صدور کیفرخواست با سه اتهام، برای امیرحسین موسوی (اکانت جیمز بی‌دین)

به گزارش دادبان، دادسرای امنیت تهران پس از ۹ ماه بازداشت موقت برای امیرحسین موسوی، زندانی سیاسی و فعال فضای مجازی، کیفرخواستی با سه اتهام صادر و پرونده او را به شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران ارسال کرده است.
این کیفرخواست شامل اتهامات «تبلیغ علیه نظام»، «اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت داخلی و خارجی» و «توهین به مقدسات» است. بنا بر این گزارش، دو اتهام نخست در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب و اتهام توهین به مقدسات در دادگاه کیفری رسیدگی خواهد شد.
یک منبع مطلع به دادبان گفته است که برای موسوی قرار وثیقه‌ای به مبلغ ۱۰ میلیارد تومان صادر شده؛ قراری که عملاً به معنای تداوم بازداشت اوست، زیرا تأمین چنین وثیقه سنگینی برای خانواده‌اش امکان‌پذیر نیست.
امیرحسین موسوی روز ۲۸ آذر ۱۴۰۳ در فرودگاه مهرآباد و هنگام سفر به کیش بازداشت شد. بر اساس اطلاعات موجود، بازداشت او بخشی از یک پروژه امنیتی مشترک میان سازمان اطلاعات سپاه و فراجا بوده که طی شش ماه با رصد و نفوذ به حلقه دوستان موسوی دنبال شده است.
خبر بازداشت وی تا دو هفته به‌دلیل فشار شدید ضابطان امنیتی بر خانواده پنهان ماند؛ هدف از این اقدام، دسترسی به حساب‌های کاربری او و شناسایی دیگر فعالان مجازی عنوان شده است.

#امیرحسین_موسوی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

پخش فیلم اعتراف اجباری امیرحسین موسوی
و زمینه‌سازی برای صدور احکام سنگین

صداوسیمای جمهوری اسلامی، نه تنها جزئی از سیستم پروپاگاندای جمهوری اسلامی است، بلکه بخشی از نهادهای سرکوبگر حکومت علیه فعالان سیاسی و مخالفان رژیم است.
این رسانه که توسط مردم به نام رسانه میلی نامگذاری شده است، در تازه‌ترین اقدام امنیتی، فیلم اعترافات اجباری امیرحسین موسوی (کاربر جیمز بی‌دین) را منتشر کرده است.
پیشتر، وقتی که امیرحسین چندین ماه در انفرادی بود و هیچ خبری از او به بیرون درز نمی‌کرد،وکیلش در خصوص فشار برای اعترافات اجباری هشدار داده بود.
اعترافاتی که هیچگونه اعتباری ندارد و همه می‌دانیم تحت چه شرایطی گرفته می‌شود و بر ساختگی‌بودن آن شکی نیست. هنوز اعترافات عوامل قتل‌های زنجیره‌ای که برای رژیم خودی و از اعضای وزارت اطلاعات بودند یادمان نرفته است. آن‌ها با خودی‌هایشان چنان رفتاری کردند، چه رسد به مخالفان!

انتشار این اعترافات اجباری، قطعا برای زمینه‌سازی صدور حکم سنگین علیه امیرحسین موسوی و افزایش سرکوب سایر کاربران شبکه‌عای اجتماعی و ایجاد رعب و وحشت است.
کاربرانی که با نام مستعار فعالیت می‌کنند، حکومت از طریق نفوذ در حلقه نزدیکان آن‌ها تلاش می‌کند هویتشان را دریابد. اگر با نام مستعار فعالیت سیاسی می‌کنید، هویت خود را به هیچکس چه داخل و چه خارج از ایران نگویید.

امیرحسین موسوی، یکی از ماست، مثل هکه کاربران شبکه‌های اجتماعی، یکی از جوانان به ستوه آمده از جنایات جمهوری اسلامی، و حالا جانش در معرض خطر جدی است.

#امیرحسین_موسوی #نه_به_جمهوری_اسلامی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

🔷پخش دروغ و تحریف در تلویزیون؛ امیرحسین موسوی سکوت را شکست

✍️ امیرحسین موسوی/زندان اوین


درود بر مردم شریف وطنم ایران
🔹من امیرحسین موسوی (کاربر توییتری جیمز بی‌دین) هستم که در تاریخ ۲۸ آذر ۱۴۰۳ دستگیر شده‌ام و تاکنون در زندان به سر می‌برم. در تاریخ ۱۴ مهر ۱۴۰۴ در برنامه خبری ۲۰:۳۰ گزارشی در مورد من پخش شد که در آن اتهاماتی بسیار، همگی نادرست، به من زده شد. بنابراین لازم دانستم در این زمینه حقایقی را به اطلاع مردم شریف کشورم برسانم.

🔹ضمن اینکه من در تمام ایام بازداشت "موقت" مهر سکوت بر لبانم زده بودم و قصد نداشتم تا زمان برگزاری دادگاه (که تاریخ آن ۱۴۰۴/۸/۱۱ به تازگی به من ابلاغ شده است) در زمینه پرونده‌ام حرفی بزنم اما در گزارش دیشب، موضوعاتی مطرح شد که هیچ‌یک از آنها حقیقت نداشت و من تصمیم گرفتم از حق مشروع دفاع از خودم استفاده کنم و سکوت خود را بشکنم.

🔹 از همان ابتدا، در عنوان گزارش چنین گفته می‌شود که ((صهیونیست‌ها چطور در طول جنگ ۱۲ روزه... از "عوامل سلطنت‌طلب" استفاده کردند.)) تاریخ دستگیری من، چنان‌که گفتم، ۲۸ آذر ماه ۱۴۰۳ بود یعنی حدود ۶ ماه قبل از آن جنگ کذایی. این معنا چطور درست درمی‌آید؟

🔹بعد از ۱۴۸ روز تحمل سلول انفرادی، بازداشت همسرم، ضرب و شتم‌های شدید اولیه و فشار جانکاه انفرادی و بلاتکلیفی، با تهدید به بازداشت مجدد همسرم و تکرار و تجدید تمام آنچه بر من گذشته بود، این مصاحبه اجباری که پایه گزارش ۲۰:۳۰ بود از من گرفته شد.در آن مصاحبه، تقریبا تمامی جملاتی که گفتم، حاصل القای بازجو و تحمیل وی بود. و چنانکه اشاره خواهد شد، حتی همان گفته‌ها نیز با تقطیع و تحریف بسیار از سیمای جمهوری اسلامی پخش شد.

🔹 در آن گزارش، گروه موسوم به "صد محله" از عوامل اعتراضات ۱۴۰۱ معرفی شد، در حالی که این گروه اساساً در سال ۱۴۰۱ وجود نداشت. در فروردین ۱۴۰۲ شروع به فعالیت در زمینه تولید محتوای انتقادی کرد و در مهر ماه همان سال، یعنی پیش از یکسال قبل از دستگیری من، منحل شد. بنابراین صفحات مجازی مذکور هیچ ارتباطی به اعتراضات سال ۱۴۰۱ نداشتند.

🔹 آن گزارش، خانم "الهه" را "عامل رژیم صهیونیستی" معرفی می‌کند. ایشان، یک دوست از صدها دوست عادی من در توییتر بود و چت با ایشان، یکی از هزاران چت من، مطلقاً ارتباطی بین این خانم و رژیم اسرائیل وجود نداشت، یا اگر داشت، من نه خبری از این امر داشتم و نه حتی کوچکترین ظنی به این مورد کردم. مدت زیادی بود که با این خانم در توییتر دوست بودم و مثل هر دوست دیگری، در موضوعات و زمینه‌های مختلف برای من کامنت می‌گذاشت یا با من چت می‌کرد. بریدن و چسباندن و سر هم کردن قطعاتی از چت‌های من و ایشان (که حتی در همان‌ها هم دوستی عادی من و ایشان هویداست) کاری است خطا و ناجوانمردانه.

🔹گزارش کاربری با نام "Avi" را یک رتبه بالاتر از الهه معرفی می‌کند، به گونه‌ای که انگار صحبت از درجات نظامی است. ایشان هم مثل خانم الهه صرفاً یک کاربر فعال توییتر است و من به دلیل آن که با ایشان آشنا شده بودم، فقط یک‌بار به یک چت سه نفره با ایشان رفتم.

🔹 به ادعای گزارشگر، کاربر AVi اطلاعاتی را که از من گرفته، مستقیماً برای موساد فرستاده است،در حالی که من هیچ اطلاعاتی، تاکید می‌کنم هیچ اطلاعاتی حتی اطلاعات عمومی هم به او نداده‌ام. اگر مدرکی خلاف گفته من وجود دارد، خوشحال می‌شوم آن را منتشر کنند. اصلاً شروع آشنایی من با ایشان به این دلیل بود که الهه وی را یک شهروند عادی اسرائیلی و منتقد دولت خود معرفی کرده بود. مدرک این چت هم موجود است.

🔹 ادعای گزارشگر در مورد اینکه از من سوال شده باشد که ( هدف گرفتن پدافندها، تاسیسات هسته‌ای، اماکن نظامی یا کدام محل جامعه را به آشوب می‌کشد؟) خلاف واقع است. اساساًً من اعتقاد دارم تصمیم اسرائیل برای هدف گرفتن نقاطی در ایران حاصل تحقیقات طولانی و مستقل آنهاست، نه اینکه یک کاربر توییتری از یک کاربر دیگر نظری بپرسد و این نظر تبدیل به تصمیم راهبردی و نظامی یک کشور بشود.

🔹بخشی کاملاً تقطیع شده از حرف‌های من در مصاحبه اجباری در مورد مراکز انتظامی (یگان ویژه و ...) پخش شد و این نکته به عمد ناگفته ماند که من _چنان‌که حتی در اعترافاتم تصریح کرده بودم_ از قصد به آن کاربر اطلاعاتی گمراه کننده در مورد استقرار این نهادها دادم و از نقاط حضور آنها اظهار بی‌اطلاعی کردم و حتی در چت‌های پرینت شده من در آن گفتگو این نکته مشهود است که به محض آنکه آن شخص کلمه "موساد" را نوشت بلافاصله من به چت خاتمه دادم و دیگر هرگز با آن شخص گفتگو نکردم. زیرا از آن لحظه به بعد، بوی خیانت به کشورم به مشامم خورد و به عنوان شخصی بی‌نهایت ایران‌دوست هرگز، هرگز حاضر به خیانت به آب و خاکم نبوده و نیستم.

متن کامل را اینجا بخوانید


منبع:
کانال تلگرام مهدی محمودیان

#امیرحسین_موسوی #بیانیه #نه_به_اعدام #یاری_مدنی_توانا


@Tavaana_TavaanaTech

نرگس محمدی، برنده جایزه صلح نوبل، در واکنش به نمایش فیلم اعترافات اجباری تحریف‌شده امیرحسین موسوی، بیانیه‌ای به شرح زیر صادر کرد:

‏نمایش اعترافات اجباری امیرحسین موسوی از تلویزیون جمهوری اسلامی، نشانه‌ای آشکار از استیصال، فریبکاری، دروغ‌گویی و بلاهت سیستم امنیتی-قضایی جمهوری اسلامی است.

امیرحسین موسوی در تاریخ ۲۸ آذر بازداشت شده است، در حالی‌ که جنگ شش ماه پس از بازداشت او، در ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ رخ داده است. با این وجود، پرونده‌ی او را در پروژه‌ی موسوم به «عوامل جنگ دوازده‌روزه» گنجانده‌اند.

باید تأکید و هشدار داد که جمهوری اسلامی پیش‌تر نیز زندانیانی را به اتهام «ترور» اعدام کرده است، در حالی که آنان در زمان وقوع ترور در زندان‌های همین نظام به‌سر می‌بردند. این واقعیت هولناک نشان می‌دهد که در نظام قضایی فاسد و وابسته‌ی جمهوری اسلامی، حتی تناقض‌های آشکار پرونده‌ها نیز اهمیتی ندارد و تنها اراده‌ی نهادهای امنیتی بر پرونده‌های سیاسی حاکم است.

امیرحسین ۱۴۸ روز در سلول‌های انفرادی بند امنیتی زندانی بوده است. سلول انفرادی، مصداق بارز شکنجه‌ی سفید است و هرگونه اعترافِ گرفته‌شده در چنین شرایطی، فاقد هرگونه اعتبار قانونی است. افزون بر آن، او تحت شکنجه‌ی فیزیکی نیز قرار داشته و حتی همسرش را برای اعمال فشار روانی بر او بازداشت کرده‌اند.

امیرحسین در نامه‌ی خود اعلام کرده که اعترافاتش تحریف و دستکاری شده و ادعاهای حکومت دروغ و بی‌اساس است.

گرچه پخش اعترافات اجباری و انتشار نامه‌ی امیرحسین خود نشانگر وضعیت اسف‌بار حاکم بر نهادهای امنیتی و قضایی است، اما وظیفه‌ی ماست که در برابر چنین رویه‌هایی سکوت نکنیم.

بیایید صدای همه‌ی زندانیان سیاسی و عقیدتی در سراسر کشور باشیم؛ فریب، ظلم و دروغِ نهادهای امنیتی و قضایی را افشا کنیم و فریاد بزنیم: نه به اعترافات اجباری، نه به شکنجه، نه به دروغ

نرگس محمدی
تهران ایران
۱۶ مهر ۱۴۰۴

#امیرحسین_موسوی #نرگس_محمدی #بیانیه #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

آرش صادقی، فعال صدیق و شریف حقوق بشر، در خصوص پخش اعترافات اجباری تحریف‌شده‌ی امیرحسین موسوی نوشت:

«یکی از مفاهیم کلیدی در فلسفه سیاسی، تمایز میان عدالت صوری و عدالت واقعی است. زمانی که روندهای قضایی به نمایش‌های تلویزیونی تبدیل می‌شوند، عدالت به ابزار روایت‌سازی قدرت تنزل پیدا می‌کند.
در ماجرای اميرحسين موسوی ، دادگاه هنوز برگزار نشده، اما «حقیقت» مورد نظر از تلویزیون اعلام می‌شود. این یعنی فروپاشی مرزهای نهادینه‌ی عدالت، و القای این پیام «نیاز حتی به دادگاه و قاضی نیست، تصویر کافی‌ست.»
پخش اعترافات تلویزیونی در نظام‌های سیاسی تنها یک اقدام رسانه‌ای نیست؛ بلکه نشانه‌ای عمیق‌تر از رابطه قدرت با مشروعیت، حقیقت، و فاعلیت شهروند است.
قدرت در عصر رسانه، با تعریف «حقیقت رسمی» استوار می‌ماند. در اعترافات تلویزیونی، آن‌چه دیده می‌شود یک فرد نیست، بلکه روایت ویرایش‌شده‌ای از اوست که در خدمت گفتمان قدرت قرار دارد.
پس به جای آن‌که دستگاه قضا حقیقت را روشن کند، تلویزیون آن را "تعیین" می‌کند.»


لازم به ذکر است، امیرحسین دو روز پیش سکوتش را شکست و در نامه‌ای حقایق پشت پرده ویدیوی اعترافات اجباری را گفت. او در بخشی از نامه‌اش نوشت:

در انتهای گزارش در جمله از مصاحبه اجباری را تقطیع کردند و به هم چسباندند: "حمایت از اسرائیل سیاه‌ترین کاری بود که کردم" و "الان اگر ازم بپرسند چند نفر کشته و زخمی شدند نمی‌دانم" و این‌گونه القا می‌کنند که جمله دوم را در مورد جنگ ۱۲روزه گفته‌ام. مردم عزیز! مصاحبه را در اردیبهشت ۱۴۰۴ گرفتند یعنی یک ماه پیش از حمله اسرائیل! پرسشی که پاسخش را شنیدید، دقیقاً این بود: "می‌دونی تو جریان مهسا امینی(کذا) چند نفر کشته و زخمی شدند؟ و من گفتم نمی‌دانم. به نظر می‌رسد این تقطیع و چسباندن‌ها، حتی در مورد مصاحبه کاملاً اجباری خودشان، تنها یک دلیل دارد و آن، القا کردن این حس به بینندگان است که گویی من خود را مسبب کشته شدن هموطنانم در حمله اسرائیل می‌دانم! دورم باد.

....من امیرحسین موسوی (جیمز بی‌دین) فرزند و پرورده مردم ایران، نه تبادل اطلاعاتی‌ای با خارج داشته‌ام، و نه _طبعاً_ در این یک سال بازداشت، دخالتی در رسانه‌ها داشته‌ام. ساکت مانده بودم تا به پرونده‌ام در فضایی آرام و منطقی رسیدگی شود. اما شخصی را که هنوز پا به دادگاه نگذاشته، از متهم به مجرم جلوه دادند.»

متن کامل نامه را اینجا بخوانید:
https://tinyurl.com/mphuktfk


#امیرحسین_موسوی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

اعترافات اجباری در واقع ابزاری برای ارسال پیامی روشن به جامعه‌اند:

«اگر بخواهید از حقیقت بگویید زندانی و شکنجه خواهید شد.»

✍️ریما شیرمحمدی، فعال حقوق بشر


در کشوری که بخش‌هایی از جامعه ترجیح می‌دهند زندگی عادی‌شان را داشته یا تنها نظاره‌گر شرایط باشند، #امیرحسین_موسوی سال‌ها از پشت نامی ناشناس در فضای مجازی نوشت، در دفاع از بسیاری از زندانیان سیاسی قلم زد. او نه صاحب قدرت بود و نه تریبون رسمی داشت، اما عشق به مردم (همان‌طور که در نامه‌اش از زندان نوشته) باعث شد مسئولیتی را از سر تعهد به دوش بگیرد‌.
انتخاب کرد که بایستد، بنویسد، و حقیقت را در برابر روایت رسمی جمهوری اسلامی قرار دهد.

او یکی از هزاران کاربری بود که نشان داد مرزهای مسئولیت و شجاعت فقط با اسم و عکس واقعی تعریف نمی‌شوند. گاهی پشت یک اکانت بی‌نام، آگاهی و تعهدی نهفته است که از صدها منبر و تریبون بلندتر و رساتر سخن می‌گوید.

بسیاری از اکانت‌های ناشناس، نقشی مهم در آگاهی‌رسانی، حمایت از زندانیان سیاسی و افشای واقعیت‌ها ایفا می‌کنند.

جمهوری اسلامی بارها نشان داده که از این صداها هراس دارد، از پیوندی که کلمات می‌توانند میان انسان‌ها برقرار کنند؛ قدرتی که قادر است روایت رسمی را به چالش بکشد، واقعیت‌های سرکوب‌شده را بیرون بکشد و جامعه را آگاه کند. به همین دلیل است که حکومت، کاربران فعال را تهدید و بازداشت می‌کند. امیرحسین کسی بود که می‌توانست در سکوت بماند، اما ترجیح داد مسئولیت آگاه شدن را ایفا کند.

او را بازداشت کردند، به سلول انفرادی فرستادند، همسرش را بازداشت کردند و تحت فشار قرار دادند و سرانجام با اعترافی اجباری، کوشیدند وجدان آگاه و متعهد او را بشکنند. اما اشتباه کردند.

امروز، امیرحسین از همان جایی که قرار بود سکوت تحمیل شود، از درون زندان اوین سخن گفته است. سخنی که نه از نفرت، بلکه از حقیقت می‌آید. او در بیانیه‌اش، نه‌تنها دروغ‌های صدا و سیما را افشا کرده، بلکه یکی از سازوکارهای محوری سرکوب در نظام‌های اقتدارگرا را برملا ساخته است: «تولید حقیقت» از طریق اعتراف اجباری.

اعترافات اجباری در واقع ابزاری برای ارسال پیامی روشن به جامعه‌اند: «اگر بخواهید از حقیقت بگویید زندانی و شکنجه خواهید شد.»

اما آنچه حاکمان از آن غافل‌اند این است که حقیقت را نمی‌توان با تحقیر و شکنجه خاموش کرد. هر بار که انسانی در برابر این مهندسی حقیقت می‌ایستد، این پیام معکوس می‌شود: حقیقت هنوز زنده است، حتی در تاریک‌ترین سلول‌ها. وقتی فردی که می‌توانست تماشاگر بماند، تصمیم می‌گیرد بهای آگاهی را بپردازد، این حکومت است که شکست خورده، نه او.

امروز صدای امیرحسین، از پشت دیوارهای اوین، نه‌تنها نماد شجاعت فردی‌ست، بلکه یادآور قدرتی جمعی‌ست که در فضای مجازی شکل می‌گیرد، در همبستگی‌ها جان می‌گیرد، و دیر یا زود، مرزهای ترس را درمی‌نوردد.

این صدا، آیینه‌ای‌ست در برابر همه‌ی ما.

#جیمز_بی_دین
#اعترافات_اجباری #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

بیش از ۹۰۰ نفر از فعالان سیاسی و مدنی با انتشار بیانیه‌ای اعترافات اجباری را محکوم کردند.
متن کامل بیانیه:
«ما جمعی از فعالان سیاسی، مدنی و اجتماعی ایران، با تأکید بر حرمت و اصل کرامت ذاتی انسان ، بر این باوریم که هیچ اعتراف و اظهارنظر یا گفت‌وگویی که در سایه تهدید، فشار، اجبار یا محرومیت از حقوق بنیادین صورت گیرد، نمی‌تواند از هیچ‌گونه وجاهت اخلاقی یا اعتبار حقوقی برخوردار باشد.
تجربه‌های تلخ دهه‌های گذشته نشان داده است که پخش اعترافات تلویزیونی و بازتاب سخنان افرادی که در شرایط بازداشت و در بی خبری، انفرادی و تحت فشارهای روانی و جسمی قرار دارند، نه‌تنها کمکی به کشف حقیقت نمی‌کند، بلکه به‌گونه‌ای آشکار، ناقض اصول دادرسی عادلانه و حقوق شهروندی است.
اعمال فشار برای اعتراف یا بازنمایی گزینشی و تحریف و تقطیع شده اظهارات افراد در رسانه‌های رسمی، مصداق بارز نقض حقوق انسانی، تجاوز به حریم خصوصی و سلب حیثیت شهروندان است. این رفتارها در تضاد کامل با میثاق‌های بین‌المللی حقوق بشر و حتی قوانین داخلی کشور است که بر آزادی اراده، حق دفاع و منع شکنجه تأکید دارند.
ما تأکید می‌کنیم که هیچ نظام قضایی مشروعی بدون رعایت حقوق متهم و تضمین آزادی شهروندان و آزادی بیان، نمی‌تواند به عدالت واقعی دست یابد.
پرهیز از هرگونه اجبار در اعتراف، احترام به حق سکوت، دسترسی آزاد به وکیل و تضمین دادرسی عادلانه، از بدیهی‌ترین الزامات اخلاقی و قانونی است که اجرای آن به نفع جامعه، عدالت و حقیقت خواهد بود.
از این‌رو، ما خواهان آن هستیم که نهادهای قضایی، امنیتی و رسانه‌ای حکومتی، به‌جای تکرار نمایش‌های تحقیرآمیز و ضدانسانی موسوم به «اعترافات اجباری»، پاسخ‌گوی نقض گسترده حقوق شهروندان باشند و روندی را در پیش گیرند که در آن قانون، کرامت انسانی و استقلال قضایی، بر اراده و منافع سیاسی حاکمان غلبه یابد. عدالت واقعی زمانی محقق می‌شود که هیچ قدرتی فراتر از قانون نباشد و هیچ انسانی در برابر دستگاه سرکوب و تبلیغات رسمی، بی‌دفاع و بی‌صدا رها نشود.»
امضاکنندگان:
https://t.me/tahkimmelat/42052
@tahkimmelat
#بیانیه  #یاری_مدنی_توانا   #امیرحسین_موسوی

@Tavaana_TavaanaTech

‌رضا شفاخواه، وکیل دادگستری، از صدور کیفرخواست نهایی علیه موکلش امیرحسین موسوی، با ۹ عنوان اتهامی خبر داد

این وکیل دادگستری نوشت:

«براساس کیفرخواست "نهایی" علیه اميرحسين موسوی ۹ اتهام متوجه اوست که درجلسه ۱۱ آبان درشعبه ۱۵دادگاه انقلاب رسیدگی می‌شود؛
۱.تشکیل گروه
۲.توهین به مقدسات
۳.اجتماع و تبانی
۴.تبلیغ علیه نظام
۵.نشر اکاذیب
۶.ارتباط با فرد اسرائیلی
۷.مراوده با اسرائیل
۸.تامین مالی تروریسم
۹.تبلیغ به نفع اسرائیل»

آقای شفاخواه در وب‌سایت خود نوشت:
«پرونده‌ی امیرحسین برای من خاص و متفاوت است؛ نه فقط از آن جهت که از لحاظ حقوقی یکی از نمونه‌های آشکار نقض اصول دادرسی عادلانه محسوب می‌شود، بلکه از آن رو که او دوست صمیمی و رفیق سال‌های نوجوانی‌ام است.

با این حال، ضابطان امنیتی مجموعه‌ای از اتهامات سنگین، بی‌پایه و غیرمنطقی را علیه او مطرح کرده‌اند؛ اتهاماتی که همگی از دل چند توییت برآمده‌اند. در پرونده‌ی او، برای یک فعل واحد – یعنی انتشار چند مطلب در شبکه اجتماعی ایکس (توئیتر سابق) با اکانت «James B Dean» – ۹ عنوان اتهامی مستقل انتساب یافته است:

تشکیل گروه یا دسته برای اقدام علیه امنیت داخلی کشور
فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی ایران
اجتماع و تبانی به قصد ارتکاب جرم علیه امنیت داخلی کشور
مراوده غیراتفاقی با افراد وابسته به رژیم صهیونیستی
توهین به مقدسات اسلام
تأمین مالی تروریسم
همکاری و تبادل اطلاعات با افراد وابسته به رژیم صهیونیستی
نشر اکاذیب
فعالیت تبلیغی به نفع رژیم صهیونیستی

این حجم از عناوین کیفری، برای رفتاری واحد، نمونه‌ی آشکار نقض اصل منع تجدید مجازات و تعدد غیرقانونی عناوین است...

پرونده‌ی امیرحسین موسوی نه‌تنها نمونه‌ای از بی‌عدالتی قضایی است، بلکه آینه‌ای از نحوه‌ی برخورد ساختار امنیتی با آزادی بیان در ایران است؛ جایی که نوشتن و اندیشیدن می‌تواند به اندازه‌ی جاسوسی خطرناک تلقی شود.»


لازم به ذکر است، سیمای جمهوری اسلامی چند هفته پیش ویدیویی تحریف شده از اعترافات اجباری امیرحسین موسوی را منتشر کرد. کارشناسان و فعالان حقوق بشر، آن ویدیو را زمینه‌سازی برای انتساب اتهامات سنگین علیه امیرحسین موسوی دانسته‌اند.
#امیرحسین_موسوی در نامه‌ای که پیشتر منتشر کردیم به آن ویدیو واکنش نشان داده و گفته بود:

«بعد از ۱۴۸ روز تحمل سلول انفرادی، بازداشت همسرم، ضرب و شتم‌های شدید اولیه و فشار جانکاه انفرادی و بلاتکلیفی، با تهدید به بازداشت مجدد همسرم و تکرار و تجدید تمام آنچه بر من گذشته بود، این مصاحبه اجباری که پایه گزارش ۲۰:۳۰ بود از من گرفته شد.در آن مصاحبه، تقریبا تمامی جملاتی که گفتم، حاصل القای بازجو و تحمیل وی بود. حتی همان گفته‌ها نیز با تقطیع و تحریف بسیار از سیمای جمهوری اسلامی پخش شد.»


#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

ابلاغ ناگهانی حکم محکومیت شبنم حسین‌زاده، بدون اطلاع وکیل و فشار بر او برای تسلیم به رای

به گزارش دادبان، شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران، روز دوشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۴، با احضار ناگهانی شبنم حسین‌زاده، همسر امیرحسین موسوی، زندانی سیاسی، حکم محکومیت او را ابلاغ کرده است.

دادگاه بدون اعلام ماهیت حکم و بدون در جریان قرار دادن وکیل شبنم حسین‌زاده، اقدام به ابلاغ شفاهی حکم کرده و با سوءاستفاده از عدم حضور وکیل، او را برای تسلیم به رای تحت فشار قرار داده است.

شبنم حسین‌زاده با ۴ اتهام شامل توهین به مقدسات، اجتماع و تبانی، نشر اکاذیب و فعالیت تبلغی علیه نظام روبرو بود.

رضا شفاخواه، وکیل مدافع شبنم حسین‌زاده نیز با انتشار متنی در این باره در شبکه ایکس نوشت:
«امروز حکم محکومیت موکل سرکارخانم شبنم حسین‌زاده خواهر عزیزم و همسر امیرحسین موسوی دارنده اکانت جیمز بی‌دین باحضور درشعبه ۱۵دادگاه انقلاب به او ابلاغ شده. ظرف مهلت قانونی به این حکم اعتراض خواهیم کرد.»

این در حالی است که دادگاه قانونا موظف است زمان ابلاغ حکم را پیشتر به وکیل متهم اعلام کند تا او بتواند در زمان ابلاغ در کنار موکل خود حضور داشته و از فشار دادگاه برای وادارکردن متهم به تسلیم به رای جلوگیری کند.

#امیرحسین_موسوی #شبنم_حسین_زاده #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech