ویدئویی از خانم «پوری بنایی» - بازیگر برجسته سینمای پیش از انقلاب - که در آن از نقش شهبانو فرح پهلوی در برپایی جشن هنر شیراز تجلیل می‌کند و آن را فرصتی برای هنرمندان ایران و عرضه هنرنمایی‌شان در عرصه‌های مختلف می‌داند.

این جشن از سال ۱۳۴۶ تا ۱۳۵۶ به مدت ۱۱ دوره برگزار شد و هر تابستان، به مدت نزدیک به دو هفته ایران را تبدیل به یک مرکز هنری بزرگ می‌کرد. شهبانو فرح پهلوی کلید آغاز آن را زد و «رضا قطبی» - رییس سازمان رادیو و تلویزیون ملی ایران - و فرخ غفاری - معاون فرهنگی رضا قطبی - از جمله کسانی بودند که از همان آغاز طرح جشن هنر شیراز در برگزاری آن مدخلیت داشتند.

پوری بنایی قبل از وقوع انقلاب اسلامی قراردادهایی با کشورهای آمریکایی و اروپایی داشت که با وقوع انقلاب نتوانست دو سه سالی از ایران خارج شود. البته تصمیم هم نداشت ایران را ترک کند. در این باره می‌گوید: «می‌خواستم هر کاری که می‌کنم در همین آب و خاک باشد.»

درباره‌ی پوری بنایی بیشتر بخوانید :
bit.ly/2UIDBfO
.
#پوری_بنایی #جشن_هنر #جشن_هنر_شیراز #فرح_پهلوی #سینمای_ایران #هنر #هنرمند #توانا #آموزشکده_توانا #انقلاب_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

‌
● ۱۴ آذر سالروز درگذشت علی حاتمی شاعر سینمای ایران است.

حاتمی، شاعری بود که قلمش را بر پرده سینما می‌کشید و با رنگ‌های خیال، تصاویری ماندگار از ایران و فرهنگش خلق می‌کرد. او قصه‌گوی ماهری بود که با فیلم‌هایش، ما را به سفری در تاریخ و فرهنگ ایران برد. حاتمی، سینما را به خانه‌ای گرم و صمیمی تبدیل کرد که در آن، عطر خاطرات و بوی خاک وطن پیچیده بود. او نه تنها کارگردانی توانا بود، بلکه هنرمندی جامع‌الاطلاع بود که در همهٔ مراحل ساخت فیلم، از نویسندگی تا طراحی لباس، نقش فعالی داشت.


در سایت توانا بیشتر بخوانید

https://tavaana.org/fa/Ali_Hatami


#علی_حاتمی #سینمای_ایران #هنرمند #کارگردان #هزاردستان #کمال_الملک #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

جعفر پناهی، کارگردان، با انتشار تصاویری از حمله مسلحانه به خانه علی احمدزاده، کارگردان، خبر داد. او نوشت:

«یورش مسلحانه پنجاه‌نفره به خانه علی احمدزاده، آن‌هم بدون هیچ حکم قضایی، نه فقط یک حمله، که سند رسمی ورشکستگی و جنون حکومتی‌ست که دیگر حتی تظاهر به قانون را هم کنار گذاشته. این حمله‌ نه به یک فرد، که به موجودیت سینمای مستقل ایران بود؛ به دوربین، به داستان، به نفسِ خلاقیت.»
او به تهدید و سرقت لوازم این کارگردان اشاره کرد و نوشت:
«آن‌ها با تفنگ وارد خانهٔ یک هنرمند شدند، دوربین و لپ‌تاپ و تابلو و چمدانش را دزدیدند و در پایان، با اسلحه بالای سرش ایستادند و گفتند: «فردا بیا وزارت اطلاعات». این نامش حکومت نیست—تروریسم حکومتی‌ست.»

برنده جایزه نخل طلای جشنواره فیلم کن، در ادامه از جامعه خواست سکوت نکند و نوشت:
«آن‌چه بر علی احمدزاده رفت، یک سرقت مسلحانه نبود—یک ترور روانی بود. حمله‌ای بود با هدف له‌کردن اراده، تخریب امید، شکستن دوربین. اما آن‌ها نمی‌دانند که هیچ حکومتی با تفنگ و ترس نمی‌تواند رویا را متوقف کند.

این همان حکومتی‌ست که رئیس‌جمهورش جلوی دوربین، با ژستی دروغین از «گفت‌وگو با اپوزیسیون» دم می‌زند و وزیر ارشادش خواب بازگشت هنرمندان تبعیدی را می‌بیند. آیا قرار است آن‌ها هم به محض ورود به کشور، با یورش مسلحانه از سوی آدم‌ربایان حکومتی «استقبال» شوند؟ یا لابد اول باید قسم بخورند که دیگر چیزی نسازند، چیزی نگویند، چیزی احساس نکنند

این لحظه، لحظهٔ آزمون ماست. اگر امروز سکوت کنیم، فردا نوبت به تک‌تک سینماگران ایرانی ، حتی آنهایی که با مجوز فیلم می‌سازند خواهد‌ رسید.»

علی احمدزاده کارگردان ایرانی است که سابقه بازداشت هم داشته است او در سال ۱۴۰۱ یک بار بازداشت شد و همچنین پس از اعتراضات سال ۱۳۹۶ انتقادات فراوانی را به حکومت مطرح کرد.


#علی_احمدزاده #سینمای_ایران #سینمای_مستقل #ایران #ایرانی #جعفرپناهی
#یاری_مدنی_توانا #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech

● ۱۴ آذر سالروز درگذشت علی حاتمی شاعر سینمای ایران است.

حاتمی، شاعری بود که قلمش را بر پرده سینما می‌کشید و با رنگ‌های خیال، تصاویری ماندگار از ایران و فرهنگش خلق می‌کرد. او قصه‌گوی ماهری بود که با فیلم‌هایش، ما را به سفری در تاریخ و فرهنگ ایران برد. حاتمی، سینما را به خانه‌ای گرم و صمیمی تبدیل کرد که در آن، عطر خاطرات و بوی خاک وطن پیچیده بود. او نه تنها کارگردانی توانا بود، بلکه هنرمندی جامع‌الاطلاع بود که در همهٔ مراحل ساخت فیلم، از نویسندگی تا طراحی لباس، نقش فعالی داشت.


در سایت توانا بیشتر بخوانید

https://tavaana.org/fa/Ali_Hatami


#علی_حاتمی #سینمای_ایران #هنرمند #کارگردان #هزاردستان #کمال_الملک #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

پیام وداع جعفر پناهی با بهرام بیضایی؛ «سینمای ایران به او بدهکار است»

جعفر پناهی، فیلمساز شناخته‌شده ایرانی و برنده نخل طلایی جشنواره کن، در پی درگذشت بهرام بیضایی، کارگردان بزرگ و تأثیرگذار سینما و تئاتر ایران، با انتشار متنی در صفحه اینستاگرام خود، یاد و میراث او را گرامی داشت.
پناهی در این یادداشت با اشاره به سال‌ها حذف، سکوت تحمیلی و دوری بیضایی، نوشت که او «راه آسان را انتخاب نکرد» و با وجود همه فشارها، «زبان و باورش را واگذار نکرد». او بیضایی را آموزگار ایستادگی در برابر فراموشی دانست و از تأثیر مستقیم و غیرمستقیم این هنرمند بر نسل‌های مختلف سخن گفت.
این فیلمساز در ادامه، به خاطره‌ای شخصی از قرار دیداری ساده با بیضایی در سان‌فرانسیسکو اشاره کرد؛ دیداری که به دلیل وضعیت جسمانی بیضایی و پس از یک سال شیمی‌درمانی، به زمانی دیگر موکول شد. پناهی نوشت که بی‌آن‌که بداند آن تماس تلفنی آخرین بار شنیدن صدای بیضایی است، با امید دیداری دیگر خداحافظی کرده است؛ صدایی خسته که به گفته او، «وزن یک نبرد خاموش» را با خود داشت.
در این متن آمده است: بهرام بیضایی «فقط یک نام در تاریخ سینما و تئاتر ایران نبود»، بلکه هنرمندی بود که «اسطوره، تاریخ و زبان این سرزمین را به تصویر کشید و نگذاشت به فراموشی سپرده شوند». پناهی تأکید کرد که سینمای ایران، پیش از جهانی شدن، «در آینه نگاه او خود را شناخت» و بیضایی به تصویر «اندیشه» و به روایت «شأن» بخشید.
جعفر پناهی در پایان نوشت: «امروز، آن صدای خسته برای من صدای یک عصر کامل است؛ عصری که با بیضایی فکر کرد و قد کشید. سینمای ایران به او بدهکار است؛ نه فقط برای آثارش، بلکه برای شرافتی که به اندیشه و هنر بخشید. او رفت، اما آنچه ساخت و کاشت، در تصویر، در کلمه و در وجدان ما زنده مانده.»

#بهرام_بیضایی #سینمای_ایران #جعفر_پناهی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

بهرام بیضایی؛ هنرمندی که تن به سانسور نداد

طرح از رضا جوزانی
reza.arts

#بهرام_بیضایی #سانسور #سینمای_ایران #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech