Forwarded from گفتوشنود
مردم گرسنه زیر بار گرانی له میشوند؛
حوزههای علمیه بودجههای کلان را میبلعند
و مراجع شیعه سکوت را ترجیح میدهند
پیام همراهان
در روزگاری که سفرههای مردم هر روز کوچکتر میشود و گرانی، نفس طبقات فرودست را بریده است، تناقضی تلخ پیش چشم جامعه قرار دارد: بودجههای کلان و تضمینشدهای که بیوقفه به نهادهای دینی، بهویژه حوزههای علمیه، سرازیر میشود. این شکاف آشکار میان رنج عمومی و رفاه نهادی، پرسشی اخلاقی و دینی را پیش میکشد؛ پرسشی که پاسخ آن سالهاست به تعویق افتاده است.
نهادهای دینی که مدعی پناه معنوی مردم و زبان گویای عدالت بودند، امروز در ساختار قدرت حل شدهاند و از رانتهای مالی بهرهمندند؛ بیآنکه مسئولیتی متناسب با این امتیازها بپذیرند.
سکوت مراجع شیعه در برابر فقر، تورم افسارگسیخته و سیاستهایی که کرامت انسانی را فرسوده کرده، دیگر سکوتی خنثی نیست؛ این سکوت همراهی با حاکم و سهم در قدرت تعبیر میشود.
دین، اگر قرار است معنایی اجتماعی داشته باشد، نمیتواند نسبت به نان، کار و عزت مردم بیاعتنا بماند.
مرجعیت دینی که باید در کنار رنجدیدگان میایستاد و هزینه این ایستادن را میپرداخت، نقش تاریخی و اخلاقی خود را واگذار کرده است.
جامعه امروز بیش از هر زمان، شاهد و آگاه به سکوتی است که در پس ادعای دین و اخلاق منفعت فرقهای را برگزیده است.
#مرجعیت_شیعه #حوزه_علمیه #بودجه #دین_حکومتی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
حوزههای علمیه بودجههای کلان را میبلعند
و مراجع شیعه سکوت را ترجیح میدهند
پیام همراهان
در روزگاری که سفرههای مردم هر روز کوچکتر میشود و گرانی، نفس طبقات فرودست را بریده است، تناقضی تلخ پیش چشم جامعه قرار دارد: بودجههای کلان و تضمینشدهای که بیوقفه به نهادهای دینی، بهویژه حوزههای علمیه، سرازیر میشود. این شکاف آشکار میان رنج عمومی و رفاه نهادی، پرسشی اخلاقی و دینی را پیش میکشد؛ پرسشی که پاسخ آن سالهاست به تعویق افتاده است.
نهادهای دینی که مدعی پناه معنوی مردم و زبان گویای عدالت بودند، امروز در ساختار قدرت حل شدهاند و از رانتهای مالی بهرهمندند؛ بیآنکه مسئولیتی متناسب با این امتیازها بپذیرند.
سکوت مراجع شیعه در برابر فقر، تورم افسارگسیخته و سیاستهایی که کرامت انسانی را فرسوده کرده، دیگر سکوتی خنثی نیست؛ این سکوت همراهی با حاکم و سهم در قدرت تعبیر میشود.
دین، اگر قرار است معنایی اجتماعی داشته باشد، نمیتواند نسبت به نان، کار و عزت مردم بیاعتنا بماند.
مرجعیت دینی که باید در کنار رنجدیدگان میایستاد و هزینه این ایستادن را میپرداخت، نقش تاریخی و اخلاقی خود را واگذار کرده است.
جامعه امروز بیش از هر زمان، شاهد و آگاه به سکوتی است که در پس ادعای دین و اخلاق منفعت فرقهای را برگزیده است.
#مرجعیت_شیعه #حوزه_علمیه #بودجه #دین_حکومتی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍34❤4💯1
Forwarded from گفتوشنود
عدالتِ جغرافیایی؛ استاندارد دوگانه مرجعیت در برابر سرکوب و کشتار
از سنگ صدا آمد، از علما نه
پیام همراهان
در بسیاری از بحرانهای سیاسی سالهای اخیر، رفتاری که از سوی مراجع تقلید شیعه مشاهده شده، تصویری روشن از یک استاندارد دوگانه بهدست میدهد؛ شکافی که میان ملاحظات فقهی ادعایی و تعلقات سیاسی واقعی آنان دهان باز کرده است. آنجا که سرکوب در خارج از مرزها رخ میدهد، مواضع تند و کلام آتشین است؛ اما همان صحنهها در داخل ایران، ناگهان «فتنه»، «اغتشاش» یا «حفظ نظام» نام میگیرد.
در بحران بحرین سال ۲۰۱۱، زمانی که معترضان میدان لؤلؤ با سرکوب سنگین روبهرو شدند، بسیاری از مراجع قم از «نسلکشی» سخن گفتند. در عربستان نیز پس از اعدام شیخ نمر، بیانیهها پر بود از واژههایی چون «جنایت» و «استکبار». در این موقعیتها، مرجعیت شیعه نقابِ مدافع مظلوم را به چهره داشت.
اما همین نگاه، در مواجهه با اعتراضات داخلی، رنگ میبازد. در دیماه ۹۶ و آبان ۹۸، هنگامی که گزارشها از صدها کشته حکایت داشت، برخی مراجع حکومتی نه تنها هشدار یا انتقادی مطرح نکردند، بلکه معترضان را «مزدور دشمن» نامیدند و از «برخورد قاطع» دفاع کردند. در جنبش مهسا امینی نیز، بخش مهمی از مرجعیت قم عملا در کنار نیروهای امنیتی ایستاد و معترضان را «اهل باطل» خواند؛ چنانکه حتی در سالهای بعد نیز بر لزوم «برخورد با هنجارشکنان» تاکید میشود. امروز هم در اعتراضات سراسری از سنگ صدا آمد اما از مراجع و علما نه.
این تضاد، تصادفی یا صرفا برداشت عمومی نیست؛ نشانهای ساختاری از جغرافیاییکردن عدالت است. ظلم، وقتی در خیابانهای منامه و قطیف اتفاق میافتد، محکوم و «حرام» است؛ اما همان رفتار در تهران و زاهدان، لباس فقهی میپوشد و «صیانت از نظام» نامیده میشود. چنین رویکردی جایگاه تاریخی مرجعیت را که مدعی پناه مظلومان و سخنگوی اخلاق دینی معرفی کرده است، به نهادی تقلیل میدهد که در بزنگاههای سیاسی، بیش از آنکه نگران جان مردم باشد، دغدغه تثبیت قدرت و منافع خود را دارد.
#اعتراضات_سراسری #سرکوب #مرجعیت_شیعه #پایان_دیکتاتور #گفتگو_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
از سنگ صدا آمد، از علما نه
پیام همراهان
در بسیاری از بحرانهای سیاسی سالهای اخیر، رفتاری که از سوی مراجع تقلید شیعه مشاهده شده، تصویری روشن از یک استاندارد دوگانه بهدست میدهد؛ شکافی که میان ملاحظات فقهی ادعایی و تعلقات سیاسی واقعی آنان دهان باز کرده است. آنجا که سرکوب در خارج از مرزها رخ میدهد، مواضع تند و کلام آتشین است؛ اما همان صحنهها در داخل ایران، ناگهان «فتنه»، «اغتشاش» یا «حفظ نظام» نام میگیرد.
در بحران بحرین سال ۲۰۱۱، زمانی که معترضان میدان لؤلؤ با سرکوب سنگین روبهرو شدند، بسیاری از مراجع قم از «نسلکشی» سخن گفتند. در عربستان نیز پس از اعدام شیخ نمر، بیانیهها پر بود از واژههایی چون «جنایت» و «استکبار». در این موقعیتها، مرجعیت شیعه نقابِ مدافع مظلوم را به چهره داشت.
اما همین نگاه، در مواجهه با اعتراضات داخلی، رنگ میبازد. در دیماه ۹۶ و آبان ۹۸، هنگامی که گزارشها از صدها کشته حکایت داشت، برخی مراجع حکومتی نه تنها هشدار یا انتقادی مطرح نکردند، بلکه معترضان را «مزدور دشمن» نامیدند و از «برخورد قاطع» دفاع کردند. در جنبش مهسا امینی نیز، بخش مهمی از مرجعیت قم عملا در کنار نیروهای امنیتی ایستاد و معترضان را «اهل باطل» خواند؛ چنانکه حتی در سالهای بعد نیز بر لزوم «برخورد با هنجارشکنان» تاکید میشود. امروز هم در اعتراضات سراسری از سنگ صدا آمد اما از مراجع و علما نه.
این تضاد، تصادفی یا صرفا برداشت عمومی نیست؛ نشانهای ساختاری از جغرافیاییکردن عدالت است. ظلم، وقتی در خیابانهای منامه و قطیف اتفاق میافتد، محکوم و «حرام» است؛ اما همان رفتار در تهران و زاهدان، لباس فقهی میپوشد و «صیانت از نظام» نامیده میشود. چنین رویکردی جایگاه تاریخی مرجعیت را که مدعی پناه مظلومان و سخنگوی اخلاق دینی معرفی کرده است، به نهادی تقلیل میدهد که در بزنگاههای سیاسی، بیش از آنکه نگران جان مردم باشد، دغدغه تثبیت قدرت و منافع خود را دارد.
#اعتراضات_سراسری #سرکوب #مرجعیت_شیعه #پایان_دیکتاتور #گفتگو_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
👍5❤1