویت صدای بازماندگان بوده، نه جایگزینی آن با صدای خودش — چنانکه با اخلص، بازماندهی ایزدی، در پارلمان بریتانیا کرد.
کار او در بستری شکل گرفت که در آن وزارت خارجه آمریکا (۲۰۱۶) و کمیسیون تحقیق سازمان ملل، جنایتهای داعش علیه ایزدیها را نسلکشی اعلام کردند. در چنین محیطی، سازمانهای غیردولتی نقشی کلیدی ایفا کردند: بازماندگان به واسطههای قابلاعتماد نیاز داشتند و دولتها برای اقدام، به مستندسازی و فشار عمومی نیازمند بودند.
▪️درسهایی برای ایران
درس نخست: حفاظت از اقلیتها باید مسئلهای مدنی و عمومی باشد، نه دغدغهی یک گروه محدود.
درس دوم: قدرت مستندسازی، حتی وقتی عدالت فوری ممکن نیست.
درس سوم: نباید با بازماندگان مانند نمادهای رسانهای رفتار کرد.
کنشگری موثر نیازمند صبر، چندساحتیبودن و اعتباری است که از کارآمدی عملی، نه فقط از کلمات قاطع، به دست میآید.
متن کامل این نوشتار را در وبسایت گفتوشنود بخوانید
«ژاکلین ایزاک: مدافع آزادی دین و باور و راوی رنج بازماندگان آزارهای مذهبی»
https://dialog.tavaana.org/jacqueline-isaac/
#آزادی_دین #رواداری #حقوق_بشر #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤5🕊4