مذاکره در سایه خون: هشداری به جامعه جهانی
انصاف یک‌طرفه؟ تناقض جمهوری اسلامی میان سرکوب داخلی و مطالبه مذاکره عادلانه

پیام همراهان


وقتی مقام‌های جمهوری اسلامی از «مذاکره منصفانه و برابر» با قدرت‌های جهانی سخن می‌گویند، ناگزیر باید پرسید: این انصاف دقیقاً کجا و برای چه کسانی تعریف شده است؟
نظامی که در درون مرزهای خود با گلوله، زندان، نابیناسازی، و سرکوب سیستماتیک به اعتراضات مدنی پاسخ می‌دهد، چگونه می‌تواند در عرصه بین‌المللی مطالبه‌گر عدالت و برابری باشد؟ این تناقض تنها یک اختلاف سیاسی نیست؛ مسئله‌ای اخلاقی و انسانی است که جامعه جهانی دیگر نمی‌تواند از کنار آن بی‌تفاوت عبور کند، به‌ویژه در شرایطی که مذاکره، در سایه خون و سرکوب، به ابزاری برای عادی‌سازی خشونت بدل می‌شود.

کشتار خونین هجدهم و نوزدهم دی‌ماه نقطه‌ای تعیین‌کننده در حافظه جمعی جامعه ایران است؛ نه صرفاً به‌عنوان رخدادی مقطعی، بلکه به‌مثابه نشانه‌ای آشکار از تداوم یک الگوی ساختاری خشونت. شهروندانی که جان باختند، معترضانی که همچنان در بازداشت به‌سر می‌برند، جوانانی که بینایی خود را از دست دادند، بدن‌هایی که برای همیشه آسیب دیدند، و خانواده‌هایی که در سوگ و اضطراب رها شده‌اند، همگی گواه آن‌اند که سرکوب نه یک «خطای امنیتی»، بلکه بخشی از سازوکار حکمرانی است.

در چنین بستری، دعوت به مذاکره بدون هرگونه الزام روشن به پاسخگویی، توقف خشونت و رعایت حقوق بنیادین بشر، چیزی جز تطهیر سیاسی سرکوب نیست. تجربه تاریخی نشان داده است که هر بار کاهش فشار بین‌المللی، نه به بهبود وضعیت شهروندان، بلکه به بازتولید همان چرخه خشونت انجامیده است. آنچه امروز به‌عنوان «انعطاف» یا «آمادگی برای گفتگو» عرضه می‌شود، بیش از آنکه نشانه تغییر ماهیت باشد، تلاشی آشنا برای خرید زمان و مدیریت فشار خارجی است.
جامعه جهانی در این مقطع حساس با یک آزمون جدی اخلاقی روبه‌روست. سکوت یا بی‌طرفی ظاهری، در عمل به معنای نادیده‌گرفتن رنج قربانیان و ارسال این پیام خطرناک است که سرکوب داخلی، مانعی برای تعامل عادی با جهان محسوب نمی‌شود. این رویکرد نه‌تنها به بی‌اعتمادی عمیق‌تر ملت ایران دامن می‌زند، بلکه اصولی را که نظام حقوق بشر بین‌الملل بر آن استوار است، تهی از معنا می‌کند.
فراتر از سرکوب معترضان، دهه‌ها تبعیض سیستماتیک علیه اقلیت‌های مذهبی و فشار مستمر بر اقلیت‌های قومی، فعالان مدنی، روزنامه‌نگاران و کنشگران اجتماعی، تصویری روشن از واقعیت موجود ترسیم می‌کند. نمی‌توان این کارنامه را نادیده گرفت و هم‌زمان از «مذاکره مسئولانه» سخن گفت؛ مسئولیت، بدون پاسخگویی، مفهومی توخالی است.
ملت ایران در این لحظه تاریخی، بیش از هر چیز نیازمند آن است که جامعه جهانی میان مردم و حاکمیت تمایز قائل شود. حمایت از حقوق بشر، مطالبه حقیقت‌یابی مستقل، پیگیری سازوکارهای بین‌المللی پاسخگویی و ایستادن کنار قربانیان، حداقل‌هایی است که می‌توان از جهانی که خود را متعهد به کرامت انسانی می‌داند، انتظار داشت.
انصاف، اگر قرار است مفهومی جهان‌شمول باشد، نمی‌تواند یک‌طرفه تعریف شود.
مذاکره‌ای که بر ویرانه عدالت بنا شود، صلح نمی‌آورد.
و سکوت در برابر این حجم از خشونت، نه دیپلماسی است و نه بی‌طرفی، همراهی با فراموشی است

#جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی #انقلاب_۱۴۰۴

@Tavaana_TavaanaTech